X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Τα πράγματα στην Κύπρο

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 29, 2012


Προφανώς έχω να μάθω ακόμη πολλά, αλλά αυτό το πεντάμηνο εντατικών στο Κυπριακό Σύμπαν με έχει λιγουλάκι ταρακουνήσει. Με την καλή έννοια*. Επειδή λοιπόν πλησιάζουν εκλογές και η δημοκρατία αρχίζει και ενδιαφέρει όλους, είπα να το ξεκινήσω γράφοντας δυo γραμμές για μια λίιιιγο διαφορετική δημοκρατία. Αυτό λοιπόν, που μου επισήμαναν οι περισσότεροι ντόπιοι για το σύστημα εδώ, είναι πως κυβέρνηση και κράτος, είναι δύο ξεχωριστά πράγματα, που ακόμη κι αν το πρώτο παραπαίει, το δεύτερο ούτε που θα την ακούσει. Έτσι, το πρώτο πράγμα που μου κίνησε την περιέργεια από τις πρώτες μέρες στην Κύπρο, ήταν το πολίτευμα. Εγώ μια δημοκρατία ήξερα. Την Μία, Αγία, Καθολική κι Αποστολική Ελλαδική Δημοκρατία. Άκουγα τόσα χρόνια για τους προέδρους στα περισσότερα κράτη, είδα και λίγες τοπικές ειδήσεις κι είπα να το ψάξω, μη με πάρουνε για γιαλαντζί καλαμαρίνα. Προεδρική στην Κύπρο, προεδρευόμενη εμείς. Κι έπιασα να διαβάζω. Αν είσαι τόσο στην κοσμάρα σου όπως εγώ, πιάσε καρέκλα, γιατί μια επίφανι παίζει να τη νιώσεις.

Θα ‘χεις ακούσει λογικά, πως εδώ δεν έχουν Πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά σκέτο Πρόεδρο. Κάτι σαν τον Ομπάμα (not). Ο Πρόεδρος αυτός λοιπόν, αφού εκλεγεί, είναι σχετικά ακλόνητος και δεν εξαρτάται από την στήριξη της της Βουλής για να υπάρχει στην εξουσία. Δεν έχει το δικαίωμα δηλαδή η Βουλή, να ψηφίσει για να πέσει η κυβέρνηση, ενώ εγώ ως ψηφοφόρος, δεν θα το πάω μέσω υποψηφίων για να δω τον κάθε κληρονόμο στη Βουλή. Πρέπει να ψηφίσω τον ίδιο τον κληρονόμο, άμα τον θέλω για Πρόεδρο. Το ίδιο συμβαίνει και για τον κάθε βουλευτή και όλοι μα όλοι, ψηφίζονται με απλή αναλογική.
Έτσι, όσο και να μισούν οι βουλευτές τον Πρόεδρο, δεν μπορούν να τον ακουμπήσουν. Μόνο ο κόσμος μπορεί να τον ανεβοκατεβάσει με την ψήφο του και μόνο κάθε 4 ή 5 χρόνια. Και άρα, για όλη του τη θητεία είναι σχετικά ακούνητος και δεν πολυεξαρτάται από τις κολεγιές με τους βουλευτές. Όλοι τους, εξαρτώνται από την κοινή γνώμη. Έχοντας λοιπόν, ξεχωριστά βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, ο κόσμος δεν ψηφίζει έναν υποψήφιο του κόμματος για να αναδείξει κόμμα και πρόεδρο, αλλά μόνο τον ίδιο. Ένα το κρατούμενο. Πάμε παρακάτω.

Βουλευτής και υπουργός εδώ, δεν παίζει. Υπάρχει ασυμβίβαστο. Ή είσαι το ένα, ή το άλλο. Απαγορεύεται και τα δύο. Άρα υπουργείο και βουλευτιλίκι δεν πάνε πακέτο και mind the gap μεταξύ των δύο, διότι δυσκολεύει πολύ το ρουσφέτι. Ο βουλευτής, εκλέγεται από το λαό ενώ ο υπουργός, όπως και σε εμάς, μπορεί να είναι κάποιος που επέλεξε ο Πρόεδρος και να μην έχει καμία σχέση με εκλογές. Άρα έχουμε και λέμε: Πρόεδρος και βουλευτές, καμία σχέση μεταξύ τους, καμία ανάγκη για υπερψήφιση νομοσχεδίων του κόμματος ή ομοφωνία στη Βουλή, κανένας φόβος για διαγραφή κανενός και κυρίως, κανένας βουλευτής δε φοβάται μη τυχόν και χάσει το υπουργιλίκι. Ο καθένας στο πόστο του, ανεξάρτητος. Και το πιο σημαντικό; Δε φοβάσαι μη τυχόν και αύριο έχεις εκλογές. Καθόλου. Ξέρεις, ότι για πέντε χρονάκια καθάρισες.

Θα μου πείτε, έχει κι αυτό το σύστημα τα κακά του. Φυσικά και τα έχει. Έχω πολλά χρόνια μπροστά μου να τα ανακαλύπτω και να τα κράζω. Αλλά οφείλω να αναγνωρίσω στο σύστημα αυτό, ότι έχει καλά που είτε τα χάσαμε, είτε δεν τα είδαμε ποτέ. Για παράδειγμα, είναι πιο γρήγορο και πιο αποτελεσματικό: Κάποιο καλοκαίρι η Κύπρος βρέθηκε αντιμέτωπη με τρομερή λειψυδρία. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να δανειστεί νερό από την Ελλάδα. Το κόστος μεγάλο - ούτε στο χειρότερο εχθρό σου, που λέει ο σοφός λαός. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, είχαν φροντίσει να επενδύσουν σε εταιρίες αφαλάτωσης. Χτίστηκαν δύο εργοστάσια, με πολύ χαμηλότερο συνολικά κόστος για νερό. Δεν μπήκε καμιά γραφειοκρατία στη μέση, για ελαχιστοποίηση του χρόνου. Στους δύσκολους καιρούς που διανύουν οι οικονομίες πολλών χωρών, η Κύπρος εκ νέου αφαιρεί κάθε γραφειοκρατικό εμπόδιο και βάζει μπροστά τη διπλωματία. Επισπέυει τις διαδικασίες εξόρυξης φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Βλέπει τα δύσκολα, το θέλει ΤΩΡΑ. Ούτε να δούμε πόσο θα βάλω στην τσέπη εγώ, πόσο εσύ, πόσο θα κλέψω, πόσο θα φάω. Το θέλω τώρα, θα το έχω τώρα.

Και είναι και πιο κοινωνικό. Αν εξαιρέσεις το γεγονός της έλλειψης συγκοινωνιών (και το μύθο που λέει ότι οι Κύπριοι επειδή έχουν πολλά αυτοκίνητα δεν τις χρειάζονται), εάν εξαιρέσεις τις αδύνατες βόλτες στην πόλη με το καροτσάκι του μωρού λόγω των παρκαρισμένων αυτοκινήτων πάνω στα πεζοδρόμια, θα πρέπει να είσαι εξωγήινος για να μην παρατηρήσεις ότι δεν υπάρχει ούτε ένας άστεγος ας πούμε, στους δρόμους. Ή ότι ποτέ, τουλάχιστον εγώ, δεν έχω δει επαίτη και δη, τίποτα που να μοιάζει με τις τελευταίες φρικιαστικές ή μάλλον, ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΕΣ εικόνες μου από την Αθήνα.

Ακόμη, υπάρχουν κι εδώ επιδόματα, συντάξεις και περιθάλψεις αλλά κάπου-κάπου, βλέπεις ένα τσικ μεγαλύτερης ευαισθησίας. Όπως π.χ. η σύνταξη νοικοκυράς. Προφανώς λόγω επέλασης καλλονών, εικάζω. Επιτέλους, η αλλοδαπή δίμετρη που θα σου κλέψει τον άντρα, είναι μόνο αυτό που θα έπρεπε, δηλαδή σκέτο αντροχωρίστρα και όχι σοβαρός κίνδυνος επιβίωσης εάν όλη σου τη ζωή την πέρασες στην κουζίνα.

Τέλος, η επιχειρηματικότητα κομμάτων και εκκλησίας, μαζί με όλα τα κακά που προφανώς σέρνει, δεν είναι ταμπού. Αντί για μίζες, offshore και κρυφές χρηματοδοτήσεις, αντί όλη η πολιτική και η εκκλησία να είναι χτισμένες εξ’ ολοκλήρου σε σκάνδαλα, καλύτερα να απλώνεις το χέρι σου στο ράφι του σούπερ μάρκετ και να επιλέγεις εσύ εάν θα στηρίξεις τον τάδε ή τον δείνα, αγοράζοντας το προϊόν του ή να μαθαίνεις για το νέο εργοστάσιο ενέργειας που ετοιμάζει η εκκλησία. Κι αντί να φτιάχνεις κρυφές offshore, καλύτερα να τις στεγάζεις. :D

Οι περισσότεροι εδώ, μου είπαν ότι τα θεμέλια για το σύστημα που δουλεύει, τα έβαλαν οι Άγγλοι. Όπως για παράδειγμα, το κτηματολόγιο που λειτουργεί άψογα από τότε. Δεν ξέρω εάν ισχύει γενικότερα, πάντως αυτά που εμένα προσωπικά μου έκαναν και μου κάνουν καθημερινά τρομερή εντύπωση, είναι δύο πράγματα: α. ο νόμος ισχύει και β. γενικά σε θέλουν για πελάτη. Και στο δημόσιο, εννοώ. Το βλέπεις από την εξυπηρέτησή σου σε δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες και μαγαζιά. Εκτός που οι αναμονές είναι από μικρές έως ανύπαρκτες (εξαρτάται βέβαια σε ποια επαρχία μένεις), εκτός που αν πάρεις τηλέφωνο θα σου κάνουν ολόκληρη συζήτηση προκειμένου να σε κατατοπίσουν σωστά, εάν τώρα πας και από εκεί, οι υπάλληλοι θα σε εξυπηρετήσουν που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω. Και στα μηδαμινά ακόμη. Εάν π.χ. σε μια δημόσια υπηρεσία ξέχασες να βγάλεις φωτοτυπία (παρόλο που στο είπαν και στο έδωσαν και γραπτό μαζί με τα δικαιολογητικά που θα χρειαστείς), ο υπάλληλος δεν θα σε επιπλήξει, ούτε θα σε στείλει ξινισμένος απέναντι στο μαγαζάκι να πας να τη βγάλεις. Θα σου πει δεν πειράζει, θα σηκωθεί σα να μην τρέχει τίποτα και θα στη βγάλει επιτόπου. Εάν αποφάσισες να βάλεις web banking στον τραπεζικό σου λογαριασμό, ακόμη κι αν η ουρά μεγαλώνει επικίνδυνα, ο υπάλληλος θα κάτσει επιτόπου να σου κάνει σεμινάριο κανονικότατο, γυρνώντας παρακαλώ την οθόνη του προς το μέρος σου και δίνοντάς σου το ποντίκι του να εξασκηθείς, για να σιγουρευτεί ότι εμπέδωσες πώς θα κάνεις την κάθε συναλλαγή. Είναι εντελώς παράξενο συναίσθημα για μένα, να ξεκινάω ήρεμη να κάνω τις δουλειές μου και να επισκεφθώ δημόσια υπηρεσία, κυρίως. Εντελώς.

Η μόνη μαλακία είναι ότι ένα ευχαριστώ σ’αυτήν την χώρα δεν έχω ακούσει ακόμη. Όλοι, ακόμη και σε 90 χρονών περιπτερά να πέσεις, θενκ γιου θα σου πούνε. :)

UPDATE:
Ο πρόσφατος πολύ καλός μου φίλος Μαρίνος Κουτσοφτίδης, συμπληρώνει στη σελίδα μου στο Facebook μερικά πολύ διαφωτιστικά σχόλια:

Μια σημαντική διαφορά με το πολιτιακό σύστημα της Ελλάδας, είναι οτι εδώ κανένα νομοσχέδιο που ψήφιζει η βουλή μπαίνει σε ισχύ αν δεν το υπογράψει ο πρόεδρος, και αντίθετα νομοσχέδια που καταθέτει η Κυβέρνηση πρέπει να ψηφιστουν από την βουλη. Συχνά ο ένας απορρήπτει τον άλλο και στο τέλος συμβιβάζονται και εγκρίνουν τροποποιημένα νομοσχέδια για να προχωρά η δουλειά. Χωρίς πολιτική κρίση, απλά καθημερινότητα. Στην Ελλάδα ο όρος "συμβιβασμός "μεταξύ των πολιτικών δεν βλέπουμε να υπάρχει. Και αυτό, εδώ εμείς, δυσκολευόμαστε να το καταλάβουμε.”

Οχι δεν ισχύει, απλά κανένας πρόεδρος υπηρέτησε πάνω από δυο θητείες. Μόνο Κυπριανου και Κληρίδης εκαναν 2 θητείες (10 χρόνια). Βασιλείου, παπαδόπουλος και χριστόφιας τελείωσαν από την πρώτη θητεία. Το μόνο που γίνεται από την Προεδρία του Κληρίδη και μετά, ο Πρόεδρος που εκλέγεται παραιτείται από το κόμμα του για να είναι Πρόεδρος όλων των Κυπρίων . ετσι , κάτι δύσκολο να καταλάβουν οι Ελληνες, Χθές ανακοίνωσε ο ΔΥΣΗ ("Αντιπολίτευση") οτι θα στηρίξει τα νέα οικονομικά μέτρα που θα καταθεση η Κυβέρνηση, εφ' οσων τα στηρίξη και το Ακελ ( το κόμμα του Προέδρου).”

Ευχαριστώ θερμά Μαρίνο μου!

*Ως γνήσιος έλληνας, θα μου πεις, αρνητικά δεν έχει; Θα σου πω και πάλι, πως σχεδόν πρέπει να είναι εγκλήματα για να τα πιάσει το μάτι μου, αν σκεφτείς ότι είμαι πια θεόστραβη από αυτά που έβλεπα τόσα χρόνια στον τόπο μου. Συζητώντας για όσα συμβαίνουν εδώ και άλλα τόσα, που θα σου πονέσω τα μάτια άμα κάτσω και στα γράψω, (που θα το κάνω δηλαδή, αλλά σε δόσεις) το πρώτο πράγμα που επίσης σκέφτεται να κάνει κάποιος, όταν τα λέμε αναμεταξύ μας, είναι να μου αντιτάξει τα στραβά. Χωρίς να αναλογίζεται ότι εδώ, οι σταθερές υπάρχουν και λειτουργούν, τουλάχιστων θεμελιωδώς, για να μπορούμε προφανώς να συζητάμε ακαδημαϊκά πάνω από τη φουκού ή δίπλα σε μια από τις δεκάδες πεντακάθαρες παραλίες, προσιτές με τα πόδια, μέσω του μαγικού παραλιακού περιπάτου της Λεμεσού. Και το ξέρω πολύ καλά, ότι είμαι ενθουσιώδης, παρορμητική και χαζά αισιόδοξη τις περισσότερες φορές, μια άμυνα που έφτιαξα αναγκαστικά μπας και το σώσω, όμως, μπάστα λίγο ρε φίλε, μπάστα ένα δευτερολεπτάκι, ο σκοπός δεν είναι να σκεφτείς την επόμενη έξυπνη ατάκα, είναι απλά να βάλεις ακόμη ένα-δυο ενδιαφέροντα πράγματα στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Πού ξέρεις αύριο σε ποια γωνιά του κόσμου ίσως πεταχτείς.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Politics | Leave a Comment »

Greek Crisis. Yes, we can.

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 23, 2012


Dear Europe,
I tried to avoid this by simply immigrating with all the family I could carry, but as we Greeks have big families and on behalf of my family still left behind - well, until the moment I’m writing this post, that is - I have but to say this:

Ok. The story is globally known but just for the history it goes like this: you had to completely destroy in a few months time, every single sector of my country and every single of our lives in order to pay our debt. Of money, that is. Spent in at least two decades. While funds were flowing at the drop of a hat. And for which no one cared when spent. On the contrary, when everyone knew they were spent by corrupted politicians and corrupted citizens. And now you want it back. With interest. And can’t have it. And you decide to “punish” us all. To set an example obviously. Fine by me. Really.

I just wanted to let you know that although we are mostly christians, we don’t really believe in punishment after death. So, in order to keep breathing and before my mother in law, of all people, decides to join the happy greek colony inside my new house, I dare to make some suggestions about our potential for further destruction and therefore, punishment.

You can no longer count in the following sectors:
Our income, pensions, taxation, careers, education, health, dignity and future generation.

However, there is still big potential in:
Unemployment, humiliation, racism, fascism, violation of human rights, crime, rotten politicians, police violence, empty promises, propaganda, suicides and The Backrupsy Threat.

Thank you


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Κόκκινη Γραμμή

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 15, 2012


Θέλω να κάτσω να γράψω άπειρα πράγματα και κάθε φορά, κάθε γαμημένη φορά, ένα κλικ στον reader έρχεται να με σμπαραλιάσει. Παγώνω, ανατριχιάζω, σφίγγεται το στομάχι μου, αναγουλιάζω και πολλές φορές δακρύζω. Δεν είναι δυνατόν να έχουν πάει όλα τόσο σκατά. Στην αρχή θεωρούσα ότι είναι η ιδέα μου και επειδή τα βλέπω απ΄έξω, τα μεγαλοποιώ. Και αρχίζω τα τηλέφωνα και καταλαβαίνω ότι αυτά που διαβάζω είναι τίποτα μπροστά στην απελπισία, την αγωνία και τον ανορθολογισμό που φέρνει η νέα πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Πέρα από τις άσκοπες πολιτικές αναλύσεις, πέρα από τις ψυχολογικές, κοινωνικές και κάθε είδους ανάλυση που έχει υποστεί κάθε εκδοχή της ζωής μας, πέρα από τη χατζάρα της Αποκάλυψης που σίγουρα έρχεται, πέρα από τη σήψη εκείνων που περιγράφουν την πραγματικότητα αυτή, ανακαλύπτω πως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ψάχνω με μανία να βρω κάτι να πιαστώ. Τί-πο-τα. Δεν έχω μια σταθερά να πατήσω, να πω οκ, σκατά, αλλά κυρίες και κύριοι, εδώ. Εδώ είναι το όριο, από εκεί και πέρα το χάος. Τί-πο-τα. Εκλογές, παιδεία, λεφτά, μνημόνιο ή όχι, ανάπτυξη, νέες θέσεις, you name it, είναι όλα σάλτσες. Ένα μουχλιασμένο φαί που όλοι θέλουμε να του ρίξουμε σάλτσες. Ενώ θα ‘πρεπε να φαγωθεί φρέσκο, να μπει στο ψυγείο ή τώρα, απλά να πεταχτεί. Ακόμη κι αν μας χρυσώσουν μέχρι τον επόμενο παγετώνα, η ξεφτίλα αυτή, δεν έχει καμία σχέση με λεφτά και θα είναι πάντα εκεί, μια πηχτή αδιαπέραστη μούχλα.

Βλέποντας τα πράγματα λίγο διαφορετικά από αυτήν την μικροσκοπική κουκίδα στο χάρτη, έμαθα για τις γραμμές και πόσο ανατριχιαστικές είναι. Αλλά και τί μαθήματα μπορούν να δώσουν, όταν η ζωή σε έχει τοποθετήσει μπροστά από μια τέτοια απαγορευτική γραμμή. Εδώ, έχουν την πράσινη και είναι ιδιαίτερα αποκρουστική η όψη της, όμως αν δεις το δέσιμο μεταξύ των ανθρώπων και το πόσο σημαντικές θεωρούνται οι βασικές ανθρώπινες αξίες, θα τα χάσεις. Οι ίδιοι οι Κύπριοι, νομίζουν ότι ζουν στο πιο αλλοτριωμένο κράτος, το πιο διεφθαρμένο, το πιο ασύδοτο, χωρίς αξίες, χωρίς... χωρίς... Αλλά δεν έχουν ιδέα πώς είναι ένα τέτοιο.

Το πρώτο πράγμα που διακρίνει ένας πραγματικά αλλοτριωμένος άνθρωπος στους Κύπριους, είναι μια μεγάλη, παχιά γραμμή εντός τους. Όχι απλά πράσινη. Κατακόκκινη. Υπάρχουν πράγματα που δεν αγγίζονται, πράγματα τα οποία είναι ιερά, πράγματα που δεν χρειάζεται να κάτσεις να τα ξαναβάλεις κάτω. Μπορεί να είναι τα λάθος ή τα σωστά πράγματα, λίγη σημασία για μένα έχει, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι υπάρχει μια κοινή γραμμή, με το ίδιο πάχος για όλους, με το ίδιο έντονο χρώμα κινδύνου και πίσω της, γκρεμός.

Αναρρωτιέμαι πόσα ακόμη Σοκ πρέπει να περάσουμε κι εμείς, για χτίσουμε μέσα μας μια τέτοια γραμμή. Μια αδιαπέραστη κόκκινη γραμμή, για πράγματα που αποδεδειγμένα είναι επικίνδυνα. Μια αληθινά κόκκινη γραμμή κι όχι φανφάρες για την ιερότητα της μάνας ας πούμε, που κάνεις το νταή άμα στη βρίσουν στο γήπεδο αλλά την κότα άμα πρόκειται για μάνα άλλου. Μια γαμημένη κόκκινη γραμμή, που η πίπα της επιδειξιομανίας κατάστρεψε, γιατί βλέπεις ήταν τρέντι τα τελευταία χρόνια να αμφισβητείς δεδομένα πράγματα για την ασφάλειά σου. Και η αμφισβήτηση, χεράκι με την μηδενική κριτική σκέψη και τη μηδενική δίψα για γνώση - ή μάλλον την αποστροφή για τη γνώση - οδηγεί αποδεδειγμένα σε σύγχιση, σε κενά, σε πιο μεγάλα κενά και έπειτα σε μαύρες τρύπες γεμάτες σκουπίδια που καταπίνουν κάθε λογική. Το πάτερν ακολουθήθηκε σχεδόν παντού, σε χρόνο ντε-τε: αμφιβήτηση εμβολίων, άρνηση εμβολιασμών, κακοί γιατροί, άχρηστη ιατρική, πλασιέ παιδίατροι, έλλειψη ανοσίας, πανδημίες. Το ίδιο και στην πολιτική, στην οικονομία, στην κοινωνία, στην παιδεία, στις ίδιες τις βασικές αξίες. Και φτάνεις στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Όλα παίζουν, ακόμη και οι ναζί.

Στη λούμπα αυτή, έχω πέσει πολλές φορές αλλά η εκπληκτική κοσμοθεωρία μου μετά τη μητρότητα, δεν σταματάει να τρώει καθημερινά χυλόπιτες. Πρόσφατα, είδα τη μικρή να φιλάει μια εικόνα και λίγες μέρες μετά, να παρελαύνει στο σπίτι, κρατώντας ένα μικρό χάρτινο σημαιάκι που έφτιαξε στο σχολείο. Σε άλλη περίπτωση θα έφριττα, όμως έπιασα έκπληκτη τον εαυτό μου να τραγουδάει παραγγέλματα και να παρελαύνει πίσω της με χαρά. Αποφάσισα ότι μέχρι να ωριμάσει, τη θέλω με τέτοιου τύπου, καρα-παιδικές αξίες. Άσπρο-μαύρο. Ίσως επικίνδυνες για τα μέχρι τώρα μυαλά μου και την τωρινή ηλικία μου αλλά σαφώς πιο ασφαλείς και διασκεδαστικές για ένα μικρό μυαλουδάκι σε σχέση με αυτό που προέκυψε από τις νέες αξίες στην πατρίδα μου, με τη βουλή των “επαναστατημένων” εφήβων που αποφάσισαν να επανεφεύρουν τον τροχό και να μάθει ο λαός βιώνοντας, τις βασικές προυποθέσεις για τη ζωή, απ΄την αρχή.

Εγώ τα θέλω αλλιώς. Ας μάθει τί σημαίνει κλεψιά κι ας είναι απ΄τους βίους του αγίου αντωνίου. Ας μάθει τί σημαίνει υπακοή στο νόμο, κι ας είναι σε παρέλαση κρατώντας σημαιάκια. Ας τα μάθει όμως. Αποφάσισα ότι τη θέλω να μεγαλώσει με όλα τα ήθη και τα έθιμα της μικρής τοπικής κοινωνίας που θα ζήσει κι ας είναι τα περισσότερα πίπες. Ας είναι η δική της κόκκινη εσωτερική γραμμή φτιαγμένη από πίπες. Ας τις αμφισβητήσει όταν έρθει η ώρα. Και μόνο, χρησιμοιώντας κριτική σκέψη, γνώση και λογική. Όχι επίδειξη, τσάμπα μαγκιά και πλήρη ελευθερία να φιλοσοφήσει πάνω σε ήδη φιλοσοφημένες “αξίες” που όμως έχουν αφανίσει το μισό πλανήτη στο παρελθόν. Ό,τι κι αν μείνει από τις όποιες αμφισβητήσεις της, θα δομηθεί πάνω σε κατάλοιπα αληθινών αξιών, μια αδιαπέρατη γραμμή για τους σοβαρούς κινδύνους.
Αρκεί να υπάρχει αυτή η γραμμή. Και να είναι ολοκότσινη.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Changing This Fucking World, Cyprus, Limassol, Life | Leave a Comment »

Τα 10 πράγματα στην πόλη που ξεπερνούν το Sci-Fi

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 11, 2012


Μη δίνεις σημασία, απλά είναι ένα κείμενο που είχα γράψει εδώ, αλλά θέλω να το έχω ολόκληρο και εδώ. Πάμε πάλι:

1. I Am Legend
Μνημον-Ιός με μηδενικό χρόνο επώασης και άμεση μεταδοτικότητα, κυρίως από τα ΜΜΕ. Άδειοι (εμπορικοί) δρόμοι, οι περιπτεράδες κάνουν χρυσές δουλειές με τα «ενοικιάζεται» και «πωλείται». Μόνο το «εκπτώσεις» δεν πούλησε. Φέτος δεν είχαμε εκπτώσεις, εκποιήσεις είχαμε. Άσε που τώρα πρέπει να αλλάξεις και συνήθειες γιατί τα μαγαζάκια που ψώνιζες δεν υπάρχουν. Τα ρούχα, τα παπούτσια, τα αξεσουάρ, όλα όσα είχες αγοράσει, δεν είναι απλά αντικείμενα, είναι πια ενθύμια και μάλιστα μεγάλης συναισθηματικής αξίας από τα μαγαζάκια που έκλεισαν. Σχεδόν σου προκαλεί θλίψη να τα φοράς. Αλλά και να τα φορέσεις ποιος θα σε δει; Όπως o Will Smith, μόνοι σε άδειους δρόμους περπατάμε. Οι ιδιοκτήτες των άδειων κτηρίων όμως, απτόητοι. Ούτε τα ενοίκια ρίχνουν ούτε τον «αέρα» κόβουν. Ο κλασσικός ο τυχοδιώκτης ο Έλληνας. Περιμένουν μάλλον τη λήξη της κρίσης.

2. The Island
Η επέλαση των κλώνων είναι γεγονός: “Ο Μελένιος”, “Ο Μελένιος Ο Γνήσιος”, “Ο Σάκης”, “O Σάκης O Γλύκας”, “O Σάκης O Ορίτζιναλ”. Όσο ερημώνουν τα μαγαζιά, τόσο γεμίζουν οι γειτονιές με πλανόδιους μικροπωλητές. Σοβαρά τώρα, πρέπει να έχουμε στη γειτονιά ίσα με τρεις παλιατζήδες. Από τρία δρομολόγια ο καθένας να το βάλεις, έχεις μία μόνιμη επέλαση κλώνων κάτω από την πόρτα σου, που αριστοτεχνικά φροντίζουν να μην πέσει ο ένας στον άλλον, που δε σταματάνε να βαράνε ντουντούκες/καμπανάκια/κόρνες/μεγάφωνα, και που καθημερινώς πολλαπλασιάζονται ανά παρτίδες. Η έκδοση Σάκηδων πάντως νικάει τους Μελένιους σο φαρ.

3. Mad Max
Η επόμενη μέρα έφτασε. Οι συμμορίες παίρνουν τα ηνία. Κι ενώ πουθενά τριγύρω δεν βλέπεις τον Gibson να ανοίξει τουλάχιστον λίγο το μάτι σου, η πολεμική των Mad Max αυτής της πόλης δείχνει να έχει κάνει τον ορίτζιναλ με τα κρεμμυδάκια. Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός, κυρίως στην εμφάνισή σου. Άλλωστε αυτό ήταν πάντα το πρώτο που μέτραγε σε αυτήν την πόλη. Η εμφάνιση. Πρέπει να μοιάζεις με τους πολλούς. Πρέπει να μην έχεις πολύ σκούρο δέρμα ή τραβηγμένα μάτια, πρέπει να μιλάς καλά ελληνικά χωρίς τραβηγμένα ή βαριά σύμφωνα και εννοείται, πρέπει να προσέχεις και τι φοράς. Όλα σχεδόν τα ρούχα εκτός τζιν και τισέρτ είναι δυνητικά επικίνδυνα πάνω σου. Από κελεμπία μέχρι ζαρντινιέρα. Μέχρι και στολή μπάτσου μπορεί να σε κάψει καμιά φορά.

4. Night Of The Living Dead
Τη μέρα βρίσκονται σε τάφους των 100 ζομπιών, 100_ευρώ_το_κεφάλι, μακριά από τα μάτια των ανυποψίαστων Τζώνιζ αυτής της πόλης, ενώ άλλα συνωστίζονται απειλητικά έξω από σπίτια, δίπλα σε αυτοκίνητα, πουλώντας χασίς, κλεμμένα κινητά, ακόμη και το κορμί τους. Τα βράδια όμως δε κρύβονται. Αναδύονται από τη σκόνη της πόλης για να χορτάσουν με τις σάρκες μας. Περιέργως κάποια ξεκινούν το γεύμα από τα σκουπίδια και ακόμη πιο περιέργως, κάποια άλλα σκεπάζονται με χάρτινες κούτες και πέφτουν και πάλι σε λήθαργο. Άλλα είναι πιο επιθετικά. Ορμάνε σε σπίτια, σε ανυποψίαστους περαστικούς (sic) και σε βρώμικα τζάμια αυτοκινήτων. Και από την άλλη έχεις τους Κυνηγούς. Θα τα ψάξουν, θα τα βρουν, θα τα κυνηγήσουν ανελέητα. Βέβαια γλιτώνουμε όπου να ‘ναι. Θα τα φορτώσουν λέει σε βαπόρια και θα τα αφήσουν σε ξερονήσια. Πάντως το καλό με τη μάστιγα των ζόμπι είναι ότι οι “πολίτες” δεν έχουν φόβο. Ζόμπι γεννιέσαι, δε γίνεσαι.

5. Jurassic Park
Ένα περιφραγμένο νησί στο κέντρο της πόλης, λες με ηλεκτροφόρα καλώδια προστατευμένο, ζει ανέμελα τη δική του δόξα. Οι 300 δεινόσαυροι της Βουλής, απολιθώματα μιας άλλης εποχής, κατασκευασμένοι σίγουρα σε εργαστήρια και απαραιτήτως από γονίδια ομοίων τους, βρίσκονται εκεί να μας προκαλούν δέος, τρομάρα, ίσως νοσταλγία των άλλοτε αληθινά πολιτικών όντων και ενίοτε, διασκέδαση. Κυρίως όμως, απορία για την επιμονή τους να μη λένε να εξαφανιστούν από προσώπου γης ή ,τέλος πάντων, για την δική μας επιμονή να κατασκευάζουμε διαρκώς νέους. Ένα πάρκο αναψυχής, γεμάτο θηρία που θα ‘πρεπε να είχαν εκλείψει. Όλα μπορεί να μας τα προσάψει κανείς αλλά σε καμία περίπτωση δε μπορεί να πει ότι λυπηθήκαμε τα έξοδα.

6. Misery
Σε αυτήν την πόλη είσαι μόνιμα δέσμιος ενός κάρου τρελάρων στα ΙΚΑ, τις ΔΟΥ, τα ΤΕΒΕ, τα ΤΣΜΕΔΕ και όλα αυτά τα ευφάνταστα μέρη, από τα οποία εξαρτάται κυριολεκτικά η ζωή σου και που πρέπει να πηγαινοφέρνεις εσαεί χαρτάκια, κάνοντας πάντα τη χαζή και την ευγενικιά, παρακαλώντας κάθε μα κάθε μέρα τον Στέφεν, τον θεό, τον ΓΑΠ ή όποιον το σκέφτηκε όλο αυτό τέλος πάντων, να τελειώσει κάποτε το δικό σου μίζερι προτού σου πριονίσουν οι τρελάρες και την τελευταία ρανίδα υπομονής σου. Δεν ελπίζεις πια. Ξέρεις ότι το ψυχολογικό προφίλ της σημερινής σου τρελάρας δεν θα έχει και πάλι σε τίποτα να ζηλέψει την Άνι, μόνο που η δικιά σου θα ξέρει να ξυραφιάζει με ένα βλέμμα. Κι άμα ποτέ ξεμπερδέψεις μαζί της, σύντομα θα έχεις να κάνεις με την διπλανή της. Μέχρι δηλαδή τα επόμενα χαρτάκια, η ζήτηση των οποίων ΔΕ σταματά με τον φυσικό σου θάνατο. Μόνο όταν πεθάνεις και στα χαρτιά αναπαύεσαι.

7. 1984
Ο Φόβος μεταλλάσει τους ανθρώπους αυτής της πόλης σε ανθρωπάκια. Όλο και πιο κοντά, πιο αδύνατα αλλά κυρίως όσο πιο απαρατήρητα μπορούμε. Η newspeak μας έβγαλε και όνομα. Δε λεγόμαστε πλέον “Λαός”, “Ψηφοφόροι” ή “Νοικοκυραίοι”. Λεγόμαστε όλοι “Πολίτης” και ενίοτε “Αγανακτισμένος Πολίτης”, “Φιλήσυχος Πολίτης” ή “Ενεργός Πολίτης”. Ανάλογα την προπαγάνδα δατ ιζ. Μόνο που εδώ το ξύλο στους “Πολίτες” δεν πέφτει σε ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια από καλά εκπαιδευμένους προσηλυτιστές αλλά στο δρόμο και μάλιστα μπροστά σε κάμερες. Ο Μεγάλος Αδελφός αποφάσισε ότι είναι πιο αποτελεσματικό. Αντί να φαντάζεσαι βία ή να τη βιώνεις μόνος κι έρμος διδάξου δια της ομαδικής θεραπείας. Μόνο έτσι θα ικετεύεις για ακόμη περισσότερη ασφάλεια. Και στην παρέχουν. Τόσα χρόνια σε προστατεύουν από τον Εχθρό που όπου να ‘ναι θα στην πέσει. Από την Ωκεανία, από την Ευρασία, από την Τουρκία… δεν έχει σημασία. Τζούλιες εδώ δεν έχουμε. Έχουμε δηλαδή, αλλά δεν το κάνουν κρυφά και σίγουρα όχι μόνο με έναν πρωταγωνιστή.

8. Planet of the Apes
Λογικά ο δικός μας αστροναύτης την έχει ήδη κάνει την μαλακία και οι πίθηκοι είναι ήδη εδώ και άρχουν από πάντα. Τρίχες ιδιαίτερες δε βλέπεις, (εξέλιξη ή σκινχεντ γαρ), βλέπεις όμως πιθηκισμούς όπως τις ίδιες μπλε στολές, τα ίδια τσουχτερά γκλομπ, τις ίδιες ασπίδες. Χαρακτηριστικό τους ο κλασικός πιθηκίσιος εγκέφαλος με αυταπάτες μεγαλείου και υπεροχής του είδους του, με υπερπληθώρα τεστοστερόνης και αυξημένα ένστικτα κυριαρχίας και επιβολής στα άλλα είδη και στο δικό του. Κύρια ασχολία του ο πόλεμος με οποιονδήποτε, οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή. Σκοπός του το αίμα και ο θάνατος. Τίποτε λιγότερο. Ζευγάρωμα, τροφή, πολιτισμός, δεν είναι πια σημαντικά για το είδος του. Ζώο. Πρωτεύον αλλά ζώο. Η πόλη είναι επίσημα πια η πόλη των πιθήκων. Το ερώτημα είναι εμείς τι ακριβώς κάνουμε εδώ.

9. I, Robot
Ενώ φτιάχτηκαν να μας υπηρετούν, πλέον κυριαρχούν. Είναι τα μόνα που δεν αγγίζουν οι πίθηκοι γιατί ποτέ δεν συναντώνται. Λες και ζουν σε παράλληλα σύμπαντα. Τα δικά μας ρομπότ φτιάχτηκαν για να μας διασκεδάζουν, για να περνάμε την ώρα μας με χαζοπράματα όπως “λάιφστάιλ”, “μεγάλες πίστες”, “μόντελινγκ”, “στάιλινγκ” και τώρα αγωνιζόμαστε να τα φτάσουμε, να γίνουμε σαν κι αυτά. Είναι όλα ίδια και τέλεια. Μόνο το φύλο αλλάζει. Τα θηλυκά για παράδειγμα, είναι κοκκαλιάρικα, είναι ξανθά, με τα ίδια φουσκωτά χείλη, το ίδιο σούφρωμα όταν ποζάρουν, το ίδιο νούμερο (μεγάλα) βυζιά, απαραιτήτως τα ίδια ρούχα και τα ίδια μυαλά. Έχουν πάντα λεφτά και είναι πάντα ευτυχισμένα. Όταν δεν είναι, αυτοαναφλέγονται ή εξαϋλώνονται… κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν τα ‘χει δει όταν είναι δυστυχή. Μάλλον θα επιστρέφονται στην εταιρεία για reboot. Και ένα νούμερο μεγαλύτερα βυζιά. Όσο μεγαλύτερα τα βυζιά τόσο πιο “χάπι” τα μποτς.

10. The Light Fantastic
Μέχρι την άφιξη του μωρού μου η πόλη ήταν… βασικά αυτό που νόμιζα ότι όλοι βλέπουμε τριγύρω. Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Μόλις πιάσεις ένα πιτσιρίκι στα χέρια σου, αμέσως μετά το τέντωμα του δαχτύλου του προς την πόρτα, μία ακόμη διάσταση της πόλης ανοίγει διάπλατα στα μάτια σου που μέχρι χθες λες και ήταν απαγορευμένο να δεις. Ένας πολύχρωμος, μπαλονοζωσμένος και ενίοτε φουσκωτός κόσμος, αποτελεί μέρος πια της καθημερινότητάς σου, δίπλα στα μάτια όλων που δεν μπορούν να τη δουν, να σε φωτίζει και να σε ζεσταίνει παρόλη τη μαυρίλα που επικρατεί τριγύρω. Το Φανταστικό Φως της πόλης των πιτσιρικιών σε πλημμυρίζει, γεμάτο φωνές και κυρίως, μαζού εν δε ζου. Και μπεμπελιλί. Και ζουζούνια. Γενικά δηλαδή, χαρούμενες παιδικές φάτσες. Που σε ψοφάνε στην κούραση. Μόνο σωματική όμως. Ψυχικά, σου δίνουν κουράγιο για όλα τα προηγούμενα. Και αυτό, είναι επιστημονική φαντασία.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, YouAreMySunshine | Leave a Comment »

10 A.C.

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 5, 2012


Είναι αδιανόητο, το ξέρω, αλλά η κρίση για την πλειονότητα δεν είναι υπόθεση δύο ή τριών χρόνων για να φέρει τόση απελπισία, κατάθλιψη και φυγή. Είναι κοντά στη δεκαετία που αυτή η μαλακισμένη αίσθηση να τρέμεις τυχαία γεγονότα, να είσαι έρμαιο συνθηκών που καθόλου δεν μπορείς να ελέγξεις, εξουθενώνει κόσμο. Τα τελευταία δύο χρόνια απλά έγινε κοινό αίσθημα και επιτέλους είναι μεγάλη ανακούφιση να βλέπεις τα newsfeed σου να συντονίζονται λίγο περισσότερο με το μέσα σου. Και η γιγάντια απόφαση της φυγής, δεν σου φαντάζει πια καθόλου γιγάντια, δεν είναι κάτι της στιγμής, ούτε φεύγεις για να ανοίξεις ορίζοντες.

Η απόφασή μου να φύγω δεν ήταν επειδή για δύο χρονάκια ζορίστηκα. Ήταν επειδή βαρέθηκα να τρέμει το φυλλοκάρδι μου κάθε φορά που η ρουτίνα μου έπρεπε να ξεφύγει από την προσεκτικά υπολογισμένη νόρμα. Αυτό που άλλοι λένε ρουτίνα, αλλά για σένα είναι ασφάλεια. Μια απεργία στις συγκοινωνίες σημαίνει ότι είτε θα σε γονατίσει η βενζίνη είτε ότι θα κινδυνέψει η θέση σου. Μια έξτρα χρέωση της εφορίας, ένας ακόμη λογαριασμός, μια μείωση του μισθού, ακόμα και το παραμικρό προβληματάκι στο αυτοκίνητο ή μια ξαφνική επίσκεψη σε γιατρό, είναι γιγάντια απόκλιση από τον ήδη ανύπαρκτο προυπολογισμό σου. Απλά πράγματα για τους πολλούς, μετατρέπονται σε εκστρατείες ολόκληρες, αν πεις για μια φορά να ακολουθήσεις, έτσι για να νιώσεις λίγο φυσιολογική.

Την απόφασή μου αυτή, να φύγω χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ενίσχυσε τρομακτικά το τελευταίο τρίμηνο πριν έρθω στην Κύπρο. Ακόμη τρέμω εκείνη τη μαύρη εποχή που χρειάστηκε να μείνω μόνη μέχρι να μεταναστεύσω. Για τρεις μήνες έπρεπε να πηγαινοφέρνω το μωρό στις γιαγιάδες, να δουλεύω με τρεις ώρες διαδρομή καθημερινά, να φέρνω βόλτα το σπίτι, να φοβάμαι μην αρρωστήσω, μην αρρωστήσει, να προσπαθώ να την κοιμήσω και να κοιμηθώ. Κι όλα αυτά, με το άγχος της νέας χώρας και τον άνθρωπό μου να ταλαιπωρείται τρομακτικά με ποδαρόδρομους ωρών καθημερινά, πανάκριβα ξενοδοχεία και αρκετά άστεγα βράδια. Και αυτά, απ΄όσα μου έλεγε.

Μίσησα μέσα από την ψυχή μου τον τρόπο που εκδιώχθηκα από το σπίτι μου και θύμωσα απίστευτα που μετά από τόσα χρόνια δουλειάς και κούρασης δεν υπήρχε η ελάχιστη αίσθηση γαλήνης που θα ‘πρεπε να υπάρχει όταν γυρνάς σπίτι σου το βράδι. Και την έψαξα αλλού. Και τη βρίσκω διακεκομένη γιατί τα μόνα που μου λείπουν δεν μπορώ να τα έχω. Δεν γίνεται να ξεκολλήσω συθέμελα ένα τσούρμο σπίτια με ανθρώπους και να τα ριζώσω δίπλα στο νέο μου σπίτι.

Η “κατάρα” της γαλήνης που στη δώσανε με αρκετά χιλιόμετρα ανταλλαγή, είναι ότι έχει ταβάνι. Θα έχεις πάντα τον κίνδυνο να βλέπεις τα ακριβή όριά της όταν μιλάς με τους δικούς σου πίσω. Όταν ας πούμε, σου λέει χαρούμενος ο πατέρας σου ότι έκατσε δυο ώρες στην ουρά για μια σακούλα ρύζι, εσύ κάθε φορά, θα κατεβάζεις το κεφάλι για να μη βρει στο καινούργιο σου ταβάνι.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks | Leave a Comment »

Τα PSIλά μου

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 20, 2012


Κανονικά θα έπρεπε να λέω το φλιτζάνι για να πάρει κάποιος σοβαρά τις προβλέψεις μου όμως θα επιχειρήσω να το κάνω όχι για τα εύσημα αλλά για τη φουκαριάρα τη συνείδησή μου. Έχω βαρεθεί τόσο καιρό να διαβάζω αναλύσεις επί αναλύσεων για το τί μέλλει γενέσθαι στην Ελλάδα κατά, μετά και ενάντια στην κρίση. Ήμουν ενεργότατατο κομμάτι αυτής της κρίσης κι ένα παραπάνω τώρα με τη φυγή μου, οπότε τα ερωτήματα που θέτουν ντόπιοι και ξένοι έχουν απαντηθεί τόσο ξεκάθαρα στο κεφάλι μου που είναι κρίμα τέτοια φιλοσοφική λίθος να σπάει ένα μόνο κεφάλι.

Ρωτάνε οι έρμοι εάν και πότε θα γίνει Επανάσταση, εάν θα ξεσηκωθεί ο κόσμος, εάν θα γίνει πραξικόπημα, εάν του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει και άλλα βουκολικά. Βλέπω και τις κινήσεις της πατάτας, του αλευριού, του λαδιού, οσονούπω και του Βενιζέλου και σιγουρεύομαι περισσότερο για τα ακριβή βήματα της πρόβλεψης που δεν είδα στο φλιτζάνι αλλά σίγουρα θα βαρεθώ να βλέπω στο rss.

Θα γίνει Επανάσταση/ Πραξικόπημα/ Πόλεμος/ ΈξοδοςΑπόΤηνΕυρώπη;
Όχι, όχι, όχι και όχι. Βαρεμάρα το ξέρω αλλά δε θα γίνει τίποτα από αυτά που μας έχουν πλασάρει για ενδιαφέροντα και συγκλονιστικά. Κι αυτό γιατί είμαστε κυρίως ακαδημαϊκοί τύποι αλλά έχουμε κι ένα θεματάκι σα λαός με τη σύμπνοια - και αυτό συμπεριλαμβάνει και στρατηγούς. Ενδέχεται βέβαια, εάν καούν πάλι τίποτα αθήνες να το ονομάσουμε Επανάσταση ή δενξερωγωτι αλλά αν όχι από την επόμενη, η ζωή θα συνεχίσει στο φυσιολογικό της σα να μη πέρασε μια μέρα. Κι αυτό θα πηγαίνει έτσι αιωνίως τουμπανίως, παρεκτός κι αν κάποιος έξωθεν χρησιμοποιήσει το πιο πιασάρικο απ΄τα μπάχαλα και μας βαφτίσει Επαναστάτες για την καμπάνια του.

Θα αλλάξει ο Έλληνας νοοτροπία;
Όχι. Η νοοτροπία είναι ίσως το μόνο πράγμα που αποδέχομαι ότι καραστάνταρ περνάει μέσω του Ελ dna σε όλες τις γενιές. Αρκεί να είσαι καθαρός απόγονος. Και πως να αλλάξει ο Έλληνας τώρα. Γεννήθηκε και σχεδόν γέρασε με αυτά τα μυαλά, πλέον αυτά τα μυαλά τον έχουν αφήσει άστεγο, άνεργο, τον έκαναν κυριολεκτικά να πεινάσει κι αυτόν και τα παιδιά του αλλά ακόμα τον βλέπεις έξω από εκλογικά τμήματα. Όχι, δεν θα σκεφτεί περισσότερο, δεν θα γίνει πιο νομοταγής, πιο φιλόζωος, πιο οικολόγος, πιο ανθρώπινος. Μόνο ψηφοφόρος θα μείνει. Αντίθετα όσο πιο δύσκολη η πίστα, τόσο πιο αγρίμι και ψηφοφόρος θα γίνεται αυτός για να επιβιώσει. Η μόνη διαφορά είναι, πως τώρα εκτός από τα ψυχολογικά του έβαλε και ψυχοπαθείς στη βουλή, οπότε στο άμεσο μέλλον θα μπορεί να ζώνεται και φυσεκλίκια για να προστατεύσει τα -παρανόμως, ρουσφετιακώς ή αδίκως- κεκτημένα. Μόνη μου ελπίδα η φυσική επιλογή που θα φροντίσει μια κι έξω να αλλάξει τον Έλληνα. Με ένα ανώτερο είδος. Το σαλιγκάρι για παράδειγμα..

Δουλειές θα υπάρξουν;
Ομολογώ πως αυτό το ερώτημα είναι τρίκι. Δεν αρκούν φλιτζάνια, γυάλινες σφαίρες και ταρό για να είσαι εντελώς σίγουρη ότι έπεσες μέσα. Γι’ αυτό, επιστρατεύω τη λαϊκή σοφία - όχι τη δικιά μας - για το μέλλον μας στα εργασιακά. Το ανέκδοτο με το Σταρ Τρεκ και γιατί δεν έχει Έλληνα μέσα, είναι πολύ διάσημο εδώ στις ξενιτιές. Που λες, ο κύριος λόγος που εκλείπει το είδος μας από το Σταρ Τρεκ είναι πως όχι, ούτε στο μέλλον έχει ο Έλληνας δουλειά.

Θα έρθουν καλύτερες μέρες;
Σαφώς. Ακόμα και στις ταινίες του Ξανθόπουλου βλέπεις κόσμο να καλοπερνάει μονάχα με ένα κομμάτι λακέρδα. Το θέμα είναι να καταφέρεις να βρεθούν όλοι οι γύρω σου στην ίδια μοίρα για να μη νιώθεις παράταιρος. Μετά η προσαρμογή είναι μόνο θέμα χρόνου. Χώρια που εμείς οι Έλληνες είμαστε ούτως ή άλλως ολιγαρκείς. Τί θέμε; Μια δουλίτσα, τακτική κλάψα με συνοδεία μπουζούκι, καλύτερο αυτοκίνητο από τον διπλανό, δυο τούβλα γονική παροχή και μία απ΄όλα (οκ, δύο απ΄όλα) σε έναν κωτσόβολο. Αν εξαιρέσεις τη δουλίτσα, όλα τ’ άλλα προλάβαμε και τα καβατζώσαμε. Άρα ΝΑΙ. Θα έρθουν καλύτερες μέρες. Έχουμε τα βασικά. Αυτό που λείπει είναι μόνο η θετική σκέψη και λίιιιγη ακόμη ομοιομορφία στις τσέπες. Από Ξανθόπουλους πήξαμε.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Skepticism N' Science | 6 Σχόλια »

μαρς ατακ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 21, 2012


Μέχρι χθες, όποτε έλεγα στους δικούς μου ότι σκεφτόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα, δεν σηκώνανε κουβέντα. Όχι πως θα τους ρωτούσα δηλαδή, αλλά πραγματικά έβγαιναν από τα ρούχα τους που δε λέγαμε να βάλουμε στα κεφάλια μας ότι δεν υπάρχει ζωή της προκοπής έξω από δω, πόσο πολύ βάρβαρο είναι “να σε τρώει το σαράκι του τόπου σου”, πώς θα ζήσουμε μακριά από τους δικούς μας, τί τραβήξανε στη Γερμανία και άλλα. Όλα αυτά, μέχρι πριν λίγους μήνες. Λίγο μετά, η απόφασή μας είχε παρθεί, όχι ότι είχαμε και ιδιαίτερο χρόνο να κάτσουμε να σκεφτούμε τί πάμε να κάνουμε, όπως και να ‘χε όμως, έπρεπε να το ανακοινώσουμε. Με το εισιτήριο στο χέρι, λίγο πριν φύγει πρώτος ο Τάσος για τα “ξένα”, πήγαμε να τους το πούμε.

Χαμός! Το τί γλέντια και χαρές, δε λέγεται. Έπεσα από τα σύννεφα. Λέω, κάτσε μη δε καταλάβανε καλά. Άρχισα τα μαμά, μπαμπά, ε... μισό λεπτό, δεν πάμε στη Σαλαμίνα, στην Κύπρο πάμε. Εκεί, κάτω από την Τουρκία, εκεί που μιλάνε τραγουδιστά, που τρώνε χαλούμι αντί για φέτα και που θα μας βλέπετε το πολύ δυο φορές το χρόνο; Και δώστου γέλια και χαρές αυτοί! Και λέω, τί έγινε, δε θα τους λείψω, ούτε ένα τόσο δακρυάκι για το παιδάκι τους που θα κάνουνε μαύρα μάτια να το ξαναδούν; Για το εγγονάκι τους; Βέβαια στην πορεία τα κλάματα ήρθαν και δεν έχουν φύγει ακόμη, αλλά ακριβώς εκείνη η στιγμή ήταν που άρχισαν τα μέσα μου να χωνεύουν λίγο καλύτερα την κατάσταση. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σύσκατα απ΄όσο τα νόμιζα. Αν οι γονείς μου, η Αισιοδοξία με την Ελπίδα, οι μόνοι πεντακάθαροι απόγονοι των λουλουδόπαιδων που ξέρω, δεν περίμεναν κανένα απολύτως μέλλον στην Ελλάδα, τότε η απόφαση να τα μαζέψω και να φύγω, ήταν λιγότερο εξωπραγματική απ΄όσο νόμιζα ως τότε.

Οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι γύρω μας δεν ήταν τόσο άνετοι. Οι ενστάσεις έπεφταν βροχή. Κάποιες φορές προβληματιζόμασταν και κάποιες άλλες προσπαθούσαμε με τη λογική να τις αντικρούσουμε. Έπρεπε να απαντήσω από τα πιο απλά πράγματα όπως εάν θα βρίσκουμε φέτα και νεσκαφέ, μέχρι τα πιο δύσκολα όπως τί θα κάνω εάν δεν μ’ αρέσει η Κύπρος, πως θα αντέξω με τόσο ήλιο και ζέστη, πώς θα συνεννοούμαι αν όλοι μιλάνε κυπριακά. Έρχομαι τώρα και σκέφτομαι ότι όλες αυτές οι ενστάσεις δεν ήταν άκυρες, απλά δεν ήταν του αναγκασμένου να φύγει. Ήταν του ανθρώπου που μόλις του ανακοίνωσαν ότι υπάρχουν εξωγήινοι στο παραδιπλανό σύμπαν και προσπαθεί να το χωρέσει στο κεφάλι του. Θα είναι φιλικοί; Μήπως τρώνε γατάκια; Κι αν κλείσει η σκουληκότρυπα; Και τα φωτόσπαθα; Πού τα πας τα φωτόσπαθα; Δεν είναι τυχαίο, για να έχει γίνει τέτοιος ντόρος, σίγουρα οι εξωγήινοι έχουνε φωτόσπαθα!

Ε, και είπα αφού έχω λίγο χρόνο ξεκούρασης ανάμεσα στις ολοήμερες μάχες με τα φωτόσπαθα, να σετ θινγκς στρέιτ (όπως επιβάλλει η παράδοση για εκείνους που περνάνε την άλλη όχθη αλλά ποτέ δεν κάνουν τον κόπο τα ρεμάλια να ειδοποιήσουν όσους έμειναν πίσω) ότι υπάρχει όντως Ζωή πέρα από τον Καναπέ και κυρίως για τις προθέσεις της:

Δαναοί μη φοβού! ΔΕΥ ΚΑΜ ΙΝ ΠΙΣ.

Γιορζ τρούλι,
η καλαμαρού!*

*σοβαρά, έτσι με φωνάζουν εδώ. :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Uncategorized | 21 Σχόλια »

Γιγαντομαχίες

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 8, 2012


Έπρεπε να φύγω από την Ελλάδα για να καταλάβω, έστω αυτό το μηδαμινό που πρόλαβα να καταλάβω, τί σημαίνει να καταρρέει ο τόπος σου και μαζί του όλες οι σταθερές σου μέχρι χθες, μαζί και οι ανθρώποί σου κι εσύ να είσαι μακριά. Κι όλοι στο νέο σου τόπο να σε συμπονούν. Από αυτές τις συμπόνιες όμως τις βαριές αλλά ξώφαλτσες, όπως όταν έχεις ετοιμοθάνατο και έρχονται όλοι γύρω σου αλλά σιωπηλοί επειδή δεν ξέρουν τί να πουν, που νιώθεις όμως ότι δεν πολυκαταλαβαίνουν πόσο Γιγάντιο είναι αυτό που συμβαίνει και πόσο πονάει. Προσπαθείς να τους εξηγήσεις αλλά στο “Γιγάντιο” μπλοκάρουν. Τι μια ώρα, τί πέντε από την Ελλάδα, πρόκειται για νέο Σύμπαν. Όπου για τους ανθρώπους του σύμπαντος αυτού τα “Γιγάντια” πράγματα έχουν αφετηρία “εδώ”. Πιο πέρα, είναι “αλλού”.

Όπως ακριβώς ήμουν κι εγώ μία μέρα πριν τις 4 του Γενάρη. Κάτι Ρωσσίδες συναδέλφισες, μια Ουκρανή πελάτισσα του μαγαζιού, άντε και κάνα δυο ακόμη μεμονωμένα περιστατικά όλα κι όλα να ‘χα συναντήσει που περιέγραφαν ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Το Γιγάντιο. Συμπονούσα. Όσο κατάφερνε να χωρέσει το μυαλό μου. Μεταξύ μας, μετά από πρηξιματική ωρών, δεν ήθελα άλλα κλάματα και ψυχοπλάκωμα. Σύντομα, τις απέφευγα, ίσα που το ‘βλεπα ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον σαν παραμυθάκι, το ξεχνούσα γρήγορα αφού ήταν “αλλού” και όχι “εδώ”. Γιγάντια ήταν μόνο τα δικά μου.

Άμα σου τύχει, είναι απερίγραπτη η αγωνία. Δε σου φτάνουνε όλες οι ειδήσεις του κόσμου για να ενημερωθείς. Το αίσθημα του “έξω” δεν γεμίζει με τίποτα. Όλη μέρα ψαχουλεύουμε στο νετ και στις εφημερίδες ενώ μέχρι να βάλουμε κεραία της προκοπής, ειδήσεις ελληνικές πιάνουμε μόνο στις 9 το βράδυ από το ertworld. Επίσης κάποιος να πει στους Κύπριους ότι ο Αυτιάς είναι οικονομικός μετανάστης, όχι σελέμπριτι που τους κάνει την τιμή για διευθυντής ειδήσεων. Δε βλεπόταν ούτε στην Ελλάδα, ούτε εδώ.
Ρωτάμε και στα τηλέφωνα αλλά τί να μας πρωτοπούν; Για τον καιρό, τα χρωστούμενα, ποιος απολύθηκε, ποιος χώρισε, ποιος ξεσπιτώθηκε; Μιλάμε, ένα τόσο δα πετραδάκι να θυμάσαι, να λες Αυτό Το Ξέρω Καλά Και Υπάρχει, δε σου έχουν αφήσει.

Μέσα μου πλέον έχω Γιγαντομαχίες. Έχω δύο Γιγάντια. Το “εδώ” και το “εκεί”. Ακόμα το “εκεί” το νικάει το “εδώ”. Πού θα πάει όμως. Ατέλειωτα παιχνίδια, ανθρώπινες δουλίτσες, βόλτες στο βουνό, ήλιος και μπόλικες καταιγίδες. Η πόλη γίνεται αγνώριστη κάθε μέρα. Ετοιμάζεται για το Γιγάντιο καρναβάλι της Λεμεσού. Γιγάντιο. Ελπίζω να νικήσει.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 4 Σχόλια »

Crab Bucket

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 25, 2012


Και φεύγεις από το Κέντρο Του Σύμπαντος, από την Κοιτίδα του Πολιτισμού, των Γραμμάτων και των Τεχνώνε και φοβάσαι τι θα συναντήσεις. Το crab bucket στα καλύτερά του. Και μετά προσγειώνεσαι σε ένα πανέμορφο μέρος με πολύ φιλικούς ανθρώπους που ακόμη κι αν δεν σε ξέρουν καθόλου θα σε πήξουν στις καλημέρες και θα αυτοσαρκαστούν σε κάθε ευκαιρία. Τα πάντα περπατιώνται και το μεσημέρι τρως σπίτι σου.Όσο κρύο και να κάνει, ο ήλιος θα σου καίει την πέτσα αλλά παρόλα αυτά θα τον κυνηγάς όπου κι αν είναι. Όλες οι φυλές θα σου μιλήσουν ακόμη και με παντομίμα και τα βράδια δεν θα φοβηθείς να κάνεις τσάρκες.

Βασικά, δεν έφυγα από την Ελλάδα. Σε ένα ελληνικό νησί πήγα ή τουλάχιστον έτσι νιώθω. Μιλάω τη γλώσσα μου, αγοράζω τα προϊόντα που ξέρω, ζουν με τα έθιμα και περίπου τα φαγητά μου και παραδόξως είναι πολύ της μόδας τα μουστάκια αλλά βασικά, αυτά. Όοοολα τα άλλα είναι καινούργια. Κυρίως καλά. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά για τα άσχημα του τόπου αυτού αλλά έχοντας έρθει από τη Ζούγκλα, πραγματικά δεν μου κάνουν αίσθηση.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί το νησί αυτό επιβιώνει και μάλιστα μια χαρά. Γιατί λειτουργούν τουλάχιστον τα αυτονόητα. Πόσιμο νερό χρησιμοποιείς μόνο για να πιείς από ειδική βρύση, δεν το καταναλώνεις για βλακείες, λάστιχο στην αυλή απλά δεν επιτρέπεται να βάζεις, ο πεζός έχει πάντα προτεραιότητα παρόλο που γίνεται της πόπης από αυτοκίνητα και πολλά ακόμη μικρά και μεγάλα πράγματα που με παραξενεύουν στην αρχή αλλά μετά σκέφτομαι πως πρόκειται για τα αυτονόητα, αυτά που συμβαίνουν παντού εκτός από τη ζούγκλα μας.

Ναι, στη φάση που είμαι θέλω η μαύρη πέτρα που έριξα να γίνει κατάμαυρη και ακόμη κι αν πήγαινα στην Ουγκάντα πάλι όμορφη θα την έβλεπα αλλά βοηθά και ο τόπος. Πρόκειται για μια πανέμορφη παραλιακή πόλη γεμάτη φοίνικες και κήπους. Μια μικρή βόλτα στα στενά θα σε πείσει ότι κάπου εδώ μένει στα σίγουρα ο Ψαλιδοχέρης. Τέτοια σχήματα στα άπειρα δέντρα δεν έχω ξαναματαδεί και οι κήποι είναι πραγματικά γιγάντιοι. Τα μπέντζαμιν που τα είχα δει μόνο σε γλάστρες, εδώ είναι τεράστια δέντρα και οι ιβίσκοι θάμνοι πυκνοί που περικυκλώνουν βίλες ολόκληρες.

Χώρια οι λεμονιές και οι μανταρινιές. Πρέπει να το 'χουνε τάμα εδώ και κάθε σπίτι έχει τουλάχιστον από μία. Το δικό μου, έχει από δύο. Μάζεψα, έβαλα στο φαγητό, στις σαλάτες, έκανα γλυκό και τελειωμό δεν έχουν. Το νέο παιχνίδι της μικρής είναι να βγαίνουμε στην αυλή και να κόβουμε φρούτα. Και μετά να τα τρώμε. Και μετά να ξανακόβουμε. Μέχρι λεμόνι με τη φλούδα έφαγε το άτιμο.

Όσες αναφορές ελλήνων βλέπω που ήρθαν εδώ έχουν να σου πουν για τις διαφορές της γλώσσας και ένα σωρό χαζά. Αν τα φανάρια λέγονται “φώτα”, αν ντύνονται υπερβολικά, αν ακούνε μόνο σκυλάδικα. Και πραγματικά απορώ. Γίναμε τόσο πολύ μαλάκες ή από πάντα ήμασταν;


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 1 Comment »

Χρέος ΜΟΥ;

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 20, 2012



Η εμμονή να εξισώνεται στην συνείδηση και τους λόγους των πολιτικών, το χρέος του καθενός μας με το κρατικό, ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ. Είναι ντροπή να ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν είναι καθόλου το ίδιο, στην ουσία πρόκειται για δύο ανταγωνιστικές έννοιες που όταν η μια είναι στα ντουζένια της η άλλη θα είναι καταδικασμένη να υποφέρει. Και συνήθως το κάνει η δεύτερη.

Όσο και να μου παπαριάζετε τα αφτιά ότι π.χ. οι απολύσεις και τα κλεισμένα μαγαζιά θα βοηθήσουν να ανακάμψει το κράτος ή είναι παράπλευρες απώλειες πραγμάτων που πρέπει να γίνουν, εγώ βλέπω ότι έτσι δημιουργούνται καθημερινά ένα κάρο προσωπικά χρέη πάνω από κεφάλια ανθρώπων. Ανθρωπένιων ανθρώπων. Που τρώνε, ζουν, αναπνέουν και πεθαίνουν πάρα πολύ γρήγορα σε σχέση με ένα κράτος, ας πούμε. Και αυτή ακριβώς είναι η ένστασή μου. Το κράτος δεν θα πεθάνει αύριο, δεν πάθει καρδιά από το άγχος, δεν θα του πέσουν τα μαλλιά, δεν θα πάθει κατάθλιψη, δεν θα πεινάσει με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Θα μου πείτε, δεν γίνεται να είμαστε αποκομμένοι από τα προβλήματα του τόπου μας, σε άλλες εποχές άλλοι έδωσαν τη ζωή τους για τη χώρα τους. Θα σας πω ότι ευχαρίστως να δώσω και τη δική μου αλλά για κάτι που να αξίζει αλλά όχι και για τις μερσεντέ και τις βίλες του κάθε μαλάκα κλέφτη που κατάφερε να τρουπώσει σε ένα αξίωμα.

Σόρι κιόλας, αλλά δεν έχω μια αιωνιότητα για να δρέψω τους καρπούς των θυσιών σας, όπου να ‘ναι θα μου πάρουν μέτρα για φέρετρο ενώ εσείς πάντα θα έχετε έναν παπάρα να λέει ότι χρωστάμε, να γεμίζει τον κόσμο ενοχές για ένα αστρονομικό ποσό, ένα ποσό που θα μας ακολουθεί προφανώς για αιώνες, ένα θα λέει, κρατικό χρέος. Και θα συνεχίζει να τολμά να τα λέει αυτά όταν εμένα θα με τρώνε τα σκουλήκια, όταν θα συνεχίζουν να υπάρχουν άνεργοι, απλήρωτα ρεύματα και νοίκια και ένα κάρο καινούργια μικρά χρέη που θα κατσικώνονται πάνω από κεφάλια ανθρώπων από πραγματική σάρκα, οστά, όνειρα και ελπίδες. Και αντίθετα με εμάς, το Κράτος παρότι θα βυθίζεται στη φτώχεια, τη λιτότητα και την εξαθλίωση, δε θα πεθάνει ποτέ.

(αφιερωμένο στον αρχιμαλάκα υπάλληλο του ΤΕΒΕ που προτελευταία μέρα στην Ελλάδα εκτός από μπαλάκι στα πήγαινε-έλα, θυμήθηκε να μου κάνει και κήρυγμα για το μοναδικό του τόπου μας)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Too many jokes :)

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκέμβριος 31, 2011


Δηλαδή τώρα τί να πω για την νέα χρονιά; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω με τις ευχές για τη καινούργια μας ζωή, δε ξέρω. Να ευχηθώ για το νέο σπίτι, για τις νέες δουλειές, για τη νέα χώρα, τους νέους ανθρώπους; Και μάλιστα όταν όλα τα παραπάνω δεν τα 'χω ξαναματαδεί ποτέ; Με ρωτάνε πού θα δουλεύω και απαντώ με έναν Γερμανό, έναν Γάλλο, έναν Άγγλο και έναν Έλληνα και αυτοί νομίζουν ότι λέω ανέκδοτο.

Με ρωτάνε για τα έθιμα της Κύπρου ή για το τάδε μέρος και τους κοιτάω σα χάνος γιατί τη νέα μου γειτονιά μόνο στο χάρτη την έχω δει. Μου παραγγέλνουν τζιβανίες και σκέφτομαι σε τί προχώ μέρος θα πάω. Έρχονται και μου λένε ότι πήγαν στο καινούργιο σπίτι και έχει αυτό κι εκείνο και τ' άλλο και πιάνω τον εαυτό μου να τους ρωτάω λεπτομέρειες μπας και μάθω πώς θα είναι ο χώρος που θα ζω από μεθαύριο και αν θα χωράνε οι κουρτίνες. Πόσο πιο σουρεάλα;

Καλή χρονιά μου λένε. Δε λέτε τίποτα. Αφού χωράει το καλή δίπλα στο χρονιά μου, έστω και σαν ευχή, εγώ είμαι ευτυχισμένη. Χώρια που θα έχει Δουλειά και Αυλή και Θάλασσα και λίγο χώρο για Oνειράκια!

Καλή Χρονιά σε όλους! :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 12 Σχόλια »

Ένα βήμα ακόμη

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 30, 2011



Δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει τί μου συμβαίνει. Οι μέρες κυλούν γρήγορα όπως συμβαίνει συνήθως στις μεταβατικές εποχές μου. Όταν γίνονται αυτές οι πολύ μεγάλες αλλαγές - ορόσημα που θα έχω ελπίζω χρόνο να τις σκεφτώ μετά, μπας και χωνέψω τί πήγα και έκανα και πόσο θα κότευα αν τις σκεφτόμουν ένα τσικ παραπάνω. Ο μπαμπάς λείπει έναν ολόκληρο μήνα και ήδη μας έμοιασε σαν χρόνος. Εκείνου, του φάνηκε σαν δύο.

Η μέγιστη θεραπεία για τον πανικό είναι λέει, να τον κάνεις κομματάκια τόσο μικρά, που να μη τα βλέπεις σχεδόν και να τα πάρεις μετά ένα-ένα και να τα κοροϊδέψεις. Μέχρι να μη σε ενοχλούν. Κουράστηκα να βγάζω τη γλώσσα στις φρίκες και να γελάω με τους μπαμπούλες μου κι ας τους έχω πετσοκόψει όσο δεν παίρνει.

Δεν ξέρω τί να πρωτοευχηθώ. Μέχρι πριν λίγο καιρό ήθελα ταυτόχρονα να πάγωνε ο χρόνος για πάντα όσο ήμασταν όλοι μαζί, καλά, κι ας έπαιζαν θύελλες ακριβώς έξω από την πόρτα. Αλλά ήθελα και να πάω τον χρόνο μπροστά, ίσα μέχρι τη στιγμή που θα καταφέρναμε τα βασικά. Ένα σπίτι, λίγη ρουτίνα, κανέναν να απειλεί την γαλήνη μας και λίγες ώρες κάθε μέρα ξέγνοιαστες για παιχνίδια. Τώρα ξέρω ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο. Όχι εδώ. Αυτό που κυρίως θέλω τώρα είναι να είμαστε όλοι μαζί πάλι, καλά. Σκέτο. Το ξέρω ότι θα αργήσει αυτή η στιγμή αλλά θα την περιμένω.

Το νέο μας σπίτι έχει λέει, εργαλεία για τον πανικό. Έχει αυλή και λεμονιές και μανταρινιές και βεράντα. Έχει γειτονιά απ΄τις παλιές και θάλασσα και πολύ ήλιο. Ανάσα.
Μέχρι τότε, γεμίζω κούτες, κομματιάζω ότι με τρομάζει και ψάχνω κουράγιο να πω αντίο σε ανθρώπους, γειτονιές, διαδρομές και εικόνες.

Προς το παρόν, αυτά.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 17 Σχόλια »

Η Αφήγηση

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 19, 2011


Η Αφήγηση


Ψάχνουν λέει, όλοι την Αφήγηση. Καινούργιος όρος αυτός, από εκείνους τους επιστημονικούς που κάθεσαι λέει και διαβάζεις, αναλύεις, βάζεις και λίγο έρευνα, λίγο κριτική σκέψη, ψιλοβιώνεις κιόλας -όσο πατάει η γάτα φυσικά - και βγάζεις το πόρισμα. Αμέσως μετά, το πετραδάκι σου προστίθεται σε όλα εκείνα τα άλλα πετραδάκια και όλα αυτά μαζί κάνουν την Αφήγηση. Αλλά λέει, αυτή τη φορά δεν έχουμε Αφήγηση. Δεν μπορούν να την εντοπίσουν πουθενά. Οι διανοούμενοι είναι αλλού ντ' αλλού, οι δημοσιογράφοι όπως τους ξέραμε, όλοι εμείς προφανώς δε μπορούμε να κάτσουμε με τίποτα για πάνω από δέκα λεπτά σε καρέκλα γιατί καίγεται ο κώλος μας και οι υπόλοιποι έφυγαν και μας παράτησαν. Κι αντί να ψάξουμε λύσεις, τρώμε την τρεντιά και ψάχνουμε όλοι μας την Αφήγηση.

Είχα σκοπό να την έγραφα επιστημονικότατα την Αφήγησή τους για να εμπέδωναν απ΄έξω κι ανακατωτά τί συμβαίνει τριγύρω αφού τα θέλουν και γραπτά, αλλά λυπάμαι δεν έχω χρόνο. Έχω ένα σπίτι να ξεσκαρτάρω κι ένα μωρό να ξεριζώσω από τη χώρα του και τα παπούδια του στα καλά καθούμενα. Έχω να ψάξω για δουλειά, σχολείο, νέο σπίτι, νέο νοικοκυριό να φτιάξω απ΄την αρχή, κι όλα αυτά, ενώ ο άντρας μου έχει ήδη μεταναστεύσει. Θα πρότεινα όμως το εξής: άμα ακούτε Αφήγηση να τρέχετε μακριά. Να παρακαλάτε να μην καταφέρει τελικά κάποιος από εμάς και κάτσει και σας τη γράψει.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Γράμμα στην ξενιτιά on steroids

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 2, 2011


Αγαπημένε μας μπαμπάκα,
Από τη μέρα που έφυγες από την Ελλάδα μας λείπεις πολύ και σε σκεφτόμαστε ΣΥΝΕΧΕΙΑ αλλά άμα είναι να μας πάρεις μερσεντές σα μερικούς - μερικούς θα κάνουμε υπομονή όση θες!

Εδώ τα πράγματα είναι όπως τα άφησες. Μπεμπέλιλί, Ντόρα, Ζουζούνια, πολλά λιουλιού και γύλωγύλω και τάχιο και ντί-νια. Μόνο οι γιαγιάδες έχουν λαλήσει λιγάκι και μας έχουν πήξει στο μπολάκι και στο ξεμάτιασμα. Για κείνες, άμα δεν πεινάμε σίγουρα έχουμε μάτι. Και μετά πρέπει οπωσδήποτε να πεινάμε γιατί τότε το μάτι δεν έφυγε. Και άμα δεν πεινάμε και την επόμενη, τότε κοιμηθήκαμε με μάτι. Και να κλειδώνουμε. Και να ντυνόμαστε. Και να σηκώνουμε τα τηλέφωνα στο πρώτο ντριν γιατί κάτι πάθανε τα κορίτσια και πάμε από κει να δούμε αν είναι καλά. Και έρχονται συχνά, δεν έχουμε παράπονο.

Μπαμπάκα να ντύνεσαι. Και να τρως. Και να προσέχεις.
Μόνο σε παρακαλούμε μη πέσεις στα στερεότυπα και αρχίσεις να ακούς Καζαντζίδη.

Φιλούθκια στη Λεμεσό!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Uncategorized | 1 Comment »

και λίγο metabloggin

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 27, 2011


Ήθελα εδώ και μέρες να πω στο ellinaki ότι δε φταίει ο νεοέλληνας για το χάος και τις δυσκολίες της δωρεάς. Η διαδικασία δωρεάς βλαστοκυττάρων στην Ακαδημία αυτή καθαυτή είναι πανεύκολη. Ίσως η μόνη "δυσκολία" ήταν ότι αμέσως μετά τη γέννα έτρεχε ο άντρας μου να αφήσει τον ασκό, άντε το πολύ τριαντάλεπτο.

Η μεγάλη δυσκολία ήταν να πείσει το μαιευτήριο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μας χρεώσουν 300 ευρώ επειδή λέει χρησιμοποιήσαμε τις εγκαταστάσεις τους. Που ακόμα και οι σύριγγες και ο ασκός ήταν δοσμένα από την Ακαδημία. Που ακόμη κα η νοσοκόμα και ο γιατρός επιβεβαίωσαν ότι δεν επιθυμούν να χρεώσουν τη διαδικασία. Και ο αγώνας δεν είναι μόνο να τους κράξεις για να μην πληρώσεις. Ακόμη και να το δεχτούν, πρέπει όχι απλά να το αφήσουν έτσι στο τιμολόγιο αλλά να φαίνεται κι εξοφλημένο για να μπορείς να πάρεις το επίδομα από τα ταμεία. Γι' αυτό ακούει ο κόσμος δωρεά βλαστοκυττάρων και τρέχει. Αλλά μη μασάτε. Ντου στα λαμόγια που θα μας κάνουν Νεοέλληνες με το έτσι θέλω. ΔΕΝ είμαστε ρε!

[πρέπει να βρω χρόνο να χώσω. Είναι τόσα πολλά που ΔΕ θα σταματάω]


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Όχι ρε, δικιά μου είναι η κρίση

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 19, 2011


Το άκρο άωτο της γκαντεμιάς άμα ζεις μια οικονομική κρίση είναι ανήκεις σε εκείνους που ζούσαν σε οικονομική κρίση και πριν την επίσημη οικονομική κρίση. Να θες δηλαδή να μιζεριάσεις και να τα χώνεις μέρα νύχτα αλλά να μη μπορείς πια γιατί αυτά που τραβάς έγιναν μέινστριμ. Κοινώς στα τέτοια τους εσύ και τα προβληματάκια σου και τα συμπεράσματά σου και η απόγνωσή σου μπροστά στη δικιά τους. Αδίκια. Είναι σαν τη γιορτή σου άμα σε λένε Κωνσταντίνα και γιορτάζεις μαζί με τη μισή Ελλάδα. Τί να φτουρίσουν οι ευχές τους και ποιόν να πρωτοκεράσεις.

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι τόσα χρόνια, έχεις γίνει εξπέρ στη μιζέρια και σου ‘ρχονται τώρα οι ψάρακες να σε συμβουλέψουν που ως κλασικοί έλληνες πρόλαβαν και το φιλοσόφησαν κιόλας το πράγμα και σου πασάρουν τη λύση. Να ακούς να σου λένε ότι εντάξει, μέσα στο πρόγραμμα είναι όλα, κάνε λίγα χρόνια υπομονή και μετά σίγουρα θα στρώσει, πού θα πάει, το βαρέλι δεν έχει άλλο πάτο, σε ποιόν, σε εσένα που το δικό σου βαρέλι έχει γίνει σα μετροπόντικας, και να είσαι μονίμως με τον εμετό στο στόμα γιατί αυτή η λέξη, αυτή η υπομονή, σου ‘χει βιδωθεί μέσα σου δεκαετίες τώρα, έχει απλώσει και έχει γίνει σα σαρανταποδαρούσα, έχει φτάσει μέχρι τις φτέρνες κι όπου να ‘ναι θα σου βγει απ΄τα νύχια.

Και ψιτ, δεν έχεις άλλα νιάτα, μην κοροϊδευόμαστε. Όπου να ‘ναι σου ΄ρχεται η κρίση της μέσης ηλικίας που οκ, εσένα δε σε πιάνουν τέτοιες μαλακίες αλλά αντικειμενικά αν το σκεφτείς, λέγεται κρίση της μέσης ηλικίας για κάποιο λόγο, σημαίνει ότι ήρθε η μέση ηλικία και κρίση ξεκρίση, σταμάτα να κάνεις την κινέζα ή τέλος πάντων ρίξε μια ματιά στον καθρέφτη και μην κρύβεσαι πίσω από σταράκια και άλλα νεανικά. Για πέρλες και μιζανπλί είσαι. Κι άμα δεν πάθεις τελικά κρίση μέσης ηλικίας, μη φας, να σου θυμίσω ότι έχεις ήδη μια καρακρισάρα που περνάς από πάντα, την οικονομική, που αυτή τις νικάει όλες και την έχεις μόνιμα. Παρεπιμπτόντως αυτός ο μαλάκας που είπε ότι τα λεφτά δε φέρνουν ευτυχία προφανώς είχε τα στοιχειώδη λεφτά για να μπορεί να σκεφτεί πέρα από αυτά. Γιατί άμα δεν έχεις τα στοιχειώδη λεφτά δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτε άλλο, είναι σαν τη διάρροια αυτό το πράγμα. Άμα σε πιάσει κόψιμο δε πα να γκρεμίζεται το σύμπαν, εσύ χέστρα θα ψάχνεις να βρεις.

Για να μην μακρυγορώ, εμείς οι πάλιουρες που λες έχουμε και φιλοσοφία και λύσεις για την κρίση. Δεν πρόκειται βέβαια να σε γλιτώσουν από τα δεινά αλλά σίγουρα θα τη δεις αλλιώς. Το μυστικό λοιπόν είναι σε γενικές γραμμές να αδράξεις τη μέρα. Και δεν εννοώ όπως κάνουν τα χαζοχαρούμενα του τύπου να γελάς πιο πολύ, να πιάνεις ανυποψίαστους στο γραφείο και να τους λες πόσο τους αγαπάς και να κάνεις σα να είναι η τελευταία σου μέρα. Εννοώ να ψιλουποψιάζεσαι ότι όντως φτάνει η τελευταία σου μέρα και να κάνεις τίποτε πρακτικό. Καμιά διαθήκη, κάνα γκόλντεν ντιλ για νεκροφόρες και τέτοια. Πράγματα προσγειωμένα. Βούτα τη μέρα σου και βγάλτης τον αδόξαστο όσο έχεις τηλέφωνο, νερό, ρεύμα, χώρια που θα απασχολείσαι με κάτι εντωμεταξί.. Πλύνε κάνα ρούχο, βάλε καμιά κατσαρόλα και για αύριο, γενικά δηλαδή να πάρεις επιτέλους απόφαση ότι αύριο μπορεί να είναι μια καινούργια μέρα αλλά σε καμία περίπτωση δε θα είναι καλύτερη. Να ζεις προς τα πίσω. Και να δεις πόσα καλά θα τα περνάς. Χθες.

ουφ τα ‘πα!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Philosophy, Uncategorized | Leave a Comment »

Καλοί μου άνθρωποι!

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 21, 2011


Κι ακούω κι αυτό το απίστευτο, ότι λέει, μετά την κρίση όλοι θα κάνουμε τους απολογισμούς, τις ενδοσκοπήσεις, τα μαγικά και τα τσι μας και θα γίνουμε λέει, καλύτεροι άνθρωποι. Για να μην ξανακυλήσουμε, λέει. Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ πάντως το πήρα απόφαση, θα γίνω λαμόγιο του κερατά. Kάθε είδους χοντροθύελλα δε σε κάνει δυνατό, σε κάνει φοβισμένο. Και κυρίως, σε πείθει ότι δεν πρέπει σε καμία των περιπτώσεων να αφήσεις να σου ξανασυμβεί εσένα αυτό. Γιατί μόνο εσύ ξέρεις πως έγινε η κωλάρα σου να το ξεπεράσεις και επειδή πλέον δεν είσαι και πολύ σίγουρη ότι αν σου ξανασυμβεί θα τη βγάλεις καθαρή. Γιατί ως καλός άνθρωπος (sic) κοιτάς πρώτα τους άλλους και με μαθηματική ακρίβεια σε πηδάνε τα λαμόγια ενώ ως λαμόγιο διασφαλίζεις ότι δεν θα ξανασυμβεί κακό πρωτίστως σε εσένα και την οικογένειά σου.

Δοκίμασα κάθε είδους πρακτική ΜεΤοΣταυρόΣτοΧέρι για να φτάσω πλέον, να με νικήσει η φυσική επιλογή και συγκεκριμένα το ανώτερο είδος του Λαμόγιου. Ε, η μόνη λύση είναι η μετάλλαξη. Να βγάλεις νύχια, να θρέψεις χοντρή πέτσα, να βάλεις μάτια αετού και το κυριότερο, να μυρηκάζεις. Να τα μασάς, να τα μασάς, να τα μασάς από παντού και μετά να τα καταπίνεις. Κυρίως αυτό.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Where is my mind?

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 14, 2011


Ξέρεις πόσα κείμενα γράφονται καθημερινά στα κεφάλια μας; Ξέρεις τί λέζα έχεις γλιτώσει από τα χιλιάδες νοερά ποστ την ώρα που περιμένουμε το μετρό, το λεωφορείο, την ώρα που περπατάμε το πρωί για τη δουλειά, στη δουλειά, στον ξύπνιο, στα τόσα ζόρια; Ατέλειωτα κείμενα για όλα όσα συμβαίνουν, γιατί είναι πολλά, ξεχειλίζουνε και θα σε σκάσουν άμα δεν κάνεις ότι τα λες κάπου. Πρέπει έστω νοερά να πεις για όλα εκείνα που σου γουρλώνουν τα μάτια, που σε ξεκαρδίζουν μες τη μαυρίλα, που σε κάνουν και σαλτάρεις. Αλλά τί να γράψεις. Τί να πρωτογράψεις. Γιατί πονάνε τα πάντα πια. Δε φτάνει δηλαδή που ζούσαμε στην κοσμάρα μας, τώρα μαθαίνουμε πως δεν επρόκειτο καν για κοσμάρα αλλά για κοσμάκι του κερατά. Οι περισσότεροι είμαστε με μόνιμες τανάλιες στα στομάχια για το περισσότερο μέρος της ημέρας και της νύχτας μη σου πω. Ένα βλαμμένο συνοθύλευμα από φόβους, αγωνίες, εικόνες τρομακτικές που δε θες αλλά σου σφηνώνονται στο κεφάλι και δε σ’ αφήνουν να πάρεις ανάσα.

Τι είπε ο ένας, τί είπε ο άλλος, πότε πτωχεύουμε, πότε μας την πέφτουνε, πότε κόβουν το ρεύμα, πώς σκατά θα επιβιώσουμε. Μου μοιάζουν όλοι με εκείνη τη τύπισσα στη διαφήμιση που περπάταγε και έκανε υπολογισμούς αν θα τη φτάσουν τα λεφτά για ψώνια, μόνο που τώρα είμαστε όλοι μια πίστα παρακάτω, μάλλον κάτι χοντροπίστες παρακάτω, άμα ακούς να ρωτάνε πόσα μακαρόνια να βάλουν στην άκρη για μια ώρα ανάγκης, πώς θα πάνε στη δουλειά χωρίς φράγκο και πόσο νερό άραγε να θέλει ένα μποστάνι στο μπαλκόνι. Και εκείνη η κυρία ένα βράδυ στο μετρό. Που έκλαιγε για δέκα ευρώ στο τηλέφωνο. Τα παιδιά της στο νοσοκομείο και δεν έβρισκε δέκα ευρώ να ταΐσει τα εγγόνια. Και αυτός που μιλούσε δεν είχε να της δώσει. Και δεν είχα ούτε εγώ. Αλλά και να ‘χα, πώς να πλησιάσεις τον άλλο να τον βοηθήσεις; Φαγωθήκαμε να γίνουμε κυριλέδες και τώρα πρέπει να περάσεις κάτι τοίχους ΝΑ για να ξαναγίνεις άνθρωπος. Και μη γελιόμαστε, δεν ξαναγίνεσαι. Δεν υπάρχει γυρισμός αλλιώς όλοι θα τρέχαμε στη Σομαλία. Ή έστω οι καρδιές μας.
Μαλακία, έγινα πολύ μελό. Δε βαριέσαι, πες ότι δεν τα διάβασες. Μια φορά εγώ τα ‘πα γιατί ό,τι και να κάτσω να γράψω εδώ και βδομάδες, καταλήγω να μη θέλω να το δεις. Κυρίως μπας και γλιτώσω από κωλοκβαντοθεωρίες και λοιπά μεταφυσικά. Όχι ρε, άμα δεν τα διατυπώσω, ΔΕΝ ισχύουν. Στο κεφάλι μου είναι όλα. Σε ολονών μας τα κεφάλια. Μόνο.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Sucks, Uncategorized | 8 Σχόλια »

Κουνούπια

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 9, 2011


Μέτρησα δώδεκα τσιμπήματα στο κούτελο της μικρής, στο μοναδικό σημείο που δεν είχα βάλει αντικουνουπικό. Θα μου πεις, μετά από τόσο καιρό γράφεις για κουνούπια; Θα σου πω ότι κι αυτά το αίμα μας πίνουνε άρα είναι μια χαρά εντός πραγματικότητας. Η μόνη διαφορά είναι ότι τα κουνούπια σε ρουφάνε μόνο βράδι, άσε που έχεις και όπλα να τα πολεμήσεις. Όλα τα άλλα κουνούπια σε τσιμπάνε όποτε λάχει, όσο θέλουνε και σίγουρα θα σε μολύνουν με ιούς όχι μόνο από τον Δυτικό Νείλο.

Μετά από όλα αυτά τα σκατά, δεν ξέρω τί να κάτσω να πρωτογράψω. Συνήθως παρακολουθώ μουδιασμένη τα γεγονότα, τα οποία δε λένε να λασκάρουν λιγάκι μπας και ανασάνουμε. Δεν προλαβαίνω να τα χωνέψω όλα αυτά, να τα κάνω μέρος της πραγματικότητάς μου για να τα κρίνω, να τα αποδεχτώ, να δω πώς θα πορευτώ από 'δω και πέρα. Τη μια μέρα σκέφτεσαι να μεταναστεύσεις, την άλλη να αποθηκεύσεις τρόφιμα. Ακούς για κατεστραμένους ανθρώπους τριγύρω σου, όλο και πιο κοντά σου, και δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα παρά να τους παρακολουθείς να προσπαθούν να συνεχίσουν να φαίνονται φυσιολογικοί.

Και αυτή είναι η μαλακία με τα κουνούπια της ημέρας. Δεν φαίνονται τα τσιμπήματά τους. Μπορεί να σε έχουν κάνει σουρωτήρι, να σε έχουν καταμολύνει, να μην σου έχουν αφήσει σταγόνα αίματος αλλά το χειρότερο είναι πως σου αφήνουν τη φάτσα ανέπαφη. Σα να σου λένε, ψόφησες αλλά πρέπει να συνεχίσεις να το παίζεις ζωντανός. Κι εσύ ο μαλάκας αντί να ουρλιάξεις ότι σε φάγανε, αντί να μας κράξεις να αρχίσουμε τους ψεκασμούς, είπες να το παίξεις καλοκαιράκι και διακοπές.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Philosophy, Uncategorized | Leave a Comment »

Δε φάιναλ θολουθιόν

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 17, 2011


Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ότι ακόμη κι ένα ευρώ στα σωστά χέρια, (δηλαδή σε οποιουδήποτε εκτός από του κράτους) μπορεί να λύσει κάποια από τα προβλήματά μας. Τόσα χρόνια μας πρήζουν τα συκώτια για τη δύναμη του λαού και τη δύναμη της ψήφου και τη δύναμη των πολλών και άλλα τέτοια. Σκέφτηκα λοιπόν, φαντάσου δύναμη που θα έχουν όλοι οι παραπάνω στο πιο φραγκάτο. Για φαντάσου δηλαδή, ένα μάτσο Αγανακτισμένους ΚΑΙ με λεφτά.

Δε σου λέω όλοι, 5 μυριάκια Ελλήνων να δώσουμε από ένα ταλιράκι για παράδειγμα, μαζέψαμε μάνι μάνι 25 μυριάκια για πλάκα. Ελάχιστα συγκριτικά δηλαδή, αλλά ρε παιδί μου βαστάμε κάτι να διαπραγματευτούμε. Και με τους πολιτικούς που έχουμε, μόνο με λεφτά μπορείς να τραβήξεις την πλήρη προσοχή τους. Και να το εκμεταλλευτούμε. Όπως μία τράπεζα ας πούμε.

Θέλεις κύριε να κάνουμε μπίζνες; Ωραία. Και να δεις μετά γλέντια. Πώς μας τα κουνάει το ΔΝΤ και κάνουμε τούμπες; Έτσι θα τα κουνάμε κι εμείς. Θες κύριε κι άλλα λεφτά; Καίγεσαι να πληρώσεις συντάξεις και δεν έχεις; Θέλει το κράτος λαδάκι στη μηχανή και το ΔΝΤ είναι αναποφάσιστο; Εδώ. Εμείς. Εδώ οι καλοί τοκογλύφοι. Ξέχνα τους όρους των μνημονίων, φτύσε την κακιά μέρκελ και τους ξινούς αυστριακούς και όλους τους ξένους και αυτά που σε υποχρεώνουν να υπογράψεις κι έλα εδώ να τα πάρεις από μένα.

ΑΛΛΑ πρώτα πάρτε αυτό, διαβάστε το και υπογράψτε παρακαλώ:
[χεχε, μπορεί να είμαι κατά της βίας αλλά μόνο της σωματικής]

===================================
Όρος Άλφα και Ωμέγα: Για να εκταμιευθεί έστω κι ένα ταλιράκι από το Ταμείο Των Κονομημένων (πρώην Αγανακτισμένων δατ ιζ), πρέπει να εξαφανιστεί δια παντός από τη βουλή οποιοσδήποτε έχει κάνει βουλευτής (και οι συγγενείς του έως 4ου βαθμού) έως την 01.06.2011.
Υπογραφές
(χώρος για 300 τζίφρες)

Με αγανάκτηση,
Όλοι Εμείς

===================================

Φυσικά και το ξέρω ότι έτσι θα χάσουμε και μερικούς καλούς πολιτικούς αλλά αν είναι τόσο καλοί όσο φαντάζομαι, ε ας θυσιαστούν για το καλό του τόπου. Βέβαια, το ίδιο θα πούμε και στα λαμόγια. Θα τους πούμε μην στεναχωριέστε παιδιά, κάτι θα βρεθεί και για σας. Πρέπει να βοηθήστε τον τόπο δια της απουσίας σας. Δε θα χαθείτε τέτοιες καρδιές. Κάνετε αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες αφού έχετε συνηθίσει να «υπηρετείτε τον λαό». Λυπούμαστε, θα μας λείψετε, έχει ο θεός αλλά μια φορά στην Βουλή, ούτε ζωγραφιστοί.

Και μην μου πείτε ότι είναι δύσκολο να μαζευτούν φράγκα. Αν τα βάλεις κάτω, τα εισιτήρια για να τρέχουμε τόσες μέρες στο Σύνταγμα μας έχουν ξεπαραδιάσει. Να μην πω για την ομογένεια, να μην πω για όσους κιμπάρηδες δώσουν κάτι παραπάνω, για αριστερούς με δεξιά τσέπη και κάθε είδους Πατριώτες Με Λεφτά που θα θελήσουν να βάλουν κάτι παραπάνω. Όλους θα τους πιάνει η καμπάνια.

Άσε που θα ξεχυθούμε στα ιντερνέτια κι Εμείς Οι Γαμάτοι Κειμενογράφοι Της Ελληνικής Διαφήμισης και θα κάνουμε τους ξένοι να κλαίνε με μαύρο δάκρυ μέχρι να πατήσουν το ρημάδι το κουμπάκι του ντονέισον φορ πουρ γκρις στο πέιπαλ.

Ε, κι άμα μαζευτούν ψίχουλα, δε χάθηκε ο κόσμος. Κάνουμε ένα μπάρμπεκιου στο Σύνταγμα, τα χαρίζουμε στην Ισπανία, φτιάχνουμε το Άγαλμα Του Μαλάκα, κάτι θα βρούμε.

[αυτά και άλλα συμβαίνουν μέσα στο νυσταγμένο κρανίο μιας τεθλιμμένης μάναger όταν το μόνο που τη χωρίζει από το σουκού είναι ένας κουβάς καφέ και μια χιλιάδα λέξεις ]

:D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Silly, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Φέρτε τον Antanas Mockus στη Βουλή

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 15, 2011



Η πρώτη δημοσίευση του άρθρου και τα σχόλια, εδώ.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε «υπερπολίτης» και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Η Ωραία Κοιμωμένη

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 7, 2011


Η κατάσταση τελευταία μου θυμίζει εκείνο το εξωφρενικό παραμύθι με την Κοιμωμένη. Που την καταράστηκε και καλά μια κακιά μάγισσα να κόβει τούφες δίχως αύριο και μόνο όταν βρισκόταν ένας πρίγκιπας που θα την αγαπούσε λέει αληθινά και θα τη φιλούσε κιόλας, τότε μόνο θα ξύπναγε. Καλά, πώς στο διάολο θα σε αγαπήσει ο άλλος αληθινά άμα μόνο τάβλα σε έχει δει ποτέ του; Και πώς στο διάολο θα εκτιμήσει ο πρίγκιπας αυτά που πρέπει να εκτιμήσει για να σε αγαπήσει, εκτός από βύζους, ποδάρες, μπούτια και άλλα στατικά;

Ζουμ άουτ. Ελλάδα. Κοιμωμένη. Γράψε λάθος. Ψόφια.
Οι περισσότεροι λέει, έχουν τη διάθεση κάτι να μας κάνουν. Και η Κοιμωμένη εκτός από Κοιμωμένη, τώρα είναι και Βρομισμένη, σχεδόν Αποσυντεθημένη, έχουν μπλαβιάσει τα άκρα της, έχουν πέσει τα μαλλιά της, έχουν μαυρίσει τα νύχια της. Η κατάρα συνεχίζει να λέει ότι πρέπει να αγαπηθεί. Κι άντε, να το προσπεράσεις αυτό γιατί μεταξύ μας κι ένα φιλί στην πτωματονύφη θα ήταν γερή απόδειξη αγάπης. Αλλά τι να την κάνεις έτσι, μετά;

Παρόλα αυτά, κι αντί να πάρουν ένα φτυάρι να τη θάψουν να τελειώνουμε, οι πρίγκιπες κάνουν ουρά. Πριν ούτε να τη φτύσουν και τώρα θέλουν να φιλήσουν το πτώμα. Να το “κουρέψουν”. Να το “αναδιαρθρώσουν”. Να το “επιμηκύνουν”. Να το “αναδιαπραγματευτούν”. Πράγματα που δεν κάνεις σε πτώμα. Σχεδόν ύβρις.

Ίσως η αληθινή κατάρα της μάγισσας δεν ήταν να σε αναστήσουν από αγάπη αλλά να μη σ’ αφήνουν να πεθάνεις. Από αγάπη.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Αγανακτισμένη. Μου επιτρέπετε, έτσι;

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 30, 2011


Αυτές τις μέρες διαπίστωσα ότι είμαι απολιτίκ, ότι δεν έχω αιτήματα, ότι δεν θα καταφέρω τίποτα, ότι κάνω παρέα με φασίστες (αφού διαδηλώνω στον ίδιο χώρο με αυτούς) και άλλα πολλά. Διαπίστωσα επίσης ότι η διαφωνία του καθενός ίσως να πηγάζει από πιο «λεπτά» θέματα. Σε κάποιους δηλαδή δεν άρεσε η εικόνα των μικροπωλητών, σε άλλους τα συνθήματα, σε άλλους τα σκουπίδια που είδαν κάτω, σε άλλους τα ρούχα, σε άλλους τα αντίσκηνα, σε άλλους τα παιδάκια που μιμούνταν τις μούντζες και τα ου των μεγάλων, σε άλλους οι μούντζες και τα ου… ουφ!

Και τι να πεις; Ότι αυτά που είδαν και δεν τους άρεσαν είναι αυτά που βλέπεις καθημερινά γύρω σου και δε λες κουβέντα, αλλά άμα είναι να διαδηλώσεις πρέπει να στα κρύψουν για να ‘ρθεις; Οκ, θα σφουγγαρίσουμε, θα βάλουμε γραβάτα και θα σας περιμένουμε. Ένα περίεργο πράγμα, κάτω από τις κομματικές σημαίες φαίνεται πως όλα αυτά κρύβονται τόσο καλά που άμα πεις να τις ξηλώσεις, κανείς δε θα δεχτεί τη γύμνια.

Αφήνεις λοιπόν τα μικρά και λες άντε, να ασχοληθώ με τα μεγάλα. Μόλις μάθουν ότι τρέχεις στις πλατείες έρχονται όλοι και σε κράζουν. Τι μαλακίες είναι αυτές, τι περιμένεις να κερδίσεις, τι θα γίνει μετά. Ε, λυπάμαι αλλά δεν ξέρω. Δεν είναι όπως με το Πασόκ και τη Νουδού που ξέρεις ότι θα σε γαμήσουν στάνταρ μετά. Ούτε σαν τα μικρά κόμματα που ξέρεις ότι θα σου πάρουν τα’ αφτιά μόνο και μόνο για να βγάλουν τον σκασμό μέσα όμως στη Βουλή μέχρι τις επόμενες εκλογές (καλά, εκτός από το Λάος. Αυτό συνεχίζει να φωνάζει. Στους μετανάστες). Ούτε σαν τον καναπέ σου που ξέρεις ότι θα κάνεις ένα ζάπινγκ και όλο και κάτι θα βρεις να συνεχίσει να σου ακινητοποιεί τον εγκέφαλο.

Εδώ, είναι λίγο πιο μπερδεμένα τα πράγματα. Σκάνε στη μάπα μας πράγματα που δεν έχουμε ξανασυναντήσει για να ξέρουμε πώς και πού θα μας πάνε. Άμα όμως εσύ κοιτάς τα σκουπίδια και τους μικροπωλητές πού να τα παρατηρήσεις. Είναι ας πούμε, σαν αυτό που πάθατε με τους φασίστες που διαδήλωναν δίπλα μας, που όσο εσείς κοιτάζατε τον Τρομερά Σωστό Εαυτό σας δίπλα σε αυτούς, δεν είδατε παραδίπλα και τους Άλλους. Πακιστανοί, Ιρανοί, Αλβανοί και κάθε είδους Ξένοι. Μεταξύ μας, προτιμώ αυτούς τους φασίστες παρά όλους τους άλλους που ανέχεστε καθημερινά και σιωπηλά, όταν από αυτούς εξαρτάται η καριέρα/υγεία/καλοπέραση ή με λίγα λόγια το συμφέρον σας.

Επίσης, ας το λήξουμε με τις βαρύγδουπες επαναλήψεις κλισέ όπως αυτό το «απολιτίκ». Έχω να δηλώσω ότι δεν μου καίγεται μία αν όλο αυτό που συμβαίνει για εσάς είναι απολιτίκ, εάν λάβω υπόψη τι θεωρούσατε πολιτίκ έως σήμερα και πού μας έφτασε. Πάντως αυτά που λέγονται στην συνέλευση της πλατείας Συντάγματος αλλά ακόμη και αυτά που δεν λέγονται δια της ανατριχιαστικής σιωπής ωρών, του ίδιου πλήθους, είναι πολιτικές θέσεις με περισσότερο νόημα, από οτιδήποτε συνήθως ακούς από στόμα πολιτικού ή δημοσιιογράφου τόσα χρόνια τώρα.

Φακτ: Χωνέψτε το, ένα γιγάντιο πλήθος κόσμου που κανένα κόμμα δεν έχει καταφέρει ποτέ να συγκεντρώσει, βρίσκεται καθημερινά στις πλατείες όλης της Ελλάδας και θα βρίσκεται εκεί κάθε μέρα, δηλώνοντας ειρηνικά (πρωτιά, επίσης) την αντίρρησή του στην αναξιοπρέπεια, την αδικία, την ανεργία και γενικότερα την εκμετάλλευσή του από τον πολιτικό κόσμο με κύρια αιτήματα: Ισότητα – Δικαιοσύνη – Αξιοπρέπεια.

[Εάν τα καταφέρουμε σίγουρα θα βρείτε κι άλλα να μας προσάψετε απολαμβάνοντας παράλληλα τα κεκτημένα. Εάν όχι, δεν πειράζει. Δική μας η κούραση ό,τι θέλουμε θα την κάνουμε. Χαλάλι]

Άει σιχτήρ
[δε σιχτηριάζω, link είναι το αποπάνω :P]


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Αγανακτισμένοι. Έτσι, για Αλλαγή

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 27, 2011


Όχι παιδιά. Αυτή τη φορά δε θα ψαρώσουμε. Τα αιτήματα και οι κουστουμαρισμένες απόψεις και οι ακαδημαϊκές συζητήσεις ήταν μέχρι χθες. Τώρα που στ’ αλήθεια πιάσαμε πάτο και λίγο πριν αρχίσει να κόβει η λόρδα, θα μας επιτρέψετε να είμαστε αγανακτισμένοι σκέτο. Έτσι, χωρίς αιτήματα, τουλάχιστον όπως τα έχετε στο μυαλό σας εσείς, με συντακτικό, ορθογραφία, στρογγυλές λέξεις και πιασάρικα στερεότυπα τύπου παγκοσμιοποίηση, ας πούμε. Λίγο πριν το τέλος, μας επιτρέπετε να πάρουμε στερεότυπα όπως η παγκοσμιοποίηση και να χρησιμοποιήσουμε για λίγο, έτσι; Για ελάχιστο. Να πάρουμε την κακή παγκοσμιοποιησούλα και να ανακαλύψουμε σιγά σιγά την δύναμή της ακόμα κι αν πρόκειται για απλή βουβαμάρα, αλλά σε όλες τις πλατείες της Ευρώπης.

Θα μας επιτρέψετε επίσης να κλείσουμε επιτέλους τ’ αφτιά μας στις αριστεροδεξιοκεντρώες μαλακίες που μας ταΐζατε καναλιακώς κυρίως, και να πάμε να τα συζητήσουμε εκ νέου, αλλά μόνοι μας. Όχι, μη σας κουράζουμε άλλο, δε θα χρειαστούμε ούτε μετάφραση, ούτε στρογγυλοποίηση, ούτε ισοπέδωση, ούτε άλλους λαϊκισμούς. Θα χρειαστούμε λογική. Θα δυσκολευτούμε αρκετά βέβαια γιατί μόνο στραβά μάθαμε να σκεφτόμαστε, αλλά ένεκεν της λόρδας που λέγαμε, θα βρούμε άκρη. Άλλωστε και την επόμενη μέρα εκεί θα ‘μαστε ακόμη να τα συζητάμε. Και την μεθεπόμενη.

Παίζει φυσικά να βρεθεί άκρη αν σκεφτείτε ότι εμείς ούτε θα ξεχνάμε τι λέγαμε χθες (σκρίπτα μάναμ’), ούτε θα καιγόμαστε ντε και καλά να υποσχεθούμε πράγματα αν δεν γίνονται. Τέρμα τα ψηφαλάκια άλλωστε. Τι να τα κάνεις άμα δεν υπάρχει φράγκο πίσω από τη θεσούλα που λιγουρεύεσαι; Απλή καλή λογική.

Και μην έχετε περιέργεια. Δε θα συζητήσουμε τίποτε αστροφυσικές. Τα του Υπουργείου Αυτονόητων (TM Δ. Ρουσσουνέλος) θα κάτσουμε να δούμε. Νεράκι, φαγάκι, δουλίτσα, κάνα ρουχαλάκι και μερικά σχολεία για αρχή. Τίποτε τρομακτικά ακατόρθωτο. Όταν φτάσουμε στα πυραυλικά συστήματα, τον Εχθρό και τις διπλωματικές σχέσεις με το Α’ Κενταύρου που είναι η ειδικότητά σας, θα σας φωνάξουμε να βάλετε ένα χεράκι. Προς το παρόν αντείτε σε κάνα συμβουλιάκι και τα λέμε.

Αιτήματα είπατε; Αιτήματα θέτε; Συνεχίζετε να θέλετε να τα δείτε διατυπωμένα;
Πώς να σας το πω και θα σας σοκάρω τώρα. Βασικά, ένα είναι το αίτημα και πολύ απλό. Αδιανόητο για τον τρόπο που σκέφτεστε και πράττετε ως σήμερα αλλά αυτό είναι, κι άμα δε σας αρέσει δε σας βάζουμε και κάνα πιστόλι στον κρόταφο. Μπορείτε πάντα να παραιτηθείτε. Χαλαρά. Πάντως το αίτημά μας είναι μονάχα ένα: ΟΛΑ. Έτσι, για Αλλαγή.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

σάιφάι

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 20, 2011


Η πρώην Ψιλικατζού και τα 10 πράγματα στην πόλη που ξεπερνούν το sci-fi

Υ.γ.1: Χρύσα ευχαριστώ πολύ πολύ!
Υ.γ.1: Προειδοποιώ: σεν-το-να-ρα.-

σιγια! :)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Υπόκοσμοι ριβίζιτιντ

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 17, 2011


(και οι 5 δεκάρες μου για τη συγγραφή)

[Είχα υποσχεθεί ότι θα γράψω περισσότερα για τους Υπόκοσμους και άμα υπόσχομαι να γράψω πράγματα, ο λόγος μου είναι συμβόλαιο. Λολ. Καλά, τραβάτε με κι ας κλαίω είναι περισσότερο, γιατί με όλα αυτά τα σκατά που συμβαίνουν τριγύρω, τουλάχιστον γραψιματικώς, το μόνο που με ενδιαφέρει τα τελευταία δύο χρόνια περίπου, είναι να χωθώ στο σύμπαν που έπλασα και να μην ξαναβγώ.

Έπειτα λοιπόν από τα συχαρίκια, τα μέηλ, τα σκουντήγματα στο fb και τις απορημένες φάτσες όταν συνάντησα όλους τους προηγούμενους φάτσα-μπάτσα, οφείλω να δώσω κάποιες εξηγήσεις, κυρίως γιατί ασχολήθηκα με κάτι τόσο καμένο και δεν έκατσα να γράψω άλλο ένα βιβλίο όπως το πρώτο που το καταλαβαίνουν όλοι, που με συμπονάνε, που πουλάει, αλλά και που δεν έχω τολμήσει ούτε την πρώτη του σελίδα να ξαναδιαβάσω και που ακόμη λαμβάνω μέηλ του τύπου «τι υπέροχο βιβλίο, έσκασα στο κλάμα». Η απάντηση θα μπορούσε να είναι πολύ απλή: «τώρα είμαι καλά». Όμως άμα θες να λες ότι έχεις μπλογκ τίποτε δεν πρέπει να το παρουσιάζεις απλά γιατί μπορεί να σε πάρουν για επιφανειακιά, να πέσουν τα στατιστικά σου και τι θα κάνεις μετά χωρίς βγιούερς και μάλιστα γιουνίκς. Άσε που για να το γράφεις ένα σκασμό χρόνια σημαίνει ότι είσαι πολυλογού. Άρα ναι, καλά κατάλαβες, θα στο κάνω πολύ νιανιά για μία ακόμη φορά.]

Όλα ξεκίνησαν (--> άκρως λογοτεχνική φράση και πολύ πιο γαμιστερή από το «λίτλ ντιντ χι νόου») από τον Terry Pratchett και καμιά τριανταριά περίπου βιβλιάκια του που έχω καταπιεί μέχρι στιγμής (αισίως βρίσκομαι στο Carpe Jugulum και με περιμένει το Pyramids και μετά πάπαλα γιατί ο άνθρωπος έπαθε Alzheimer ;( ). Τεσπά, αυτός ο υπέροχος συγγραφέας έκατσε και έγραψε μιας ζωής βιβλία με ιστορίες που συμβαίνουν στον Δισκόκοσμο. Άκου τι πήγε και σκάρωσε: έναν κόσμο σε μορφή δίσκου που στηρίζεται πάνω σε τέσσερις γιγάντιους ελέφαντες που πατάνε πάνω σε μια ακόμα πιο γιγάντια χελώνα. Και αυτή η χελώνα πλέει στο διάστημα. Ούτε ο πιο καμένος μπλόγκερ δε θα στήριζε το συγγραφικό του σύμπαν σε κάτι τόσο αντιπαραλογοτεχνικό. Και μετά ανοίγεις το “Color of Magic”. Το πρώτο βιβλίο της σειράς. Και μετά δεν μπορείς να ξεφύγεις μέχρι να εξαντλήσεις κάθε λεξούλα που έχει γράψει ο άνθρωπος αυτός εντός και εκτός Δισκόκοσμου.

[Κοίτα να δεις, για τους Υπόκοσμους το ξεκίνησα και πάλι τρίμπιουτ στον Pratchett γράφω. Μη φοβού, σωστά το πάω. Οι Υπόκοσμοι είναι ένα τρίμπιουτ στον Pratchett]
Ζήλεψα τόσο, που ήθελα κι εγώ έναν Δισκόκοσμο. Κυρίως από τρόμο που μου τελειώνουν τα βιβλία του. Ήθελα κι άλλους κόσμους να ψοφάω στα γέλια, να αναρωτιέμαι, να πετάω ελεύθερα τα καρφιά μου, να χτίζω πράγματα από την αρχή. Αλλά πιο κοντά στα δεδομένα τα δικά μας. Και τότε σκέφτηκα πως άμα η μυθολογία των Άγγλων προσφέρεται για φανταστικούς κόσμους και ένα κάρο βιβλία φαντασίας, η δικιά μας σχεδόν σου φωνάζει πάρε με και βγάλε μου τα μάτια. Είναι να γράφεις τόμους και πάλι να μην τελειώνουν οι κόσμοι σου.

Έπιασα λοιπόν και έφτιαξα τους δικούς μου. Χονδρικά, τους έχωσα έναν Όλυμπο, Μοίρες, λίγο τζόγο και ό,τι μυθικό τέρας μου γυάλισε. Επίσης ό,τι θεό και ημίθεο βρήκα λίιιιγο πιο τσαχπίνη από το κλασικό. Όλους δηλαδή. Μετά είπα να το διασκεδάσω ένα τσικ παραπάνω. Αποφάσισα λοιπόν να παίξω λίγο με τις διαλέκτους που είναι χίλιες φορές πιο διασκεδαστικό από το να κάθεσαι να γράφεις όπως μιλάς. Όου γιες, ένας από τους πρωταγωνιστές διάλεξα να μιλάει κυπριακά χωρίς να έχω καμία σχέση με Κύπρο και έχοντας μιλήσει 2 φορές στη ζωή μου με Κύπριο. Απίθανες λέξεις, δε χόρταινα να τις ψάχνω. Ένας άλλος χαρακτήρας αποφάσισα να μην μπορεί να πει το σίγμα και στη θέση του δεν βάζει θήτα αλλά «χ». Αυτό μου κόλλησε όταν άκουσα μια μέρα στο περίπτερο μια κυρία να λέει «ένα πρινχ κι ένα κεράνηχ». Έβαλα κι έναν ασυμπάθιστο να μιλάει καθαρεύουσα που την έχω άχτι, έναν γλυκούλη βλάχο κι έναν τρανό ήρωα να μιλάει σε τρίτο πρόσωπο. Μετά, για να ξεδώσει το επαναστατικοποιητικό μου έγραψα κι ένα τραγούδι χιπ χοπ, οργάνωσα ορχήστρα από αυτόματα και τέρατα και έβαλα να το τραγουδήσει ένας Σάτυρος. Στο τέλος, έχωσα κι έναν υπολογιστή παλάμης για να σώσει τον (Υπό)κοσμο. Θέλω να πω, ό,τι ταίριαζε με αυτά που έγραφα, το έβαζα χωρίς ενδοιασμό. Δεν καθόμουν να αναρωτηθώ πόσο λογοτεχνικά είναι όλα αυτά και ποιος κριτικός θα πρωτοπάθει εγκεφαλικά.

Και μπορεί να πολυλόγησα αλλά αυτό είναι τελικά το point. Μέχρι σήμερα, ήξερα ότι για να γράψεις βιβλίο πρέπει να έχεις να πεις τουλάχιστον κάτι σοβαρό ή κάτι βαρύγδουπο. Κάτι πολύ σοφό και σπουδαγμένο. Ακόμα κι αν δείχνει λάιτ πρέπει να έχεις ένα σκοπό, να διδάξεις κάτι, να… να… να. Αλλιώς είσαι Λένα Μαντά. Ή του ύψους ή του βάθους δηλαδή. Μιλάμε για τρομάρα του κερατά.

Ε, μετά τον Pratchett, απενοχοποιήθηκα. Ανάσανα κι έκατσα να γράψω. Δεν έβαλα τις «καλές» μου λέξεις, δεν είχα ιδιαίτερους σκοπούς πέρα από την καλοπέρασή μου, δεν πολυνοιαζόμουν για το πόσο καμένο θα χαρακτηρίσουν το βιβλίο μου (και άρα εμένα) και κυρίως, δεν θα είχα να απολογηθώ για τίποτε σε κανέναν. Τι λέτε κύριοι, φυσικά και ο Ήφαιστος εφήυρε τον υπολογιστή παλάμης. Εγώ τον έφτιαξα τον κόσμο μου, ό,τι θέλω θα κάνει. Εδώ ο άλλος έβαλε τον κόσμο του να πλέει πάνω σε ελέφαντες και χελώνες και η βασίλισσα της Αγγλίας τον έκανε Σερ, ο υπολογιστάκος μου σε πείραξε; Χε!

Γενικά δηλαδή, πέρασα καλά. Τι καλά; Τέλεια. Πόσο μάλλον που βρέθηκε και εκδότης. Αλλά και να μην βρισκόταν, έτσι το ‘χα πάντα στο μυαλό μου το γράψιμο και τελικά μάλλον έτσι ήταν. Μια ωραία ατμόσφαιρα. Και αυτό είμαι σίγουρη ότι θα περάσει και προς τα έξω (σic).

The turtle moved me ;)

Έλα, ας σοβαρευτούμε, τέλος το αντβερτόριαλ, πάμε πάλι πίσω στην Κρίση.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in books, Life, Philosophy, Uncategorized | 19 Σχόλια »

ρίαλ χάουζγουάιφ οφ άθενς

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 2, 2011


Το ξέρω, χάθηκα. Δε φταίω, γίνονται όλα τόσο γρήγορα που το μόνο που ακούω αυτές τις μέρες από το σύμπαν είναι πέσε και παίρνε. Έχουμε και λέμε: η πρώτη συνέντευξη για το νέο βιβλιάκι μου, το πρώτο ενθαρρυντικό ρίβιου από τα φανταστικά παιδιά του σουφουφου, μέσα στη βδομάδα πάω στη δουλειά μετά από ενάμισι χρόνο στο σπίτι, επιτέλους κούρεψα ότι μαλλί είχα στο κεφάλι μου, κατάφερα να φτιάξω το πρώτο μου νόστιμο κέικ, ξεκινάω ωσωνούπω γενική σε όοοολο το σπίτι, η μικρή αρχίζει αρμένικες βίζιτες στις γιαγιάδες για μπέιμπισίτινγκ και το εξάμηνο επιβίωσης με το επίδομα μητρότητας μόλις τελείωσε.
Ρίαλ χάουζγουάιβζ οφ άθενς, μπιτ δισ!

υ.γ. και όχι, δεν είναι μικρό το ποστ αν σκεφτείς ότι το γράφω υπό τους εκκωφαντικούς ήχους της μπεμπελιλί και κάποιος μου τραβάει το πληκτρολόγιο από τα χέρια. :P


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized, YouAreMySunshine | 15 Σχόλια »

“Υπόκοσμοι” Δελημήτρου Κωνσταντίνα, Εκδόσεις Λιβάνη

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 9, 2011




Εξώφυλλο by Τάσος Κωστής aka Kaltsovrako. ♥ ♥ ♥

Μισό, και θα σας πω.
Γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!
Ωραία, ας σας τα πω τώρα. :D

Πρόκειται για το νέο μου βιβλιάκι που δεν ξέρω ακριβώς τί είδους βιβλίο είναι, εγώ το είδος αυτό το λέω Σατιρικής_ Φαντασίας_ Με_ Ένα_ Τσικ_ Από_ Μυθολογία_ Και_ Κοινωνικό_ Προβληματισμό που κυρίως αποδομεί ό,τι πετάει και κινείται.
Το έγραψα πριν δύο χρόνια και όταν ήταν να εκδοθεί καθηλώθηκα στο κρεβάτι και μετά έγινα σαφάλαινα και μετά έτρεχα να πλύνω πάνες, τεσπα τώρα ψιλοάδειασα, έχασα και τις πατσές και είπα δεν το τυπώνουμε να τελειώνουμε γιατί έχουμε και δουλειές; :P

Για το περιεχόμενο του βιβλίου, αποφάσισα αντί να σας τα κάνω τόσα με Σάτυρους, Σειληνούς, Εκατόγχειρες, Αυτόματα, Άρπυιες, Χάρους, θεούς, ημίθεους, αντί να σας πήξω στα ζουμιά και σε άλλα λαδερά, να σας paste το πρώτο κεφάλαιο μπας και βγάλετε άκρη μόνοι σας: :P

**************************************************************
Κεφάλαιο 1: “Τζίφρες”

ΣΕ ΕΝΑ ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΣΥΜΠΑΝ, εκεί που παρκάρονται οι ιδέες μέχρι οι Θεοί να αποφασίσουν προς τα πού θα τραβήξουν και αν, βρίσκεται η Ισόπολη. Με δεδομένο ότι η ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από αχανή νεκροταφεία ιδεών, η γένεση των Υποκόσμων είχε τη λειτουργία δοκιμαστηρίου.
Επρόκειτο χοντρικά για ένα κρας τεστ σε ό,τι σκαρφιζόταν ο Όλυμπος λίγο πριν τη μεγάλη πρεμιέρα του στην πραγματική πραγματικότητα της Γης.

Ο κόσμος όπως τον ξέρουμε, ο αληθινός κόσμος, είναι η υλοποίηση των θεϊκών σεναρίων. Των δοκιμασμένων θεϊκών σεναρίων δηλαδή. Φυσικά, οτιδήποτε βρίσκει εντέλει εφαρμογή τριγύρω μας δε σημαίνει ότι, ντε και καλά, έχει πετύχει στις δοκιμές. Μπορεί, ας πούμε, να δοκιμάστηκε, να απέτυχε παταγωδώς, αλλά να ήταν εξαιρετικά διασκεδαστικό για να αφεθεί ανεφάρμοστο. Όπως η μονογαμία, για παράδειγμα.
Ή οι γάτες.
Ή ο ρατσισμός.

Ο Όλυμπος έχει σύστημα. Όλες οι ιδέες των Θεών καταγράφονται σε Σενάρια, ψηφίζονται και δοκιμάζονται σε πρόχειρους κόσμους, τους Υποκόσμους. Όπως η Πλάση. Ένας εντελώς ατσούμπαλος κόσμος, που όμως δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει το δικό μας στα βασικά. Με τον πολιτισμό, το μίσος, τις τέχνες, τα ρουσφέτια και κυρίως με τα ζντούπια του. Ανυποψίαστα, αθώα και αξιολάτρευτα. Ακριβείς κλώνοι των ανθρώπων (στο πιο αναλώσιμο είν’ η αλήθεια) που δεν υποψιάζονται ποτέ τίποτα. Να θες να τα πάρεις, να τα παίξεις και να τα περάσεις πίστα. Όπως ακριβώς σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι που οι ήρωες με τίποτα δε φαντάζονται ότι δεν έχουν σάρκα και οστά αλλά μηδενικά και άσους.
Έτσι και τα ζντούπια. Έχουν μνήμη κανονικότατη, βιώματα, ρουτίνα και τέλος πάντων όλα όσα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να τα κάνει τόσο μαντάρα. Μόνο που φτιάχνονται για ένα σκοπό. Θεϊκό σκοπό. Ανώτερο: τη διασκέδαση.
Έτσι, η Ισόπολη είναι ένα από τα ενδιάμεσα στάδια των ιδεών.
Η προσομοίωση του κόσμου μας.
Το δοκιμαστήριο.
Το κρας τεστ πριν τη μεγάλη πρεμιέρα.
Αρκεί το σενάριο να εγκριθεί και τα ζντούπια να επιβιώσουν... ή τουλάχιστον αρκετά από αυτά.

ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ: Φ2856/542
ΕΓΚΡΙΣΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ: 128/32/55
ΥΠΟΒΑΛΛΟΥΣΑ ΜΟΙΡΑ: ΛΑΘΕΣΙΣ
ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ: ΤΥΠΟΥ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΣΕΝΑΡΙΟ ΠΡΟΣ ΔΟΚΙΜΗ: ΤΟΠΟΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ή ΓΟΝΙΔΙΑΚΗ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΣ
Εν Κενώ
Τη Δευτέρα Πειραματική Αστρόκαινω

Η Εγκρίνουσα Θεότης
Ξένιος Δίας
[Υπογραφή – Σφραγίδα]
**************************************************************

Γουίς μι λακ και μην το πάρετε εάν έχετε σκοπό να ξανακλάψετε. :P

Ξαναμανά: Γιούπιιιιιιιιιιι!!!!
[να συνέλθω και θα σας πω κι άλλα]

υ.γ.1. Να ξεκαθαρίσω ότι σε αυτό το βιβλιάκι μου, κατάφερα το υπερτιτάνιο άλμα να μην γράψω ούτε μία κακιά λέξη*, κυρίως γιατί θεωρώ ότι υπάρχουν πιο καταχθόνιοι τρόποι να σοκάρεις χωρίς να σε υποψιαστεί κανείς. Δατ ιζ, να μην ακουμπήσεις την αισθητική που νομίζουν ότι έχουν.

* μου ξέφυγε ένα “τον πίνεις” αλλά άμα με ρωτήσουν τίποτα κουλτουριάρες θα πω ότι εννοούσα τον πικρό καφέ. Τςςςςςςςςςςςςς!

έντιτ: περισσότερα για το βιβλίο, έγραψα εδώ. :)



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | 40 Σχόλια »

Η εισήγησή μου στη διάλεξη του Πανεπιστημίου Αθηνών

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 2, 2011


[ψήστε καφέ, δυό βδομάδες έγραφα :P]

Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Καλησπέρα σας,
Θα ήθελα να παραδεχθώ ότι αισθάνομαι μία αμηχανία διότι δεν έχω υπάρξει ποτέ ούτε καθηγήτρια, ούτε ομιλήτρια, ούτε πολιτικός. Δεν συνηθίζω να μιλάω σε κόσμο, τουλάχιστον όχι χωρίς να είμαι κρυμμένη πίσω από την οθόνη μου.

Ξεκινώ με λίγα λόγια για μένα, διότι δεν είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε τη σχέση μου με τα μπλογκς αλλά και για να γίνουν σαφέστερα τα εφαλτήρια των θέσεών μου.
Η δική μου ιστορία με το blogging ξεκινά τον Μάϊο του 2005 σε ένα ψιλικατζίδικο στη Νίκαια που έπρεπε να εργάζομαι για περίπου 15 ώρες την ημέρα χωρίς ρεπό. Το να βάλω έναν υπολογιστή και να παίζω παιχνίδια για να περάσει η ώρα ήταν το πιο λογικό. Η σύνδεση στο ίντερνετ ήρθε όταν αποφάσισα ότι η πασιέντζα δεν ήταν και τόσο περιπετειώδες παιχνίδι. Βέβαια, ανακάλυψα ακόμη πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια. Ανακάλυψα δωρεάν βιβλία, sites, επισκέφθηκα forum, έγραψα, γνώρισα κόσμο, βρίστηκα.

Μέχρι που μία ημέρα είδα ένα link και πατώντας το, έμαθα για τα blogs. Σε μία ημέρα ακριβώς, είχα ανοίξει το δικό μου και πάνω στη φούρια, του έδωσα το προφανές όνομα “Ψιλικατζού” που τελικά αποδείχθηκε σωτήριο. Με τέτοιο ψευδώνυμο κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά και έχεις το ακαταλόγιστο ό,τι κι αν γράψεις. Συνήθως έγραφα ιστορίες από το ψιλικατζίδικο. Τα κείμενα περιείχαν αστεία κυρίως περιστατικά από το μαγαζί, με τα πιτσιρίκια, το τεφτέρι μου και φυσικά οτιδήποτε είχε να κάνει με τον ρατσισμό, που ενώ με θύμωνε δεν μπορούσα να τον σχολιάσω μπροστά στους πελάτες εάν ήθελα να συνεχίσω να τους έχω πελάτες. Κρυβόμουν λοιπόν πίσω από την οθόνη μου και ξέσπαγα εκεί. Η κλασική μπλόγκερ.

Την επιτυχία του blog κυρίως την αποδίδω στο γεγονός ότι ήμασταν τότε το πολύ 50 Έλληνες μπλόγκερς. Ήθελες δεν ήθελες θα έπεφτες και πάνω μου. Στην πορεία βέβαια, το γοητευτικό αυτό φαινόμενο γιγάντωσε και η μικρή γειτονιά έγινε πόλη. Έπειτα ήρθε μία πρόταση από μία διαφημιστική εταιρεία να εργαστώ ως κειμενογράφος, ήρθε ένας αγοραστής για το ψιλικατζίδικο, ένας εκδοτικός οίκος για να εκδόσει τα κείμενά μου και μπόλικος πονοκέφαλος.

Είπα φυσικά το “ναι” για το βιβλίο και όντας σίγουρη ότι δεν θα ξανάχω τέτοια ευκαιρία να φωνάξω για οτιδήποτε με έκαιγε, αποφάσισα παράλληλα με τα κείμενα του μπλογκ να προσθέσω και εμβόλιμες σελίδες από το μη δημοσιευμένο μου ημερολόγιο, εκείνο για το πρόβλημα της υπογονιμότητας. Το θέμα της ανωνυμίας, τουλάχιστον σε εμένα, τέθηκε στην πιο άγρια μορφή του. Το αν θα χρησιμοποιούσα πλέον το όνομά μου ή το “Ψιλικατζού” στο βιβλίο ήταν ένα μεγάλο δίλημα. Το θέμα όμως που πραγματευόμουν ήταν πολύ σοβαρό και ταμπού για την ελληνική κοινωνία για να το αφήσω έρμαιο σε ένα ψευδώνυμο. Ήθελα να γνωρίζει ο αναγνώστης ότι όλα όσα περιέγραφα συνέβησαν σε έναν πραγματικό άνθρωπο στην Ελλάδα του σήμερα. Αποφάσισα λοιπόν να το εκδώσω επώνυμα αν και το τίμημα στον μικρόκοσμό μου ήταν μεγάλο για ένα τόσο ταμπού θέμα. Το βιβλίο περιέργως έγινε best seller, ενώ πλέον εργάζομαι ως κειμενογράφος και συνεργάτης σε έντυπα και sites. Ως προς τα βιβλία, τόλμησα την δεύτερη συγγραφική μου απόπειρα και αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το νέο μου βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Όπως θα παρατηρήσατε, το μπλόγκινγκ για μένα ήταν το μέσον για να ανακαλύψω δεξιότητές μου, όπως το γράψιμο, που δεν θα τολμούσα ούτε καν να ονειρευτώ παλιότερα. Έφερε όμως και άλλες αλλαγές στον περίγυρό μου, που ίσως να μην εντυπωσιάσουν τους περισσότερους όμως αισιοδοξώ πως μακροπρόθεσμα, θα είναι παραπάνω από εμφανής ο αντίκτυπος αυτού του νέου μέσου. Ειδικά στα χαμηλά στρώματα από τα οποία κατάγομαι. Όπως καταλάβατε, προτού περάσω στο σημερινό θέμα, προτού μιλήσω για την μπλογκόσφαιρα και την ενημέρωση που παρέχει, θεωρώ πως είναι καλό να πω δυό λόγια για το ποιά είναι η μπλογκόσφαιρα, - ή τουλάχιστον ένα μέρος της - ποιοι είναι οι άνθρωποι που την απαρτίζουν και τί μπορείτε να περιμένετε από εμάς. Να κάνω γνωστά όσα άλλαξαν στην καθημερινότητά μου καθώς και στις ζωές των γύρω μου καθώς δεν είμαι εδώ για μια υψηλή ανάλυση του φαινομένου αλλά να μιλήσω για τα δικά μου αυτονόητα.

Πλέον διαβάζουμε
Μπορεί να σας ακουστεί παράξενο αλλά σε γενικές γραμμές το καθημερινό διάβασμα δεν ήταν στο πρόγραμμα μιας κομμώτριας, ενός ταξιτζή ή μιας ψιλικατζούς, ας πούμε. Εκτός βέβαια από την λαθροανάγνωση περιοδικών αστρολογίας. Και από βιβλία, ξέρετε όλοι πολύ καλά ότι ελάχιστοι διαβάζουμε βιβλία στην Ελλάδα. Τώρα όμως, μια ψιλικατζού ως μπλόγκερ ή ως μέλος ενός φόρουμ για παράδειγμα, θα επισκεφθεί τα προτεινόμενα link, θα προσπαθήσει να διαβάσει αγγλικά, θα δει βίντεο, θα ρίξει μια ματιά στο βιβλίο που άρεσε σε κάποιον, θα ενημερωθεί για το αν η νέα γρίπη σκοτώνει το ίδιο με την παλιά, θα διαβάσει για τα γεγονότα της Κερατέας ή στο πιο παγκοσμιοποιημένο, της Αιγύπτου και της Λιβύης. Έρευνες αποδεικνύουν ότι πλέον μέσω ίντερνετ διαβάζουμε ύλη περίπου 174 εφημερίδων.

Πλέον γράφουμε
Σκεφτείτε το, ο καθημερινός απλός άνθρωπος το μόνο που έγραφε ήταν λίστες για ψώνια, συμπλήρωνε σταυρόλεξα ή κάποιο δημόσιο έντυπο και αυτό με δυσκολία. Τώρα, κάθε μέρα, η ψιλικατζού που λέγαμε, αργά ή γρήγορα θα ρωτήσει, θα γράψει δυό κουβέντες παραπάνω για αυτά που ζει, και εάν είναι και λίγο τσαούσα, θα μπει στον πειρασμό να απαντήσει σε αυτά που διαβάζει. Θα ρίξει μια ματιά στην ορθογραφία και το συντακτικό της, κι αν ντρέπεται πολύ, θα τα γράψει σε greeklish που είναι καλοδεχούμενα τουλάχιστον από τον δικό της περίγυρο, προκειμένου να εκφραστεί. Στην πορεία, όσο διαβάζει και γράφει, η ορθογραφία της θα βελτιωθεί, το ίδιο και το συντακτικό της, πόσω μάλλον το λεξιλόγιο ή ακόμη και τα αγγλικά της.

Πλέον σχολιάζουμε
Παλιότερα όταν έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση ένιωθα πως με είχαν κλείσει σε ένα κελί με γυάλινα παράθυρα. Όσο κι αν φώναζα κανείς δεν θα άκουγε μέσα από το γυαλί, παρά συνέχιζε απτόητος τον παράλογο μονόλογό του, απολαμβάνοντας μάλιστα κύρος και περίοπτη θέση στη δημόσια ζωή. Και παρόλο που με παρότρυναν να την κλείνω, εγώ δεν το ήθελα αυτό. Ήθελα να ενημερώνομαι, να τους ακούω όλους αλλά να μπορώ να απαντώ. Ε, αυτό πλέον το κάνω. Και μάλιστα δημόσια. Όπως έχει πει και ένας μπλόγκερ: “Είχαμε χάσει το παγκάκι στην πλατεία και τώρα το ξαναβρήκαμε”. Έτσι ακριβώς είναι. Χαρίζαμε κύρος δια της αναγκαστικής θέασης και της παθητικής κατανάλωσης και καταπίναμε διαρκώς και περισσότερα, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα σχολιασμού. Σύμφωνα με τον καθηγητή Μάρτιν Χίλμπερτ, ο μέσος άνθρωπος σήμερα παράγει στοιχεία ισοδύναμα έξι εφημερίδων.

Πλέον κάνουμε διάλογο
Είναι δύσκολο τουλάχιστον για εμένα να μην διακόψω έστω και μία φορά τον συνομιλητή μου, να μην φωνάξω, να μην φορτώσω τα λόγια μου με γκριμάτσες ή χειρονομίες για τους δώσω περισσότερη βαρύτητα. Αυτά τα χάσαμε με τον γραπτό λόγο. Εδώ δεν έχει φωνές και βαβούρα. Περιμένεις αναγκαστικά τους άλλους να ολοκληρώσουν τις θέσεις τους για να εκθέσεις τις δικές σου, ενώ πρέπει οπωσδήποτε να έχεις επιχειρήματα, παραπομπές και πηγές. Οι αερολογίες και το τεντωμένο δάχτυλο, υπάρχουν όπως παντού, αλλά δεν ενισχύουν την άποψή σου καθώς θα διαπιστώσεις ότι τα άδεια ή τα μεγάλα λόγια ανάμεσα σε τόσες πολλές επιλογές, ισοδυναμούν με το απόλυτο τίποτα. Είναι σαν να μην μίλησες.

Πλέον διασταυρώνουμε
Όλα τα παραπάνω, εξασκούν θέλοντας και μη, την κριτική σκέψη. Σε απλούς καθημερινούς ανθρώπους που η παιδεία και οι γνώσεις είναι περιορισμένες, είναι λογικό πως η οποιαδήποτε είδηση των παραδοσιακών μέσων ήταν μέσα τους συνώνυμη με την Αλήθεια. Ειδικά μία εικόνα. Όχι όμως πια. Τρανταχτό παράδειγμα, η επέμβαση στο βίντεο – ντοκουμέντο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το Mega channel. Η οποία, θα ήταν μέχρι χθες κάτι άγνωστο εάν δεν είχε αναζητηθεί από τους χρήστες η πηγή και το αρχικό βίντεο, ώστε να γίνει η σύγκριση.

Πλέον συνομιλούμε με όλους
Δεν ξέρω πόσο καθημερινό είναι για εσάς να συγχρωτίζεστε με ανθρώπους από όλες τις ηλικίες, τις χώρες, τα επαγγέλματα και τα στρώματα. Για εμένα πάντως, το να συνομιλώ για παράδειγμα με γιατρούς και άλλους επιστήμονες κάτω από το κείμενό μου για την ομοιοπαθητική [1,2,3] ή τα μεταλλαγμένα [1,2,3,4], ήταν ασύλληπτο. Στην πραγματική ζωή, ένας γιατρός θα με εξέταζε, ίσως να απαντούσε σε κάποιο μου ερώτημα κι αυτό όχι με πολλή όρεξη, και στην συνέχεια θα με χρέωνε κιόλας. Στην πραγματική πραγματικότητα οι συναναστροφές μου ήταν λίγο-πολύ περιορισμένες στην κάστα μου. Το μέσο αυτό, λόγω της μεγάλης διείσδυσης, του δημόσιου βήματος και της διάδρασης, τα άλλαξε όλα αυτά. Τώρα, δεν έχει πολλή σημασία από πού είσαι, εάν έχεις καλή δουλειά, πανάκριβο αυτοκίνητο ή τις σωστές διασυνδέσεις για να έχει βάρος η γνώμη σου, όπως συμβαίνει τουλάχιστον στα παραδοσιακά μέσα. Τώρα έχει σημασία κυρίως αυτό που λες.

Πλέον ενδιαφερόμαστε για τα κοινά
Δεν με ενδιέφερε παλιότερα η πολιτική ενώ δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να κοινοποιήσω ότι έπεφτε στην αντίληψή μου, τα θέματα της δικής μου καθημερινότητας, τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζω. Όλα αυτά άλλαξαν. Ένα κείμενό μου για την κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα υιοθεσιών, ευαισθητοποίησε αρκετούς αναγνώστες, έφερε ένα άρθρο σε μία εφημερίδα, δημιούργησε ένα μπλογκ συλλογής υπογραφών για να αλλάξει η νομοθεσία των υιοθεσιών και κατέληξε σε μία επερώτηση στην βουλή από την κα Δαμανάκη. Και αυτό, ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα.

Στο θέμα λοιπόν της σημερινής συνάντησης, “Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;” θα είχα να απαντήσω τουλάχιστον ως προς εμένα: συνέχεια τίνος; Η διάδρασή μου με την κοινωνία και τους πολίτες της είναι πλέον γεγονός και επανάσταση ή όχι, δεν αποτελεί συνέχεια αλλά κάτι εντελώς νέο.

Πέρα όμως από όλες τις παραπάνω νέες καταστάσεις που βίωσα και βιώνω, με την ιδιότητα ενός πολίτη που έχει πλέον ένα βήμα - και που θέλησα να θίξω γιατί είμαι σίγουρη ότι πολλοί δεν γνωρίζετε πως παρόμοια πράγματα βιώνουν οι περισσότεροι απλοί χρήστες του διαδικτύου, - οφείλω να παραδεχθώ, ότι μεγάλο μέρος των μπλογκς αλλά και γενικά του ίντερνετ, ανήκει πλέον και στα παραδοσιακά μέσα.

Στα πρώτα χρόνια του μπλόγκινγκ στην Ελλάδα, έπειτα από τις εκδηλώσεις λατρείας των δημοσιογράφων για τα μπλογκς, ξεκίνησε ένας “πόλεμος” καθώς ήταν γενικευμένη η αίσθηση ότι τα μπλογκς δημιουργήθηκαν για να αντικαταστήσουν τη δημοσιογραφία. Είχα παρατηρήσει ότι όσο λιγότερο σοβαρή δημοσιογραφία έχεις, τόσο σοβαρότερος είναι ο πόλεμος εναντίον των μπλογκς και της λεγόμενης “δημοσιογραφίας των πολιτών”. Και δεν είχα άδικο, καθώς το αμέσως επόμενο λογικό βήμα ήταν, να κατακλυστεί η μπλογκόσφαιρα από τα λεγόμενα ενημερωτικά και αποκαλυπτικά μπλογκς. Ό,τι άξιζε στο νέο μέσον, η ανωνυμία, ο ελεύθερος σχολιασμός, η απλή γλώσσα, η άμεση δημοσίευση, ήταν αυτό ακριβώς που εκμεταλλεύτηκαν αλλά και που γύρισε μπούμερανγκ.

Οι αντιδράσεις των παραδοσιακών μέσων ήταν ακραίες. “Ασυδοσία”, “κίνδυνος”, “εκβιασμός”, “συμμορίες” ήταν οι λέξεις που περιέγραφαν το διαδίκτυο και τη μπλογκόσφαιρα εν γένει καθώς μας είχε πάρει όλους η μπάλα. Το αποτέλεσμα, άπειρες δημοσιεύσεις ζητώντας από την μπλογκόσφαιρα να αντιδράσει απέναντι στον φασισμό και στην καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου. Η μπλογκόσφαιρα γέλασε πολύ.

Γιατί τόσος θόρυβος;
Η διαφημιστική πίτα μοιράστηκε εκ νέου. Και όσο τα παραδοσιακά μέσα προσπαθούσαν να κερδίσουν μία θέση στο νέο αυτό δύσκολο μέσο, τα λεγόμενα “ενημερωτικά μπλογκ” ανώνυμων προφανώς δημοσιογράφων, προσέφεραν άρτο και θεάματα. Κίτρινες, ροζ ειδήσεις, ανεπιβεβαίωτες φήμες, πολλά προσεχώς, αυτοαναφορικότητα και μάχη για τη δημοτικότητα και τα κλικς. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. “Δείτε ποιανής έχει ιδρώσει η μασχάλη”, “το επόμενο διαζύγιο που θα συζητηθεί”.

Όμως δεν ήταν τόσο πολύ κακό αυτό. Το πλήθος προτού ωριμάσει και εκπαιδευτεί, είναι λογικό να ψάξει τα γνώριμα. Όσο η αισθητική σου, η νοοτροπία σου, ο τρόπος που μιλάς και τα μηνύματα που θες να μεταδώσεις, ταιριάζουν σε ό,τι έκανες μέχρι χθες, τόσο πιο πιθανό είναι να σε ακολουθήσει το κοινό σου και στο νέο μέσο. Ο τηλεθεατής του σταρ, ο γκρούπι του Αυτιά, ο ακροατής του Τράγκα, δε γίνεται να αλλάξει τις συνήθειές του από τη μια μέρα στην άλλη. Είτε στα μπλογκς, είτε στο youtube, είτε στο facebook και το twitter, τα δικά του είδωλα θα ψάξει. Μέχρι που θα του γκρεμιστούν. Γιατί αυτό κάνει το διαδίκτυο. Χαβαλέ, γκρεμίζοντας κυρίως άδεια είδωλα.

Κάνει όμως και κάτι άλλο. Τεστάρει όλα τα μέσα στη φωτιά. Φωτιά, διότι το ίντερνετ, αντί για “συνέχεια με άλλα μέσα”, αποδείχθηκε συνέχεια σε σατανικά μέσα. Γιατί;
Οτιδήποτε δημοσιεύσεις δεν σβήνει, θα μείνει για πάντα ακόμη κι αν το εξαφανίσεις την επόμενη στιγμή, θα διασταυρωθεί, θα σχολιαστεί ελεύθερα, οι ανακρίβειές σου θα καταριφθούν με ένα link στην πηγή, τα ντοκουμέντα και τις μαρτυρίες, το όνομά σου δεν θα έχει καμία σημασία, το κοινό σου θα εκπαιδεύεται γοργά και θα ζητάει όλο και περισσότερα... και όλα αυτά, δημόσια. Χώρια που πρέπει να φτιάξεις και την αισθητική σου γιατί όσο πιο κακή είναι, τόσο περισσότερο θυμίζεις στον χρήστη εκείνα τα sites που κολλάς ιούς.

Πάμε πάλι στα βασικά: Υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα είναι εκείνα που δίνουν την ενημέρωση και τις ειδήσεις, χρησιμοποιώντας ίσως ως πηγές τους τα μπλογκς. Υπό κανονικές συνθήκες τα μπλογκς κυρίως σχολιάζουν ειδήσεις και κοινωνικά θέματα και ενίοτε παράγουν ενημέρωση χρησιμοποιώντας προσωπικές εμπειρίες. Όλα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες. Στην Ελλάδα όμως σπάνια υπήρξαν.
Όχι, τα μπλογκς δεν είναι επανάσταση στην ενημέρωση ούτε όμως και συνέχειά της. Είναι προσωπικές αλήθειες που δεν νοιάζονται για την πρωτιά και ενίοτε υποπέφτουν στα ίδια ακριβώς ατοπήματα με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

Τα ζητήματα που θέτουν οι πολέμιοι της δημοσιογραφίας των πολιτών είναι τέτοια που εγείρουν ερωτήματα και για την ενημέρωση όπως την ξέραμε.

Ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα....

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι αναξιόπιστη;
Ενίοτε, ναι. Σιγά το δύσκολο. Δεν το 'χουμε όμως αποκλειστικό προνόμιο. Το είδαμε για παράδειγμα, και στην εφημερίδα το Βήμα που δημοσίευσε άρθρο για την συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν με εκτενή σχολιασμό μάλιστα του κλίματος μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ενώ η συνάντηση αυτή τελικά δεν είχε γίνει ποτέ. Υποτίθεται ότι όταν η δουλειά σου είναι η ενημέρωση, κοπιάζεις, δεν είναι προκάτ.

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι επιλεκτική;
Φυσικά και είναι. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γράψουμε για όλα, ούτε και θέλουμε άλλωστε. Αλλά ούτε αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της μπλογκόσφαιρας. Όταν πάνω από 10.000 κόσμου συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα στις 6 Φεβρουαρίου να διαδηλώσει για την κάρτα του πολίτη - που μπορεί να διαφωνώ με τους λόγους συγκέντρωσης αλλά θα ήθελα να το γνωρίζω-, κι εγώ με τη σειρά μου αναρρωτιέμαι κατά πόσο η ενημέρωση είναι ενημέρωση και όχι όπως στην μπλογκόσφαρα, πράγματα_που_μας_άρεσαν_και_θέλαμε_να_σας_δείξουμε ή έστω πράγματα_που_μισούμε_ελάτε_να_τα_κράξουμε. Τελικά τα παραδοσιακά μέσα έχουν κι άλλη μια κατηγορία, τα πράγματα_που_δεν_λέμε_άρα_δεν_έγιναν_ποτέ.

Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι γεμάτη αντιεπιστημονικά κείμενα, συνωμοσιολογίες και τρομολαγνίες;
Κυρίως αυτό. Τα παραδοσιακά μέσα απ΄την άλλη, συνήθως δεν είναι. Εκτός βέβαια από τις 30 Ιανουαρίου, όταν το Βήμα science, ένα υποτίθεται έγκυρο ένθετο εκλαϊκευμένης επιστήμης δημοσιεύει το άρθρο “Η Γη εκτός ελέγχου” που με στοιχειώδεις γνώσεις φυσικής, όπως απέδειξε το μπλογκ “μαύρο - όχι άλλο κάρβουνο” επρόκειτο για ίσως το πιο αστοιχείωτο, συνωμοσιολάγνο και αντιεπιστημονικό κείμενο τέτοιου είδους εντύπων.
Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Δεν υπήρχε ημέρα πέρισυ που να μην ενημερώνει η τηλεόραση για τον αριθμό των θυμάτων της νέας γρίπης. Το ίδιο έκαναν και κάποια μπλογκς αλλά αν ήθελες να το ψάξεις θα έβρισκες στατιστικές και αποδείξεις πως η Η1Ν1 δεν ήταν περισσότερο θανατηφόρα. Αποτέλεσμα; Εμβολιοφοβία και συνωμοσιολογία. Παρόλες τις παροτρύνσεις, ελάχιστοι εμβολιάστηκαν και φέτος τα μέσα απορούν γιατί μας θέρισε.

Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι κατώτατου επιπέδου;
Η πλειοψηφία ναι, αλλά τουλάχιστον όσοι βλέπετε ακόμη τηλεόραση αποκλείεται να το προσάπτετε αυτό μόνο στην μπλογκόσφαιρα. Μέσω της τηλεόρασης για παράδειγμα, καθημερινά στα σαλόνια μας πωλούνται βιβλία επιστημονικής φαντασίας και αρχαιολαγνείας που παρουσιάζονται ως επιστήμη και ιστορία αντίστοιχα. Κι ενώ έχουμε πολλά σατιρικά μπλογκ των βιβλίων αυτών, όποιος τολμήσει να τα αποδελτιώσει, όπως π.χ. ο Αντώνης Τσιπρόπουλος του blogme.gr, καταλήγει στο αυτόφορο, με κατασχεμένο τον σκληρό και με χρεωκοπημένη επιχείρηση να παλεύει μέχρι σήμερα ενάντια στον τηλεβιβλιοπώλη που βρίσκεται ακόμη καθημερινά στα σαλόνια μας πουλώντας ανωτάτου επιπέδου επιστήμη. Ο Αντώνης απ΄την άλλη, δεν κατάφερε ποτέ να βρεθεί στα σαλόνια μας.

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών δεν είναι πρωτότυπη αλλά αντιγραφή των ειδήσεων των παραδοσιακών μέσων;
Φυσικά και είναι τις περισσότερες φορές. Όλοι ξεμένουμε από θέματα όμως. Όπως π.χ. πριν λίγες μέρες η κα Ακρίτα. Σε άρθρο της στα Νέα θυμήθηκε τρία χρόνια μετά να θυμώσει με την γνωστή -ελαφρά κατά τη γνώμη μου- πρόταση του Κύπριου ευρωβουλευτή Μάριου Ματσάκη για την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Και έκλεισε το κείμενό της, με την ακόμη πιο γνωστή αλλά ποτέ γενομένη φράση του Κίσινγκερ. Ξέρετε, αυτή που λέει το τρομακτικό αλλά πιασάρικο: «Ο ελληνικός λαός δεν κυβερνιέται εύκολα! Γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουµε βαθιά στις πολιτισµικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί». Το μόνο που θα είχα ίσως να προτείνω στα μπλογκς και ειδικά στα εθνικιστικού περιεχομένου, θα ήταν να βάζουν ημερομηνίες στα κείμενά τους για να ενημερώνεται σωστά ο δημοσιογράφος που έχει ξεμείνει από θέματα.

Θέλω να πω, ότι όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα, δείχνουν ότι ενώ υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα θα έπρεπε να δίνουν το παράδειγμα, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Κι ενώ δεν θα 'πρεπε, εξισώνονται ευκολότατα με τα χειρότερα της μπλογκόσφαιρας. Ο πιο αστοιχείωτος χρήστης πλέον, είναι εύκολο να βρει τις ανακρίβειες και τα ατοπήματα, θα τα γράψει, θα τα συζητήσει, θα τα αναλύσει και θα βγάλει τα συμπεράσματά του, κάτι που μέχρι χθες δεν συνέβαινε. Ή μάλλον συνέβαινε αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό και όχι δημόσια. Αυτό, έχει ως αναγκαστικό επακόλουθο την σοβαρότερη αντιμετώπιση του κοινού κυρίως από τον φόβο του δημόσιου πλέον περίγελου.

Ένα μεγάλο βέβαια θέμα που τίθεται σε σχέση με τη μπλογκόσφαιρα και το ίντερνετ γενικότερα, είναι η ανωνυμία. Βλέπω συχνά στα παραδοσιακά μέσα εκτενέστατες αναφορές κατά της ανωνυμίας στην μπλογκόσφαιρα κυρίως, ζητώντας από το κράτος πολλά πράγματα, και εν τέλει την επιβολή κανόνων. Παραβλέποντας φυσικά το γεγονός ότι αρκετά άρθρα εφημερίδων, ειδικά τα πιο δηλητηριώδη και καίρια, είναι είτε ανυπόγραφα είτε χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: γιατί η ανώνυμη άποψή μου είναι κατάπτυστη ενώ η κρυφή μου ψήφος καλοδεχούμενη; Επίσης, ποιός έχει ανάγκη να ρυθμίσει κάτι που ελέγχει ο ίδιος; Ποιος ακριβώς χρειάζεται κανόνες για να λειτουργήσει;

Θέλω να πω, ο παράνομος στον “έξω” κόσμο είναι το ίδιο παράνομος και “μέσα”. Τουλάχιστον τώρα που ωρίμασε το μέσον αυτό, τώρα που κάθε σπίτι σχεδόν έχει πρόσβαση στο ίντερνετ είναι περισσότερο σαφές πως ένα πληκτρολόγιο και μία οθόνη δεν μπορούν να σε κρύψουν ικανοποιητικά εάν έχεις σκοπό να παρανομήσεις. Ο κλέφτης, ο ψεύτης και ο συκοφάντης είτε θα απομονωθεί, είτε θα κυνηγηθεί. Εάν έχεις σκοπό να διαδώσεις κάτι παράνομο, είτε αρχίσεις να ταχυδρομείς ανώνυμες επιστολές, είτε να δημοσιεύεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να γνωρίζεις πως ενδέχεται να υποστείς κυρώσεις. Όμως το πρόβλημα με την ανωνυμία δεν έχει τόσο να κάνει με την σοβαρότητα αλλά με την σοβαροφάνεια. Είχαμε φτάσει στο σημείο η χαμηλή ποιότητα να είναι συνυφασμένη με την αθυροστομία, με την ανορθογραφία, τα greeklish ή με το αν βάζεις το όνομά σου κάτω από αυτά που λες. Όλα απόρροια του τηλεοπτικού καθωσπρεπισμού. Ξέρετε, ονοματεπώνυμο που αστράφτει, στρογγυλές κουβέντες, clean γενικότερα αισθητική και παράλληλα να εκστομίζονται με ωραία λόγια, τα πιο αισχρά πράγματα που πολύ σπάνια θα διαβάζατε όμως σε ένα μπλογκ.

Τα παραδοσιακά μέσα και οι αντιδράσεις τους, θυμίζουν λίγο-πολύ τους άνω των σαράντα, οι οποίοι, τουλάχιστον όταν πρωτογνώρισαν το διαδίκτυο τα έκαναν μαντάρα. Φταίει κυρίως που ήρθε ξαφνικά στη ζωή τους και δεν μεγάλωσαν με αυτό. Το αποτέλεσμα; Διαχώρισαν εντελώς την έξω ζωή τους από τη μέσα, ενώ το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μιά προέκταση αυτής όπως συμβαίνει για τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, το θεώρησαν παιχνίδι και κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες τους, έκαναν όλα όσα δεν θα έκαναν ποτέ στην έξω ζωή. Και στη μπλογκόσφαιρα συγκεκριμένα; Παρεξηγούνταν εύκολα με τον γραπτό λόγο και έπαιρναν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους, λες και αν κάποιος σου θίξει το τόσο σπουδαίο όνομα ή ψευδώνυμό σου είναι κάτι τραγικό. Κι αν έπαιρνες μετά αυτούς τους ανθρώπους και τους τους ρωτούσες κατ' ιδίαν τη γνώμη τους για το διαδίκτυο, υποστήριζαν τα χειρότερα για αυτό. “Όργανο του Σατανά”, “άντρο παιδεραστών”, όλοι τα 'χουμε ακούσει. Η ομοιότητα με την απόπειρα των μέσων να διεισδύσουν στο διαδίκτυο, τουλάχιστον για μένα, ήταν παραπάνω από προφανής.

Το γεγονός είναι, ότι σήμερα τα μέσα έχουν ένα ολοένα και ωριμότερο κοινό. Είτε στην έδρα τους, είτε στο διαδίκτυο. Ένα πιο απαιτητικό κοινό που σε κάθε ανακρίβεια ή παραπληροφόρηση, με ένα μονάχα link θα γκρεμίσει κύρος και δουλειά χρόνων, ένα κοινό που απομυθοποιεί, που σταματά σιγά σιγά να τοποθετεί ψηλά τον καθωσπρεπισμό ή τη σοβαροφάνεια και ψάχνει ουσία.

Εάν οι ειδήσεις που παράγεις και η ενημέρωση σου αντέχει τη διασταύρωση, τον ανοιχτό σχολιασμό και ενδεχομένως την κριτική, εάν έχεις την ωριμότητα να παραδεχθείς τα λάθη σου, εάν είσαι πρωτότυπος και εάν έχεις την σοβαρότητα να παραθέτεις πηγές και όχι να αντιγράφεις κατά γράμμα, την έλλειψη εγωισμού ώστε να χρησιμοποιείς παραπομπές και προσωπικές μαρτυρίες ή ντοκουμέντα, η μπλογκόσφαιρα και το νέο μέσο θα είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που είχες ποτέ. Όχι ακριβώς επανάσταση, αλλά σε καμία περίπτωση συνέχεια με άλλα μέσα.

υ.γ.1. ένα σπέσιαλ θενκς στον καθηγητή Γιώργο Πλειό που έφαγε ο άνθρωπος τα δαχτυλάκια του να μου αναλύει το θέμα μπας και το καταλάβω και που τελικά πάλι τα δικά μου έγραψα. :D

υ.γ.2 ο αρκούδος και ο Μανώλης τα είπαν χωρίς να τα 'χουν γράψει. Αδικίαααααααααααα!!! :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | 42 Σχόλια »

Προσκλησούλα;

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 23, 2011


Η ενημέρωση στην μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας και το Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργανώνουν για έκτη χρονιά τη σειρά διαλέξεων «Ζητήματα Επικοινωνίας». Αυτή τη φορά μας προσκαλούν την Τρίτη 1η Μαρτίου στις 6 το απόγευμα, να παρευρεθούμε στη δεύτερη εκδήλωσή τους στο Αμφιθέατρο «Ιωάννης Δρακόπουλος» - Κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30), με θέμα: «Η ενημέρωση στην μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;».

Συμμετέχουν ως εισηγητές, οι bloggers:

"Η Ψιλικατζού"
https://xpsilikatzoy.wordpress.com/

Μανώλης Ανδριωτάκης
http://andriotakis.wordpress.com/

"Αρκούδος"
http://arkoudos.com/blog/

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Πλειός.

ΕΠΙ Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας
Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ - Πανεπιστήμιο Αθηνών

τηλ. 210-3689413 / φαξ 210-3245246
www.media.uoa.gr / piakov@media.uoa.gr

υ.γ. ναι ρε, μη βαράτε, με λυσσάξατε στο δούλεμα, προφανώς και κάνανε λάθος, λέτε να έβγαινα να μιλήσω για τα ελληνοτουρκικά; :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | Leave a Comment »