X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Στα παλιά λημέρια

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 28, 2015


Αν με ψάχνεις, επέστρεψα στο παλιό μου μπλογκάκι.
Τα λέμε εκεί.  🙂

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Μυρωδιάς

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 12, 2014






Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 17.05.2014

Τον βλέπω συχνά πυκνά αυτού του είδους τον υποψήφιο να συμπαρίσταται, να νιώθει, να είναι εκεί. Η ψήφος του δεν λείπει από κανένα πετίσιον ενώ οργανώνεται για συσίτια, φιλανθρωπίες και άλλα καλλιτεχνικά. Είναι κουλ, είναι ενεργός, είναι αστείος, έχει ζήσει, είναι πετυχημένος, είναι παντού.

Θα ξέρεις αυτήν την αίσθηση που μερικές φορές για να φαίνεσαι κανονική δε βγάζεις κιχ ενώ μέσα σου τρέμεις μη σου ξεφύγει κάνα κάτι δεν πάει καλά εδώ και σε δούνε τα ζόμπι και σ’ αρχίσουν στο κυνήγι. Συνήθως μετά ξυπνούσες. Όχι πλέον. Εκτός αν είσαι εσύ το ζόμπι ή κατά το δικό μου λεξικό, μυρωδιάς.

Γιατί το μέινστριμ υποψηφίου πλέον είναι ο μυρωδιάς. Που δεν καταλαβαίνει. Που δεν νιώθει. Που δεν παίρνει μυρωδιά. Όχι μόνο επειδή δεν (τα) έζησε αλλά επειδή του λείπουν τα αισθητήρια όργανα για να ζήσει. Ή τα άφησε να του μαραθούν και να πέσουν. Εξ’ ου και το υποψήφιος.

Κι αυτός, δεν μπορεί να συλλάβει ούτε ένα τσικ από αυτά που συμβαίνουν γύρω του. Δείχνει να κατανοεί, σπεύδει να δείξει ότι κατανοεί αλλά τελικά, ούτε καν νιώθει. Ακόμη κι αν είναι βουτηγμένος μέχρι το λαιμό στα σκατά, αυτός έκοψε τη μύτη για μόστρα.

Τη ζωή την πάει σκρολαριστά. Μια χαρά, μια λύπη, μια τρόμος, μια δέος αλλά όλα αυτά στο χαλαρό, στο σκρολαριστό, με διάρκεια δευτερολέπτων ή ωρών, δεν έχει σημασία, διότι η ένταση είναι σταθερή και η επίδραση στο μέσα του, όσο ένα λάικ. Σαν κλικ. Όπως ζητάει και την ψήφο.

Μπορεί να σου περιγράφει για ώρες πώς είναι ένα έγκαυμα τρίτου βαθμού και να πείθει και να σιγουρεύεσαι για τη φρίκη. Παρεκτός κι αν είσαι εγκαυματίας ή πολύ κοντινός. Τότε μόνο ξέρεις ότι δεν έχει πάρει μυρωδιά πως είναι στ’ αλήθεια να καίγεται η πέτσα σου. Μπορεί να είναι αριστερός, δεξιός, φιλελές ή φασίστας αλλά και πάλι, υποστηρίζει, αναλύει και δείχνει ότι παθιάζεται για ζόρια άλλων, γιατί αυτός δεν έχει πάρει μυρωδιά.

Για τις σχέσεις του, τις παρέες του, αν δεν έρχονται εκλογές, αφήνεται στον έτοιμο αλγόριθμο των δικτύων της εποχής. Κολλάει με τους κόλακες, τους κοινωνικούς και τους όμορφους και χάνεται με τους τσακισμένους, τους λιγομίλητους ή αυτούς που δεν έχουν πια σύνδεση. Κι όταν τους ξαναβρεί, σα να μη συνέβη τίποτε, δηλώνει παρών ή συλλυπάται και αφήνει τη σχέση να κριθεί από το επόμενο στάτους.

Κι αν κάτσεις στα τρία μέτρα είναι μια χαρά τυπάκι, είναι νορμάλ, είναι ευγενικός και κύριος και γνώστης και φίλος κι απ΄όλα. Όμως δεν είναι. Κι εσύ είσαι η τρελή που φαγώθηκες να τον δώσεις. Γιατί δεν υπάρχει κάτι να δώσεις, δεν κοροιδεύει, δεν λέει ψέμματα, δεν κάνει κακό, δεν σου φταίει σε τίποτα που είναι λειψός, δεν θα ‘πρεπε να πειράζει που ζει σα κλώνος. Απλά είναι που ζητάει σταυρό. Τον δικό σου. Φυσικά, όχι τον αληθινό. Ακόμη κι αυτόν, χάρτινο τον θέλει.

Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Κατεβάστε δωρεάν την «Ψιλικατζού» και σε μορφή για android!

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 25, 2014


Με την απρόσμενη και αφιλοκερδή βοήθεια του Antonis Panoris πλέον το ψιλικατζίδικο έγινε κουνητό και το βιβλιάκι μου διατίθεται και σε δωρεάν μορφή για android!

Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ από την Automon!

Για κερασάκι, έχουμε και πρόμο βίντεο. :P

 

 

Ενσωμάτωση Κειμένων Εφαρμογής Android:
Αλκμήνη Γιαμπανίδου

Ανάπτυξη Εφαρμογής Android:
Αντώνης Πανώρης

Εκδόσεις ΜουάTηςIδίας:

Διανέμεται ελεύθερα με Άδεια Creative Commons:
Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Όχι Παράγωγα Έργα - 3.0 Ελλάδα

――――――― ――――――― ――――――― ――――――― ―――――――

Development of Android application by Automon (Antonis Panoris):

Android Apps by Automon:

Android Books by Automon:

Android Games by Automon:

Android YouTubers by Automon:

      

 

 

Αντώνη είσαι συγκινητικός! Ευχαριστώ πολύ πολύ! :)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Changing This Fucking World, Internet, Uncategorized | Leave a Comment »

Κατεβάστε ηλεκτρονικά, δωρεάν το βιβλίο μου «Η Ψιλικατζού»

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 22, 2014


Επτά χρόνια μετά την κυκλοφορία του βιβλίου μου, έχω πλέον τα πλήρη δικαιώματά του και μπορώ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να το μοιραστώ μαζί σας με ένα κλικ. Πράγμα που θα κάνω με πολύ μεγάλη χαρά, μαζί με ένα φανταστικομμύριο ευχαριστώ σε όλους όσους μου γράψατε όλα αυτά που μου γράψατε όλα αυτά τα χρόνια - ξέρετε εσείς.

psilikatzou_Book_Cover

Κατεβάστε το δωρεάν pdf που έφτιαξε ο φίλος μου Μπαμπάκης, πατώντας εδώ ή σε μορφή για android πατήστε εδώ!
Η Android μορφή του βιβλίου, είναι μια δημιουργία της Automon και της αφιλοκερδούς προσφοράς του Antonis Panoris.

Διαβάστε το, μοιραστείτε το, δημοσιεύστε το αλλά ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΟΡΟΣ: η ιστορία μου είχε χάπι εντ. Μην αφήνετε στο σκοτάδι τους ανυποψίαστους που θα πέσει στα χέρια τους. :D

psilikatzou.footer


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: | 9 Σχόλια »

Καρμέλα Βαμβακάρη

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 25.04.2014



Μέχρι χθες νόμιζα ότι την μαμά της γιαγιάς μου την έλεγαν Μαρία. Χθες μου ‘πε η μάνα μου πως το Μαρία ήταν υποκοριστικό του Καρμέλα. Καρμέλα Βαμβακάρη. Εκ Σύρας. Κανείς δεν έχει γράψει τίποτε ποτέ για την προγιάγια μου γιατί τότε βλέπεις δεν υπήρχαν πληκτρολόγια και καλώδια και γιουτουμπ, οι πολλοί δεν ήξεραν να διαβάζουν αλλά ούτε και να νοιάζονται για τις πλύστρες τις Μαρίες και τα βαφτιστικά τους ονόματα.



Δεν χρειάζεται να ξέρεις πολλά για εκείνη γιατί δε θα τα αντέξεις. Άλλωστε, ως μοναδική καταγραφέας της ύπαρξής της, ο λόγος που θέλω μονάχα να τη θυμούνται οι ξένοι, είναι πως τραγουδούσε αμανέδες. Μαγικά.
Μαζευόταν η γειτονιά και ο Μάρκος και τη βάζανε στη μέση να τραγουδάει. Χρυσή την έκανε να την πάρει να τραγουδάει μαζί του, να γίνει “διάσημη” και “πιο μεγάλη από τη Γκρέκα” κι εκείνη ήθελε πολύ αλλά ο άντρας της ήταν αυστηρός και δεν την άφησε.



Κι έτσι, η Καρμέλα Βαμβακάρη έγινε Μαρία Γαβαλά, έκανε μια Ντίνα κι αυτή μια Βαγγελιώ κι αυτή μια ακόμη Ντίνα που της είπε την ιστορία για τους αξέχαστους αμανέδες της γιαγιάς Μαρίας με την αφόρητη ζωή και που στις μαρκίζες θα ήταν Καρμέλα και απλά έτυχε να βρίσκεται εκεί γύρω ένα πληκτρολόγιο με σύνδεση στον κόσμο.

και δίπλα ένα παράλληλο σύμπαν που οι Καρμέλες δεν γίνονται Μαρίες και επιτρέπεται να τραγουδούν



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Ξενιτιά ον στερόιντς

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud |09.04.2014

Το πρώτο πράγμα που μου γυάλισε μόλις πάτησα το πόδι μου στην Κύπρο ήταν τα τακούνια. Δε μιλάω για ψηλά τακούνια. Ούτε για πολύ ψηλά τακούνια. Μιλάω για τακούνια τσόντας. Αυτά που τα βλέπεις να τα φοράνε σε τίποτα περίεργα σόου και τα ζαχαρώνεις αλλά εκτός που φοβάσαι το κράξιμο, δε σε παίρνει να πάρεις αμπάριζα τα παπουτσάδικα του Άμστερνταμ ούτε έχεις καμιά όρεξη να αρχίσεις το σαφάρι σε ό,τι ανήλιαγα σεξ σοπ προφανώς τα φιλοξενούν.

Εδώ όμως, όχι μόνο υπάρχουν αλλά τα φοράνε κιόλας όλες μα όλες οι γυναίκες και μάλιστα απ΄τα χαράματα. Κι αν ξέρεις έστω και λιγάκι πόσο λατρεύω τα τακούνια και ειδικά τα τακούνια τσόντας, θα καταλάβαινες πως η πρώτη μου εντύπωση από τη νέα μου χώρα ήταν τόσο θετική αλλά και τόσο ενδεικτική της εδώ ζωής, όσο τίποτα.

Όλα στην Κύπρο είναι πιο... ουάου. Πάρε τη φύση. Το “οργιάζει” είναι σχεδόν βρισιά για όλα τα κόλπα που σου κάνει. Έχω ρίξει τρελή πρηξιματική για τις λεμονιές μου αλλά ψάξτο για τις κυπριακές ποικιλίες, ακόμη και τα λεμόνια εδώ είναι τούμπανο. Πιο όξινα και πιο αρωματικά χώρια που τα δέντρα είναι φίσκα λουλούδια και φρούτα ολοχρονίς. Ό,τι λουλούδι ή φυτό ξέρεις, εδώ είναι πιο μεγάλο και πιο εντυπωσιακό. Μόνο άμα είσαι Κρητικός ξέρεις για τί μιλάω. Ό,τι έχει φτιάξει η φύση, εδώ το παράκανε. Λουλούδια, φρούτα, χαμ, κουνούπια, μύτες.

Βροχή δε βλέπεις συχνά αλλά άμα πιάσει θα κολλήσεις να την κοιτάς. Ό,τι εφέ έχει εφεύρει ο καλός θεούλης να την πλαισιώσει, θα παιχτεί μονομιάς στο σπάνιο σόου. Τί να σου κάνει ένα κεραυνάκι, εδώ θα σε λυσσάξουν οι ομοβροντίες από αστραπόβροντα σε παραλία και θάλασσα. Βοηθάνε βέβαια και οι ντόπιοι με καμιά βόμβα. Μια ρουμάνα φίλη εκ Βελγίου που ήρθαμε σχεδόν μαζί εδώ, ξετρελάθηκε. Ακόμη και η βροχή έλεγε, έχει ‘’περσονάλιτι’’, προφανώς απηυδυσμένη από το μόνιμο κατουρόβροχο του Βελγίου και χωρίς να ξέρει ακόμη για το έθιμο με τις βόμβες.

Πάρε τον ήλιο. 10 βαθμούς ψόφο να κάνει - εντάξει, σπάνιο να κατέβει στους 10 αλλά μπλογκική αδεία - άμα τύχει και σε συναντήσει, στην έκαψε την πέτσα. Το δε καλοκαίρι - φθινόπωρο και χειμώνα εν έσιει δαμέ γατάκια - πιο χαρντκόρ κι από ξυπολητιά σε άσφαλτο με καύσωνα στο Σύνταγμα. Σου καίει την πέτσα, τον εγκέφαλο, τα σωθικά και φτάνει μέχρι και το οξυγόνο στην ατμόσφαιρα.

Η πιο ακριβή κιλοβατώρα στην Ευρώπη δε, συντελεί για να γίνει η εμπειρία σου μοναδική και να ζήσεις το καλοκαίρι σε όλο του το μεγαλείο. Χωρίς φλωριές και κλιματισμούς. Κι από χιόνι; Το χιονοδρομικό στο Τρόοδος εδώ δίπλα είναι νούμερο ένα απ΄ότι ακούω. Φίλος από Αυστρία έρχεται από εκεί εδώ κάθε χρόνο, καθώς μόνο η Κύπρος λέει, και o Λίβανος έχουνε τέτοιο χιόνι. Μη με ρωτάς περισσότερα, άμα δεν έχει τακούνια δεν είναι σπορ για μένα.

Αν ακόμη δεν πείστηκες για το ουάου του παράλληλου σύμπαντος που ζω, το πιο τρανό επιχείρημα είναι ο καφές. Κόφι μάνιακ γαρ. Συν ότι 5.30 το πρωί αλλάζω την πρώτη πάνα της ημέρας. Όμως εδώ δε θες καφέ για να ανοίξει το μάτι. Αρκούν μερικά παράθυρα και όχι μόνο θα ανοίξει αλλά θα γούρλωσει, θα σου πεταχτεί έξω και θα τρέξει να σου κλαφτεί. Γιατί αν μπορούσα ένα ξημέρωμα να σε τηλεμεταφέρω στην Λεμεσό, ειλικρινά θα τα ‘χανες με το φως και την καθαρότητα. Ειδικά αν έχεις ζήσει στο μουντό και γκρι της Αθήνας.

Η κουζίνα μου που έτυχε κι έχει έναν τοίχο παράθυρα, δε πα να ‘χει πέντε στοίβες πιάτα, άμα ξημερώσει και βγει ο ήλιος, λάμπει. Μοναδική εξαίρεση όταν έρχεται η σκόνη από τις Σαχάρες. Ναι, σωστά κατάλαβες, τις μισές μέρες η μυτούλα πουδράρεται από μόνη της, ούτε η σκόνη γλιτώνει από το ουάου. Και τη νύχτα; Παίζει να είναι το πιο μαγικό πράγμα η νύχτα εδώ πέρα. Πες ότι κατασκήνωσες στο πλανητάριο. Ούτε τηλεσκόπια, ούτε να ψάχνεις τα άστρα με το τουφέκι. Κρέμονται σα σταφύλια, φεγγάρια κι αστέρια πάνω από το κεφάλι σου.

Εντάξει, μπορεί τώρα να λες σιγά τα αυγά αλλά πίστεψέ με, άμα μένεις Αθήνα ή περίχωρα και είσαι τόσο γκαντέμω να μην είχες ποτέ χωριό - α ρε πατέρα! - ενώ ίσα που χώραγες να βάλεις μια καρέκλα στη βεράντα, ξέρεις τί θέλω να πω. Ειδικά αν ψόφαγες για τακούνια αλλά είχες δύο ώρες μετρό για τη δουλειά και ήδη τέλειο κώλο.

Είναι ρε παιδί μου πώς να στο πω, η κατάλληλη χώρα για να επιδοθείς σε αυτά που σου αρέσουν και μάλιστα με τα μούτρα, χωρίς να στερηθείς τίποτε από την κουλτούρα σου. Μπορείς να ζήσεις όλα τα πάθη σου στο έπακρο χωρίς κανείς να σε δει αφ’ υψηλού ή με μισό μάτι και θα ‘χεις και τη φύση από δίπλα να σιγοντάρει. Λουλούδια, βουνό, θάλασσα, μπουζούκια.

Παρεκτός κι αν σου αρέσει το ψάρεμα. Πρέπει να μένω στο μοναδικό νησί του πλανήτη που δεν έχει ψάρια. Αλλά υπάρχει πάντα το τζυνήι.  🙂

 


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ντου

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud |07.04.2014
Αν δεν την έχεις κάνει εκείνη την άσκηση που πρέπει για λίγες μέρες να μην ξεστομίσεις οποιοδήποτε μα οποιοδήποτε παράπονο, ποτέ δε θα μπορέσεις να με καταλάβεις εντελώς. Σκέψου ότι σε αυτήν την άσκηση αυτοβελτίωσης, δεν απαγορεύεται μόνο να παραπονεθείς για κάθε έκτακτο που σε φρικάρει όπως ας πούμε, την πρωινή ουρά στην τράπεζα, έναν πονοκέφαλο ή κάνα γερό κοψομέσιασμα, δεν απαγορεύεται δηλαδή μόνο για τα ειδικώς αλλά και για τα γενικώς και αορίστως, τα απλά τα καθημερινά παραπονάκια τα ντιπ εντοιχισμένα στην καθομιλουμένη του νεοέλληνα όπως βαριέμαι, πονάω, ταΐδια, αςταλέμε. Κανένα παράπονο, σου λέει. Κιχ. Τίποτα. Νάδα.
Αν μπορείς λοιπόν κάπως να συλλάβεις πόσο χοντρό είναι αυτό το ζόρι, ε, τότε ίσως, ίσως λέω, πλησιάσεις ένα τσικ το πώς νιώθουν όλοι όσοι κάθονται κάτω να εκτεθούν και να σου γράψουν μια γραμμή για τα τεκταινόμενα. Ή έστω μια γραμμή γενικώς. Η αυτολογοκρισία είναι αναλογικά πάντα τόσο μεγάλη και κραταιά εν τέλει, που σόρι κιόλας, αλλά για μένα παίζει να ισχύει ο κανόνας για τους μπεκρήδες και ναρκομανείς μεγάλους γραφιάδες. Διότι αμφιβάλλω αν αλλιώς μπορεί να έχεις διαβάσει ποτέ μια αληθινή, γυμνή και εντελώς ολόκληρη αλήθεια χωρίς ο συγγραφέας να είναι τελείως βλήμα, να κρύβεται έκτοτε ή να τον έχουνε κλείσει σε κάνα Δαφνί. Μισαδάκια σου αποκαλύψανε που είτε τους ξεφύγανε ή στα τυλίξανε τόσο περίτεχνα με μπλαμπλα που λες και θα τους τα ανακάλυπτε κάνας Κολόμβος.
Πάνω στην δύσκολη αυτή ψυχολογία των έρμων εκτιθέμενων λοιπόν, ρίξε στη σούμα και τον μπαμπούλα Ηλεκτρονικό Βήμα, τον μπαμπούλα Κοινωνικά Δίκτυα και τον αμείλικτο όλων, τον μπαμπούλα Κρίση που από μόνος του σούρνωντας ένα κάρο – βαριά κι ασήκωτα – τενεκεδάκια είναι ικανός να σου πάρει τα μυαλά. Ναι ναι ξέρω. Mισό, το ‘χω: και απέναντί τους που λες όλα τα ματαιόδοξα κίνητρα της έκθεσης όπως φιλοδοξία, λεφτά, γκόμενες, δενξέρωγωτι. Και πάλι όμως. Όσο πιο διάσημος, λεφτάς ή περιζήτητος ο εκτιθέμενος παραδόξως τόσο πιο πολύ ισχύει ο νόμος του Μπεκρή Αληθή – Νηφάλιου Ψεύτη. Όσο πιο μεγάλη πιθανότητα διάδοσης έχει η άποψή σου τόσο πιο πολύ τη φοβάσαι ενώ από ένα σημείο και μετά, παίζει σοβαρά να έχεις σιχτιρίσει και τη δόξα και τα λεφτά σου*.
Όλα αυτά, ειδικά όταν ζεις στην εποχή που το γραπτό μόλις φύγει από τα  ακροδάχτυλά σου μεταδίδεται μέσα σε λίγες ώρες σε όλες τις γωνιές του πλανήτη. Θα μου πεις, δυνητικά. Θα σου πω ναι, αλλά το μπορεί. Όταν εσύ λοιπόν ρίχνεις το βοτσαλάκι στη λίμνη, το κράξιμο μπορεί να σηκώσει τσουνάμια, να σε διασύρει για πάντα, να σε στιγματίσει, να κάνει κακό στη ζωή σου, στην οικογένεια, τη δουλειά σου και να προχωρήσει εύκολα μέχρι και στη σωματική σου ακεραιότητα ή χειρότερα, των αγαπημένων σου. Ναι, δυνητικά αλλά το μπορεί.
Όλα λοιπόν τα παραπάνω δεν μπορεί να αφορούν μόνο αυτούς που εσύ θεωρείς καλούς, αληθινούς ή τέλος πάντων άξιους γραφιάδες. Δεν μπορεί να τα φοβούνται μόνο αυτοί που θαυμάζεις, ο φόβος είναι πανανθρώπινο αγαθό και ναι, παρόλο που προτιμά τους έξυπνους δεν προσπερνά εντελώς τους βλάκες**.
Θέλω να πω, αν τα παραπάνω τα ‘χεις να ισχύουν μόνο για τους άξιους, την έχεις χάσει τη μπάλα. Αν αφορούν μόνο τον Τσίπρα ή την Κανέλη και δεν αφορούν και τη Σώτη, τον Πάσχο,τον Πρετεντέρη ή ποιός κάνει τον εσταυρωμένο αντίχριστο σήμερα στο τουίτερ ή μάλλον, κάτσε να σκεφτώ έναν πραγματικά μπάμια, α ναι, τον Άδωνι και τον Κασιδιάρη και την Ουρανία (σκάσε, τί να κάνουμε κι εγώ ξερνάω) ή δεν ξέρω ‘γω ποιον άλλον θα πέσει σύρμα να κράξουμε αύριο το πρωί, την κάτσαμε τη βάρκα. Δεν γίνεται αλλιώς. Η δημοκρατία που πρεσβεύεις; Ναι, σόρι, δυστυχώς πάλι αυτή η μαλάκω.
Εμένα πάντως στο χωριό μου αλλιώς δουλεύουνε τα πράματα. Άμα στην πει ο  απέναντι βγαίνεις και του απαντάς στα ίσα και τα βρίσκετε ή αν δε θες του λες ένα έλα_κάτω_αν_είσαι_άντρας_ρε και ξηγιέστε οι δυο σας. Δε φέρνεις το καφενείο να στον κράζει νυχθημερόν στο πρώτο σύμφωνο και κυρίως δεν σαπακιάζεις ή δεν ζητάς να τον σαπακιάσουν για λογαριασμό σου/ στο όνομά σου. Είναι bullying καθαρό. Αυτά τα έκανες παλιά αν ήσουν η Μαφία. Ή δειλός. Ή αρχηγός σε τίποτα χόμο ερέκτους. Που έπαθαν πολιτισμό.
Στην τελική να στο πω ρε παιδί μου λίγο πιο οπαδικά. Σε λίγο θα σου τελειώσουν οι βάζελοι και θα έχεις μόνο το Αεκάκι. Κι αν θες χειρότερα απ΄τη βία που μπορεί να φέρεις φαντάσου δηλαδή να τους φτάσεις όλους τους παραπάνω να αναγκάζονται να στα γράφουν και σουρωμένοι. Too many jokes. Δε λέει.
*μην το ξεφτιλίσουμε, τις γκόμενες ποτέ
**με τόσες θρησκείες θα έπρεπε να ‘χε σου κόψει καλύτερα
Επιρροές ή που οδηγούμαστε αναγκαστικά

 

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Selfie

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud |31.03.2014
Δεν στη λένε μέση ηλικία για πλάκα. Ξαφνικά αρχίζεις και βαραίνεις – όχι στα κιλά, εκεί δε σε νοιάζει τόσο πια. Εκεί που βαραίνεις και σου φαίνεται είναι στις κρίσεις σου, στις κινήσεις, στους ενθουσιασμούς, στις αποφάσεις, στα γέλια και στα κλάματα. Από ανάλαφρο πουπουλάκι σε ρίχνουν στα βαθιά ως κοτόπουλο που κακαρίζει δίχως_αύριο και ξαφνικά, ξυπνάς ένα πρωί ωσάν μια γριά κότα με μπόλικο ζουμάκι που επιτέλους, ξέρεις ακριβώς σε τί νερά κολυμπάς. Κυρίως όμως ξέρεις τον άνεμο, πού θες να πας και από ποιον ακριβώς δρόμο.
Ξέρεις το πλήρωμα, να διαβάζεις χάρτες και πως όσο και να στα λάμπει τα νεράκια σου ο ήλιος, εσύ τη θάλασσα τη βλέπεις πάντοτε όπως είναι. Βαθιά και μαύρη και παγωμένη και δύσκολη. Και δεν γελάς πια για όλα αυτά, γελάς παρόλα αυτά. Και το γέλιο σου περιέργως, χορταστικό όσο ποτέ. Λες και ξεκόλησε επιτέλους απ΄το στόμα και το στήθος και βγαίνει απ΄την πηγή, σου τρυπάει τα στομάχια, σου ξεχειλίζει τις κοιλιές και τα άντερα, σε τραντάζει συθέμελα, σε γεμίζει και δεν το ζητάς κάθε τρεις και λίγο πια μα όταν πεις θα γελάσω, φτουράει.
Το ίδιο και όλα όσα κάνεις. Είτε φίλους, είτε βόλτα, είτε μια χαζοκουβέντα. Σχεδόν τίποτε δεν το ζεις εύκολα με το ζόρι, επειδή πρέπει, επειδή σε κάλεσαν ή το κάνουν όλοι. Δεν σου φτάνει απλά να βρίσκεσαι σε μέρη και να διεκπεραιώνεις παραγγελίες. Ανατριχιάζεις και μόνο στη σκέψη αυτών που ακόμη ζουν πράγματα με το ζόρι, που μειδιούν από υποχρέωση, που δεν πολυνοιάζονται κιόλας να ακούσουν. Για σένα αυτό πια έχει κόστος.
Δίνεις λόγο στον εαυτό σου όταν κάθετι που ζεις πια δεν είναι στα ίσα επιλογή σου και τρως ξανάστροφες γερές όταν το κάνεις. Σχεδόν αναγκάζεσαι να ζεις καθετί αποδεικνύοντας πως σε παίδεψε προτού το αποκτήσεις. Κάθε μέρα, κάθετι, το αρπάς από την αρχή, σα να μην ήταν ποτέ δικό σου και το βουτάς σα στουπί στο ζουμί σου που όλο και σώνει.Μα όσο κι αν σου λιγοστεύει, εσύ συνεχίζεις να θέλεις να το κατακτάς και να το μοιράζεσαι. Ξανά και ξανά. Σα να μη σε νοιάζει που θα το στερέψεις. Λες και σε βαραίνει αυτό. Μα τελικά εσύ βαραίνεις. Όχι στα κιλά, εκεί δε σε νοιάζει τόσο πια. Ή άμα σε νοιάζει μη φοβού, απλά δε βάρυνες ακόμη.

υ.γ.: World Backup Day σήμερα, Πρωταπριλιά αύριο. Ρίξε κι εσύ μια ματιά μέσα σου, don’t be an April Fool.  😉

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Να Κάνω Λίγο;

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud| 26.03.2014
 
Είχα πάντοτε την απορία πώς βλέπουν μερικοί εκλεκτοί τον κόσμο μας από πολύ ψηλά. Από πάρα πολύ ψηλά. Για σκέψου για παράδειγμα, η βασίλισσα Ελισάβετ πόσο θα έχει θεοποιήσει τα λεωφορεία ή πόσο ας πούμε, θα ψόφαγε ο Νταλάρας να φάει σουβλάκι καλαμάκι στο Πέραμα σε μια συναυλία των Active Member. Ναι, εγώ κι εσύ ξέρουμε πόσο ταλαιπωριακό σπορ είναι τα λεωφορεία ή πόσο άβολο να κυνηγάς να φας το καλαμάκι την ώρα που οφείλεις να κουνάς τα χέρια πάνω κάτω και δε λέει να τελειώσει το κωλοτράγουδο. Αλλά αυτοί δεν το ξέρουν. Και το ζηλεύουν. Είναι όπως ο φωτογράφος στις πυραμίδες της Αιγύπτου. Αυτόν τον τρώει το λιοπύρι και η σκόνη  να κυνηγάει κάθε ροζ τουρίστα αλλά εγώ κι εσύ που δεν έχουμε πάει ποτέ φαίνεται ο πιο τυχερός μπαγάσας του πλανήτη που τολμάει και παραπονιέται κιόλας.
 
Δατ σεντ, οι Έλληνες πολιτικοί πρέπει να είναι η πιο ζηλιάρικη φάρα απ΄όλες. Το καταλαβαίνεις απ΄τον τρόπο που τους τρέχουν τα σάλια όταν λένε λέξεις όπως εργάτης, μεροκάματο, τραυματίας στα επείγοντα, συνταξιούχος. Καταλαβαίνεις τη διαφορά και το μάτι τους γυαλίζει παράξενα κι όχι όπως όταν λένε Ευρώπη, αγορές ή μόρφωση. Πράγματα που τα ‘χουν φάει με το κουτάλι ως κομμάτι του εκλεκτού βίου τους, δεν τους κάνουν τέτοια αίσθηση όπως τα άλλα που είναι δίπλα τους αλλά απαγορεύεται να τα  γευτούν. Μπορεί να βλέπουν όλους μας να τα σιχτιρίζουμε αλλά άμα κάτι δεν το ξέρεις, το μυθοποιείς ή τέλος πάντων, το βλέπεις έτσι γλυκούτσικο από ψηλά και θες να το πιάσεις, να το παίξεις ρε παιδί μου.
 
Βέβαια, άμα πρόκειται για τη βασίλισσα της Αγγλίας, ναι, δεν είναι ντροπή να το παραδεχτεί ότι θα γούσταρε μια βόλτα με λεωφορείο, όταν όμως πρόκειται για πολιτικό είναι τζιζ. Υποτίθεται αυτός πρέπει να δείχνει διαρκώς πως γνωρίζει τον κόπο, τον κάματο, τις δυσκολίες και την απόγνωση των θνητών. Δεν επιτρέπεται να δείξει ότι τα ζηλεύει. Δεν επιτρέπεται να δείξει ξένος προς τα εγκόσμια, πρέπει να ξέρει ότι ανοίγεις μόνος σου την πόρτα του ταξί και πού χτυπάς το εισιτήριο στο λεωφορείο.
 
Αν αυτά δεν τα έχει καταλάβει ο πολιτικός και αντιθέτως, περιφέρει την εκλεκτοσύνη του δημοσίως δείχνοντας σαν παιδί στο Λούνα Πάρκ με μόνιμο το “να κάνω λίγο;” στο μάτι, αν βλέπεις έντονο τον θαυμασμό και την έκπληξη για το πώς μπορείς εσύ και ζεις και επιβιώνεις κιόλας, τότε μάλλον παραείναι εκλεκτός για πολιτικός, τότε μάλλον ρέπει προς το βασιλικό και θα πρέπει λίγο να επιληφθούμε. Αν μάλιστα δεν νιώθει καν την ανάγκη να κρύψει τα γέλια και τη χαρά του για τις φρίκες σου και στο βγάζει και δημόσια σε ντοκυμαντέρ να τον δεις να τον καμαρώσεις, τότε μιλάμε για ειδική κατηγορία εντελώς βασιλική, τη λεγόμενη τσογλάν.
 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

Έπικ

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


 
Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 21.03.2014
 
Παραλίγο να με πείσουν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας είναι τα κλειστά και γερασμένα μυαλά. Γενικά δηλαδή, το υπεράνω προς τη γριά και τον γέρο, θα σου δείξει ένα τσικ το στίγμα της εποχής. Άμα λέει εκλείψουν όλα αυτά τα βαρίδια και καθαρίσει η Ελλάδα από τα κολλημένα μυαλά του χθες, σωθήκαμε. Και λες για κάτσε, η κάθε γριά έχει τον Ζορζ κομμωτή τα τελευταία τριάντα χρόνια, το ένα και μοναδικό μαγαζί που της κόβει τον καφέ, το άβα για τα πιάτα που δεν το αλλάζει με τίποτα και το σύμπαν της το ανοξείδωτο με τον Κώτσο βασιλιά σε κορνίζα από πάνω. Που άμα πας να της πεις κάτι θα σε γανιάσει πρώτα μέχρι να το βάλει στο κεφάλι της αλλά μετά παίζει και να το δουλέψει, έστω όσο της κόβει. Το κύριο πρόβλημα δεν είναι ο γέρος και η γριά, ούτε τα γερασμένα κεφάλια.
 
Κάτσε να στο πάω μια από Λαμία μεριά. Η διπλανή μου στο σχολείο, ήθελε τη γνώμη μου στα πάντα. Και την ακολουθούσε κιόλας. Κολακευόμουν στην αρχή μέχρι που διαπίστωσα πως δεν ρωτούσε μόνο εμένα αλλά και τη μισή τάξη. Και τη μαμά της. Και τη γιαγιά της. Φτάναμε στην αυλή του σχολείου το πρωί και η διάθεσή της έκανε μονοπεταλιές ανάλογα την καλημέρα του καθενός στα πηγαδάκια. Από τότε το πήρα απόφαση. Το κύριο πρόβλημα της χαζογκόμενας είναι το ανοιχτό κεφάλι. Όχι το ανοιχτό μυαλό, έχει διαφορά.
 
Αν έχεις το κεφάλι σου κλειστό τουλάχιστον θα φιλτράρεις με το μάτι το σκουπίδι. Για τα άλλα, τα πιο σοβαρά αφήνεις τον εγκέφαλο να πιάσει δουλειά, ανοιχτός-κλειστός δεν έχει σημασία, αρκεί να έχεις βάλει πρώτα το κλειστό κεφάλι να ξεσκαρτάρει. Γιατί άμα πιττώνεις τον εγκέφαλο με λέζα θα σου σιχτηρήσει, θα μπατάρει και στο τέλος θα σου πει ένα δεγαμιέται και θα τους αφήσει όλους να αλωνίζουν εκεί μέσα.
[Κι αυτό δεν είναι και πολύ κακό αν σκεφτείς πόσο τέλεια τα περνάνε οι χαζογκόμενες. Οκ, με εξαίρεση μερικά παραπάνω σκαμπανεβάσματα στη διάθεση κι ένα τσικ περισσότερο δράμα]
 
Όταν όμως μιλάμε για κύμα χαζογκομενίασης και μαζική δημιουργία πραγματικότητας τότε αρχίζουν τα ανοιχτά κεφάλια και ανταγωνίζονται τα κολλημένα στην επικινδυνότητα. Καλά τα εμβόλια; Παπαπα! Θανάσιμα! Πάρε λίγο από αρνητές εμβολιασμών και νεκρούς από γρίπες. Καλός ο διορισμός στο δημόσιο; Τέλειος! Α, όχι! Α, ναι! Και πριν αποφασίσεις πάρε μια Αριστερά να διαδηλώνει υπέρ των δημοσίων. Καλή η δημοκρατία; Μπα, μάλλον κακή. Ναι, ναι κακή! Πάρε λίγο από φασισμό και λίγο ναζιζμούλη στη Βουλή. Μας ψεκάζουν; Μπα! Ναι, μας ψεκάζουν. ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ! Τώρα εξηγείται γιατί έχουμε αποβλακωθεί! ΚΡΑ.
 
Πράγματα που τα ‘χες μέσα σου βαλμένα στη σειρά, έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Ποια κρίση, αρκεί μονάχα πλέον ένα μη κολλημένο χαζογκομενάκι να στα αμφισβητήσει για στα πάρουν για πάντα. Ο γέρος κι η γριά, όσο κολλημένοι και να ‘ναι, έχει ο καθένας από έναν καπνό να φουμάρει. Εγώ κι εσύ όμως, ούτε ιερό ούτε όσιο. Πρέπει εμείς και οι αξίες μας να συστηνόμαστε ξανά από την αρχή, κάθε πρωί:
-Καλημέρα σας τί κάνετε, λέω σήμερα να πάρω το δικαίωμά μου στις εκτρώσεις πίσω.
-Ω, καλημέρα και σε εσάς, τί θα λέγατε να επαναφέραμε την θανατική ποινή;
-Τί υπέροχη ημέρα παιδιά! Ας ξανασυζητήσουμε λιγάκι την ισότητα, δεν μου πολυκάθεται τελικά!
-Ναι, ναι και την ιατρική! Τί λαμόγια, ας τους καταργήσουμε!
Δεν είναι κρίση αυτό, η μέρα της μαρμότας είναι. Στο πιο ελληνικό. Η μέρα της Λερναίας Ύδρας. Δε φτάνει δηλαδή που την ξαναζείς αλλά παλεύεις και με πιο πολλά κεφάλια και δη υδροκέφαλα, για τα ίδια και τα ίδια κι άντε φτου κι απ΄την αρχή. Και θα παλεύεις όπως φαίνεται εσαεί καθώς η λύση δεν είναι να ανοίξουν μερικά κεφάλια τελικά, είναι να κλείσουν. Και να πήξουν. Με ό,τι πρόλαβε να έχει μέσα το καθένα, μα να κλείσουν κάποτε αλλιώς την ξέρεις, μία είναι η θεραπεία, κόβεις και καις. Ούτε θα ασχοληθεί να στ’ ανοίξει κανείς ούτε να στα κλείσει. Σκάει ένας Ηρακλής μια ωραία πρωία, στα κόβει, ρίχνει κι έναν καυτηριασμό και πάρε ανθρωπότητα έναν ωραιότατο έπικ άθλο. Έπικ.
 
Η Ύδρα.
 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Ψυχικό

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 25, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 19.03.2014

Έξι νταν δεν είπα στη μάνα σου; Κακή αρχή. Κουνήσου. Το ντιβάνι σου είναι εκεί. Έχει στρώμα με άμμο. Αθάνατο πράμα. Εκεί θα τρως, εκεί θα κοιμάσαι. Το κουτί με τα δέρματα, πιάστο. Για αρχή, θέλω μια ντουζίνα φόντια για λουστρίνι το είκοσι νούμερο, ως τα αύριο. Πού ‘ναι το δείγμα; Ναι, το άσπρο. Α, γεια σου. Γιάδε;  Το βλέπεις αυτό το λουστρίνι με τα κόκκινα χελιδόνια;  Έτσι θα τα κάμεις όλα, στην τρίχα. Και τα τοκαδάκια εσύ θα τα περάσεις. Μη δω βρωμοδουλειές με ξέφτια ή βενζινόκολλες γιατί σχόλασες. Εγώ το ξεκαθάρισα στη μάνα σου, άμα δεν κάνεις, δε πα να ‘χεις ανάγκη, δε πα να ‘χεις και μπάρμπα στην Κορώνη. Πόδι θα πάρεις. Συννενοηθήκαμε; Δυό χρόνια στην κυρα-Ευδοκία εμένα δε μου λένε τίποτα. Να καθόσουνα εκεί κι όχι να της ξεμυάλιζες τον άντρα. Εδώ θα τα ξεμάθεις όλα και θα τα ξαναμάθεις σωστά. Ακούς; Σ-ω-σ-τ-ά.
 
Δίνε βάση τώρα. Πρώτα παίρνεις το φόντι για ρεφιλάρισμα. Είναι μαλακό το δέρμα, γι’ αυτό βάλε το μαχαίρι στο χοντρό μη στο διαλύσει, μα πέρνα τα αργά, μη στομώσει η ρεφιλαριστική και στα κόψει. Κι άμα τα καταφέρεις και τη στομώσεις πρώτη μέρα στο μαγαζί, εγώ θα σε κόψω πρώτος, να το θυμάσαι! Μετά γερμανικιά μπροστά στο φόντι κι όλο τ’ άλλο βενζινόκολλα. Εδώ, πάνω στο μαρμαράκι. Και κράτα τα καθαρά τα μάρμαρά σου, μη τα δω ποτέ κακομοίρα μου χάλια, γιατί θα σε βάλω να τα φας. Πριν σχολνάς θα τα γλείφεις, ένα νταμάρι έχω πληρώσει στον μαρμαρά. Το βλέπεις κείνο ‘κει το σφυράκι; Βούτα το και χάραξε τα σημάδια σου, στο χρέωσα. Θα το πλερώνεις λίγο -λίγο από τα μεροκάματα. Κι άμα σε διώξω, μου τα δίνεις μαζεμένα και το παίρνεις δικό σου. Τι στραβομουτσουνιάζεις μωρή; Μαγιά για το εργαστήρι σου αύριο μεθαύριο! Τι, όλες μαστόρισσες δε θέλετε να μου γίνετε; Ορίστε κυράδες μου. Τ’ ακούτε κι εσείς; Να τ΄αναγνωρίζετε αυτά, εγώ σας βοηθάω όσο μπορώ, που τα ‘χετε βάλει με τα αφεντικά. Έχετε σκεφτεί τί θα κάνατε από μόνες σας χωρίς τον Πανάγο; Θα ψωμολυσσάγατε ρε αν δεν ήμουν εγώ.
 
Να στις δώσω τσάμπα εγώ κυρά μου τις μηχανές, άντε, για άνοιξε το εργαστήρι να σε δω. Για σάλτα μονάχη σου να βρεις μεμιάς μια ντουζίνα κακομαθημένα που να θέλουνε όλα άσπρο λουστρίνι και μάλιστα για ένα κομμάτι ψωμί! Κι άμα σου ξεχαρβαλώσει έστω κι ένα κωλοπάπουτσο, να σε δω εγώ να απαντάς του λόγου σου στις μανάδες. Και να πρέπει μετά να αλλάξεις γειτονιά για να ξανασταυρώσεις πελάτη! Αυτά όμως δεν τα λέτε στα πίτσι- πίτσι σας όταν με κακολογάτε, ούτε τη φύρα μου, ούτε τις αναποδιές, ούτε τα φέσια. Το βλέπετε αυτό το έρμο; Δώδεκα χρονώ και πάει η πέτρα σύννεφο όπου το δούνε. Πες μωρή, πες! Άμα δεν ήμουνα εγώ, θα την έσφαζε η κυρα-Ευδοκία και θα ‘χε και τα δίκια της! Και φαί και ύπνος και δουλειά, ούτε ο παπα-Λάμπρος τέτοια αγιοσύνη. Αλλά βέβαια, τα άλλα λέτε, τα εύκολα. Λες και μια μεγάλη μύτη φτάνει για ‘μαι “ο διάολος ο μεταμορφωμένος”. Τι, νομίζατε ότι δε θα τα μάθαινα; Ε, ρε φαλτσέτα που θέλετε! Γκιόσες!
 
Άστες αυτές, λίγα μαζί τους, χαμένες είναι. Έλα συγκεντρώσου αργούμε, γερμανικιά μπροστά είπαμε. Μωρή, θα τα θυμάσαι; Τα κωλόπαιδα όλο σκουντουφλάνε κι άμα αρχίσουν τα λουστρίνια και ξεχαρβαλάνε, δε το ‘χω σε πολύ να μου βγει το όνομα. Το νου σου! Μιλάω ρε έρμο! Τί χαζεύεις; Ε! Σε πήρανε τα ζουμιά; Μωρή, μαστούρωσες κιόλας απ΄τις κόλλες; Εμ βέβαια, κάτι είχα πάρει πρέφα εγώ ότι η κυρά-Ευδοκία δεν σε είχε μπάσει στη δουλειά για τα καλά. Κορδελιάστρα που τηνε πιάνει η κόλλα, μόνο μαστόρισσα δεν είναι. Για θελήματα σε είχε μόνο τριανταφυλλάκι μου, να παίρνεις τον αέρα σου κι εσύ το παίζεις ιστορία; Όξω σε στρίμωξε κι ο προκομένος της;
 
Μωρή, αρχίζουν και με ζώνουν τα φίδια. Σίγουρα ξέρεις τη δουλειά; Κόλλημα, σφυράκι, τρουκ, φακαρόλα; Έπεσε δουλειά καημένη μου σήμερα, άμα δεν τα ξέρεις, πέστο και τράβα στη μάνα σου γιατί θα μας κάψεις όλους. Μια ντουζίνα φόντια είναι μεγάλη χασούρα! Κάτσε. Κάτσε! Πιάσε τώρα το σφυράκι κι άρχισε το γύρισμα να σε δω! Άμα δε δω με τα μάτια μου δε θα βρω ησυχία εγώ. Την ξέρω εγώ τη μάνα σου τί μαλαγάνα είναι. Στα προξενιά της αδελφής μου, μέχρι παπουτσάκια είπε του έρμου του Διονύση ότι θα τρώει. Μέσα έπεσε. Το τί παπούτσι τρώει ο έρμος δε λέγεται! Μόνο σα φάει χώμα θα ησυχάσει αυτός! Μέχρι οικόπεδο στη θάλασσα σκαρφίστηκε η κυρία, που θάλασσα ούτε απ΄το Πέραμα δεν είχαμε σιμώσει! “Κορδελιάστρα απ΄τις λίγες, ρολόι” με έπρηξε. Για να σε δω το λοιπόν. Ρόζα, κουνήσου, πιάστης ένα φόντι. Ναι, με τη φακαρόλα πάνω. Εδώ μικρή, βούτα το σφυράκι και παλουκώσου στο τραπέζι. Άντε, νυχτώσαμε, ξεκίνα να γυρίζεις να σε δω. Πιο δυνατά, έτσι όπως το πας, μέχρι να φτάσει στο γάζωμα θα ‘χει ξεκολλήσει.
 
Έλα, νυχτώσαμε, ας είναι, έχε χάρη που έχω ανάγκη από χέρια και θα το κάνω το ψυχικό, πες της μάνας σου. Αλλά να της το τονίσεις. Ψυχικό θα ‘ναι. Άκου, κορδελιάστρα! Άρπα την κούτα με τα φόντια και ξεκίνα. Μέχρι το βράδι να τα ‘χεις παραδώσει στον μαστρο-Μιχάλη να τα δει. Άμα δεν προλάβεις, εμείς πάμε σπίτι, εσύ το γαλατάκι σου κι ούτε κουβέντα να πέσεις στο στρώμα πριν τελειώσεις. Εντάξει; Ξηγημένα πράγματα. Ε! Το νου σου μωρή τα λάδια! Σήκω πάνω! Αυτό μου ΄λειπε τώρα. Τι ‘ναι ρε σαφρακιασμένο; Τι ‘ειν’ τούτο; Κοιλοπονάς; Κιόλας; Μωρή, πέντε μηνών μου ‘πε η μάνα σου, άσ’ τα σάπια και σήκω! Στη δουλειά σας εσείς! Καλά. Μια φορά άμα θες να γεννήσεις πρόβλημά σου, άμε στο στρώμα και ξεντεριάσου όσο θες. Τα φόντια σου μόνο, να τα ‘χεις βγάλει ως το πρωί γιατί αλλιώς σε βλέπω να μοστράρεις στην πρώτη σελίδα. Τράβα τώρα!  

 

Το διήγημα ‘’Ψυχικό” διακρίθηκε στον 3ο διαγωνισμό διηγήματος ΛόγωΤέχνης της ArtSpot και συμπεριλαμβάνεται στην συλλογή διηγημάτων ‘’11 Λέξεις’’ των Εκδόσεων Καλέντη.

 

Posted in Uncategorized | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

The Origins Οf Astrology

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 24, 2014


– Welcome! This year’s “Future Affairs Circle” is going to be unforgettable for all us futurologists. The beginning of the 1st century…hmmm… well I guess we can speak freely here… let me rephrase: the beginning of the 1st century BCE, is going to be revolutionary! We may all be successful professionals but one must never stop researching and exchanging The Knowledge. My dear colleagues as we all know telling the future is a very demanding science. Too many omens, various foretelling techniques, prophesies that don’t make sense, gods that change their minds all the time and what is it for us? Danger, exhaustion and sometimes, suspiciousness and dispute. So learn from the best and listen what scientific news we bring you this year! Our first speaker is Razda Habti from Egypt! Razda has discovered a new amazing foretelling science and wants to share with you!
– Thank you Mador! Hello ladies and gentlemen. As you are all aware of, I am a very famous futurologist in Egypt. Until last year no one knew me and now I am the only futurologist to be granted a pyramid after death. During the previous twenty years I was researching every single foretelling science and conducting various social experiments to see their acceptance from patients. But let’s take it from the start by asking you some questions.

Let’s begin with this lady first. What is your name? Oh oh, don’t tell me… it’s…it’s Pythonia, right?
– It’s Pythia…
– I’m sorry. The signal reception is not that good in this forest. Anyway Pythia tell us the details of your technique. What happens in a session? What are the stages?
– I follow the traditional stages actually. The patient knocks my door, puts 20 gold coins on the table, I say the words and he leaves.
– No, no I meant the scientific stages and how exactly you predict the future.
– Oh! There is a rock inside my oracle and I inhale the vapours from it’s chasm. Although sometimes there are no vapours so I have special leaves that do the job. After that, I’m in ecstasy and that’s it, really. They say I predict the future but I never remember what I said and why. Of course everyone is happy and so I must be a great scientist.
– And your health? How is your health? For how long do you think you can keep inhaling those vapours or the leaves?

Let’s continue. You, sir?
– Hello… well I have a more complex technique. You see I ask the patient to bring along with his 20 gold coins, a sheep or a goat. The patient gives me the animal and I sacrifice it to their favourite god by cutting it’s neck with a special knife. After that, I open the animal’s belly and examine it’s inner organs. That’s how I tell the future. It’s more complex than it sounds and there is a lot of science in it. For example, swollen intestines means that this poor man’s future will definitely stink.
– How unhygienic! How unscientific! And all that blood!
– Unhygienic? When the procedure is done, I tell you I cook the animal very well before eating it.
– All that fat will harm you! I’ll come back to you too.

You sir?
– Who me? Oh, nothing fancy like leaves and blood. I just have a set of cards that the patient has to touch with his hands and ask the questions. I then set the cards on a table upside down, turn and read them. Look, here they are. Read some if you like. You’ll get an idea.
– Okay, so this card says “The Lunatic” and “going to be mad soon, lose life or wife”, this says “Sun” and “about to be blinded, burned or have serious fever”, this says “Door” and “you should knock first”? Excuse me, there is nothing good happening with these cards?
– Ehh… no, not these. It’s the Dark set of Cards. But I have the Light Cards too. You see, my patients choose whether they want to hear the good or the bad news first. But I prefer to start from the Dark; to make sure I will get paid, that is.
– And you manage to make a living?
– Well actually I am a blacksmith. Science is my hobby, you see.
– Enough. Let’s move on with my technique. You will all understand in a few minutes. My experiments showed that people don’t like vague prophesies. I found out that when one seeks for answers you must provide specific information like “yes” or “no”, you have to give a name, a place and time, and furthermore, it better be something your client wants to hear. If your foretelling is for horrible things to come then you are about to be left out of work; and that’s the optimistic theory. My new science is called PlanetVision©. This new science has to do with planets and stars and how they influence us. You see each one of us is born under the influence of certain stars and a certain position of the planets.
– What do you mean planets and stars? Like the Moon?
– Yes, exactly. People born under the influence of the Moon are having certain characteristics that define their personality and future.
– Rubbish. My wife’s influence on me can beat the whole galaxy! That’s not science either!
– Yes it is. I’ll show you. Tell me, what year were you born?
– Forty eight years ago.
– What month? The date?
– Not sure. Spring.
– You don’t know? Any other details maybe?
– Well, Saturday for sure.
– Hmm… What time exactly?
– My mum said it was just after sunset.
– Perfect! Well, ladies and gentlemen this brilliant scientist here belongs to the sign of Leo.
– Which means?
– Which my friend means that you are kind, hard working and trustworthy. It also means that you are a magnificent man with love in your heart for all mankind. And you adore your wife. In fact you adore all women. A lot.
– Oh! That’s me! Amazing!
– And you my dear? Details of birth?
– Winter. A Monday evening. Full moon.
– Full moon? Really? I thought so! Definitely a Virgo. My beautiful girl, you love knowledge and you are so clever that many future generations will talk about you. You also have a slight inclination to certain substances but all Virgos handle such things wisely. And you happen to like boys that are taller than you. With black, brown or blond hair. Oh! And you love your mother!
– How did you do it? It’s so accurate! I think I am convinced. But the name…
– What about the name?
– You should use something more scientific. Something with “ology” in the end.
– Yes. And something easier for the uneducated masses.
– What about skyology?
– Too easy.
– Birthology?
– Complicated.
– Planetology?
– I like Planetology! It even sounds better Razda! Listen to this: Razda Habti, Planetologist.
– Excuse me but what about the existing Planetologists? We certainly don’t want to be mistaken for those crazy fools! We are real scientists!
– True. And now that you mention it, my science is not only about planets. It’s about all stars.
– Then call it Allstarology. It sounds scientific all right. Razda Habti, Allstarologist. What do you say?
– Great name! Razda Habti, Allstarologist. Allstarology it is! I wish you all a happy predictable year people!

Πρωτογράφτηκε για το Dystopia – ανασύρθηκε για να το ‘χω εύκαιρο σε περίπτωση κραξίματος.  😛

υ.γ. Γράφω καμιά φορά κι εδώ, για τώρα.  🙂

Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν…

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Σαν

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 17, 2014


Να περιμένεις μια ζωή να μεγαλώσεις, να ψηλώσεις, να γίνεις δεσποινίδα, να γίνεις γυναίκα, σύζυγος, επαγγελματίας, μαμά, να πήξει το μυαλό σου, να ξέρεις το σωστό, να πάρεις τον καλό τον δρόμο, τον δρόμο του θεού, να σε υπολογίζουν, να σε σέβονται, να γίνεις χρήσιμη στην κοινωνία και δεν ξέρω γω τι άλλη κλισεδιά έχεις φάει κι εσύ κακόμοιρο, κι αντί κάθε (γκρίζα) τρίχα να σε κάνει σοφότερη, ωριμότερη, βαρύτερη, σεβασμιότερη, να διαπιστώνεις σε κάθε, μα κάθε νέα φάση της ζωής σου ότι πρόκειται για ακόμη μια φούσκα μεγάλη και γυαλιστερή που θα σου σκάσει στη μούρη με το που θα απλώσεις το ξεράδι.

Κι έτσι σκατά που στα κάνανε, δε βιάζεσαι καθόλου να πας στο επόμενο “ορόσημο” αλλά φοβάσαι κιόλας τί άλλη παπάτζα θα συναντήσεις, πόσο τσάμπα πήγε το δέος σου να περιμένεις ένα κάρο σπουδαία πράγματα τόσα χρόνια, ότι για όνομα, πότε τελικά θα σταματήσεις να είσαι εσύ απέναντι στο σύμπαν και για πόσο θα συνεχίζεις να μην έχεις ιδέα που πατείς και που πηγαίνεις και ποιο είναι το σωστό και ποιο δρόμο να διαλέξεις (αυτό πρέπει να είναι τραγούδι, αν δεν είναι ας το μελοποιήσει κάποιος πρόχειρα).

Το μόνο δηλαδή που μαθαίνεις στα σίγουρα είναι να απομυθοποιείς τα πάντα και να διαπιστώνεις πόσο απάτη είναι οτιδήποτε γύρω σου παρουσιάζεται ως μεγάλο και τρανό, ειδικά αυτά που δεν τα προσπαθείς αλλά τα παθαίνεις αυτόματα με την ηλικία. Αυτά δηλαδή που συχνά στα παρομοιάζουν με το καλό κρασί που – κούνια που σε κούναγε αν – ωριμάζει με το χρόνο, παρεκτός κι αν εννοούν την ωριμότητα του τζακ του ντάνιελς. Γενικά δηλαδή, κράτα μικρό καλάθι ενάντια σε οτιδήποτε, ο τ ι δ ή π ο τ ε  στο τυλίγουνε με κύρος και βαρύτητα, που αρκεί να εφοδιαστείς με μια τόση δα καρφιτσούλα μυαλό για να ακούσεις το πιφ. Αέρας.

Σκέψου μονάχα πώς θα ένιωθες αν ήξερες πώς αύριο θα είναι όλα το ίδιο φρικουλιάρικα με σήμερα, μη σου πω και περισσότερο, να σου συμβαίνει αυτό ενώ εσύ σαραβαλιάζεις κιόλας και το τελειωτικό να την έχεις πατήσει με το αυξάνεσθε – πληθύνεσθε και να έχεις δίπλα σου και δυο νιάνιαρα να χάσκουν με το σύμπαν απέναντι. Ε, είναι λιγάκι χοντρό όλο αυτό όσο να πεις. Γι’ αυτό έπρεπε να στο κάνουν κι αυτό ένα όμορφο παραμυθάκι που τελειώνει με σοφούς και ευτυχείς ασπρομάλληδες. Αλλά να μη με διάβαζες ή όπως λέμε στα δυτικά προάστια θελέστα και παθέστα. Διότι αυτοί είναι οι πραγματικοί κίνδυνοι του ίντερνετ. Μαθαίνεις πράγματα.

Έτσι υποψιασμένο μου παιδί, όλα τριγύρω όσο πάνε θα σκατεύουν, εσύ όλο και θα χουφταλιάζεις οπότε πέτα τα όλα και κράτα καλύτερα, αυτό το κλισέ: ζήσε το σήμερα σαν να τα ‘χεις καταφέρει, χωρίς να σε ψαρώνει κανείς για το αύριο. Έτσι τα κάνουν όλα και οι φτασμένοι. “Σαν”. Πιάνει*.

*Εδώ οι εξαιρέσεις δεν επιβεβαιώνουν τον κανόνα αλλά εντείνουν την ανάγκη προσποίησης της ισχύς του**.

**Άμα κατάλαβες την υποσημείωση πες μου κι εμένα.  😛

Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν…

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Συστάσεις. Ξανά.

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 16, 2013


Κυρίες και κύριοι, εδέησα να ξαναγράψω στο μπλογκάκι μου έπειτα από τόσους μήνες απραξίας γιατί έχω λιγουλάκι χρόνο και συνταρακτικά νέα! 😀
Ένα ακόμη τζα ήρθε στη ζωή μας πριν λίγες μέρες και μόλις βρήκα το χρόνο να το πω ψιλοεκτενώς.

GeorgeThePireotis

Να σας συστήσω τον Γιώργο μας, τον νέο γάβρο της οικογένειάς μας από τις 30 Ιουνίου και τον κύριο λόγο που δεν γράφω και δεν θα γράφω για καιρό ακόμη. Όχι ότι παραπονιέμαι. 🙂

Φιλούθκια από Λεμεσό! 🙂

υ.γ.1. Ακόμη μία “γέννα”: το διήγημά μου “Ψυχικό” μόλις κυκλοφόρησε στο συλλογικό βιβλίο “11 Λέξεις” από τις εκδόσεις Καλέντη. Εύχομαι καλοτάξιδο σε όλους τους φοβερούς συγγραφείς και ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ για την επιλογή του διηγήματός μου! 🙂
update:  Αν θέλεις να διαβάσεις το Ψυχικό κλικ εδώ.

υ.γ.2.  Άμα σου λείπω εντελώς πάρα πολύ, όποτε έχω ένα χέρι ελεύθερο, θα με βρίσκεις και εδώ. 🙂


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Baby!!!, Life, Uncategorized, YouAreMySunshine | Leave a Comment »

Παρά φύση επιλογή

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 20, 2013


Μιας που βρήκα λίγο πραγματικά άχρηστο χρόνο να σκοτώσω, σκέφτομαι και γράφω πως ο πυρήνας των παρανοήσεων και του υπέρτατου μίσους μεταξύ των –λέμε τώρα - ιδεολογιών (ή ό,τι τέλος πάντων σήμερα έχει ο καθένας στο κεφάλι του σύμφωνα με αυτό που τον συμφέρει, ώστε να επιβιώσει το λιγότερο καράνετα, με όσο δυνατόν λιγότερες ή και καθόλου τύψεις και που το ντύνει ιδεολογία, το ανεβάζει χωρίς τσίπα στο εικονοστάσι των Μεγάλων Ιδεών κι άντε μετά να τολμήσεις να του το κράξεις) είναι η απότομη και χωρίς κανένα, απολύτως κανένα μεταβατικό στάδιο μετατροπή της ζωής της πλειοψηφίας, σε εντελώς και αδικαιολόγητα πολυτελή σε σχέση με την εντελώς αμέσως προηγούμενη γενιά. Μιλάμε για χάσμα, όχι αστεία. Μιλάμε για μεγάλα κενά λογικής.

Είναι λες και η γενιά μας βγήκε με ένα χρυσό καθίκι κολλημένο στον κώλο της και από τότε είναι απολύτως αδύνατον για τους χεσμένους αυτού του κόσμου, ακόμη και για την αμέσως προηγούμενη γενιά, να μας δώσει να καταλάβουμε πλήρως τι σημαίνει κώλος, σκατά, αληθινά σκατά και πόσο πολύ βρωμάνε. Εμείς μόνο χρυσό καθίκι βλέπουμε. Και χάσαμε τόσο πολύ την επαφή με τα σκατά που πλέον ό,τι μας βρωμάει το λέμε έτσι κι ας πρόκειται απλά για κάθε άγνωστη οσμή. Κι όλοι μας, ζώντας με χρυσά καθίκια και θέλοντας έναν σκοπό ή απλά λιγότερες τύψεις, αγωνιζόμαστε με ιδανικό να εκλείψουν τα σκατά των άλλων, των μη προνομιούχων. Αδυνατούμε όμως να αναγνωρίσουμε τα αληθινά σκατά που ήδη έπνιξαν τους διπλανούς μας. Κι αυτό γιατί όλη μας τη ζωή μιλάμε για τα σκατά των μακρινών χεσμένων, έχοντας ο καθένας στο κεφάλι την δική του εικόνα για το τί ακριβώς είναι σκατά. Άλλος τα φαντάζεται κόκκινα, άλλος μαύρα, άλλος με δόντια, άλλος με ουρά.

Όλοι ξέρουμε τι είναι και τί κάνει η φυσική επιλογή. Καιρός να μάθουμε και που οδηγεί η παρά φύσιν επιλογή. Διότι συνειδητοποιείς ξαφνικά πως όλες αυτές οι φιλάνθρωπες και ρομαντικές ιδεολογίες, ακόμη κι αυτές που μας φαίνονται μισάνθρωπες, είναι τίποτε άλλο παρά επιλεκτική ευαισθησία σε συγκεκριμένα δεινά του πλανήτη, συγκεκριμένων κατατρεγμένων αυτού του κόσμου και ακόμη κι αυτή, είναι μια γιγάντια φούσκα και υποκρισία άπαξ και σκάσει μύτη το πιο μικροσκοπικό δικό μας δεινό ή ό,τι τέλος πάντων μας το βαφτίσουν ή επιτρέπει η «ιδεολογία» που διαλέξαμε για δεινό. Γιατί αίσθηση του μέτρου και ειδικά για το τί και σε ποιά ποσότητα και από που εκπορευόμενο έχεις δικαίωμα να ονομάσεις κάτι δεινό, δεν μας βοήθησε η ραγδαία εξέλιξη να καλλιεργήσουμε. Βγαίνει πια μόνο σε προκάτ. Με τα ταμπού του, τα ιερά βιβλία του, τα στραντζαριστά μυαλά του, με τα όλα του.

Μετανάστης ή φύλακας λουσμένος με βενζίνη; Ποιό απ΄τα δύο είναι το πραγματικά άξιο φρίκης; Ναι, το «λουσμένος με βενζίνη» μόνο του δε φτάνει. Αναρχικός ληστής, αλλοδαπός ληστής ή σκέτος ληστής, αν απειλήσεις κόσμο με καλάζνικοφ και πάρεις και όμηρο; Ναι, πλέον έχει σημασία η ιδεολογία και η καταγωγή του ληστή τράπεζας με όπλα και ομήρους για να καταδικάσεις τη ληστεία ή όχι. Βασανιστήρια σε ληστή, πακιστανό ή παιδεραστή; Όχι, πάλι δεν φτάνει σκέτο. Έχει σημασία τί είναι ο βασανιζόμενος και θα αποφασίσεις ανάλογα το ιδεολογικό σου τερατόμετρο. Όπως και η θανατική ποινή που ανάλογα το “τέρας” όλο και περισσότεροι πλέον δέχονται να την ξανασυζητήσουν. Δημοσίευση προσώπων οροθετικών ιερόδουλων, παιδεραστών, ληστών ή μπάτσων που έκλεψαν μετανάστες; Απαράδεκτο, μέχρι να αποδειχθούν ένοχοι. Πάντως τις πόρνες τις πήδηξε όλη η Ελλάδα, είναι και λόγοι υγείας που συντρέχουν, άντε μωρέ ποια θα διαμαρτυρηθεί άλλωστε, ποιος έχασε την αξιοπρέπειά του να την βρουν αυτές;

Και το μόνο που μένει αν εσύ δεν έχεις πια χρυσό καθίκι στον κώλο, κι αν είσαι ήδη στ’ αλήθεια χεσμένος για να τελειώνεις με την συμφεροντολογική βλακεία, είναι να πάρεις τα σκατά και να τους τα τρίψεις στη μούρη για να καταλάβουν ότι νάτα, αυτά είναι ρε μαλάκα, εδώ στο χέρι μου φτάσανε, αυτό είναι το χρώμα τους και παγκόσμια το βλέπουν για Σ-Κ-Α-Τ-Ι, ούτε κόκκινο, ούτε μαύρο, ούτε με χρυσόσκονη, ΣΚΑΤΙ και βρωμάνε ανυπόφορα. Άσε τα τραγούδια και τα συνθήματα και τους “αγώνες” και το θέατρο, άσε κάτω τη μπογιά που σου αρέσει, θα αρκούσε μονάχα ένας κουβάς νερό. Καθαρό νερό.

Πιστεύω ακράδαντα ακόμη πως την τύχη σου τη φτιάχνεις - πάντα με ταβάνι, μη γελιόμαστε, δε θα φτάσεις στ’ άστρα αν δεν γεννήθηκες κάπου εκεί κοντά - αλλά τελικά για να τα καταφέρεις πρέπει πρώτα να μπορείς να διακρίνεις επακριβώς τι είναι τύχη και τι ατυχία, τι είναι άρωμα και τι σκατά και πόσο ισοπεδωτικοί και αλαζόνες καταντήσαμε να τα νομίζουμε όλα πια για υποκειμενικά. Γι’ αυτό κυρίως ατυχούμε. Γι’ αυτό αποδεκατιστήκαμε.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Philosophy, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Ναι ρε, εμφύλιος

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 25, 2013


Είμαι σε κάθε περίπτωση με την πλευρά του εργαζόμενου. Έχω υποστηρίξει στο παρελθόν με λύσσα το δικαίωμα της απεργίας διότι πιστεύω ακράδαντα πως είναι το ύστατο αληθινά διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια του αδυνάτου και της εργατιάς και άλλες πίπες που μετά από μία άθλια πενταετία ασυδοσίας, τις έκανα ευχαρίστως γαργάρα και ειδικά την τελευταία φορά πριν ξενιτευτώ, που χάλασα από τα λεφτά του ηλεκτρικού για να πληρώσω τα έξι πολύτιμα εικοσάευρα στους ταρίφες που με πηγαινόφερναν Αιγάλεω - Γέρακα πρωί βράδι, για ένα μαρτυρικό τριήμερο με συν περίπου 2 ώρες κίνησης προστιθέμενες στο τετράωρο που ήδη ξόδευα στους δρόμους καθημερινά για να πάω στη δουλειά μου. Με λίγα λόγια, αυτό σήμαινε ότι όσες φορές το μήνα ήθελαν διάφορα οι ΑΡΧΙΜΑΛΑΚΕΣ των μμμ εγώ έπρεπε να τη βγάζω 6 ώρες τη μέρα στους δρόμους, να μην βλέπω καθόλου το μωρό μου ξύπνιο, να χάνω τουλάχιστον δύο θηλασμούς (και άρα να πρέπει να θηλάζω όλη νύχτα για να μη μου κοπεί το γάλα) και να ζητάω στο τέλος και δανεικά για να τσοντάρω στους λογαριασμούς μου που τσεκουρεύονταν από τα ταξί και τις βενζίνες όποτε είχα αμάξι.

Έχω βαρεθεί να μου τη λένε για την έλλειψη αλληλεγγύης, για τον “εμφύλιο που θα γυρίσει εναντίον όλων μας, για τους κοινούς αγώνες που όλοι πρέπει να κάνουμε απέναντι στον κοινό εχθρό και μετά από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας, απολύσεων και ΧΟΝΤΡΗΣ ανασφάλειας το μόνο που θέλω να τους ζουμπήξω τη μάπα και να τους ρωτήσω ΡΕ, ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ;

Πέφτουν κορμιά καθημερινά στον ιδιωτικό τομέα, οι πρώτοι που φάγανε μειώσεις ήμασταν εμείς και μάλιστα ΤΡΙΑ χρόνια πριν που ούτε σας είχε περάσει ποτέ από το μυαλό για κρίση, οι άνθρωποι που πλέον πεινάνε κυριολεκτικά πεινάνε, προήλθαν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα, εκείνοι που πριν την κρίση, με πρόφαση την κρίση έχασαν πρώτοι τις δουλειές τους ήταν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα και εκείνοι που πρωτοδέχτηκαν μισθούς για τους οποίους θα καιγόταν η Αθήνα αν ήσασταν στη θέση τους ήταν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα.

Βάλτε λίγο το όποιο μυαλό σας να δουλέψει. Ποια αξιοπρέπεια και ποια κεκτημένα και ποιοι κατώτατοι μισθοί; Για να φτάσει ο μισθός σας ΜΑΛΑΚΕΣ σήμερα στα 700 ευρώ, σημαίνει ότι εμείς ΉΔΗ ξενιτευτήκαμε, ΉΔΗ είμαστε απλήρωτοι, ΉΔΗ η εταιρεία μας έβαλε λουκέτο, ΉΔΗ πεινάμε. ΗΔΗ δεν έχουμε μισθό. Κι εσείς που τώρα ξυπνήσατε από τη νιρβάνα σας, το πρώτο που σκεφτήκατε να κάνετε ενάντια σε εκείνους που σας καταπιέζουν με χρονοκαθυστέρηση ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΠΗΔΗΞΑΝ ΠΡΩΤΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΖΩΕΣ είναι να βάλετε ΠΑΛΙ ΕΜΑΣ να φάμε σκατά. Και άμα τολμήσουμε και πούμε κουβέντα αμέσως “ΕΜΦΥΛΙΟΣ”. Ναι ρε, εμφύλιος! Εμείς είμαστε οι αληθινά καταπιεσμένοι, οι αληθινά διωγμένοι, οι αληθινά ταλαίπωροι και καταλήγω πως πέραν κάθε ιδεολογίας* ΕΙΣΤΕ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ.-

*και μην ακούσω χαζομάρες για την ιδεολογία μου, όλα τα παραπάνω έχουν τόσο πολύ να κάνουν με την ιδεολογία μου, όσο αυτοί που τα προκαλούν όλα αυτά τολμούν να αποκαλούνται αριστεροί.

UPDATE: Ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του θέματος στο Buzz


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Greek Crisis. Yes, we can.

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 23, 2012


Dear Europe,
I tried to avoid this by simply immigrating with all the family I could carry, but as we Greeks have big families and on behalf of my family still left behind - well, until the moment I’m writing this post, that is - I have but to say this:

Ok. The story is globally known but just for the history it goes like this: you had to completely destroy in a few months time, every single sector of my country and every single of our lives in order to pay our debt. Of money, that is. Spent in at least two decades. While funds were flowing at the drop of a hat. And for which no one cared when spent. On the contrary, when everyone knew they were spent by corrupted politicians and corrupted citizens. And now you want it back. With interest. And can’t have it. And you decide to “punish” us all. To set an example obviously. Fine by me. Really.

I just wanted to let you know that although we are mostly christians, we don’t really believe in punishment after death. So, in order to keep breathing and before my mother in law, of all people, decides to join the happy greek colony inside my new house, I dare to make some suggestions about our potential for further destruction and therefore, punishment.

You can no longer count in the following sectors:
Our income, pensions, taxation, careers, education, health, dignity and future generation.

However, there is still big potential in:
Unemployment, humiliation, racism, fascism, violation of human rights, crime, rotten politicians, police violence, empty promises, propaganda, suicides and The Backrupsy Threat.

Thank you


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

μαρς ατακ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 21, 2012


Μέχρι χθες, όποτε έλεγα στους δικούς μου ότι σκεφτόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα, δεν σηκώνανε κουβέντα. Όχι πως θα τους ρωτούσα δηλαδή, αλλά πραγματικά έβγαιναν από τα ρούχα τους που δε λέγαμε να βάλουμε στα κεφάλια μας ότι δεν υπάρχει ζωή της προκοπής έξω από δω, πόσο πολύ βάρβαρο είναι “να σε τρώει το σαράκι του τόπου σου”, πώς θα ζήσουμε μακριά από τους δικούς μας, τί τραβήξανε στη Γερμανία και άλλα. Όλα αυτά, μέχρι πριν λίγους μήνες. Λίγο μετά, η απόφασή μας είχε παρθεί, όχι ότι είχαμε και ιδιαίτερο χρόνο να κάτσουμε να σκεφτούμε τί πάμε να κάνουμε, όπως και να ‘χε όμως, έπρεπε να το ανακοινώσουμε. Με το εισιτήριο στο χέρι, λίγο πριν φύγει πρώτος ο Τάσος για τα “ξένα”, πήγαμε να τους το πούμε.

Χαμός! Το τί γλέντια και χαρές, δε λέγεται. Έπεσα από τα σύννεφα. Λέω, κάτσε μη δε καταλάβανε καλά. Άρχισα τα μαμά, μπαμπά, ε... μισό λεπτό, δεν πάμε στη Σαλαμίνα, στην Κύπρο πάμε. Εκεί, κάτω από την Τουρκία, εκεί που μιλάνε τραγουδιστά, που τρώνε χαλούμι αντί για φέτα και που θα μας βλέπετε το πολύ δυο φορές το χρόνο; Και δώστου γέλια και χαρές αυτοί! Και λέω, τί έγινε, δε θα τους λείψω, ούτε ένα τόσο δακρυάκι για το παιδάκι τους που θα κάνουνε μαύρα μάτια να το ξαναδούν; Για το εγγονάκι τους; Βέβαια στην πορεία τα κλάματα ήρθαν και δεν έχουν φύγει ακόμη, αλλά ακριβώς εκείνη η στιγμή ήταν που άρχισαν τα μέσα μου να χωνεύουν λίγο καλύτερα την κατάσταση. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σύσκατα απ΄όσο τα νόμιζα. Αν οι γονείς μου, η Αισιοδοξία με την Ελπίδα, οι μόνοι πεντακάθαροι απόγονοι των λουλουδόπαιδων που ξέρω, δεν περίμεναν κανένα απολύτως μέλλον στην Ελλάδα, τότε η απόφαση να τα μαζέψω και να φύγω, ήταν λιγότερο εξωπραγματική απ΄όσο νόμιζα ως τότε.

Οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι γύρω μας δεν ήταν τόσο άνετοι. Οι ενστάσεις έπεφταν βροχή. Κάποιες φορές προβληματιζόμασταν και κάποιες άλλες προσπαθούσαμε με τη λογική να τις αντικρούσουμε. Έπρεπε να απαντήσω από τα πιο απλά πράγματα όπως εάν θα βρίσκουμε φέτα και νεσκαφέ, μέχρι τα πιο δύσκολα όπως τί θα κάνω εάν δεν μ’ αρέσει η Κύπρος, πως θα αντέξω με τόσο ήλιο και ζέστη, πώς θα συνεννοούμαι αν όλοι μιλάνε κυπριακά. Έρχομαι τώρα και σκέφτομαι ότι όλες αυτές οι ενστάσεις δεν ήταν άκυρες, απλά δεν ήταν του αναγκασμένου να φύγει. Ήταν του ανθρώπου που μόλις του ανακοίνωσαν ότι υπάρχουν εξωγήινοι στο παραδιπλανό σύμπαν και προσπαθεί να το χωρέσει στο κεφάλι του. Θα είναι φιλικοί; Μήπως τρώνε γατάκια; Κι αν κλείσει η σκουληκότρυπα; Και τα φωτόσπαθα; Πού τα πας τα φωτόσπαθα; Δεν είναι τυχαίο, για να έχει γίνει τέτοιος ντόρος, σίγουρα οι εξωγήινοι έχουνε φωτόσπαθα!

Ε, και είπα αφού έχω λίγο χρόνο ξεκούρασης ανάμεσα στις ολοήμερες μάχες με τα φωτόσπαθα, να σετ θινγκς στρέιτ (όπως επιβάλλει η παράδοση για εκείνους που περνάνε την άλλη όχθη αλλά ποτέ δεν κάνουν τον κόπο τα ρεμάλια να ειδοποιήσουν όσους έμειναν πίσω) ότι υπάρχει όντως Ζωή πέρα από τον Καναπέ και κυρίως για τις προθέσεις της:

Δαναοί μη φοβού! ΔΕΥ ΚΑΜ ΙΝ ΠΙΣ.

Γιορζ τρούλι,
η καλαμαρού!*

*σοβαρά, έτσι με φωνάζουν εδώ. :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Uncategorized | 21 Σχόλια »

Γιγαντομαχίες

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 8, 2012


Έπρεπε να φύγω από την Ελλάδα για να καταλάβω, έστω αυτό το μηδαμινό που πρόλαβα να καταλάβω, τί σημαίνει να καταρρέει ο τόπος σου και μαζί του όλες οι σταθερές σου μέχρι χθες, μαζί και οι ανθρώποί σου κι εσύ να είσαι μακριά. Κι όλοι στο νέο σου τόπο να σε συμπονούν. Από αυτές τις συμπόνιες όμως τις βαριές αλλά ξώφαλτσες, όπως όταν έχεις ετοιμοθάνατο και έρχονται όλοι γύρω σου αλλά σιωπηλοί επειδή δεν ξέρουν τί να πουν, που νιώθεις όμως ότι δεν πολυκαταλαβαίνουν πόσο Γιγάντιο είναι αυτό που συμβαίνει και πόσο πονάει. Προσπαθείς να τους εξηγήσεις αλλά στο “Γιγάντιο” μπλοκάρουν. Τι μια ώρα, τί πέντε από την Ελλάδα, πρόκειται για νέο Σύμπαν. Όπου για τους ανθρώπους του σύμπαντος αυτού τα “Γιγάντια” πράγματα έχουν αφετηρία “εδώ”. Πιο πέρα, είναι “αλλού”.

Όπως ακριβώς ήμουν κι εγώ μία μέρα πριν τις 4 του Γενάρη. Κάτι Ρωσσίδες συναδέλφισες, μια Ουκρανή πελάτισσα του μαγαζιού, άντε και κάνα δυο ακόμη μεμονωμένα περιστατικά όλα κι όλα να ‘χα συναντήσει που περιέγραφαν ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Το Γιγάντιο. Συμπονούσα. Όσο κατάφερνε να χωρέσει το μυαλό μου. Μεταξύ μας, μετά από πρηξιματική ωρών, δεν ήθελα άλλα κλάματα και ψυχοπλάκωμα. Σύντομα, τις απέφευγα, ίσα που το ‘βλεπα ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον σαν παραμυθάκι, το ξεχνούσα γρήγορα αφού ήταν “αλλού” και όχι “εδώ”. Γιγάντια ήταν μόνο τα δικά μου.

Άμα σου τύχει, είναι απερίγραπτη η αγωνία. Δε σου φτάνουνε όλες οι ειδήσεις του κόσμου για να ενημερωθείς. Το αίσθημα του “έξω” δεν γεμίζει με τίποτα. Όλη μέρα ψαχουλεύουμε στο νετ και στις εφημερίδες ενώ μέχρι να βάλουμε κεραία της προκοπής, ειδήσεις ελληνικές πιάνουμε μόνο στις 9 το βράδυ από το ertworld. Επίσης κάποιος να πει στους Κύπριους ότι ο Αυτιάς είναι οικονομικός μετανάστης, όχι σελέμπριτι που τους κάνει την τιμή για διευθυντής ειδήσεων. Δε βλεπόταν ούτε στην Ελλάδα, ούτε εδώ.
Ρωτάμε και στα τηλέφωνα αλλά τί να μας πρωτοπούν; Για τον καιρό, τα χρωστούμενα, ποιος απολύθηκε, ποιος χώρισε, ποιος ξεσπιτώθηκε; Μιλάμε, ένα τόσο δα πετραδάκι να θυμάσαι, να λες Αυτό Το Ξέρω Καλά Και Υπάρχει, δε σου έχουν αφήσει.

Μέσα μου πλέον έχω Γιγαντομαχίες. Έχω δύο Γιγάντια. Το “εδώ” και το “εκεί”. Ακόμα το “εκεί” το νικάει το “εδώ”. Πού θα πάει όμως. Ατέλειωτα παιχνίδια, ανθρώπινες δουλίτσες, βόλτες στο βουνό, ήλιος και μπόλικες καταιγίδες. Η πόλη γίνεται αγνώριστη κάθε μέρα. Ετοιμάζεται για το Γιγάντιο καρναβάλι της Λεμεσού. Γιγάντιο. Ελπίζω να νικήσει.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 4 Σχόλια »

Crab Bucket

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 25, 2012


Και φεύγεις από το Κέντρο Του Σύμπαντος, από την Κοιτίδα του Πολιτισμού, των Γραμμάτων και των Τεχνώνε και φοβάσαι τι θα συναντήσεις. Το crab bucket στα καλύτερά του. Και μετά προσγειώνεσαι σε ένα πανέμορφο μέρος με πολύ φιλικούς ανθρώπους που ακόμη κι αν δεν σε ξέρουν καθόλου θα σε πήξουν στις καλημέρες και θα αυτοσαρκαστούν σε κάθε ευκαιρία. Τα πάντα περπατιώνται και το μεσημέρι τρως σπίτι σου.Όσο κρύο και να κάνει, ο ήλιος θα σου καίει την πέτσα αλλά παρόλα αυτά θα τον κυνηγάς όπου κι αν είναι. Όλες οι φυλές θα σου μιλήσουν ακόμη και με παντομίμα και τα βράδια δεν θα φοβηθείς να κάνεις τσάρκες.

Βασικά, δεν έφυγα από την Ελλάδα. Σε ένα ελληνικό νησί πήγα ή τουλάχιστον έτσι νιώθω. Μιλάω τη γλώσσα μου, αγοράζω τα προϊόντα που ξέρω, ζουν με τα έθιμα και περίπου τα φαγητά μου και παραδόξως είναι πολύ της μόδας τα μουστάκια αλλά βασικά, αυτά. Όοοολα τα άλλα είναι καινούργια. Κυρίως καλά. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά για τα άσχημα του τόπου αυτού αλλά έχοντας έρθει από τη Ζούγκλα, πραγματικά δεν μου κάνουν αίσθηση.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί το νησί αυτό επιβιώνει και μάλιστα μια χαρά. Γιατί λειτουργούν τουλάχιστον τα αυτονόητα. Πόσιμο νερό χρησιμοποιείς μόνο για να πιείς από ειδική βρύση, δεν το καταναλώνεις για βλακείες, λάστιχο στην αυλή απλά δεν επιτρέπεται να βάζεις, ο πεζός έχει πάντα προτεραιότητα παρόλο που γίνεται της πόπης από αυτοκίνητα και πολλά ακόμη μικρά και μεγάλα πράγματα που με παραξενεύουν στην αρχή αλλά μετά σκέφτομαι πως πρόκειται για τα αυτονόητα, αυτά που συμβαίνουν παντού εκτός από τη ζούγκλα μας.

Ναι, στη φάση που είμαι θέλω η μαύρη πέτρα που έριξα να γίνει κατάμαυρη και ακόμη κι αν πήγαινα στην Ουγκάντα πάλι όμορφη θα την έβλεπα αλλά βοηθά και ο τόπος. Πρόκειται για μια πανέμορφη παραλιακή πόλη γεμάτη φοίνικες και κήπους. Μια μικρή βόλτα στα στενά θα σε πείσει ότι κάπου εδώ μένει στα σίγουρα ο Ψαλιδοχέρης. Τέτοια σχήματα στα άπειρα δέντρα δεν έχω ξαναματαδεί και οι κήποι είναι πραγματικά γιγάντιοι. Τα μπέντζαμιν που τα είχα δει μόνο σε γλάστρες, εδώ είναι τεράστια δέντρα και οι ιβίσκοι θάμνοι πυκνοί που περικυκλώνουν βίλες ολόκληρες.

Χώρια οι λεμονιές και οι μανταρινιές. Πρέπει να το 'χουνε τάμα εδώ και κάθε σπίτι έχει τουλάχιστον από μία. Το δικό μου, έχει από δύο. Μάζεψα, έβαλα στο φαγητό, στις σαλάτες, έκανα γλυκό και τελειωμό δεν έχουν. Το νέο παιχνίδι της μικρής είναι να βγαίνουμε στην αυλή και να κόβουμε φρούτα. Και μετά να τα τρώμε. Και μετά να ξανακόβουμε. Μέχρι λεμόνι με τη φλούδα έφαγε το άτιμο.

Όσες αναφορές ελλήνων βλέπω που ήρθαν εδώ έχουν να σου πουν για τις διαφορές της γλώσσας και ένα σωρό χαζά. Αν τα φανάρια λέγονται “φώτα”, αν ντύνονται υπερβολικά, αν ακούνε μόνο σκυλάδικα. Και πραγματικά απορώ. Γίναμε τόσο πολύ μαλάκες ή από πάντα ήμασταν;


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 1 Comment »

Χρέος ΜΟΥ;

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 20, 2012



Η εμμονή να εξισώνεται στην συνείδηση και τους λόγους των πολιτικών, το χρέος του καθενός μας με το κρατικό, ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ. Είναι ντροπή να ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν είναι καθόλου το ίδιο, στην ουσία πρόκειται για δύο ανταγωνιστικές έννοιες που όταν η μια είναι στα ντουζένια της η άλλη θα είναι καταδικασμένη να υποφέρει. Και συνήθως το κάνει η δεύτερη.

Όσο και να μου παπαριάζετε τα αφτιά ότι π.χ. οι απολύσεις και τα κλεισμένα μαγαζιά θα βοηθήσουν να ανακάμψει το κράτος ή είναι παράπλευρες απώλειες πραγμάτων που πρέπει να γίνουν, εγώ βλέπω ότι έτσι δημιουργούνται καθημερινά ένα κάρο προσωπικά χρέη πάνω από κεφάλια ανθρώπων. Ανθρωπένιων ανθρώπων. Που τρώνε, ζουν, αναπνέουν και πεθαίνουν πάρα πολύ γρήγορα σε σχέση με ένα κράτος, ας πούμε. Και αυτή ακριβώς είναι η ένστασή μου. Το κράτος δεν θα πεθάνει αύριο, δεν πάθει καρδιά από το άγχος, δεν θα του πέσουν τα μαλλιά, δεν θα πάθει κατάθλιψη, δεν θα πεινάσει με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Θα μου πείτε, δεν γίνεται να είμαστε αποκομμένοι από τα προβλήματα του τόπου μας, σε άλλες εποχές άλλοι έδωσαν τη ζωή τους για τη χώρα τους. Θα σας πω ότι ευχαρίστως να δώσω και τη δική μου αλλά για κάτι που να αξίζει αλλά όχι και για τις μερσεντέ και τις βίλες του κάθε μαλάκα κλέφτη που κατάφερε να τρουπώσει σε ένα αξίωμα.

Σόρι κιόλας, αλλά δεν έχω μια αιωνιότητα για να δρέψω τους καρπούς των θυσιών σας, όπου να ‘ναι θα μου πάρουν μέτρα για φέρετρο ενώ εσείς πάντα θα έχετε έναν παπάρα να λέει ότι χρωστάμε, να γεμίζει τον κόσμο ενοχές για ένα αστρονομικό ποσό, ένα ποσό που θα μας ακολουθεί προφανώς για αιώνες, ένα θα λέει, κρατικό χρέος. Και θα συνεχίζει να τολμά να τα λέει αυτά όταν εμένα θα με τρώνε τα σκουλήκια, όταν θα συνεχίζουν να υπάρχουν άνεργοι, απλήρωτα ρεύματα και νοίκια και ένα κάρο καινούργια μικρά χρέη που θα κατσικώνονται πάνω από κεφάλια ανθρώπων από πραγματική σάρκα, οστά, όνειρα και ελπίδες. Και αντίθετα με εμάς, το Κράτος παρότι θα βυθίζεται στη φτώχεια, τη λιτότητα και την εξαθλίωση, δε θα πεθάνει ποτέ.

(αφιερωμένο στον αρχιμαλάκα υπάλληλο του ΤΕΒΕ που προτελευταία μέρα στην Ελλάδα εκτός από μπαλάκι στα πήγαινε-έλα, θυμήθηκε να μου κάνει και κήρυγμα για το μοναδικό του τόπου μας)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Too many jokes :)

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκέμβριος 31, 2011


Δηλαδή τώρα τί να πω για την νέα χρονιά; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω με τις ευχές για τη καινούργια μας ζωή, δε ξέρω. Να ευχηθώ για το νέο σπίτι, για τις νέες δουλειές, για τη νέα χώρα, τους νέους ανθρώπους; Και μάλιστα όταν όλα τα παραπάνω δεν τα 'χω ξαναματαδεί ποτέ; Με ρωτάνε πού θα δουλεύω και απαντώ με έναν Γερμανό, έναν Γάλλο, έναν Άγγλο και έναν Έλληνα και αυτοί νομίζουν ότι λέω ανέκδοτο.

Με ρωτάνε για τα έθιμα της Κύπρου ή για το τάδε μέρος και τους κοιτάω σα χάνος γιατί τη νέα μου γειτονιά μόνο στο χάρτη την έχω δει. Μου παραγγέλνουν τζιβανίες και σκέφτομαι σε τί προχώ μέρος θα πάω. Έρχονται και μου λένε ότι πήγαν στο καινούργιο σπίτι και έχει αυτό κι εκείνο και τ' άλλο και πιάνω τον εαυτό μου να τους ρωτάω λεπτομέρειες μπας και μάθω πώς θα είναι ο χώρος που θα ζω από μεθαύριο και αν θα χωράνε οι κουρτίνες. Πόσο πιο σουρεάλα;

Καλή χρονιά μου λένε. Δε λέτε τίποτα. Αφού χωράει το καλή δίπλα στο χρονιά μου, έστω και σαν ευχή, εγώ είμαι ευτυχισμένη. Χώρια που θα έχει Δουλειά και Αυλή και Θάλασσα και λίγο χώρο για Oνειράκια!

Καλή Χρονιά σε όλους! :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 12 Σχόλια »

Ένα βήμα ακόμη

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 30, 2011



Δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει τί μου συμβαίνει. Οι μέρες κυλούν γρήγορα όπως συμβαίνει συνήθως στις μεταβατικές εποχές μου. Όταν γίνονται αυτές οι πολύ μεγάλες αλλαγές - ορόσημα που θα έχω ελπίζω χρόνο να τις σκεφτώ μετά, μπας και χωνέψω τί πήγα και έκανα και πόσο θα κότευα αν τις σκεφτόμουν ένα τσικ παραπάνω. Ο μπαμπάς λείπει έναν ολόκληρο μήνα και ήδη μας έμοιασε σαν χρόνος. Εκείνου, του φάνηκε σαν δύο.

Η μέγιστη θεραπεία για τον πανικό είναι λέει, να τον κάνεις κομματάκια τόσο μικρά, που να μη τα βλέπεις σχεδόν και να τα πάρεις μετά ένα-ένα και να τα κοροϊδέψεις. Μέχρι να μη σε ενοχλούν. Κουράστηκα να βγάζω τη γλώσσα στις φρίκες και να γελάω με τους μπαμπούλες μου κι ας τους έχω πετσοκόψει όσο δεν παίρνει.

Δεν ξέρω τί να πρωτοευχηθώ. Μέχρι πριν λίγο καιρό ήθελα ταυτόχρονα να πάγωνε ο χρόνος για πάντα όσο ήμασταν όλοι μαζί, καλά, κι ας έπαιζαν θύελλες ακριβώς έξω από την πόρτα. Αλλά ήθελα και να πάω τον χρόνο μπροστά, ίσα μέχρι τη στιγμή που θα καταφέρναμε τα βασικά. Ένα σπίτι, λίγη ρουτίνα, κανέναν να απειλεί την γαλήνη μας και λίγες ώρες κάθε μέρα ξέγνοιαστες για παιχνίδια. Τώρα ξέρω ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο. Όχι εδώ. Αυτό που κυρίως θέλω τώρα είναι να είμαστε όλοι μαζί πάλι, καλά. Σκέτο. Το ξέρω ότι θα αργήσει αυτή η στιγμή αλλά θα την περιμένω.

Το νέο μας σπίτι έχει λέει, εργαλεία για τον πανικό. Έχει αυλή και λεμονιές και μανταρινιές και βεράντα. Έχει γειτονιά απ΄τις παλιές και θάλασσα και πολύ ήλιο. Ανάσα.
Μέχρι τότε, γεμίζω κούτες, κομματιάζω ότι με τρομάζει και ψάχνω κουράγιο να πω αντίο σε ανθρώπους, γειτονιές, διαδρομές και εικόνες.

Προς το παρόν, αυτά.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 17 Σχόλια »

Η Αφήγηση

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 19, 2011


Η Αφήγηση


Ψάχνουν λέει, όλοι την Αφήγηση. Καινούργιος όρος αυτός, από εκείνους τους επιστημονικούς που κάθεσαι λέει και διαβάζεις, αναλύεις, βάζεις και λίγο έρευνα, λίγο κριτική σκέψη, ψιλοβιώνεις κιόλας -όσο πατάει η γάτα φυσικά - και βγάζεις το πόρισμα. Αμέσως μετά, το πετραδάκι σου προστίθεται σε όλα εκείνα τα άλλα πετραδάκια και όλα αυτά μαζί κάνουν την Αφήγηση. Αλλά λέει, αυτή τη φορά δεν έχουμε Αφήγηση. Δεν μπορούν να την εντοπίσουν πουθενά. Οι διανοούμενοι είναι αλλού ντ' αλλού, οι δημοσιογράφοι όπως τους ξέραμε, όλοι εμείς προφανώς δε μπορούμε να κάτσουμε με τίποτα για πάνω από δέκα λεπτά σε καρέκλα γιατί καίγεται ο κώλος μας και οι υπόλοιποι έφυγαν και μας παράτησαν. Κι αντί να ψάξουμε λύσεις, τρώμε την τρεντιά και ψάχνουμε όλοι μας την Αφήγηση.

Είχα σκοπό να την έγραφα επιστημονικότατα την Αφήγησή τους για να εμπέδωναν απ΄έξω κι ανακατωτά τί συμβαίνει τριγύρω αφού τα θέλουν και γραπτά, αλλά λυπάμαι δεν έχω χρόνο. Έχω ένα σπίτι να ξεσκαρτάρω κι ένα μωρό να ξεριζώσω από τη χώρα του και τα παπούδια του στα καλά καθούμενα. Έχω να ψάξω για δουλειά, σχολείο, νέο σπίτι, νέο νοικοκυριό να φτιάξω απ΄την αρχή, κι όλα αυτά, ενώ ο άντρας μου έχει ήδη μεταναστεύσει. Θα πρότεινα όμως το εξής: άμα ακούτε Αφήγηση να τρέχετε μακριά. Να παρακαλάτε να μην καταφέρει τελικά κάποιος από εμάς και κάτσει και σας τη γράψει.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Γράμμα στην ξενιτιά on steroids

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 2, 2011


Αγαπημένε μας μπαμπάκα,
Από τη μέρα που έφυγες από την Ελλάδα μας λείπεις πολύ και σε σκεφτόμαστε ΣΥΝΕΧΕΙΑ αλλά άμα είναι να μας πάρεις μερσεντές σα μερικούς - μερικούς θα κάνουμε υπομονή όση θες!

Εδώ τα πράγματα είναι όπως τα άφησες. Μπεμπέλιλί, Ντόρα, Ζουζούνια, πολλά λιουλιού και γύλωγύλω και τάχιο και ντί-νια. Μόνο οι γιαγιάδες έχουν λαλήσει λιγάκι και μας έχουν πήξει στο μπολάκι και στο ξεμάτιασμα. Για κείνες, άμα δεν πεινάμε σίγουρα έχουμε μάτι. Και μετά πρέπει οπωσδήποτε να πεινάμε γιατί τότε το μάτι δεν έφυγε. Και άμα δεν πεινάμε και την επόμενη, τότε κοιμηθήκαμε με μάτι. Και να κλειδώνουμε. Και να ντυνόμαστε. Και να σηκώνουμε τα τηλέφωνα στο πρώτο ντριν γιατί κάτι πάθανε τα κορίτσια και πάμε από κει να δούμε αν είναι καλά. Και έρχονται συχνά, δεν έχουμε παράπονο.

Μπαμπάκα να ντύνεσαι. Και να τρως. Και να προσέχεις.
Μόνο σε παρακαλούμε μη πέσεις στα στερεότυπα και αρχίσεις να ακούς Καζαντζίδη.

Φιλούθκια στη Λεμεσό!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Uncategorized | 1 Comment »

και λίγο metabloggin

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 27, 2011


Ήθελα εδώ και μέρες να πω στο ellinaki ότι δε φταίει ο νεοέλληνας για το χάος και τις δυσκολίες της δωρεάς. Η διαδικασία δωρεάς βλαστοκυττάρων στην Ακαδημία αυτή καθαυτή είναι πανεύκολη. Ίσως η μόνη "δυσκολία" ήταν ότι αμέσως μετά τη γέννα έτρεχε ο άντρας μου να αφήσει τον ασκό, άντε το πολύ τριαντάλεπτο.

Η μεγάλη δυσκολία ήταν να πείσει το μαιευτήριο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μας χρεώσουν 300 ευρώ επειδή λέει χρησιμοποιήσαμε τις εγκαταστάσεις τους. Που ακόμα και οι σύριγγες και ο ασκός ήταν δοσμένα από την Ακαδημία. Που ακόμη κα η νοσοκόμα και ο γιατρός επιβεβαίωσαν ότι δεν επιθυμούν να χρεώσουν τη διαδικασία. Και ο αγώνας δεν είναι μόνο να τους κράξεις για να μην πληρώσεις. Ακόμη και να το δεχτούν, πρέπει όχι απλά να το αφήσουν έτσι στο τιμολόγιο αλλά να φαίνεται κι εξοφλημένο για να μπορείς να πάρεις το επίδομα από τα ταμεία. Γι' αυτό ακούει ο κόσμος δωρεά βλαστοκυττάρων και τρέχει. Αλλά μη μασάτε. Ντου στα λαμόγια που θα μας κάνουν Νεοέλληνες με το έτσι θέλω. ΔΕΝ είμαστε ρε!

[πρέπει να βρω χρόνο να χώσω. Είναι τόσα πολλά που ΔΕ θα σταματάω]


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Όχι ρε, δικιά μου είναι η κρίση

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 19, 2011


Το άκρο άωτο της γκαντεμιάς άμα ζεις μια οικονομική κρίση είναι ανήκεις σε εκείνους που ζούσαν σε οικονομική κρίση και πριν την επίσημη οικονομική κρίση. Να θες δηλαδή να μιζεριάσεις και να τα χώνεις μέρα νύχτα αλλά να μη μπορείς πια γιατί αυτά που τραβάς έγιναν μέινστριμ. Κοινώς στα τέτοια τους εσύ και τα προβληματάκια σου και τα συμπεράσματά σου και η απόγνωσή σου μπροστά στη δικιά τους. Αδίκια. Είναι σαν τη γιορτή σου άμα σε λένε Κωνσταντίνα και γιορτάζεις μαζί με τη μισή Ελλάδα. Τί να φτουρίσουν οι ευχές τους και ποιόν να πρωτοκεράσεις.

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι τόσα χρόνια, έχεις γίνει εξπέρ στη μιζέρια και σου ‘ρχονται τώρα οι ψάρακες να σε συμβουλέψουν που ως κλασικοί έλληνες πρόλαβαν και το φιλοσόφησαν κιόλας το πράγμα και σου πασάρουν τη λύση. Να ακούς να σου λένε ότι εντάξει, μέσα στο πρόγραμμα είναι όλα, κάνε λίγα χρόνια υπομονή και μετά σίγουρα θα στρώσει, πού θα πάει, το βαρέλι δεν έχει άλλο πάτο, σε ποιόν, σε εσένα που το δικό σου βαρέλι έχει γίνει σα μετροπόντικας, και να είσαι μονίμως με τον εμετό στο στόμα γιατί αυτή η λέξη, αυτή η υπομονή, σου ‘χει βιδωθεί μέσα σου δεκαετίες τώρα, έχει απλώσει και έχει γίνει σα σαρανταποδαρούσα, έχει φτάσει μέχρι τις φτέρνες κι όπου να ‘ναι θα σου βγει απ΄τα νύχια.

Και ψιτ, δεν έχεις άλλα νιάτα, μην κοροϊδευόμαστε. Όπου να ‘ναι σου ΄ρχεται η κρίση της μέσης ηλικίας που οκ, εσένα δε σε πιάνουν τέτοιες μαλακίες αλλά αντικειμενικά αν το σκεφτείς, λέγεται κρίση της μέσης ηλικίας για κάποιο λόγο, σημαίνει ότι ήρθε η μέση ηλικία και κρίση ξεκρίση, σταμάτα να κάνεις την κινέζα ή τέλος πάντων ρίξε μια ματιά στον καθρέφτη και μην κρύβεσαι πίσω από σταράκια και άλλα νεανικά. Για πέρλες και μιζανπλί είσαι. Κι άμα δεν πάθεις τελικά κρίση μέσης ηλικίας, μη φας, να σου θυμίσω ότι έχεις ήδη μια καρακρισάρα που περνάς από πάντα, την οικονομική, που αυτή τις νικάει όλες και την έχεις μόνιμα. Παρεπιμπτόντως αυτός ο μαλάκας που είπε ότι τα λεφτά δε φέρνουν ευτυχία προφανώς είχε τα στοιχειώδη λεφτά για να μπορεί να σκεφτεί πέρα από αυτά. Γιατί άμα δεν έχεις τα στοιχειώδη λεφτά δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτε άλλο, είναι σαν τη διάρροια αυτό το πράγμα. Άμα σε πιάσει κόψιμο δε πα να γκρεμίζεται το σύμπαν, εσύ χέστρα θα ψάχνεις να βρεις.

Για να μην μακρυγορώ, εμείς οι πάλιουρες που λες έχουμε και φιλοσοφία και λύσεις για την κρίση. Δεν πρόκειται βέβαια να σε γλιτώσουν από τα δεινά αλλά σίγουρα θα τη δεις αλλιώς. Το μυστικό λοιπόν είναι σε γενικές γραμμές να αδράξεις τη μέρα. Και δεν εννοώ όπως κάνουν τα χαζοχαρούμενα του τύπου να γελάς πιο πολύ, να πιάνεις ανυποψίαστους στο γραφείο και να τους λες πόσο τους αγαπάς και να κάνεις σα να είναι η τελευταία σου μέρα. Εννοώ να ψιλουποψιάζεσαι ότι όντως φτάνει η τελευταία σου μέρα και να κάνεις τίποτε πρακτικό. Καμιά διαθήκη, κάνα γκόλντεν ντιλ για νεκροφόρες και τέτοια. Πράγματα προσγειωμένα. Βούτα τη μέρα σου και βγάλτης τον αδόξαστο όσο έχεις τηλέφωνο, νερό, ρεύμα, χώρια που θα απασχολείσαι με κάτι εντωμεταξί.. Πλύνε κάνα ρούχο, βάλε καμιά κατσαρόλα και για αύριο, γενικά δηλαδή να πάρεις επιτέλους απόφαση ότι αύριο μπορεί να είναι μια καινούργια μέρα αλλά σε καμία περίπτωση δε θα είναι καλύτερη. Να ζεις προς τα πίσω. Και να δεις πόσα καλά θα τα περνάς. Χθες.

ουφ τα ‘πα!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Philosophy, Uncategorized | Leave a Comment »

Καλοί μου άνθρωποι!

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 21, 2011


Κι ακούω κι αυτό το απίστευτο, ότι λέει, μετά την κρίση όλοι θα κάνουμε τους απολογισμούς, τις ενδοσκοπήσεις, τα μαγικά και τα τσι μας και θα γίνουμε λέει, καλύτεροι άνθρωποι. Για να μην ξανακυλήσουμε, λέει. Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ πάντως το πήρα απόφαση, θα γίνω λαμόγιο του κερατά. Kάθε είδους χοντροθύελλα δε σε κάνει δυνατό, σε κάνει φοβισμένο. Και κυρίως, σε πείθει ότι δεν πρέπει σε καμία των περιπτώσεων να αφήσεις να σου ξανασυμβεί εσένα αυτό. Γιατί μόνο εσύ ξέρεις πως έγινε η κωλάρα σου να το ξεπεράσεις και επειδή πλέον δεν είσαι και πολύ σίγουρη ότι αν σου ξανασυμβεί θα τη βγάλεις καθαρή. Γιατί ως καλός άνθρωπος (sic) κοιτάς πρώτα τους άλλους και με μαθηματική ακρίβεια σε πηδάνε τα λαμόγια ενώ ως λαμόγιο διασφαλίζεις ότι δεν θα ξανασυμβεί κακό πρωτίστως σε εσένα και την οικογένειά σου.

Δοκίμασα κάθε είδους πρακτική ΜεΤοΣταυρόΣτοΧέρι για να φτάσω πλέον, να με νικήσει η φυσική επιλογή και συγκεκριμένα το ανώτερο είδος του Λαμόγιου. Ε, η μόνη λύση είναι η μετάλλαξη. Να βγάλεις νύχια, να θρέψεις χοντρή πέτσα, να βάλεις μάτια αετού και το κυριότερο, να μυρηκάζεις. Να τα μασάς, να τα μασάς, να τα μασάς από παντού και μετά να τα καταπίνεις. Κυρίως αυτό.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Where is my mind?

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 14, 2011


Ξέρεις πόσα κείμενα γράφονται καθημερινά στα κεφάλια μας; Ξέρεις τί λέζα έχεις γλιτώσει από τα χιλιάδες νοερά ποστ την ώρα που περιμένουμε το μετρό, το λεωφορείο, την ώρα που περπατάμε το πρωί για τη δουλειά, στη δουλειά, στον ξύπνιο, στα τόσα ζόρια; Ατέλειωτα κείμενα για όλα όσα συμβαίνουν, γιατί είναι πολλά, ξεχειλίζουνε και θα σε σκάσουν άμα δεν κάνεις ότι τα λες κάπου. Πρέπει έστω νοερά να πεις για όλα εκείνα που σου γουρλώνουν τα μάτια, που σε ξεκαρδίζουν μες τη μαυρίλα, που σε κάνουν και σαλτάρεις. Αλλά τί να γράψεις. Τί να πρωτογράψεις. Γιατί πονάνε τα πάντα πια. Δε φτάνει δηλαδή που ζούσαμε στην κοσμάρα μας, τώρα μαθαίνουμε πως δεν επρόκειτο καν για κοσμάρα αλλά για κοσμάκι του κερατά. Οι περισσότεροι είμαστε με μόνιμες τανάλιες στα στομάχια για το περισσότερο μέρος της ημέρας και της νύχτας μη σου πω. Ένα βλαμμένο συνοθύλευμα από φόβους, αγωνίες, εικόνες τρομακτικές που δε θες αλλά σου σφηνώνονται στο κεφάλι και δε σ’ αφήνουν να πάρεις ανάσα.

Τι είπε ο ένας, τί είπε ο άλλος, πότε πτωχεύουμε, πότε μας την πέφτουνε, πότε κόβουν το ρεύμα, πώς σκατά θα επιβιώσουμε. Μου μοιάζουν όλοι με εκείνη τη τύπισσα στη διαφήμιση που περπάταγε και έκανε υπολογισμούς αν θα τη φτάσουν τα λεφτά για ψώνια, μόνο που τώρα είμαστε όλοι μια πίστα παρακάτω, μάλλον κάτι χοντροπίστες παρακάτω, άμα ακούς να ρωτάνε πόσα μακαρόνια να βάλουν στην άκρη για μια ώρα ανάγκης, πώς θα πάνε στη δουλειά χωρίς φράγκο και πόσο νερό άραγε να θέλει ένα μποστάνι στο μπαλκόνι. Και εκείνη η κυρία ένα βράδυ στο μετρό. Που έκλαιγε για δέκα ευρώ στο τηλέφωνο. Τα παιδιά της στο νοσοκομείο και δεν έβρισκε δέκα ευρώ να ταΐσει τα εγγόνια. Και αυτός που μιλούσε δεν είχε να της δώσει. Και δεν είχα ούτε εγώ. Αλλά και να ‘χα, πώς να πλησιάσεις τον άλλο να τον βοηθήσεις; Φαγωθήκαμε να γίνουμε κυριλέδες και τώρα πρέπει να περάσεις κάτι τοίχους ΝΑ για να ξαναγίνεις άνθρωπος. Και μη γελιόμαστε, δεν ξαναγίνεσαι. Δεν υπάρχει γυρισμός αλλιώς όλοι θα τρέχαμε στη Σομαλία. Ή έστω οι καρδιές μας.
Μαλακία, έγινα πολύ μελό. Δε βαριέσαι, πες ότι δεν τα διάβασες. Μια φορά εγώ τα ‘πα γιατί ό,τι και να κάτσω να γράψω εδώ και βδομάδες, καταλήγω να μη θέλω να το δεις. Κυρίως μπας και γλιτώσω από κωλοκβαντοθεωρίες και λοιπά μεταφυσικά. Όχι ρε, άμα δεν τα διατυπώσω, ΔΕΝ ισχύουν. Στο κεφάλι μου είναι όλα. Σε ολονών μας τα κεφάλια. Μόνο.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Sucks, Uncategorized | 8 Σχόλια »

Κουνούπια

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 9, 2011


Μέτρησα δώδεκα τσιμπήματα στο κούτελο της μικρής, στο μοναδικό σημείο που δεν είχα βάλει αντικουνουπικό. Θα μου πεις, μετά από τόσο καιρό γράφεις για κουνούπια; Θα σου πω ότι κι αυτά το αίμα μας πίνουνε άρα είναι μια χαρά εντός πραγματικότητας. Η μόνη διαφορά είναι ότι τα κουνούπια σε ρουφάνε μόνο βράδι, άσε που έχεις και όπλα να τα πολεμήσεις. Όλα τα άλλα κουνούπια σε τσιμπάνε όποτε λάχει, όσο θέλουνε και σίγουρα θα σε μολύνουν με ιούς όχι μόνο από τον Δυτικό Νείλο.

Μετά από όλα αυτά τα σκατά, δεν ξέρω τί να κάτσω να πρωτογράψω. Συνήθως παρακολουθώ μουδιασμένη τα γεγονότα, τα οποία δε λένε να λασκάρουν λιγάκι μπας και ανασάνουμε. Δεν προλαβαίνω να τα χωνέψω όλα αυτά, να τα κάνω μέρος της πραγματικότητάς μου για να τα κρίνω, να τα αποδεχτώ, να δω πώς θα πορευτώ από 'δω και πέρα. Τη μια μέρα σκέφτεσαι να μεταναστεύσεις, την άλλη να αποθηκεύσεις τρόφιμα. Ακούς για κατεστραμένους ανθρώπους τριγύρω σου, όλο και πιο κοντά σου, και δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα παρά να τους παρακολουθείς να προσπαθούν να συνεχίσουν να φαίνονται φυσιολογικοί.

Και αυτή είναι η μαλακία με τα κουνούπια της ημέρας. Δεν φαίνονται τα τσιμπήματά τους. Μπορεί να σε έχουν κάνει σουρωτήρι, να σε έχουν καταμολύνει, να μην σου έχουν αφήσει σταγόνα αίματος αλλά το χειρότερο είναι πως σου αφήνουν τη φάτσα ανέπαφη. Σα να σου λένε, ψόφησες αλλά πρέπει να συνεχίσεις να το παίζεις ζωντανός. Κι εσύ ο μαλάκας αντί να ουρλιάξεις ότι σε φάγανε, αντί να μας κράξεις να αρχίσουμε τους ψεκασμούς, είπες να το παίξεις καλοκαιράκι και διακοπές.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Philosophy, Uncategorized | Leave a Comment »