X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Posts Tagged ‘Άτιμη Κενωνία’

Ξενιτιά ον στερόιντς

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud |09.04.2014

Το πρώτο πράγμα που μου γυάλισε μόλις πάτησα το πόδι μου στην Κύπρο ήταν τα τακούνια. Δε μιλάω για ψηλά τακούνια. Ούτε για πολύ ψηλά τακούνια. Μιλάω για τακούνια τσόντας. Αυτά που τα βλέπεις να τα φοράνε σε τίποτα περίεργα σόου και τα ζαχαρώνεις αλλά εκτός που φοβάσαι το κράξιμο, δε σε παίρνει να πάρεις αμπάριζα τα παπουτσάδικα του Άμστερνταμ ούτε έχεις καμιά όρεξη να αρχίσεις το σαφάρι σε ό,τι ανήλιαγα σεξ σοπ προφανώς τα φιλοξενούν.

Εδώ όμως, όχι μόνο υπάρχουν αλλά τα φοράνε κιόλας όλες μα όλες οι γυναίκες και μάλιστα απ΄τα χαράματα. Κι αν ξέρεις έστω και λιγάκι πόσο λατρεύω τα τακούνια και ειδικά τα τακούνια τσόντας, θα καταλάβαινες πως η πρώτη μου εντύπωση από τη νέα μου χώρα ήταν τόσο θετική αλλά και τόσο ενδεικτική της εδώ ζωής, όσο τίποτα.

Όλα στην Κύπρο είναι πιο... ουάου. Πάρε τη φύση. Το “οργιάζει” είναι σχεδόν βρισιά για όλα τα κόλπα που σου κάνει. Έχω ρίξει τρελή πρηξιματική για τις λεμονιές μου αλλά ψάξτο για τις κυπριακές ποικιλίες, ακόμη και τα λεμόνια εδώ είναι τούμπανο. Πιο όξινα και πιο αρωματικά χώρια που τα δέντρα είναι φίσκα λουλούδια και φρούτα ολοχρονίς. Ό,τι λουλούδι ή φυτό ξέρεις, εδώ είναι πιο μεγάλο και πιο εντυπωσιακό. Μόνο άμα είσαι Κρητικός ξέρεις για τί μιλάω. Ό,τι έχει φτιάξει η φύση, εδώ το παράκανε. Λουλούδια, φρούτα, χαμ, κουνούπια, μύτες.

Βροχή δε βλέπεις συχνά αλλά άμα πιάσει θα κολλήσεις να την κοιτάς. Ό,τι εφέ έχει εφεύρει ο καλός θεούλης να την πλαισιώσει, θα παιχτεί μονομιάς στο σπάνιο σόου. Τί να σου κάνει ένα κεραυνάκι, εδώ θα σε λυσσάξουν οι ομοβροντίες από αστραπόβροντα σε παραλία και θάλασσα. Βοηθάνε βέβαια και οι ντόπιοι με καμιά βόμβα. Μια ρουμάνα φίλη εκ Βελγίου που ήρθαμε σχεδόν μαζί εδώ, ξετρελάθηκε. Ακόμη και η βροχή έλεγε, έχει ‘’περσονάλιτι’’, προφανώς απηυδυσμένη από το μόνιμο κατουρόβροχο του Βελγίου και χωρίς να ξέρει ακόμη για το έθιμο με τις βόμβες.

Πάρε τον ήλιο. 10 βαθμούς ψόφο να κάνει - εντάξει, σπάνιο να κατέβει στους 10 αλλά μπλογκική αδεία - άμα τύχει και σε συναντήσει, στην έκαψε την πέτσα. Το δε καλοκαίρι - φθινόπωρο και χειμώνα εν έσιει δαμέ γατάκια - πιο χαρντκόρ κι από ξυπολητιά σε άσφαλτο με καύσωνα στο Σύνταγμα. Σου καίει την πέτσα, τον εγκέφαλο, τα σωθικά και φτάνει μέχρι και το οξυγόνο στην ατμόσφαιρα.

Η πιο ακριβή κιλοβατώρα στην Ευρώπη δε, συντελεί για να γίνει η εμπειρία σου μοναδική και να ζήσεις το καλοκαίρι σε όλο του το μεγαλείο. Χωρίς φλωριές και κλιματισμούς. Κι από χιόνι; Το χιονοδρομικό στο Τρόοδος εδώ δίπλα είναι νούμερο ένα απ΄ότι ακούω. Φίλος από Αυστρία έρχεται από εκεί εδώ κάθε χρόνο, καθώς μόνο η Κύπρος λέει, και o Λίβανος έχουνε τέτοιο χιόνι. Μη με ρωτάς περισσότερα, άμα δεν έχει τακούνια δεν είναι σπορ για μένα.

Αν ακόμη δεν πείστηκες για το ουάου του παράλληλου σύμπαντος που ζω, το πιο τρανό επιχείρημα είναι ο καφές. Κόφι μάνιακ γαρ. Συν ότι 5.30 το πρωί αλλάζω την πρώτη πάνα της ημέρας. Όμως εδώ δε θες καφέ για να ανοίξει το μάτι. Αρκούν μερικά παράθυρα και όχι μόνο θα ανοίξει αλλά θα γούρλωσει, θα σου πεταχτεί έξω και θα τρέξει να σου κλαφτεί. Γιατί αν μπορούσα ένα ξημέρωμα να σε τηλεμεταφέρω στην Λεμεσό, ειλικρινά θα τα ‘χανες με το φως και την καθαρότητα. Ειδικά αν έχεις ζήσει στο μουντό και γκρι της Αθήνας.

Η κουζίνα μου που έτυχε κι έχει έναν τοίχο παράθυρα, δε πα να ‘χει πέντε στοίβες πιάτα, άμα ξημερώσει και βγει ο ήλιος, λάμπει. Μοναδική εξαίρεση όταν έρχεται η σκόνη από τις Σαχάρες. Ναι, σωστά κατάλαβες, τις μισές μέρες η μυτούλα πουδράρεται από μόνη της, ούτε η σκόνη γλιτώνει από το ουάου. Και τη νύχτα; Παίζει να είναι το πιο μαγικό πράγμα η νύχτα εδώ πέρα. Πες ότι κατασκήνωσες στο πλανητάριο. Ούτε τηλεσκόπια, ούτε να ψάχνεις τα άστρα με το τουφέκι. Κρέμονται σα σταφύλια, φεγγάρια κι αστέρια πάνω από το κεφάλι σου.

Εντάξει, μπορεί τώρα να λες σιγά τα αυγά αλλά πίστεψέ με, άμα μένεις Αθήνα ή περίχωρα και είσαι τόσο γκαντέμω να μην είχες ποτέ χωριό - α ρε πατέρα! - ενώ ίσα που χώραγες να βάλεις μια καρέκλα στη βεράντα, ξέρεις τί θέλω να πω. Ειδικά αν ψόφαγες για τακούνια αλλά είχες δύο ώρες μετρό για τη δουλειά και ήδη τέλειο κώλο.

Είναι ρε παιδί μου πώς να στο πω, η κατάλληλη χώρα για να επιδοθείς σε αυτά που σου αρέσουν και μάλιστα με τα μούτρα, χωρίς να στερηθείς τίποτε από την κουλτούρα σου. Μπορείς να ζήσεις όλα τα πάθη σου στο έπακρο χωρίς κανείς να σε δει αφ’ υψηλού ή με μισό μάτι και θα ‘χεις και τη φύση από δίπλα να σιγοντάρει. Λουλούδια, βουνό, θάλασσα, μπουζούκια.

Παρεκτός κι αν σου αρέσει το ψάρεμα. Πρέπει να μένω στο μοναδικό νησί του πλανήτη που δεν έχει ψάρια. Αλλά υπάρχει πάντα το τζυνήι.  🙂

 


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Έπικ

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


 
Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 21.03.2014
 
Παραλίγο να με πείσουν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας είναι τα κλειστά και γερασμένα μυαλά. Γενικά δηλαδή, το υπεράνω προς τη γριά και τον γέρο, θα σου δείξει ένα τσικ το στίγμα της εποχής. Άμα λέει εκλείψουν όλα αυτά τα βαρίδια και καθαρίσει η Ελλάδα από τα κολλημένα μυαλά του χθες, σωθήκαμε. Και λες για κάτσε, η κάθε γριά έχει τον Ζορζ κομμωτή τα τελευταία τριάντα χρόνια, το ένα και μοναδικό μαγαζί που της κόβει τον καφέ, το άβα για τα πιάτα που δεν το αλλάζει με τίποτα και το σύμπαν της το ανοξείδωτο με τον Κώτσο βασιλιά σε κορνίζα από πάνω. Που άμα πας να της πεις κάτι θα σε γανιάσει πρώτα μέχρι να το βάλει στο κεφάλι της αλλά μετά παίζει και να το δουλέψει, έστω όσο της κόβει. Το κύριο πρόβλημα δεν είναι ο γέρος και η γριά, ούτε τα γερασμένα κεφάλια.
 
Κάτσε να στο πάω μια από Λαμία μεριά. Η διπλανή μου στο σχολείο, ήθελε τη γνώμη μου στα πάντα. Και την ακολουθούσε κιόλας. Κολακευόμουν στην αρχή μέχρι που διαπίστωσα πως δεν ρωτούσε μόνο εμένα αλλά και τη μισή τάξη. Και τη μαμά της. Και τη γιαγιά της. Φτάναμε στην αυλή του σχολείου το πρωί και η διάθεσή της έκανε μονοπεταλιές ανάλογα την καλημέρα του καθενός στα πηγαδάκια. Από τότε το πήρα απόφαση. Το κύριο πρόβλημα της χαζογκόμενας είναι το ανοιχτό κεφάλι. Όχι το ανοιχτό μυαλό, έχει διαφορά.
 
Αν έχεις το κεφάλι σου κλειστό τουλάχιστον θα φιλτράρεις με το μάτι το σκουπίδι. Για τα άλλα, τα πιο σοβαρά αφήνεις τον εγκέφαλο να πιάσει δουλειά, ανοιχτός-κλειστός δεν έχει σημασία, αρκεί να έχεις βάλει πρώτα το κλειστό κεφάλι να ξεσκαρτάρει. Γιατί άμα πιττώνεις τον εγκέφαλο με λέζα θα σου σιχτηρήσει, θα μπατάρει και στο τέλος θα σου πει ένα δεγαμιέται και θα τους αφήσει όλους να αλωνίζουν εκεί μέσα.
[Κι αυτό δεν είναι και πολύ κακό αν σκεφτείς πόσο τέλεια τα περνάνε οι χαζογκόμενες. Οκ, με εξαίρεση μερικά παραπάνω σκαμπανεβάσματα στη διάθεση κι ένα τσικ περισσότερο δράμα]
 
Όταν όμως μιλάμε για κύμα χαζογκομενίασης και μαζική δημιουργία πραγματικότητας τότε αρχίζουν τα ανοιχτά κεφάλια και ανταγωνίζονται τα κολλημένα στην επικινδυνότητα. Καλά τα εμβόλια; Παπαπα! Θανάσιμα! Πάρε λίγο από αρνητές εμβολιασμών και νεκρούς από γρίπες. Καλός ο διορισμός στο δημόσιο; Τέλειος! Α, όχι! Α, ναι! Και πριν αποφασίσεις πάρε μια Αριστερά να διαδηλώνει υπέρ των δημοσίων. Καλή η δημοκρατία; Μπα, μάλλον κακή. Ναι, ναι κακή! Πάρε λίγο από φασισμό και λίγο ναζιζμούλη στη Βουλή. Μας ψεκάζουν; Μπα! Ναι, μας ψεκάζουν. ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ! Τώρα εξηγείται γιατί έχουμε αποβλακωθεί! ΚΡΑ.
 
Πράγματα που τα ‘χες μέσα σου βαλμένα στη σειρά, έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Ποια κρίση, αρκεί μονάχα πλέον ένα μη κολλημένο χαζογκομενάκι να στα αμφισβητήσει για στα πάρουν για πάντα. Ο γέρος κι η γριά, όσο κολλημένοι και να ‘ναι, έχει ο καθένας από έναν καπνό να φουμάρει. Εγώ κι εσύ όμως, ούτε ιερό ούτε όσιο. Πρέπει εμείς και οι αξίες μας να συστηνόμαστε ξανά από την αρχή, κάθε πρωί:
-Καλημέρα σας τί κάνετε, λέω σήμερα να πάρω το δικαίωμά μου στις εκτρώσεις πίσω.
-Ω, καλημέρα και σε εσάς, τί θα λέγατε να επαναφέραμε την θανατική ποινή;
-Τί υπέροχη ημέρα παιδιά! Ας ξανασυζητήσουμε λιγάκι την ισότητα, δεν μου πολυκάθεται τελικά!
-Ναι, ναι και την ιατρική! Τί λαμόγια, ας τους καταργήσουμε!
Δεν είναι κρίση αυτό, η μέρα της μαρμότας είναι. Στο πιο ελληνικό. Η μέρα της Λερναίας Ύδρας. Δε φτάνει δηλαδή που την ξαναζείς αλλά παλεύεις και με πιο πολλά κεφάλια και δη υδροκέφαλα, για τα ίδια και τα ίδια κι άντε φτου κι απ΄την αρχή. Και θα παλεύεις όπως φαίνεται εσαεί καθώς η λύση δεν είναι να ανοίξουν μερικά κεφάλια τελικά, είναι να κλείσουν. Και να πήξουν. Με ό,τι πρόλαβε να έχει μέσα το καθένα, μα να κλείσουν κάποτε αλλιώς την ξέρεις, μία είναι η θεραπεία, κόβεις και καις. Ούτε θα ασχοληθεί να στ’ ανοίξει κανείς ούτε να στα κλείσει. Σκάει ένας Ηρακλής μια ωραία πρωία, στα κόβει, ρίχνει κι έναν καυτηριασμό και πάρε ανθρωπότητα έναν ωραιότατο έπικ άθλο. Έπικ.
 
Η Ύδρα.
 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »