X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Posts Tagged ‘κρα’

μύθι μύθι

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 11, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 25.04.2014

Μια φορά κι έναν καιρό, όπως είχε γανιάσει να τα λέει κι ο Αίσωπος (κι επειδή έφαγα ώρα να βρω κάνα λινκ και τζίφος, θα ξεδαχτυλιαστώ και θα στο γράψω από μνήμης) ήταν που λες ένας γάιδαρος με μεγάλα αφτιά, το αφεντικό του και ο γιος του αφεντικού του. Εκεί λοιπόν που περπάταγαν οι τρεις τους, κουράστηκε το αφεντικό και ανέβηκε στον γάιδαρο. Σούσουρο στον δρόμο, καλά δεν ντρέπεται ο άχρηστος, αυτός ανέβηκε στον γάιδαρο και το παιδί πάει με τα πόδια; Ντράπηκε λοιπόν ο αφεντικός και κατέβηκε γρήγορα κάτω ανεβάζοντας τον γιό του στη σέλα. Σούσουρο και πάλι στον δρόμο από τους περαστικούς, καλά, τί τεμπέλης, δεν ντρέπεται αυτός να πηγαίνει καβάλα και ο γέρος πατέρας του με τα πόδια;

Ντράπηκε ο πιτσιρικάς και σφυράει στον πατέρα να ανέβει κι αυτός στον γάιδαρο. Δεν προλαβαίνει να κάτσει ο χριστιανός, κράξιμο πάλι μεγάλο, καλά τί άνθρωποι είστε κι οι δύο, κοτζάμ νταγλαράδες ανεβήκατε στο ζωντανό και του ‘χετε βγάλει τη γλώσσα έξω. Δώστου πάλι κάτω και οι δύο και τώρα προχωρούσαν πάλι όπως στην αρχή. Αλλά το κράξιμο, κράξιμο. Καλά ρε, τί τον έχετε τον γάιδαρο, βόλτα τονε βγάλατε και περπατάτε δίπλα του σαν τις κυρίες;

Δε θυμάμαι αν πήρε στο τέλος τον γάιδαρο στην πλάτη ο χριστιανός αλλά όπως συνήθιζαν να λένε στο σχολείο οι δασκάλοι σε κάθε ευκαιρία, το ηθικό δίδαγμα είναι πως ό,τι μα ό,τι και να κάνεις θα σε κράξουν, άρα κάνε αυτό που θες.

Προσπαθώντας για λίγα δευτερόλεπτα κάθε μέρα όσο υπάρχει άδειο πάρκινγκ στο κεφάλι μου να βρω καμιά άκρη, καταλήγω πως οι αρχαίοι και οι μύθοι τους μας έχουν καταστρέψει. Ή είμαστε τόσο κατεστραμένοι που ακόμη και κοτζάμ αρχαίους τους έχουμε ισοπεδώσει. Πάρε τον τζίτζικα και τον μέρμηγκα. Ο αρχαίος είπε να διασκεδάζεις αφού προνοήσεις. Δεν είπε προνόησε και μετά κάντα μας πλανήτες με τη μπουζουκοκλάψα για το πόσο κουράστηκες, πόσο μανίκι είναι η δουλειά, πόσο κέρατο έφαγες ενώ δούλευες κι όλα τα γράμματα που έγραψες πικραμένος στη μάνα σου, μετά τη δουλειά. Πάρε τον λαγό και τη χελώνα. Ο αρχαίος είπε πρόσεχε μην καβαλήσεις γιατί ακόμη κι αν είσαι στ’ αλήθεια ανώτερος ποτέ δεν είναι δεμένος ο γάιδαρός σου. Δεν είπε ποτέ καβάλα με τον πιο εξωφρενικά επιδεικτικό τρόπο και χάσεις-κερδίσεις εσύ κάνε τη χελώνα.

Η χαρά του χαλασμένου τηλεφώνου. Κι όλα δηλαδή τα μεγαλοπρεπή άρλεκιν της κατηγορίας άκου την καρδιά σου, ακολούθα το όνειρό σου, άσε τον κόσμο να λέει και άλλα κοελικά. Φαντάσου τώρα άμα στα ‘χουν πει και αρχαίοι. Ως γνήσιοι απόγονοί τους τα πήραμε κι αντί να τα κάνουμε ένα sync ή έστω να τα ξαναδιαβάσουμε με λίγη προσοχή, εμείς τα φοράμε σαν τους χιτώνες στας επετείους, ψηλώνουμε ογδόντα πόντους (λες κι άμα ήξερε ο αρχαίος σωβρακοφανέλες και παντελονάκια θα έδινε νομίζεις δεκάρα για τους χιτώνες) κι όποιον πάρει ο χάρος. Και μας παίρνει. Κυριολεκτικό αυτό.

Γιατί φίλε μου, εννοείται δεν πρέπει να με νοιάζει τί λένε οι άλλοι αλλά στο παραμύθι του ο Αίσωπος έβαλε έναν γάιδαρο και δύο ανθρώπους να περπατάνε. Ούτε δείρανε τον γάιδαρο, ούτε σκουντήσανε κάναν περαστικό, ούτε καν απαντήσανε. Το ολόκληρο δίδαγμα του αρχαίου λοιπόν, παίζει να μην είναι απλά κάνε ό,τι γουστάρεις γιατί έτσι κι αλλιώς θα τ’ ακούσεις αλλά κάνε ό,τι γουστάρεις μόνο στην απλούστατη περίπτωση που έχουμε και λέμε: άκου τα μεν αλλά από μακριά δε. Άκου τα αλλά θα ‘χεις δίκιο μόνο αν δεν ορμήξεις. Άκου τα αλλά πέρνα ανάμεσά τους σαν αίλουρος και κυρίως να φεύγεις, να πηγαίνεις στη δουλειά σου, να μη στέκεσαι σαν τη θείτσα στο παραμικρό κιχ για καυγά. Να ξηγιόμαστε, ο αρχαίος τα είπε αυτά, όχι εγώ.

Κι ακόμη μια συνθηκούλα: όλα αυτά που θέλεις να κάνεις και σε κράζουνε, κάντα υπό μία σημαντική προϋπόθεση: ότι δεν έχεις πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα. Πριν ανέβεις δηλαδή στον γάιδαρο και προτού προχωρήσεις αγνοώντας το σούσουρο, να είσαι σίγουρος ότι πρόκειται στ’ αλήθεια για γάιδαρο.

Κι ένα τελευταίο γενναίε απόγονε. Το σούσουρο δεν είναι υποχρεωτικό σε όλες τις αποφάσεις σου. Δεν θα σου πέσει δηλαδή η μούρη να κάνεις πού και που κάτι να τους ευχαριστεί όλους.

Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Philosophy | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

 
Αρέσει σε %d bloggers: