X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Posts Tagged ‘Ελλάδα’

Καρμέλα Βαμβακάρη

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 25.04.2014



Μέχρι χθες νόμιζα ότι την μαμά της γιαγιάς μου την έλεγαν Μαρία. Χθες μου ‘πε η μάνα μου πως το Μαρία ήταν υποκοριστικό του Καρμέλα. Καρμέλα Βαμβακάρη. Εκ Σύρας. Κανείς δεν έχει γράψει τίποτε ποτέ για την προγιάγια μου γιατί τότε βλέπεις δεν υπήρχαν πληκτρολόγια και καλώδια και γιουτουμπ, οι πολλοί δεν ήξεραν να διαβάζουν αλλά ούτε και να νοιάζονται για τις πλύστρες τις Μαρίες και τα βαφτιστικά τους ονόματα.



Δεν χρειάζεται να ξέρεις πολλά για εκείνη γιατί δε θα τα αντέξεις. Άλλωστε, ως μοναδική καταγραφέας της ύπαρξής της, ο λόγος που θέλω μονάχα να τη θυμούνται οι ξένοι, είναι πως τραγουδούσε αμανέδες. Μαγικά.
Μαζευόταν η γειτονιά και ο Μάρκος και τη βάζανε στη μέση να τραγουδάει. Χρυσή την έκανε να την πάρει να τραγουδάει μαζί του, να γίνει “διάσημη” και “πιο μεγάλη από τη Γκρέκα” κι εκείνη ήθελε πολύ αλλά ο άντρας της ήταν αυστηρός και δεν την άφησε.



Κι έτσι, η Καρμέλα Βαμβακάρη έγινε Μαρία Γαβαλά, έκανε μια Ντίνα κι αυτή μια Βαγγελιώ κι αυτή μια ακόμη Ντίνα που της είπε την ιστορία για τους αξέχαστους αμανέδες της γιαγιάς Μαρίας με την αφόρητη ζωή και που στις μαρκίζες θα ήταν Καρμέλα και απλά έτυχε να βρίσκεται εκεί γύρω ένα πληκτρολόγιο με σύνδεση στον κόσμο.

και δίπλα ένα παράλληλο σύμπαν που οι Καρμέλες δεν γίνονται Μαρίες και επιτρέπεται να τραγουδούν



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Να Κάνω Λίγο;

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud| 26.03.2014
 
Είχα πάντοτε την απορία πώς βλέπουν μερικοί εκλεκτοί τον κόσμο μας από πολύ ψηλά. Από πάρα πολύ ψηλά. Για σκέψου για παράδειγμα, η βασίλισσα Ελισάβετ πόσο θα έχει θεοποιήσει τα λεωφορεία ή πόσο ας πούμε, θα ψόφαγε ο Νταλάρας να φάει σουβλάκι καλαμάκι στο Πέραμα σε μια συναυλία των Active Member. Ναι, εγώ κι εσύ ξέρουμε πόσο ταλαιπωριακό σπορ είναι τα λεωφορεία ή πόσο άβολο να κυνηγάς να φας το καλαμάκι την ώρα που οφείλεις να κουνάς τα χέρια πάνω κάτω και δε λέει να τελειώσει το κωλοτράγουδο. Αλλά αυτοί δεν το ξέρουν. Και το ζηλεύουν. Είναι όπως ο φωτογράφος στις πυραμίδες της Αιγύπτου. Αυτόν τον τρώει το λιοπύρι και η σκόνη  να κυνηγάει κάθε ροζ τουρίστα αλλά εγώ κι εσύ που δεν έχουμε πάει ποτέ φαίνεται ο πιο τυχερός μπαγάσας του πλανήτη που τολμάει και παραπονιέται κιόλας.
 
Δατ σεντ, οι Έλληνες πολιτικοί πρέπει να είναι η πιο ζηλιάρικη φάρα απ΄όλες. Το καταλαβαίνεις απ΄τον τρόπο που τους τρέχουν τα σάλια όταν λένε λέξεις όπως εργάτης, μεροκάματο, τραυματίας στα επείγοντα, συνταξιούχος. Καταλαβαίνεις τη διαφορά και το μάτι τους γυαλίζει παράξενα κι όχι όπως όταν λένε Ευρώπη, αγορές ή μόρφωση. Πράγματα που τα ‘χουν φάει με το κουτάλι ως κομμάτι του εκλεκτού βίου τους, δεν τους κάνουν τέτοια αίσθηση όπως τα άλλα που είναι δίπλα τους αλλά απαγορεύεται να τα  γευτούν. Μπορεί να βλέπουν όλους μας να τα σιχτιρίζουμε αλλά άμα κάτι δεν το ξέρεις, το μυθοποιείς ή τέλος πάντων, το βλέπεις έτσι γλυκούτσικο από ψηλά και θες να το πιάσεις, να το παίξεις ρε παιδί μου.
 
Βέβαια, άμα πρόκειται για τη βασίλισσα της Αγγλίας, ναι, δεν είναι ντροπή να το παραδεχτεί ότι θα γούσταρε μια βόλτα με λεωφορείο, όταν όμως πρόκειται για πολιτικό είναι τζιζ. Υποτίθεται αυτός πρέπει να δείχνει διαρκώς πως γνωρίζει τον κόπο, τον κάματο, τις δυσκολίες και την απόγνωση των θνητών. Δεν επιτρέπεται να δείξει ότι τα ζηλεύει. Δεν επιτρέπεται να δείξει ξένος προς τα εγκόσμια, πρέπει να ξέρει ότι ανοίγεις μόνος σου την πόρτα του ταξί και πού χτυπάς το εισιτήριο στο λεωφορείο.
 
Αν αυτά δεν τα έχει καταλάβει ο πολιτικός και αντιθέτως, περιφέρει την εκλεκτοσύνη του δημοσίως δείχνοντας σαν παιδί στο Λούνα Πάρκ με μόνιμο το “να κάνω λίγο;” στο μάτι, αν βλέπεις έντονο τον θαυμασμό και την έκπληξη για το πώς μπορείς εσύ και ζεις και επιβιώνεις κιόλας, τότε μάλλον παραείναι εκλεκτός για πολιτικός, τότε μάλλον ρέπει προς το βασιλικό και θα πρέπει λίγο να επιληφθούμε. Αν μάλιστα δεν νιώθει καν την ανάγκη να κρύψει τα γέλια και τη χαρά του για τις φρίκες σου και στο βγάζει και δημόσια σε ντοκυμαντέρ να τον δεις να τον καμαρώσεις, τότε μιλάμε για ειδική κατηγορία εντελώς βασιλική, τη λεγόμενη τσογλάν.
 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Έπικ

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


 
Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 21.03.2014
 
Παραλίγο να με πείσουν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας είναι τα κλειστά και γερασμένα μυαλά. Γενικά δηλαδή, το υπεράνω προς τη γριά και τον γέρο, θα σου δείξει ένα τσικ το στίγμα της εποχής. Άμα λέει εκλείψουν όλα αυτά τα βαρίδια και καθαρίσει η Ελλάδα από τα κολλημένα μυαλά του χθες, σωθήκαμε. Και λες για κάτσε, η κάθε γριά έχει τον Ζορζ κομμωτή τα τελευταία τριάντα χρόνια, το ένα και μοναδικό μαγαζί που της κόβει τον καφέ, το άβα για τα πιάτα που δεν το αλλάζει με τίποτα και το σύμπαν της το ανοξείδωτο με τον Κώτσο βασιλιά σε κορνίζα από πάνω. Που άμα πας να της πεις κάτι θα σε γανιάσει πρώτα μέχρι να το βάλει στο κεφάλι της αλλά μετά παίζει και να το δουλέψει, έστω όσο της κόβει. Το κύριο πρόβλημα δεν είναι ο γέρος και η γριά, ούτε τα γερασμένα κεφάλια.
 
Κάτσε να στο πάω μια από Λαμία μεριά. Η διπλανή μου στο σχολείο, ήθελε τη γνώμη μου στα πάντα. Και την ακολουθούσε κιόλας. Κολακευόμουν στην αρχή μέχρι που διαπίστωσα πως δεν ρωτούσε μόνο εμένα αλλά και τη μισή τάξη. Και τη μαμά της. Και τη γιαγιά της. Φτάναμε στην αυλή του σχολείου το πρωί και η διάθεσή της έκανε μονοπεταλιές ανάλογα την καλημέρα του καθενός στα πηγαδάκια. Από τότε το πήρα απόφαση. Το κύριο πρόβλημα της χαζογκόμενας είναι το ανοιχτό κεφάλι. Όχι το ανοιχτό μυαλό, έχει διαφορά.
 
Αν έχεις το κεφάλι σου κλειστό τουλάχιστον θα φιλτράρεις με το μάτι το σκουπίδι. Για τα άλλα, τα πιο σοβαρά αφήνεις τον εγκέφαλο να πιάσει δουλειά, ανοιχτός-κλειστός δεν έχει σημασία, αρκεί να έχεις βάλει πρώτα το κλειστό κεφάλι να ξεσκαρτάρει. Γιατί άμα πιττώνεις τον εγκέφαλο με λέζα θα σου σιχτηρήσει, θα μπατάρει και στο τέλος θα σου πει ένα δεγαμιέται και θα τους αφήσει όλους να αλωνίζουν εκεί μέσα.
[Κι αυτό δεν είναι και πολύ κακό αν σκεφτείς πόσο τέλεια τα περνάνε οι χαζογκόμενες. Οκ, με εξαίρεση μερικά παραπάνω σκαμπανεβάσματα στη διάθεση κι ένα τσικ περισσότερο δράμα]
 
Όταν όμως μιλάμε για κύμα χαζογκομενίασης και μαζική δημιουργία πραγματικότητας τότε αρχίζουν τα ανοιχτά κεφάλια και ανταγωνίζονται τα κολλημένα στην επικινδυνότητα. Καλά τα εμβόλια; Παπαπα! Θανάσιμα! Πάρε λίγο από αρνητές εμβολιασμών και νεκρούς από γρίπες. Καλός ο διορισμός στο δημόσιο; Τέλειος! Α, όχι! Α, ναι! Και πριν αποφασίσεις πάρε μια Αριστερά να διαδηλώνει υπέρ των δημοσίων. Καλή η δημοκρατία; Μπα, μάλλον κακή. Ναι, ναι κακή! Πάρε λίγο από φασισμό και λίγο ναζιζμούλη στη Βουλή. Μας ψεκάζουν; Μπα! Ναι, μας ψεκάζουν. ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ! Τώρα εξηγείται γιατί έχουμε αποβλακωθεί! ΚΡΑ.
 
Πράγματα που τα ‘χες μέσα σου βαλμένα στη σειρά, έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Ποια κρίση, αρκεί μονάχα πλέον ένα μη κολλημένο χαζογκομενάκι να στα αμφισβητήσει για στα πάρουν για πάντα. Ο γέρος κι η γριά, όσο κολλημένοι και να ‘ναι, έχει ο καθένας από έναν καπνό να φουμάρει. Εγώ κι εσύ όμως, ούτε ιερό ούτε όσιο. Πρέπει εμείς και οι αξίες μας να συστηνόμαστε ξανά από την αρχή, κάθε πρωί:
-Καλημέρα σας τί κάνετε, λέω σήμερα να πάρω το δικαίωμά μου στις εκτρώσεις πίσω.
-Ω, καλημέρα και σε εσάς, τί θα λέγατε να επαναφέραμε την θανατική ποινή;
-Τί υπέροχη ημέρα παιδιά! Ας ξανασυζητήσουμε λιγάκι την ισότητα, δεν μου πολυκάθεται τελικά!
-Ναι, ναι και την ιατρική! Τί λαμόγια, ας τους καταργήσουμε!
Δεν είναι κρίση αυτό, η μέρα της μαρμότας είναι. Στο πιο ελληνικό. Η μέρα της Λερναίας Ύδρας. Δε φτάνει δηλαδή που την ξαναζείς αλλά παλεύεις και με πιο πολλά κεφάλια και δη υδροκέφαλα, για τα ίδια και τα ίδια κι άντε φτου κι απ΄την αρχή. Και θα παλεύεις όπως φαίνεται εσαεί καθώς η λύση δεν είναι να ανοίξουν μερικά κεφάλια τελικά, είναι να κλείσουν. Και να πήξουν. Με ό,τι πρόλαβε να έχει μέσα το καθένα, μα να κλείσουν κάποτε αλλιώς την ξέρεις, μία είναι η θεραπεία, κόβεις και καις. Ούτε θα ασχοληθεί να στ’ ανοίξει κανείς ούτε να στα κλείσει. Σκάει ένας Ηρακλής μια ωραία πρωία, στα κόβει, ρίχνει κι έναν καυτηριασμό και πάρε ανθρωπότητα έναν ωραιότατο έπικ άθλο. Έπικ.
 
Η Ύδρα.
 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »