X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Archive for the ‘Sucks’ Category

Ρεζολούσιονς

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 8, 2014


Κάπου είχα διαβάσει ότι σε περιόδους κρίσης τα ταμπού αυξάνονται τόσο που βαράνε κόκκινα και δεν το καταλάβαινα. Τώρα μου είναι προφανές. Όταν κάτι δε σε συμφέρει πια ή δεν σου αρέσει, μπορείς σήμερα να το βαφτίσεις γρουσούζικο, καρκινογόνο, σατανικό, γερμανικό (το νου σου, γιατί αυτό κάποτε σήμαινε αθάνατο) ή ό,τι τέλος πάντων ακούγεται αρκετά αρνητικό και τζιζ και κανείς δεν επιτρέπεται να το ξαναπιάσει στο στόμα του. Θέλω να πω, άμα θες να κρατήσεις κάτι μακριά ή ανέπαφο, η εύκολη και έξυπνη λύση πια είναι να το ανάγεις σε ταμπού. Και τότε όσοι ζορίζονται κι αυτοί, θα την πέφτουν σε όποιον τολμά έστω να εκστομίσει το ταμπού σου. Και ο φόβος θα φτιάχνει κι άλλες σιωπές και ταμπού μέχρι που θα σταματήσουμε να μιλάμε.

Όπως τώρα. Μούγκα. Άχνα. Ταμπού οι απεργίες, ταμπού η μονιμότητα, ταμπού οι πανεπιστημιακοί, ταμπού οι συντάξεις, ταμπού η βία, ταμπού η ανεργία, ταμπού η περίθαλψη, η αστυνομία, η ανομία, η αναρχία, όλα ταμπού.  Με λίγα λόγια, μη μιλάς, άχνα. Μπορεί να είσαι δηλαδή κατά της μονιμότητας των εφοριακών αλλά υπέρ της μονιμότητας των δασκάλων ξέρω ‘γω αλλά δεν τολμάς πλέον να το πεις. Και δεν μιλάω για εμάς, τα σκυλιά του πολέμου στα μπλογκς που έχουμε πει τέρατα και έχουμε το ακαταλόγιστο και αδιαπέρατη πέτσα, μιλάω για τους πολλούς.Κι αν κάτσεις και το σκεφτείς  λογικά, πραγματικά πρέπει να σπάσεις το κεφάλι σου για να καταλάβεις τί θέλουμε. Τί θέλει δηλαδή ένας μνημονιακός επακριβώς; Ή ένας αντιμνημονιακός; Ένας δεξιός; Ένας αριστερός, πάλι; Κουλουβάχατα.

Πιάσ’ τ’ αυγό: Να μην κοπούν μισθοί στο δημόσιο και να μην πειραχθούν οι θέσεις αλλά να μικρύνει όμως και να κοστίζει λιγότερο; Να μην ανοίξουν τα πανεπιστήμια, να μειωθούν οι δαπάνες τους αλλά και να μην χάσουν το εξάμηνο τα παιδιά και ταυτόχρονα να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των καθηγητών; Να πληρώνουν όλοι τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος αλλά κι αυτοί που δεν τις πληρώνουν να μην τους κόβουν το ρεύμα, να μην τους παίρνουν τα σπίτια, να μην τους βάζουν φυλακή αλλά και να επιβιώσουν οι οργανισμοί όπως η ΔΕΗ, να είναι κερδοφόροι και να μην ιδιωτικοποιηθούν; Να πληρώνουμε λιγότερα για δάνεια, δημοτικά τέλη, εφορίες, χαράτσια, – ώπα, ψέμματα να κοπούν τα χαράτσια – αλλά και να μην πειραχθούν δημόσιοι, όλοι οι δημόσιοι ανεξαιρέτως, μαζί με τα βύσματα δηλαδή αλλά και όλες οι συντάξεις και μάλιστα σε όποια ηλικία; Να μην χάνουμε τις δουλειές μας, να μην πέσουν άλλο οι μισθοί, να έχουμε πλήρη δωρέαν κάλυψη ιατροφαρμακευτική, πλήρη δωρεάν ποιοτική παιδεία αλλά και να μη χρεωκοπήσουμε; Όλοι μας; Πώς; Κι άμα θίγεται κάτι, οτιδήποτε, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση να απεργούμε όσο θέλουμε, όποτε θέλουμε, εις βάρος όποιου πάρει ο χάρος και με ό,τι κόστος να ‘ναι; Και μετά να επιστρέψουμε στην δραχμή, να μην επιστρέψουμε στη δραχμή, να έχουμε και τα δύο νομίσματα, ή ό,τι να’ναι ρε παιδάκι μου, αρκεί να έχουμε όλοι λεφτά στις τσέπες; Την παλεύουμε;

Τα λέω όλα αυτά γιατί κάθε φορά θέλω όσο τίποτα να πιάσω έναν έναν από όλους όσους υποστηρίζουν τα διάφορα τύπου ‘’να κάνουμε έτσι αυτό’’ και ‘’όχι έτσι εκείνο’’ και ‘’δεν ντρέπεστε που τολμήσατε να πιάσετε στο στόμα σας αυτό ή εκείνο’’ για μεμονωμένα πράγματα, ξεκομμένα από τη γενική εικόνα και να τον ρωτήσω αν θέλει στ’ αλήθεια να τα βάλουμε κάτω και να δούμε τις συνέπειες αυτού που λέει, σε όλο το κοινωνικό φάσμα χωρίς ταμπού και μετά να κάτσουμε να δούμε τί μας συμφέρει και τί όχι. Χωρίς όμως να ξεχάσουμε πάλι τις συνέπειες ή να θυμηθούμε το βρισίδι στα λαμόγια που τα έφαγαν. Γιατί αν δεν σου πέρασε απ΄το μυαλό, τελικά όλα είχαν συνέπειες, τίποτα δεν πήγε στο ντούκου, από τίποτα δεν ξεφύγαμε και τώρα μαζεύτηκαν, γιγάντωσαν και τσούζουν όλο και πιο πολύ γι’ αυτό δεν μας παίρνει απλά να λέμε για να λέμε. Πέρασαν τα κάλαντα, μας τα ‘πανε, πληρώσαμε. Φτάνει.

Καταλαβαίνω πολύ καλά τη λογική του “να πληρώσουν τα λαμόγια που τα έφαγαν και τα τρώνε” και γνωρίζω πόσο εξωφρενικό είναι να σου ζητάνε να ζεις εσαεί με μακαρόνια ειδικά εσύ που σχεδόν πάντα ζούσες με μακαρόνια και δεν άπλωσες χέρι πουθενά αλλά ούτε και μίλησες τότε,, ενώ οι υπαίτιοι ούτε που έχουν πάρει μυρωδιά τί σημαίνει κρίση. Όμως  μαθηματικώς αν δεν φας μακαρόνια τουλάχιστον για ακόμη πέντε χρόνια, δε βγαίνει. Άδικο; Άδικο. Σκατά; Τρίσκατα. Βρίσε, φώναξε, χώσε, μην ψηφίσεις, φύγε, ξέσπασε όπως θες. Λύση όμως με την έννοια της απτής λύσης άλλη, δεν. Σοβαρά τώρα, αν τα βάλεις κάτω, δεν. Εκτός αν θεωρείς λύση να ζωστείς τίποτα φυσεκλίκια, οπότε μην συνεχίζεις να διαβάζεις άλλο, πήγαινε σε κάνα σιδεράδικο γιατί χάνεις μούσκουλα.

Υποτίθεται ένας λογικός άνθρωπος την τρώει, θυμώνει, ξεσπάει, σκέφτεται, συντονίζεται, προχωράει. Νισάφι δηλαδή. Έγκωσα. Γιατί άμα έχεις μείνει μια πενταετία στο θυμώνει και ξεσπάει, μην απορείς που οι άλλοι δεν περιμένουν ότι μπορείς να σκεφτείς, πόσο μάλλον να συντονιστείς και να προχωρήσεις κιόλας.

Μπότομ λάιν, είναι τόσο γαμημένα εύκολο να τα ρίχνεις όλα σε μια μαύρη τρύπα με
μπινελίκια και Κακούς Λύκους αλλά όταν το παρακάνεις τόσο όσο εμείς, το μόνο που θα έχεις μπροστά σου θα είναι μια γιγάντια μαύρη τρύπα. Και βλέπω πως ήδη έχει αρχίσει να καταπίνει κόσμο. Καλό, αγαπημένο κόσμο που πρέπει να αφήσει τα ταμπού στον μεσαίωνα και να συντονιστεί. Αυτό εύχομαι για τη νέα χρονιά.

Advertisements

Posted in Changing This Fucking World, Life, Politics, Sucks | Leave a Comment »

Στοκάρισμα

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 26, 2013


Πάει τέλειωσε κι αυτό, νομίζω ότι τώρα μπορώ να πάρω μια κάπως πιο μεγάλη ανάσα, παρόλο που οι τράπεζες είναι ακόμη κλειστές εδώ και παρόλο που τα ντουλάπια μου δεν κλείνουν από τις αηδίες που ψωνίζαμε με τα λεφτά που είχαμε για τους λογαριασμούς του μήνα, από το φόβο μας μη ξεμείνουμε. Βέβαια, μόνο όταν περάσει η καταιγίδα και κάνεις να ανοίξεις τα ντουλάπια σου καταλαβαίνεις τί σημαίνει τρικυμία εν κρανίω, μικροαστικός πανικός και σύνδρομο κατοχής αλά νεοελληνικά. Γιατί ο παππούς μου μπορεί να στοίβαζε γάλατα και ζάχαρες, - μια φορά και καρπούζια ο έρμος - εμείς όμως οι ένδοξοι απόγονοι στοιβάξαμε λιόσπορους και κοκακόλες. Ω, ναι! Να σε χαιρετάει η Ευρώπη, να σου χαμογελούν οι τουρκαλάδες, να ζεις σε νησί χωρίς ψάρια, να σε θερίζει η πείνα κι εσύ τι στοκάρεις για φαί; Λιόσπορους και κοκακόλες. Σου λέει, τι θα κάνω όλη μέρα στην κατοχή; Στην τηλεόραση θα τη βγάζω. Άσε που θα έχει και τρελά ματσάκια με έκτακτα και εισβολές και βομβαρδισμούς και αποφάσεις και ψηφοφορίες, να μην έχω κάτι να μασουλήσω;

Ευτυχώς οι ντόπιοι ήταν πιο ψύχραιμοι από εμάς, που τους συστήναμε βέβαια ψυχραιμία, γιατί “παιδιά έλεος, τα ‘χουμε ξαναπεράσει, ψυχραιμία θέλει και λογική και θα περάσουν, σιγά” χωρίς βέβαια να έχουμε κάνει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στα δικά μας ντουλάπια με τα τρία λιβάδια λιόσπορους αλλά η παράνοια του Εχθρού και εδώ η ίδια, για άλλη μια φορά σε ριπλέι, προσαρμοσμένη φυσικά στην γεωγραφία της περιοχής: η Μέρκελ, οι Ρώσοι, ο Σακάτης, οι Οβραίοι, οι Τούρκοι και φυσικά, όλα κατέληγαν στο κλασικό τζιαι εμείς οι μαλάκες που αυτό κι εκείνο και το άλλο. Και δώστου έκτακτα δελτία και δώστου άλλη μια μικρή βολτούλα στο σούπερ μάρκετ γιατί γαμώτο ξέχασα να πάρω μουστάρδες και κέτσαπ και πώς θα τρώω τα χοτντογκ και τα μακαρόνια μου μέσα στην κατοχή και πάμε και μια βόλτα στο χόουμ σέντερ γιατί έχουν μια φοβερή προσφορά για καλύματα, τί τέλεια θα είναι να μην σκονίζονται τα έπιπλα του κήπου όταν θα πέφτουν οι μπόμπες.

Και να μην τα πολυλογώ, μια χαρά ήρεμοι είμαστε πια, φάγαμε μέχρι και το τελευταίο μας σεντ, το σπίτι είναι φίσκα, η κρίση πέρασε και εγώ από το πρωί που άνοιξα τα ντουλάπια σπάω το κεφάλι μου πώς στο διάολο θα μαγειρεύω έναν μήνα όλες αυτές τις ασυνάρτητες και ασύνδετες αηδίες που πήγε ο εγκέφαλός μου και στόκαρε. :)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Politics, Silly, Sucks | 6 Σχόλια »

Παρά φύση επιλογή

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 20, 2013


Μιας που βρήκα λίγο πραγματικά άχρηστο χρόνο να σκοτώσω, σκέφτομαι και γράφω πως ο πυρήνας των παρανοήσεων και του υπέρτατου μίσους μεταξύ των –λέμε τώρα - ιδεολογιών (ή ό,τι τέλος πάντων σήμερα έχει ο καθένας στο κεφάλι του σύμφωνα με αυτό που τον συμφέρει, ώστε να επιβιώσει το λιγότερο καράνετα, με όσο δυνατόν λιγότερες ή και καθόλου τύψεις και που το ντύνει ιδεολογία, το ανεβάζει χωρίς τσίπα στο εικονοστάσι των Μεγάλων Ιδεών κι άντε μετά να τολμήσεις να του το κράξεις) είναι η απότομη και χωρίς κανένα, απολύτως κανένα μεταβατικό στάδιο μετατροπή της ζωής της πλειοψηφίας, σε εντελώς και αδικαιολόγητα πολυτελή σε σχέση με την εντελώς αμέσως προηγούμενη γενιά. Μιλάμε για χάσμα, όχι αστεία. Μιλάμε για μεγάλα κενά λογικής.

Είναι λες και η γενιά μας βγήκε με ένα χρυσό καθίκι κολλημένο στον κώλο της και από τότε είναι απολύτως αδύνατον για τους χεσμένους αυτού του κόσμου, ακόμη και για την αμέσως προηγούμενη γενιά, να μας δώσει να καταλάβουμε πλήρως τι σημαίνει κώλος, σκατά, αληθινά σκατά και πόσο πολύ βρωμάνε. Εμείς μόνο χρυσό καθίκι βλέπουμε. Και χάσαμε τόσο πολύ την επαφή με τα σκατά που πλέον ό,τι μας βρωμάει το λέμε έτσι κι ας πρόκειται απλά για κάθε άγνωστη οσμή. Κι όλοι μας, ζώντας με χρυσά καθίκια και θέλοντας έναν σκοπό ή απλά λιγότερες τύψεις, αγωνιζόμαστε με ιδανικό να εκλείψουν τα σκατά των άλλων, των μη προνομιούχων. Αδυνατούμε όμως να αναγνωρίσουμε τα αληθινά σκατά που ήδη έπνιξαν τους διπλανούς μας. Κι αυτό γιατί όλη μας τη ζωή μιλάμε για τα σκατά των μακρινών χεσμένων, έχοντας ο καθένας στο κεφάλι την δική του εικόνα για το τί ακριβώς είναι σκατά. Άλλος τα φαντάζεται κόκκινα, άλλος μαύρα, άλλος με δόντια, άλλος με ουρά.

Όλοι ξέρουμε τι είναι και τί κάνει η φυσική επιλογή. Καιρός να μάθουμε και που οδηγεί η παρά φύσιν επιλογή. Διότι συνειδητοποιείς ξαφνικά πως όλες αυτές οι φιλάνθρωπες και ρομαντικές ιδεολογίες, ακόμη κι αυτές που μας φαίνονται μισάνθρωπες, είναι τίποτε άλλο παρά επιλεκτική ευαισθησία σε συγκεκριμένα δεινά του πλανήτη, συγκεκριμένων κατατρεγμένων αυτού του κόσμου και ακόμη κι αυτή, είναι μια γιγάντια φούσκα και υποκρισία άπαξ και σκάσει μύτη το πιο μικροσκοπικό δικό μας δεινό ή ό,τι τέλος πάντων μας το βαφτίσουν ή επιτρέπει η «ιδεολογία» που διαλέξαμε για δεινό. Γιατί αίσθηση του μέτρου και ειδικά για το τί και σε ποιά ποσότητα και από που εκπορευόμενο έχεις δικαίωμα να ονομάσεις κάτι δεινό, δεν μας βοήθησε η ραγδαία εξέλιξη να καλλιεργήσουμε. Βγαίνει πια μόνο σε προκάτ. Με τα ταμπού του, τα ιερά βιβλία του, τα στραντζαριστά μυαλά του, με τα όλα του.

Μετανάστης ή φύλακας λουσμένος με βενζίνη; Ποιό απ΄τα δύο είναι το πραγματικά άξιο φρίκης; Ναι, το «λουσμένος με βενζίνη» μόνο του δε φτάνει. Αναρχικός ληστής, αλλοδαπός ληστής ή σκέτος ληστής, αν απειλήσεις κόσμο με καλάζνικοφ και πάρεις και όμηρο; Ναι, πλέον έχει σημασία η ιδεολογία και η καταγωγή του ληστή τράπεζας με όπλα και ομήρους για να καταδικάσεις τη ληστεία ή όχι. Βασανιστήρια σε ληστή, πακιστανό ή παιδεραστή; Όχι, πάλι δεν φτάνει σκέτο. Έχει σημασία τί είναι ο βασανιζόμενος και θα αποφασίσεις ανάλογα το ιδεολογικό σου τερατόμετρο. Όπως και η θανατική ποινή που ανάλογα το “τέρας” όλο και περισσότεροι πλέον δέχονται να την ξανασυζητήσουν. Δημοσίευση προσώπων οροθετικών ιερόδουλων, παιδεραστών, ληστών ή μπάτσων που έκλεψαν μετανάστες; Απαράδεκτο, μέχρι να αποδειχθούν ένοχοι. Πάντως τις πόρνες τις πήδηξε όλη η Ελλάδα, είναι και λόγοι υγείας που συντρέχουν, άντε μωρέ ποια θα διαμαρτυρηθεί άλλωστε, ποιος έχασε την αξιοπρέπειά του να την βρουν αυτές;

Και το μόνο που μένει αν εσύ δεν έχεις πια χρυσό καθίκι στον κώλο, κι αν είσαι ήδη στ’ αλήθεια χεσμένος για να τελειώνεις με την συμφεροντολογική βλακεία, είναι να πάρεις τα σκατά και να τους τα τρίψεις στη μούρη για να καταλάβουν ότι νάτα, αυτά είναι ρε μαλάκα, εδώ στο χέρι μου φτάσανε, αυτό είναι το χρώμα τους και παγκόσμια το βλέπουν για Σ-Κ-Α-Τ-Ι, ούτε κόκκινο, ούτε μαύρο, ούτε με χρυσόσκονη, ΣΚΑΤΙ και βρωμάνε ανυπόφορα. Άσε τα τραγούδια και τα συνθήματα και τους “αγώνες” και το θέατρο, άσε κάτω τη μπογιά που σου αρέσει, θα αρκούσε μονάχα ένας κουβάς νερό. Καθαρό νερό.

Πιστεύω ακράδαντα ακόμη πως την τύχη σου τη φτιάχνεις - πάντα με ταβάνι, μη γελιόμαστε, δε θα φτάσεις στ’ άστρα αν δεν γεννήθηκες κάπου εκεί κοντά - αλλά τελικά για να τα καταφέρεις πρέπει πρώτα να μπορείς να διακρίνεις επακριβώς τι είναι τύχη και τι ατυχία, τι είναι άρωμα και τι σκατά και πόσο ισοπεδωτικοί και αλαζόνες καταντήσαμε να τα νομίζουμε όλα πια για υποκειμενικά. Γι’ αυτό κυρίως ατυχούμε. Γι’ αυτό αποδεκατιστήκαμε.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Philosophy, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Θεομηνίες

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 15, 2013


[...]
Όταν πια βυθίστηκε και η Σαλαντίδα, ο Υπόκοσμος τρομοκρατήθηκε για τα καλά. Κι όπως συχνά συμβαίνει όταν επικρατεί τρομοκρατία, τα πάντα άρχισαν να βυθίζονται στο σκοτάδι. Οι σκέψεις, οι ιδέες, οι αντιλήψεις, ακόμα και η όψη των ανθρώπων σκοτείνιασαν. Η λατρεία των θεών έγινε σχεδόν επιτακτική. Το ίδιο και η εμμονή στις παραδόσεις, στις παλιές αξίες και στην εσωστρέφεια. Όλοι προτιμούσαν να γίνονται τα πράγματα όπως στους «παλιούς καλούς καιρούς», τρέφοντας τη γνωστή ψευδαίσθηση πως κάποτε τα πράγματα ήταν σίγουρα πολύ καλύτερα. Που θα μπορούσε όντως να ισχύει κάτι τέτοιο μέσα σε μια γυάλα κολυμπώντας ανέμελα με γυαλιστερά χρυσουλί πτερύγια.

Φαινόταν πως κατά έναν περίεργο τρόπο ο θεός Φόβος, χωρίς καθόλου να έχει αναμειχθεί, είχε καταφέρει να φυλακίσει στις φτερούγες του το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού της Πλάσης. Οι ιερείς, απ’ την άλλη, παρόλο που ξαφνικά απολάμβαναν μεγάλης αναγνώρισης και πλούτου, δεν ήταν καθόλου χαρούμενοι γι’ αυτό, διότι η φιλοσοφία ενός ιερέα έγκειται στο να καταφέρει να απαρνηθεί το εγώ του, αλλά όχι τόσο ώστε να το αφήσει να του πεθάνει.
[...]

[Υπόκοσμοι, Εκδ. Λιβάνη]

τα τρέχοντα δρόμενα (sic): A Very Greek Depression


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Sucks | Leave a Comment »

Ναι ρε, εμφύλιος

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 25, 2013


Είμαι σε κάθε περίπτωση με την πλευρά του εργαζόμενου. Έχω υποστηρίξει στο παρελθόν με λύσσα το δικαίωμα της απεργίας διότι πιστεύω ακράδαντα πως είναι το ύστατο αληθινά διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια του αδυνάτου και της εργατιάς και άλλες πίπες που μετά από μία άθλια πενταετία ασυδοσίας, τις έκανα ευχαρίστως γαργάρα και ειδικά την τελευταία φορά πριν ξενιτευτώ, που χάλασα από τα λεφτά του ηλεκτρικού για να πληρώσω τα έξι πολύτιμα εικοσάευρα στους ταρίφες που με πηγαινόφερναν Αιγάλεω - Γέρακα πρωί βράδι, για ένα μαρτυρικό τριήμερο με συν περίπου 2 ώρες κίνησης προστιθέμενες στο τετράωρο που ήδη ξόδευα στους δρόμους καθημερινά για να πάω στη δουλειά μου. Με λίγα λόγια, αυτό σήμαινε ότι όσες φορές το μήνα ήθελαν διάφορα οι ΑΡΧΙΜΑΛΑΚΕΣ των μμμ εγώ έπρεπε να τη βγάζω 6 ώρες τη μέρα στους δρόμους, να μην βλέπω καθόλου το μωρό μου ξύπνιο, να χάνω τουλάχιστον δύο θηλασμούς (και άρα να πρέπει να θηλάζω όλη νύχτα για να μη μου κοπεί το γάλα) και να ζητάω στο τέλος και δανεικά για να τσοντάρω στους λογαριασμούς μου που τσεκουρεύονταν από τα ταξί και τις βενζίνες όποτε είχα αμάξι.

Έχω βαρεθεί να μου τη λένε για την έλλειψη αλληλεγγύης, για τον “εμφύλιο που θα γυρίσει εναντίον όλων μας, για τους κοινούς αγώνες που όλοι πρέπει να κάνουμε απέναντι στον κοινό εχθρό και μετά από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας, απολύσεων και ΧΟΝΤΡΗΣ ανασφάλειας το μόνο που θέλω να τους ζουμπήξω τη μάπα και να τους ρωτήσω ΡΕ, ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ;

Πέφτουν κορμιά καθημερινά στον ιδιωτικό τομέα, οι πρώτοι που φάγανε μειώσεις ήμασταν εμείς και μάλιστα ΤΡΙΑ χρόνια πριν που ούτε σας είχε περάσει ποτέ από το μυαλό για κρίση, οι άνθρωποι που πλέον πεινάνε κυριολεκτικά πεινάνε, προήλθαν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα, εκείνοι που πριν την κρίση, με πρόφαση την κρίση έχασαν πρώτοι τις δουλειές τους ήταν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα και εκείνοι που πρωτοδέχτηκαν μισθούς για τους οποίους θα καιγόταν η Αθήνα αν ήσασταν στη θέση τους ήταν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα.

Βάλτε λίγο το όποιο μυαλό σας να δουλέψει. Ποια αξιοπρέπεια και ποια κεκτημένα και ποιοι κατώτατοι μισθοί; Για να φτάσει ο μισθός σας ΜΑΛΑΚΕΣ σήμερα στα 700 ευρώ, σημαίνει ότι εμείς ΉΔΗ ξενιτευτήκαμε, ΉΔΗ είμαστε απλήρωτοι, ΉΔΗ η εταιρεία μας έβαλε λουκέτο, ΉΔΗ πεινάμε. ΗΔΗ δεν έχουμε μισθό. Κι εσείς που τώρα ξυπνήσατε από τη νιρβάνα σας, το πρώτο που σκεφτήκατε να κάνετε ενάντια σε εκείνους που σας καταπιέζουν με χρονοκαθυστέρηση ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΠΗΔΗΞΑΝ ΠΡΩΤΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΖΩΕΣ είναι να βάλετε ΠΑΛΙ ΕΜΑΣ να φάμε σκατά. Και άμα τολμήσουμε και πούμε κουβέντα αμέσως “ΕΜΦΥΛΙΟΣ”. Ναι ρε, εμφύλιος! Εμείς είμαστε οι αληθινά καταπιεσμένοι, οι αληθινά διωγμένοι, οι αληθινά ταλαίπωροι και καταλήγω πως πέραν κάθε ιδεολογίας* ΕΙΣΤΕ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ.-

*και μην ακούσω χαζομάρες για την ιδεολογία μου, όλα τα παραπάνω έχουν τόσο πολύ να κάνουν με την ιδεολογία μου, όσο αυτοί που τα προκαλούν όλα αυτά τολμούν να αποκαλούνται αριστεροί.

UPDATE: Ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του θέματος στο Buzz


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Δώσε κλώτσο

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 3, 2012


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πολύ ευτυχισμένο βασίλειο. Οι κάτοικοι είχαν δουλειές με φούντες, τα μαγαζιά φίσκα στο εμπόρευμα, οι σοδειές τούμπανο, οι στάνες γεμάτες ζωντανά που αυξάνονταν και πλήθαιναν - οκ, με όλη την φασαρία που συνεπάγεται κάτι τέτοιο - και το παλάτι θεόρατο, πάμπλουτο και δυνατό. Οι κύριες ασχολίες παλατιού και υπηκόων ήταν οι ανάλογες. Γλέντια, πανηγύρια, ένα τσικ δουλίτσα και πολλά πολλά παιδιά. Το δε παλάτι, είχε βουλιάξει στο στερεότυπο. Ο Βασιλιάς όλη μέρα με ένα μπούτι κρέας στο χέρι και το κλασικό λαδωμένο χρυσοπότηρο, που κάποιος έρμος μπάστακας γέμιζε ανελλιπώς, η βασίλισα διακόσμηση, ταπισερί, ανακαινίσεις και πάρτι ενώ η πριγκίπησα, το κλασσικό ξεπλυμένο ξανθό μαλλί κάτω απ΄το γόνατο, τις άπειρες προτάσεις γάμου και τα αέρινα σούρτα φέρτα στους διαδρόμους του παλατιού.

Όλα αυτά φυσικά, μέχρι την στιγμή που έπρεπε κάνει κοιλιά η ιστορία, όπως συμβαίνει σε κάθε γόνιμη εποχή. Μια πλημμύρα, ένα σύννεφο ακρίδες στα σπαρτά, τίποτα πειρατές, κάτι τέλος πάντων που λίγη σημασία έχει, διότι εκεί που θέλεις να επικεντρωθεί ο αναγνώστης δεν είναι τόσο τί έπαθαν, αλλά το μέγεθος της πίπας που πρέπει να φάνε οι ήρωες και εάν τελικά θα τη φτύσουν ή θα την καταπιούν, έπειτα φυσικά το κλασσικό κλαψομουνίασμα, ανάλογα βέβαια πόσο σαδιστής και σαπουνολάγνος είναι ο εκάστοτε συγγραφεύς. Κι αφού δεήσει ο χριστιανός και τελειώσουν οι θρήνοι, κάποια στιγμή έρχονται οι θρύλοι. Αναγκαστικό αυτό, σε όλα ανεξαιρέτως τα παραμύθια. Κι όπως ο σούπερμαν χρειάζεται μια γερή αναμπουμπούλα για να αναγκαστεί να σκίσει το λινό, όπως το βασιλόπουλο χρειάζεται μια γκομενάρα για να χαρίσει το υπερπολύτιμο φιλί του που το φύλαγε μόνο για την προκομένη, έτσι και οι Ήρωες των παραμυθιών, που ξέρεις ότι βρίσκονται πάντα μέσα, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να ξετσουνίσουν. Οι υπερδυνάμεις, ποικίλουν. Το ίδιο και τα κουσούρια. Γιατί υπερδύναμη χωρίς κουσούρι ή με άλλα λόγια, δόξα χωρίς κλαψομουνίαση, δεν.

Ο Σρεκ σωτήρας αλλά δεβλεπόταν, η σταχτοπούτα θεά αλλά φτωχιάπληντίμια, η Κοκκινοσκουφίτσα πονόψυχη αλλά τηνέφαγεοΛύκος. Έτσι και στο παραμύθι μας. Οι ήρωες το είχαν το κουσούρι τους. Κι ο βασικός αγώνας ενός ήρωα παραμυθιού, είναι να καταφέρει να βρει τρόπο να παραμερίσει το κουσούρι του για να φανεί η υπερδύναμη. Ή τέλος πάντων, να πείσει παρά το κουσούρι ότι όντως έχει μια υπερδύναμη. Το άσχημο είναι ότι στα Παραμύθια Του Κλώτσου που ποτέ δεν έφτασαν στ’ αφτιά σου, οι ήρωες δεν το κατάφεραν αυτό. Ή τέλος πάντων το προσπάθησαν, αλλά δεν “έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα”. Το ακόμη πιο άσχημο είναι, ότι αν αντέχεις λίγο το σπλάτερ, αυτά είναι πιο γήινα παραμύθια από τ’ άλλα. Δεν μπορείς να εκθειάζεις μια Σταχτοπούτα, έναν Σρεκ και έναν Παπουτσωμένο Γάτο και να αγνοείς τις στάχτες χιλιάδων ηρώων που δεν είχαν τη δύναμη να σώσουν το παραμύθι τους.

Φτώχεια, ψαλίδια στα χέρια, μεγάλη μύτη, δυσμορφία στα παιδικά χρόνια, δεν έχει σημασία το κουσούρι, σημασία έχει ότι σ’ εκείνα τα παραμύθια, κανείς τους δεν κατάφερε να ξεπεράσει το κουσούρι ή κανείς δεν τους έδωσε την ευκαιρία να κοιτάξει πέρα απ΄αυτό. Ή ότι το ξεπέρασαν αλλά τελικά δεν υπήρχε καμία υπερδύναμη από πίσω. Κι έτσι, φτάνεις να επιλέγεις συνειδητά τα Παραμύθια Με Το Καλό Τέλος, γιατί αν πεις να εξιστορήσεις κάτι από τον αληθινό κόσμο, με τόση στάχτη, θα καταλήξεις με άλλο ένα Παραμύθι Του Κλώτσου όπου αντί για το “έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα” θέλεις να φωνάξεις: “Σαλάχια”!


*Σαλάχια= Oh fuck στο Βυθό Του Μπικίνι


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Philosophy, Silly, Sucks | Leave a Comment »

10 A.C.

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 5, 2012


Είναι αδιανόητο, το ξέρω, αλλά η κρίση για την πλειονότητα δεν είναι υπόθεση δύο ή τριών χρόνων για να φέρει τόση απελπισία, κατάθλιψη και φυγή. Είναι κοντά στη δεκαετία που αυτή η μαλακισμένη αίσθηση να τρέμεις τυχαία γεγονότα, να είσαι έρμαιο συνθηκών που καθόλου δεν μπορείς να ελέγξεις, εξουθενώνει κόσμο. Τα τελευταία δύο χρόνια απλά έγινε κοινό αίσθημα και επιτέλους είναι μεγάλη ανακούφιση να βλέπεις τα newsfeed σου να συντονίζονται λίγο περισσότερο με το μέσα σου. Και η γιγάντια απόφαση της φυγής, δεν σου φαντάζει πια καθόλου γιγάντια, δεν είναι κάτι της στιγμής, ούτε φεύγεις για να ανοίξεις ορίζοντες.

Η απόφασή μου να φύγω δεν ήταν επειδή για δύο χρονάκια ζορίστηκα. Ήταν επειδή βαρέθηκα να τρέμει το φυλλοκάρδι μου κάθε φορά που η ρουτίνα μου έπρεπε να ξεφύγει από την προσεκτικά υπολογισμένη νόρμα. Αυτό που άλλοι λένε ρουτίνα, αλλά για σένα είναι ασφάλεια. Μια απεργία στις συγκοινωνίες σημαίνει ότι είτε θα σε γονατίσει η βενζίνη είτε ότι θα κινδυνέψει η θέση σου. Μια έξτρα χρέωση της εφορίας, ένας ακόμη λογαριασμός, μια μείωση του μισθού, ακόμα και το παραμικρό προβληματάκι στο αυτοκίνητο ή μια ξαφνική επίσκεψη σε γιατρό, είναι γιγάντια απόκλιση από τον ήδη ανύπαρκτο προυπολογισμό σου. Απλά πράγματα για τους πολλούς, μετατρέπονται σε εκστρατείες ολόκληρες, αν πεις για μια φορά να ακολουθήσεις, έτσι για να νιώσεις λίγο φυσιολογική.

Την απόφασή μου αυτή, να φύγω χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ενίσχυσε τρομακτικά το τελευταίο τρίμηνο πριν έρθω στην Κύπρο. Ακόμη τρέμω εκείνη τη μαύρη εποχή που χρειάστηκε να μείνω μόνη μέχρι να μεταναστεύσω. Για τρεις μήνες έπρεπε να πηγαινοφέρνω το μωρό στις γιαγιάδες, να δουλεύω με τρεις ώρες διαδρομή καθημερινά, να φέρνω βόλτα το σπίτι, να φοβάμαι μην αρρωστήσω, μην αρρωστήσει, να προσπαθώ να την κοιμήσω και να κοιμηθώ. Κι όλα αυτά, με το άγχος της νέας χώρας και τον άνθρωπό μου να ταλαιπωρείται τρομακτικά με ποδαρόδρομους ωρών καθημερινά, πανάκριβα ξενοδοχεία και αρκετά άστεγα βράδια. Και αυτά, απ΄όσα μου έλεγε.

Μίσησα μέσα από την ψυχή μου τον τρόπο που εκδιώχθηκα από το σπίτι μου και θύμωσα απίστευτα που μετά από τόσα χρόνια δουλειάς και κούρασης δεν υπήρχε η ελάχιστη αίσθηση γαλήνης που θα ‘πρεπε να υπάρχει όταν γυρνάς σπίτι σου το βράδι. Και την έψαξα αλλού. Και τη βρίσκω διακεκομένη γιατί τα μόνα που μου λείπουν δεν μπορώ να τα έχω. Δεν γίνεται να ξεκολλήσω συθέμελα ένα τσούρμο σπίτια με ανθρώπους και να τα ριζώσω δίπλα στο νέο μου σπίτι.

Η “κατάρα” της γαλήνης που στη δώσανε με αρκετά χιλιόμετρα ανταλλαγή, είναι ότι έχει ταβάνι. Θα έχεις πάντα τον κίνδυνο να βλέπεις τα ακριβή όριά της όταν μιλάς με τους δικούς σου πίσω. Όταν ας πούμε, σου λέει χαρούμενος ο πατέρας σου ότι έκατσε δυο ώρες στην ουρά για μια σακούλα ρύζι, εσύ κάθε φορά, θα κατεβάζεις το κεφάλι για να μη βρει στο καινούργιο σου ταβάνι.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks | Leave a Comment »

Χρέος ΜΟΥ;

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 20, 2012



Η εμμονή να εξισώνεται στην συνείδηση και τους λόγους των πολιτικών, το χρέος του καθενός μας με το κρατικό, ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ. Είναι ντροπή να ακούγεται κάτι τέτοιο, δεν είναι καθόλου το ίδιο, στην ουσία πρόκειται για δύο ανταγωνιστικές έννοιες που όταν η μια είναι στα ντουζένια της η άλλη θα είναι καταδικασμένη να υποφέρει. Και συνήθως το κάνει η δεύτερη.

Όσο και να μου παπαριάζετε τα αφτιά ότι π.χ. οι απολύσεις και τα κλεισμένα μαγαζιά θα βοηθήσουν να ανακάμψει το κράτος ή είναι παράπλευρες απώλειες πραγμάτων που πρέπει να γίνουν, εγώ βλέπω ότι έτσι δημιουργούνται καθημερινά ένα κάρο προσωπικά χρέη πάνω από κεφάλια ανθρώπων. Ανθρωπένιων ανθρώπων. Που τρώνε, ζουν, αναπνέουν και πεθαίνουν πάρα πολύ γρήγορα σε σχέση με ένα κράτος, ας πούμε. Και αυτή ακριβώς είναι η ένστασή μου. Το κράτος δεν θα πεθάνει αύριο, δεν πάθει καρδιά από το άγχος, δεν θα του πέσουν τα μαλλιά, δεν θα πάθει κατάθλιψη, δεν θα πεινάσει με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Θα μου πείτε, δεν γίνεται να είμαστε αποκομμένοι από τα προβλήματα του τόπου μας, σε άλλες εποχές άλλοι έδωσαν τη ζωή τους για τη χώρα τους. Θα σας πω ότι ευχαρίστως να δώσω και τη δική μου αλλά για κάτι που να αξίζει αλλά όχι και για τις μερσεντέ και τις βίλες του κάθε μαλάκα κλέφτη που κατάφερε να τρουπώσει σε ένα αξίωμα.

Σόρι κιόλας, αλλά δεν έχω μια αιωνιότητα για να δρέψω τους καρπούς των θυσιών σας, όπου να ‘ναι θα μου πάρουν μέτρα για φέρετρο ενώ εσείς πάντα θα έχετε έναν παπάρα να λέει ότι χρωστάμε, να γεμίζει τον κόσμο ενοχές για ένα αστρονομικό ποσό, ένα ποσό που θα μας ακολουθεί προφανώς για αιώνες, ένα θα λέει, κρατικό χρέος. Και θα συνεχίζει να τολμά να τα λέει αυτά όταν εμένα θα με τρώνε τα σκουλήκια, όταν θα συνεχίζουν να υπάρχουν άνεργοι, απλήρωτα ρεύματα και νοίκια και ένα κάρο καινούργια μικρά χρέη που θα κατσικώνονται πάνω από κεφάλια ανθρώπων από πραγματική σάρκα, οστά, όνειρα και ελπίδες. Και αντίθετα με εμάς, το Κράτος παρότι θα βυθίζεται στη φτώχεια, τη λιτότητα και την εξαθλίωση, δε θα πεθάνει ποτέ.

(αφιερωμένο στον αρχιμαλάκα υπάλληλο του ΤΕΒΕ που προτελευταία μέρα στην Ελλάδα εκτός από μπαλάκι στα πήγαινε-έλα, θυμήθηκε να μου κάνει και κήρυγμα για το μοναδικό του τόπου μας)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Η Αφήγηση

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 19, 2011


Η Αφήγηση


Ψάχνουν λέει, όλοι την Αφήγηση. Καινούργιος όρος αυτός, από εκείνους τους επιστημονικούς που κάθεσαι λέει και διαβάζεις, αναλύεις, βάζεις και λίγο έρευνα, λίγο κριτική σκέψη, ψιλοβιώνεις κιόλας -όσο πατάει η γάτα φυσικά - και βγάζεις το πόρισμα. Αμέσως μετά, το πετραδάκι σου προστίθεται σε όλα εκείνα τα άλλα πετραδάκια και όλα αυτά μαζί κάνουν την Αφήγηση. Αλλά λέει, αυτή τη φορά δεν έχουμε Αφήγηση. Δεν μπορούν να την εντοπίσουν πουθενά. Οι διανοούμενοι είναι αλλού ντ' αλλού, οι δημοσιογράφοι όπως τους ξέραμε, όλοι εμείς προφανώς δε μπορούμε να κάτσουμε με τίποτα για πάνω από δέκα λεπτά σε καρέκλα γιατί καίγεται ο κώλος μας και οι υπόλοιποι έφυγαν και μας παράτησαν. Κι αντί να ψάξουμε λύσεις, τρώμε την τρεντιά και ψάχνουμε όλοι μας την Αφήγηση.

Είχα σκοπό να την έγραφα επιστημονικότατα την Αφήγησή τους για να εμπέδωναν απ΄έξω κι ανακατωτά τί συμβαίνει τριγύρω αφού τα θέλουν και γραπτά, αλλά λυπάμαι δεν έχω χρόνο. Έχω ένα σπίτι να ξεσκαρτάρω κι ένα μωρό να ξεριζώσω από τη χώρα του και τα παπούδια του στα καλά καθούμενα. Έχω να ψάξω για δουλειά, σχολείο, νέο σπίτι, νέο νοικοκυριό να φτιάξω απ΄την αρχή, κι όλα αυτά, ενώ ο άντρας μου έχει ήδη μεταναστεύσει. Θα πρότεινα όμως το εξής: άμα ακούτε Αφήγηση να τρέχετε μακριά. Να παρακαλάτε να μην καταφέρει τελικά κάποιος από εμάς και κάτσει και σας τη γράψει.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

και λίγο metabloggin

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 27, 2011


Ήθελα εδώ και μέρες να πω στο ellinaki ότι δε φταίει ο νεοέλληνας για το χάος και τις δυσκολίες της δωρεάς. Η διαδικασία δωρεάς βλαστοκυττάρων στην Ακαδημία αυτή καθαυτή είναι πανεύκολη. Ίσως η μόνη "δυσκολία" ήταν ότι αμέσως μετά τη γέννα έτρεχε ο άντρας μου να αφήσει τον ασκό, άντε το πολύ τριαντάλεπτο.

Η μεγάλη δυσκολία ήταν να πείσει το μαιευτήριο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μας χρεώσουν 300 ευρώ επειδή λέει χρησιμοποιήσαμε τις εγκαταστάσεις τους. Που ακόμα και οι σύριγγες και ο ασκός ήταν δοσμένα από την Ακαδημία. Που ακόμη κα η νοσοκόμα και ο γιατρός επιβεβαίωσαν ότι δεν επιθυμούν να χρεώσουν τη διαδικασία. Και ο αγώνας δεν είναι μόνο να τους κράξεις για να μην πληρώσεις. Ακόμη και να το δεχτούν, πρέπει όχι απλά να το αφήσουν έτσι στο τιμολόγιο αλλά να φαίνεται κι εξοφλημένο για να μπορείς να πάρεις το επίδομα από τα ταμεία. Γι' αυτό ακούει ο κόσμος δωρεά βλαστοκυττάρων και τρέχει. Αλλά μη μασάτε. Ντου στα λαμόγια που θα μας κάνουν Νεοέλληνες με το έτσι θέλω. ΔΕΝ είμαστε ρε!

[πρέπει να βρω χρόνο να χώσω. Είναι τόσα πολλά που ΔΕ θα σταματάω]


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Καλοί μου άνθρωποι!

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 21, 2011


Κι ακούω κι αυτό το απίστευτο, ότι λέει, μετά την κρίση όλοι θα κάνουμε τους απολογισμούς, τις ενδοσκοπήσεις, τα μαγικά και τα τσι μας και θα γίνουμε λέει, καλύτεροι άνθρωποι. Για να μην ξανακυλήσουμε, λέει. Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ πάντως το πήρα απόφαση, θα γίνω λαμόγιο του κερατά. Kάθε είδους χοντροθύελλα δε σε κάνει δυνατό, σε κάνει φοβισμένο. Και κυρίως, σε πείθει ότι δεν πρέπει σε καμία των περιπτώσεων να αφήσεις να σου ξανασυμβεί εσένα αυτό. Γιατί μόνο εσύ ξέρεις πως έγινε η κωλάρα σου να το ξεπεράσεις και επειδή πλέον δεν είσαι και πολύ σίγουρη ότι αν σου ξανασυμβεί θα τη βγάλεις καθαρή. Γιατί ως καλός άνθρωπος (sic) κοιτάς πρώτα τους άλλους και με μαθηματική ακρίβεια σε πηδάνε τα λαμόγια ενώ ως λαμόγιο διασφαλίζεις ότι δεν θα ξανασυμβεί κακό πρωτίστως σε εσένα και την οικογένειά σου.

Δοκίμασα κάθε είδους πρακτική ΜεΤοΣταυρόΣτοΧέρι για να φτάσω πλέον, να με νικήσει η φυσική επιλογή και συγκεκριμένα το ανώτερο είδος του Λαμόγιου. Ε, η μόνη λύση είναι η μετάλλαξη. Να βγάλεις νύχια, να θρέψεις χοντρή πέτσα, να βάλεις μάτια αετού και το κυριότερο, να μυρηκάζεις. Να τα μασάς, να τα μασάς, να τα μασάς από παντού και μετά να τα καταπίνεις. Κυρίως αυτό.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Where is my mind?

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 14, 2011


Ξέρεις πόσα κείμενα γράφονται καθημερινά στα κεφάλια μας; Ξέρεις τί λέζα έχεις γλιτώσει από τα χιλιάδες νοερά ποστ την ώρα που περιμένουμε το μετρό, το λεωφορείο, την ώρα που περπατάμε το πρωί για τη δουλειά, στη δουλειά, στον ξύπνιο, στα τόσα ζόρια; Ατέλειωτα κείμενα για όλα όσα συμβαίνουν, γιατί είναι πολλά, ξεχειλίζουνε και θα σε σκάσουν άμα δεν κάνεις ότι τα λες κάπου. Πρέπει έστω νοερά να πεις για όλα εκείνα που σου γουρλώνουν τα μάτια, που σε ξεκαρδίζουν μες τη μαυρίλα, που σε κάνουν και σαλτάρεις. Αλλά τί να γράψεις. Τί να πρωτογράψεις. Γιατί πονάνε τα πάντα πια. Δε φτάνει δηλαδή που ζούσαμε στην κοσμάρα μας, τώρα μαθαίνουμε πως δεν επρόκειτο καν για κοσμάρα αλλά για κοσμάκι του κερατά. Οι περισσότεροι είμαστε με μόνιμες τανάλιες στα στομάχια για το περισσότερο μέρος της ημέρας και της νύχτας μη σου πω. Ένα βλαμμένο συνοθύλευμα από φόβους, αγωνίες, εικόνες τρομακτικές που δε θες αλλά σου σφηνώνονται στο κεφάλι και δε σ’ αφήνουν να πάρεις ανάσα.

Τι είπε ο ένας, τί είπε ο άλλος, πότε πτωχεύουμε, πότε μας την πέφτουνε, πότε κόβουν το ρεύμα, πώς σκατά θα επιβιώσουμε. Μου μοιάζουν όλοι με εκείνη τη τύπισσα στη διαφήμιση που περπάταγε και έκανε υπολογισμούς αν θα τη φτάσουν τα λεφτά για ψώνια, μόνο που τώρα είμαστε όλοι μια πίστα παρακάτω, μάλλον κάτι χοντροπίστες παρακάτω, άμα ακούς να ρωτάνε πόσα μακαρόνια να βάλουν στην άκρη για μια ώρα ανάγκης, πώς θα πάνε στη δουλειά χωρίς φράγκο και πόσο νερό άραγε να θέλει ένα μποστάνι στο μπαλκόνι. Και εκείνη η κυρία ένα βράδυ στο μετρό. Που έκλαιγε για δέκα ευρώ στο τηλέφωνο. Τα παιδιά της στο νοσοκομείο και δεν έβρισκε δέκα ευρώ να ταΐσει τα εγγόνια. Και αυτός που μιλούσε δεν είχε να της δώσει. Και δεν είχα ούτε εγώ. Αλλά και να ‘χα, πώς να πλησιάσεις τον άλλο να τον βοηθήσεις; Φαγωθήκαμε να γίνουμε κυριλέδες και τώρα πρέπει να περάσεις κάτι τοίχους ΝΑ για να ξαναγίνεις άνθρωπος. Και μη γελιόμαστε, δεν ξαναγίνεσαι. Δεν υπάρχει γυρισμός αλλιώς όλοι θα τρέχαμε στη Σομαλία. Ή έστω οι καρδιές μας.
Μαλακία, έγινα πολύ μελό. Δε βαριέσαι, πες ότι δεν τα διάβασες. Μια φορά εγώ τα ‘πα γιατί ό,τι και να κάτσω να γράψω εδώ και βδομάδες, καταλήγω να μη θέλω να το δεις. Κυρίως μπας και γλιτώσω από κωλοκβαντοθεωρίες και λοιπά μεταφυσικά. Όχι ρε, άμα δεν τα διατυπώσω, ΔΕΝ ισχύουν. Στο κεφάλι μου είναι όλα. Σε ολονών μας τα κεφάλια. Μόνο.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Sucks, Uncategorized | 8 Σχόλια »

Δε φάιναλ θολουθιόν

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 17, 2011


Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ότι ακόμη κι ένα ευρώ στα σωστά χέρια, (δηλαδή σε οποιουδήποτε εκτός από του κράτους) μπορεί να λύσει κάποια από τα προβλήματά μας. Τόσα χρόνια μας πρήζουν τα συκώτια για τη δύναμη του λαού και τη δύναμη της ψήφου και τη δύναμη των πολλών και άλλα τέτοια. Σκέφτηκα λοιπόν, φαντάσου δύναμη που θα έχουν όλοι οι παραπάνω στο πιο φραγκάτο. Για φαντάσου δηλαδή, ένα μάτσο Αγανακτισμένους ΚΑΙ με λεφτά.

Δε σου λέω όλοι, 5 μυριάκια Ελλήνων να δώσουμε από ένα ταλιράκι για παράδειγμα, μαζέψαμε μάνι μάνι 25 μυριάκια για πλάκα. Ελάχιστα συγκριτικά δηλαδή, αλλά ρε παιδί μου βαστάμε κάτι να διαπραγματευτούμε. Και με τους πολιτικούς που έχουμε, μόνο με λεφτά μπορείς να τραβήξεις την πλήρη προσοχή τους. Και να το εκμεταλλευτούμε. Όπως μία τράπεζα ας πούμε.

Θέλεις κύριε να κάνουμε μπίζνες; Ωραία. Και να δεις μετά γλέντια. Πώς μας τα κουνάει το ΔΝΤ και κάνουμε τούμπες; Έτσι θα τα κουνάμε κι εμείς. Θες κύριε κι άλλα λεφτά; Καίγεσαι να πληρώσεις συντάξεις και δεν έχεις; Θέλει το κράτος λαδάκι στη μηχανή και το ΔΝΤ είναι αναποφάσιστο; Εδώ. Εμείς. Εδώ οι καλοί τοκογλύφοι. Ξέχνα τους όρους των μνημονίων, φτύσε την κακιά μέρκελ και τους ξινούς αυστριακούς και όλους τους ξένους και αυτά που σε υποχρεώνουν να υπογράψεις κι έλα εδώ να τα πάρεις από μένα.

ΑΛΛΑ πρώτα πάρτε αυτό, διαβάστε το και υπογράψτε παρακαλώ:
[χεχε, μπορεί να είμαι κατά της βίας αλλά μόνο της σωματικής]

===================================
Όρος Άλφα και Ωμέγα: Για να εκταμιευθεί έστω κι ένα ταλιράκι από το Ταμείο Των Κονομημένων (πρώην Αγανακτισμένων δατ ιζ), πρέπει να εξαφανιστεί δια παντός από τη βουλή οποιοσδήποτε έχει κάνει βουλευτής (και οι συγγενείς του έως 4ου βαθμού) έως την 01.06.2011.
Υπογραφές
(χώρος για 300 τζίφρες)

Με αγανάκτηση,
Όλοι Εμείς

===================================

Φυσικά και το ξέρω ότι έτσι θα χάσουμε και μερικούς καλούς πολιτικούς αλλά αν είναι τόσο καλοί όσο φαντάζομαι, ε ας θυσιαστούν για το καλό του τόπου. Βέβαια, το ίδιο θα πούμε και στα λαμόγια. Θα τους πούμε μην στεναχωριέστε παιδιά, κάτι θα βρεθεί και για σας. Πρέπει να βοηθήστε τον τόπο δια της απουσίας σας. Δε θα χαθείτε τέτοιες καρδιές. Κάνετε αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες αφού έχετε συνηθίσει να «υπηρετείτε τον λαό». Λυπούμαστε, θα μας λείψετε, έχει ο θεός αλλά μια φορά στην Βουλή, ούτε ζωγραφιστοί.

Και μην μου πείτε ότι είναι δύσκολο να μαζευτούν φράγκα. Αν τα βάλεις κάτω, τα εισιτήρια για να τρέχουμε τόσες μέρες στο Σύνταγμα μας έχουν ξεπαραδιάσει. Να μην πω για την ομογένεια, να μην πω για όσους κιμπάρηδες δώσουν κάτι παραπάνω, για αριστερούς με δεξιά τσέπη και κάθε είδους Πατριώτες Με Λεφτά που θα θελήσουν να βάλουν κάτι παραπάνω. Όλους θα τους πιάνει η καμπάνια.

Άσε που θα ξεχυθούμε στα ιντερνέτια κι Εμείς Οι Γαμάτοι Κειμενογράφοι Της Ελληνικής Διαφήμισης και θα κάνουμε τους ξένοι να κλαίνε με μαύρο δάκρυ μέχρι να πατήσουν το ρημάδι το κουμπάκι του ντονέισον φορ πουρ γκρις στο πέιπαλ.

Ε, κι άμα μαζευτούν ψίχουλα, δε χάθηκε ο κόσμος. Κάνουμε ένα μπάρμπεκιου στο Σύνταγμα, τα χαρίζουμε στην Ισπανία, φτιάχνουμε το Άγαλμα Του Μαλάκα, κάτι θα βρούμε.

[αυτά και άλλα συμβαίνουν μέσα στο νυσταγμένο κρανίο μιας τεθλιμμένης μάναger όταν το μόνο που τη χωρίζει από το σουκού είναι ένας κουβάς καφέ και μια χιλιάδα λέξεις ]

:D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Silly, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Φέρτε τον Antanas Mockus στη Βουλή

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 15, 2011



Η πρώτη δημοσίευση του άρθρου και τα σχόλια, εδώ.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε «υπερπολίτης» και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Η Ωραία Κοιμωμένη

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 7, 2011


Η κατάσταση τελευταία μου θυμίζει εκείνο το εξωφρενικό παραμύθι με την Κοιμωμένη. Που την καταράστηκε και καλά μια κακιά μάγισσα να κόβει τούφες δίχως αύριο και μόνο όταν βρισκόταν ένας πρίγκιπας που θα την αγαπούσε λέει αληθινά και θα τη φιλούσε κιόλας, τότε μόνο θα ξύπναγε. Καλά, πώς στο διάολο θα σε αγαπήσει ο άλλος αληθινά άμα μόνο τάβλα σε έχει δει ποτέ του; Και πώς στο διάολο θα εκτιμήσει ο πρίγκιπας αυτά που πρέπει να εκτιμήσει για να σε αγαπήσει, εκτός από βύζους, ποδάρες, μπούτια και άλλα στατικά;

Ζουμ άουτ. Ελλάδα. Κοιμωμένη. Γράψε λάθος. Ψόφια.
Οι περισσότεροι λέει, έχουν τη διάθεση κάτι να μας κάνουν. Και η Κοιμωμένη εκτός από Κοιμωμένη, τώρα είναι και Βρομισμένη, σχεδόν Αποσυντεθημένη, έχουν μπλαβιάσει τα άκρα της, έχουν πέσει τα μαλλιά της, έχουν μαυρίσει τα νύχια της. Η κατάρα συνεχίζει να λέει ότι πρέπει να αγαπηθεί. Κι άντε, να το προσπεράσεις αυτό γιατί μεταξύ μας κι ένα φιλί στην πτωματονύφη θα ήταν γερή απόδειξη αγάπης. Αλλά τι να την κάνεις έτσι, μετά;

Παρόλα αυτά, κι αντί να πάρουν ένα φτυάρι να τη θάψουν να τελειώνουμε, οι πρίγκιπες κάνουν ουρά. Πριν ούτε να τη φτύσουν και τώρα θέλουν να φιλήσουν το πτώμα. Να το “κουρέψουν”. Να το “αναδιαρθρώσουν”. Να το “επιμηκύνουν”. Να το “αναδιαπραγματευτούν”. Πράγματα που δεν κάνεις σε πτώμα. Σχεδόν ύβρις.

Ίσως η αληθινή κατάρα της μάγισσας δεν ήταν να σε αναστήσουν από αγάπη αλλά να μη σ’ αφήνουν να πεθάνεις. Από αγάπη.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Αγανακτισμένοι. Έτσι, για Αλλαγή

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 27, 2011


Όχι παιδιά. Αυτή τη φορά δε θα ψαρώσουμε. Τα αιτήματα και οι κουστουμαρισμένες απόψεις και οι ακαδημαϊκές συζητήσεις ήταν μέχρι χθες. Τώρα που στ’ αλήθεια πιάσαμε πάτο και λίγο πριν αρχίσει να κόβει η λόρδα, θα μας επιτρέψετε να είμαστε αγανακτισμένοι σκέτο. Έτσι, χωρίς αιτήματα, τουλάχιστον όπως τα έχετε στο μυαλό σας εσείς, με συντακτικό, ορθογραφία, στρογγυλές λέξεις και πιασάρικα στερεότυπα τύπου παγκοσμιοποίηση, ας πούμε. Λίγο πριν το τέλος, μας επιτρέπετε να πάρουμε στερεότυπα όπως η παγκοσμιοποίηση και να χρησιμοποιήσουμε για λίγο, έτσι; Για ελάχιστο. Να πάρουμε την κακή παγκοσμιοποιησούλα και να ανακαλύψουμε σιγά σιγά την δύναμή της ακόμα κι αν πρόκειται για απλή βουβαμάρα, αλλά σε όλες τις πλατείες της Ευρώπης.

Θα μας επιτρέψετε επίσης να κλείσουμε επιτέλους τ’ αφτιά μας στις αριστεροδεξιοκεντρώες μαλακίες που μας ταΐζατε καναλιακώς κυρίως, και να πάμε να τα συζητήσουμε εκ νέου, αλλά μόνοι μας. Όχι, μη σας κουράζουμε άλλο, δε θα χρειαστούμε ούτε μετάφραση, ούτε στρογγυλοποίηση, ούτε ισοπέδωση, ούτε άλλους λαϊκισμούς. Θα χρειαστούμε λογική. Θα δυσκολευτούμε αρκετά βέβαια γιατί μόνο στραβά μάθαμε να σκεφτόμαστε, αλλά ένεκεν της λόρδας που λέγαμε, θα βρούμε άκρη. Άλλωστε και την επόμενη μέρα εκεί θα ‘μαστε ακόμη να τα συζητάμε. Και την μεθεπόμενη.

Παίζει φυσικά να βρεθεί άκρη αν σκεφτείτε ότι εμείς ούτε θα ξεχνάμε τι λέγαμε χθες (σκρίπτα μάναμ’), ούτε θα καιγόμαστε ντε και καλά να υποσχεθούμε πράγματα αν δεν γίνονται. Τέρμα τα ψηφαλάκια άλλωστε. Τι να τα κάνεις άμα δεν υπάρχει φράγκο πίσω από τη θεσούλα που λιγουρεύεσαι; Απλή καλή λογική.

Και μην έχετε περιέργεια. Δε θα συζητήσουμε τίποτε αστροφυσικές. Τα του Υπουργείου Αυτονόητων (TM Δ. Ρουσσουνέλος) θα κάτσουμε να δούμε. Νεράκι, φαγάκι, δουλίτσα, κάνα ρουχαλάκι και μερικά σχολεία για αρχή. Τίποτε τρομακτικά ακατόρθωτο. Όταν φτάσουμε στα πυραυλικά συστήματα, τον Εχθρό και τις διπλωματικές σχέσεις με το Α’ Κενταύρου που είναι η ειδικότητά σας, θα σας φωνάξουμε να βάλετε ένα χεράκι. Προς το παρόν αντείτε σε κάνα συμβουλιάκι και τα λέμε.

Αιτήματα είπατε; Αιτήματα θέτε; Συνεχίζετε να θέλετε να τα δείτε διατυπωμένα;
Πώς να σας το πω και θα σας σοκάρω τώρα. Βασικά, ένα είναι το αίτημα και πολύ απλό. Αδιανόητο για τον τρόπο που σκέφτεστε και πράττετε ως σήμερα αλλά αυτό είναι, κι άμα δε σας αρέσει δε σας βάζουμε και κάνα πιστόλι στον κρόταφο. Μπορείτε πάντα να παραιτηθείτε. Χαλαρά. Πάντως το αίτημά μας είναι μονάχα ένα: ΟΛΑ. Έτσι, για Αλλαγή.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Μπου!

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 27, 2011


Την βαρέθηκα την μαλακία στον εγκέφαλο. Ειλικρινά. Οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από τους μετανάστες θα βρει από κάτω πέντε μαλάκες, άλλοι να κάνουν λόγο για τα δεινά που περνάμε, άλλα να με πρήζουν ότι μας φτώχυναν, άλλοι να υποστηρίζουν με μένος την υπεροχή μας, άλλοι να κάνουν χαβαλέ, ο καθένας τα δικά του.

Προσπαθώ να σκεφτώ μια κοινή ανάμνηση με όλους αυτούς, ένα πρόσφατο μεγάλο κακό που πραγματικά τους τρόμαξε. Ένα γεγονός που πήρε τη γη κάτω από τα πόδια τους. Τρακάρουμε και το εξιστορούμε για μήνες, σπάμε πόδια, κεφάλια, αρρωσταίνουμε και κάνουμε σα χαμένα. Όμως αυτά δεν συμβαίνουν σε όλους. Και φυσικά, έρχεται στο νου μου ο τελευταίος μεγάλος σεισμός στην Αθήνα. Για χρόνια, όλοι μας εξιστορούσαμε ο ένας στον άλλον πόσο μυρμήγκια νιώσαμε σε εκείνον τον σεισμό. Πόσο αδύναμοι, ανήμποροι και τρομαγμένοι ήμασταν για μέρες. Αυτό. Αυτό είναι το ΜΟΝΟ γεγονός για το οποίο πραγματικά όλοι τρομάξαμε, όχι μόνο για τις ζωές μας, όχι μόνο για τις περιουσίες μας αλλά και για τις οικογένειές μας, τους φίλους, τον κόσμο όπως τον ξέραμε. Για λίγα λεπτά βέβαια, αλλά μου κάνει.

Και μετά κάθομαι και λέω, δε βαριέσαι. Είναι να γελάς. Να προσπαθείς να βάλεις στα κεφάλια λεμέδων που δεν έχουν τρομάξει στ΄αλήθεια για σχεδόν τίποτα στη ζωή τους τί σημαίνει φόβος για τη ζωή σου για χρόνια, ίσως για όλη σου τη ζωή. Τί σημαίνει αληθινή πείνα κι όχι από εκείνη που σε περιμένει ένα πιάτο φαί στην μάνα σου άμα χρειαστεί, τί σημαίνει μόνιμος πόνος, τί σημαίνει να σου ανήκει μόνο το ρούχο που φοράς, τί σημαίνει να χωρίζεις από την οικογένειά σου ή και να την χάνεις για πάντα. Να πρέπει να αρθρώσω έστω και μία λέξη στους μπαμπουίνους που καλεί το σταρ τσάνελ να ψηφίσουν εάν είναι υπέρ ή κατά των μεταναστών στην Νομική για να κερδίσουν ένα κινητό.

Θέλω να πω, είναι τόσοι πολλοί οι σεισμοί που θα 'πρεπε να τρώμε στα κεφάλια για χρόνια για να έχουμε το παραμικρό δικαίωμα να κρίνουμε πραγματικά δίκαια, που ούτε καν θα προσπαθήσω. Για άλλο ένα βράδι λέω να κλείσω υπολογιστή και τηλεόραση και να πω ευχαριστώ που έζησα ακόμη μια μέρα χωρίς αληθινό σεισμό.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Καλή πισωχρονιά

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκέμβριος 28, 2010



Είπα να μην χαλάσω το κλίμα και να αναρτήσω ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα του 2005 για “εορταστικό”.

Γυρίζουμε πίσω

Αυτές τις δύο λέξεις, τις άκουσα σήμερα το πρωί από μια ηλικωμένη κυρία. Αυτό το «πίσω» δεν το έχω ζήσει αρκετά, δεν το έχω παλέψει όπως εκείνη. Το έχω ακούσει όμως και βλέπω να το ζω σύντομα, σε όλο του το μεγαλείο.

Θυμάμαι το «σύνδρομο της κατοχής» που είχε η γιαγιά, ο παππούς μου και όλοι όσοι έζησαν δύσκολα χρόνια. Τα ντουλάπια γεμάτα κούτες γάλα και ζάχαρη, η κατάψυξη γεμάτη κρέας και τρόφιμα αγορασμένα σε κιβώτια. Η μαγική λέξη που κρυβόταν πάντα στο μυαλό τους, ακόμα κι αν δεν την έλεγαν ποτέ, μου τριβέλιζε το μυαλό από πιτσιρίκι : «κι αν;». Το αόρατο βάσανό τους, ήταν «οικονομία». Ήταν τότε, που ο κόσμος μπάλωνε ρούχα, χρησιμοποιούσε πεταμένα άχρηστα αντικείμενα άλλων, μαγείρευε για τρεις μέρες. Τότε που όλα τα παντελόνια μου, είχαν ραμμένες μικρές κόκκινες δερμάτινες καρδούλες στα γόνατα, για να μην τα σκίσω, για να αντέξουν πιο πολύ. Τότε, που είχα καινούργια ρούχα και παπούτσια μόνο Πάσχα και Χριστούγεννα και ήταν τα «καλά» μου.

Όταν στην μέση του σαλονιού είχαμε ακόμη την σόμπα πετρελαίου και η γιαγιά άφηνε πάνω φλούδες μανταρινιού, για μυρωδιά, περιμένοντας τα κάστανα να ψηθούν. Γενικότερα, ακούγοντας παλιότερες ιστορίες ανθρώπων που πάσχιζαν για την επιβίωσή τους και τώρα απλά τα αφηγούνται, έχοντας πλήρως ενταχθεί στον υπερκαταναλωτικό κόσμο μας, αναρρωτιέμαι τί βιώματα μπορεί να έχουν και αν θα χρειαστεί να τα ζήσω κι εγώ.

Σαν παιδάκι έχω ακούσει πολλές ιστορίες. Ήταν πολύ ζωντανές οι μνήμες της γιαγιάς μου απ΄τον πόλεμο. Όταν παιδάκι ακόμη, για να πάει να φέρει φαγητό περνούσε από σωρούς πτωμάτων που άδειαζαν κάθε λίγο τα καρότσια, κάθε είκοσι μέτρα. Το ίδιο και του παππού, όταν αφηγούταν τον χαρακτηριστικό θόρυβο που έκαναν οι ψείρες στην φωτιά όταν τίναζε το στρατιωτικό πανωφόρι του. Μετέπειτα, με τρόμαζαν οι ιστορίες της μαμάς μου, όταν για να επιβιώσει, πουλούσε κεράκια από τριών χρονών, στις εκκλησίες ανά την Ελλάδα. Όταν γνώρισε σαν παιδάκι τα κρατητήρια και ήταν πολύ ντροπιασμένη, αλλά ενδόμυχα χαρούμενη για το γεγονός, γιατί πρώτη φορά θα έτρωγε ζεστό φαγητό, χωρίς να ανησυχεί για την πληρωμή του.

Μου δόθηκε ένας τρόπος ζωής καλύτερος. Κλήθηκα να γεμίσω ένα σπίτι αντικείμενα, να πληρώσω τους λογαριασμούς μου, το ενοίκιό μου, να βρω δουλειά, να πάρω αυτοκίνητο και να κάνω οικογένεια. Ότι ακριβώς είχαν κληθεί να κάνουν και οι προγόνοι μου, να ζήσουν αξιοπρεπώς. Μόνο που για εκείνους τίποτε δεν ήταν δεδομένο. Κάποιοι τα κατάφερναν, κάποιοι άλλοι όχι. Αλλά ήταν συνηθισμένο να παλεύεις και να μην τα καταφέρνεις, να πεινάς, να αρρωσταίνεις, να πάει στράφι η ζωή σου. Η αποτυχία ήταν στο πρόγραμμα για τους περισσότερους, η φτώχεια συνηθισμένη.

Τώρα, είναι σκληρότερο. Δεν επιτρέπεται η αποτυχία. Βλέπεις αστραφτερά αμάξια, που πίσω τους όμως, κρύβονται δάνεια, βλέπεις σπιταρόνες που πίσω τους καραδοκεί μια κατάσχεση. Βλέπεις τα νυχτερινά μαγαζιά γεμάτα, αλλά πίσω απ΄τα γέλια των θαμώνων, θα δεις κρυμμένη αριστοτεχνικά την θλίψη και την απόγνωση. Όλοι ντρέπονται να παραδεχτούν τη φτώχεια, λες και είναι συνυφασμένη με την αποτυχία. Προτιμούν να την φυλακίσουν μέσα στα πολυτελή σπίτια τους , μέσα στις οθόνες του υπολογιστή τους και μπροστά σου θα είναι τόσο αστραφτεροί, όσο θα έπρεπε να είναι και μέσα τους.

Σιχαίνομαι την εποχή μας. Μας κάνει ψεύτες, επιδειξίες και μικραίνει την ψυχή μας. Μας αναγκάζει να προχωρήσουμε δέκα σκαλιά μπροστά απ΄τους προγόνους μας, αλλά δεν μας δείχνει τον τρόπο να το καταφέρουμε, ούτε μας επιτρέπει να αποτύχουμε. Μας ζητάει συνεχώς περισσότερα, χωρίς να ρωτάει αν τα μπορούμε και εμείς πεθαίνουμε, αλλά πλέον αυτό που μας νοιάζει, είναι να το κάνουμε με στυλ.

(το κείμενο και τα σχόλια τότε, εδώ)

Τις ευχές μου



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Memories, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Αποχή

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 15, 2010


Αν τρως άνοστο φαγητό δεν διαμαρτύρεσαι πεθαίνοντας από την πείνα και αφήνοντας τους άλλους να συνεχίσουν να το τρώνε. Αν δεν μπορείς να αλλάξεις τον σεφ, βουτάς το αλάτι και χώνεσαι στα μαγειρεία μπας και ρίξεις μια πρέζα στα κρυφά. Κι ας ζεματιστείς.

Αν θες να διαμαρτυρηθείς για τα πολιτικά πράγματα μην πηγαίνοντας να ψηφίσεις ενώ ας πούμε, πληρώνεις εφορία, υπακούς τα μνημόνια και βλέπεις απ΄τον καναπέ σου τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο, τότε δεν διαμαρτυρήθηκες. Απλά έκατσες λίγο παραπάνω στον καναπέ σου.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

1 ώρα και 20 λεπτά

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 2, 2010


Τόσο λέει ο κύριος Σφακιανάκης του ηλεκτρονικού εγκλήματος, πρέπει να αφήνουμε τους έφηβους και τα παιδιά στο ίντερνετ. Το είπε και ο Γκέιτς, λέει. Πέραν αυτού του ορίου πρόκειται για εξάρτηση. Καρατσεκαρισμένο. 84 παιδιά λέει, είναι στο “Αγία Σοφία” για να απεξαρτηθούν από το ίντερνετ(???)!!!

Για όνομα, πόσο πιο ούγκα μπούγκα; Μήπως να πάνε οι γονείς να χωθούν πουθενά προτού μπουζουριάσουν τα πιτσιρίκια τους; Μήπως να φτιάξουμε ένα κέντρο απεξάρτησης από την οξεία μαλακοπιτουρίαση; Κάτσε ρε φίλε, μου 'χεις ένα μαραφέτι στο σπίτι σου και κάθεσαι και χρονομετράς πόση ώρα κόλλησε το πιτσιρίκι σε αυτό, προτού καν δεις τι διάολο κάνει εκεί μέσα;
Είναι σα να περιμένεις το παιδί σου έξω από ένα κωλόμπαρο και μόλις συμπληρωθεί 1 ώρα και 20 λεπτά, να χώνεσαι μέσα να το βουτάς και να το πηγαίνεις χαρούμενος σπίτι. Ή άμα περάσουν δύο ώρες να το στέλνεις για αποκωλομπαρεξάρτηση. Όχι, λάθος. Ούτε καν πατάς το πόδι σου μέσα στο κωλόμπαρο. Απ΄έξω φωνάζεις, από την πόρτα. Μέσα δεν έχεις μπει ποτέ.

Πειράζει δηλαδή αν το πιτσιρίκι ψάξει κάτι για το μάθημά του; Εκεί θα χρονομετρήσεις; Αν θέλει να διαβάσει ένα κόμικ ηλεκτρονικά και όχι στο χαρτί, αυτό μετράει στη 1 ώρα ή όχι; Αν αντί να πάρει τηλέφωνο, μιλήσει στο chat με τους φίλους του; Αν παίξουν ομαδικά παιχνίδια, αν θελήσει να ζωγραφίσει; Αν ακούσει μουσική ή θέλει να ακούει όοολη μέρα ραδιόφωνο στο ίντερνετ, τι; Θα του το κλείσεις στη μία ώρα; Αν θελήσει να διαβάσει το blog του κοριτσιού του; Αν μπει να δει τις φωτογραφίες της εκδρομής, αν μπει να κλείσει ένα εισιτήριο για σινεμά; Αν θελήσει να ψάξει τα sites για νέα παιχνίδια, νέες τεχνολογίες, υπολογιστές και γκάτζετ; Πόσο κάτι άλλο από την πραγματική ζωή είναι νομίζεις το ίντερνετ; Γιατί δεν χρονομετράς και την ώρα που διαβάζει ένα βιβλίο ή που ζωγραφίζει στο τραπεζάκι του σαλονιού;

Υπάρχουν λέει πιτσιρίκια που παίζουν παιχνίδια 16 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα, και πλέον το πρόβλημα της εξάρτησής τους είναι σοβαρό. Καλά, για αστροφυσική πρόκειται ότι για να φτάσει να παίζει ένα πιτσιρίκι τόσες ώρες πάει να πει ότι οι γονείς είναι ανύπαρκτοι; Το παιχνίδι τους πείραξε; Καλά να λένε που υπάρχει κι αυτό και δεν τους άρχισε τίποτα ναρκωτικά - πράγμα που παρεμπιπτόντως συνέβαινε με μαθηματική ακρίβεια πριν υπάρξει το ίντερνετ.

Το ίντερνετ δεν είναι κάτι έξω από την υπόλοιπη ζωή πια. Εννοώ πως όσος γονιός χρειάζεται δίπλα στο παιδί “όξω”, άλλος τόσος χρειάζεται και “μέσα”. Αν αυτό το “μέσα”, σου είναι άγνωστο τότε το παιδί διατρέχει τους ίδιους κινδύνους με “έξω” και το πρόβλημα είναι δικό σου και όχι του παιδιού. Χρονικές απαγορεύσεις, στερεότυπα και ούγκα μπούγκα φανφάρες, είναι ο εύκολος δρόμος για όλους όσους θα άφηναν άνετα το πιτσιρίκι τους ένα δεκάωρο στην πλατεία για να αράξουν λίγες ώρες παραπάνω να χαζέψουν μπιγκ μπράδερ, ειδήσεις, μάστερ σεφ και τα υπόλοιπα τέλος πάντων που έχουν ντιπ χαζέψει όσους συνήθως απαγορεύουν το “ίντερνετ” και τους “υπολογιστές” έτσι γενικά.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Στο ράφι

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 22, 2010


Ένας από τους μόνιμους τρόμους μου στο ψιλικατζίδικο ήταν κάθε που άρχιζαν να αδειάζουν τα ράφια. Αν είχα δέκα πακέτα χαρτοπετσέτες, έφευγαν την ίδια μέρα. Αν έμενα με μία, μπορεί και να τη φορτωνόμουν για μήνα. Δεν το καταλάβαινα όμως πολύ καλά. Άμα έχεις ανάγκη χαρτοπετσέτες, τί διάολο σε νοιάζει πόσες έχει το ράφι; Πας, τις τσιμπάς και τέλος. Άντε το πολύ να χαλαστείς άμα είναι για τα μπάζα ή πανάκριβες. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι.

Έντονα χρώματα, μεγάλα γράμματα, γυαλιστερά προϊόντα, φίσκα ράφια. Η Αγία Βαρβάρα είναι ο μεγεθυντικός φακός της παραμικρής τάσης και νοοτροπίας. Άμα δηλαδή κάτι δεν πιάνουν καλά οι κεραίες σου, κάνεις μια βόλτα κατά ΄δω και όλα σκάνε στη μάπα σου σε μεγέθη που και να θες, δε μπορείς να τ' αγνοήσεις. Τα μαγαζάκια των τσιγγάνων με τα - όχι και τόσο - μαϊμού ρούχα είναι πίτα σε χρυσάφια και στρας, τεράστια λογότυπα σε κάθε πιθανό σημείο του εμπορεύματος και αγκράφες τριπλάσιες σε μέγεθος από τις ζώνες. Όλα πρέπει να δείχνουν “ΑΚΡΙΒΟ” και “ΕΠΩΝΥΜΟ” αλλιώς στοκάρονται επικίνδυνα.
Οι τσιγγάνοι οσμίζονται καθαρότερα τα πράγματα παρόλο που η κουλτούρα τους, επιβάλλει υπερβολές. Ο χρυσός κανόνας των απανταχού εμπόρων, εδώ σκάει κανονικά στη μάπα σου: το μαγαζί πρέπει να ξεχειλίζει εμπόρευμα. Μέχρι βεντούζες θα δεις στις (μόνιμα ανοιχτές προς τα έξω) πόρτες τους με κρεμασμένα παπούτσια απ΄τα κορδόνια. Περπατάς στο πεζοδρόμιο και τρακάρεις σε γυάλινες πόρτες με βεντουζωμένα παπούτσια. Το ξεφτίλισαν αλλά ο κανόνας ισχύει.

Πάει λίγες βδομάδες στις απεργίες που είδα πώς είναι ένα σούπερ μάρκετ με άδεια ράφια. Μιζέριασα. Η χλωρίνη μου μόνη της δεν έδειχνε πια η καλύτερη και η οδοντόκρεμα με το ντούπερ συστατικό δεν φαινόταν να ξασπρίζει πια, χωρίς να έχει δίπλα της άλλες δέκα φτηνιάρες που απλά καθαρίζουν δόντια ή έστω μια πανάκριβη που να ζεις για να πάρεις κάποτε. Δυσκολεύομαι να κινούμαι σε κόσμους με μία χλωρίνη, μία οδοντόκρεμα, μία χαρτοπετσέτα. Ζορίζομαι και μιζεριάζω. Και τα ράφια ολοένα κι αδειάζουν.

Ένα μισοάδειο ράφι σε διώχνει. Έτσι το μάθαμε. Σου φέρνει μιζέρια και καμία διάθεση να ψωνίσεις. Και ο Έλληνας όσο φτωχαίνει τόσο πιο λαρτζ γίνεται. Θέλει δέκα μάρκες χαρτοπετσέτες για να γεμίσει το μάτι του, δέκα ποιότητες να στουμπώσει το μυαλό του, δέκα ισχυρά λογότυπα να νιώσει ασφαλής, χρειάζεται πλέον ένα κάρο συνθήκες για να τιμήσει το μαγαζί με τα λεφτά του. Θέλει τις πανάκριβες χαρτοπετσέτες του, δίπλα στις φτηνές πριν αγοράσει τις μέτριες. Θέλει όλα τα χρώματα και σχέδια πριν πάρει τις άσπρες. Αν δει μόνο μία ξενερώνει, δεν του κάνει καρδιά να βουτήξει στον Μαγικό Κόσμο Της Χαρτοπετσέτας γιατί αυτό που τελικά ήθελε δεν ήταν η χαρτοπετσέτα, την έκανε την δουλειά του και με λίγο κωλόχαρτο, αυτό που τελικά ήθελε ήταν να νιώσει ότι τον σέβονται, ότι του δίνουν επιλογές, ποιότητα και αξία. Να δείχνει σημαντικός, γκουρμές, ελίτ. Όλα αυτά δηλαδή που δεν έχει και ούτε θα αποκτήσει ποτέ. Τουλάχιστον όχι με τους παραδοσιακούς τρόπους.

Τριγύρω λουκέτα. Η αγορά ψόφησε λένε. Μπα. Τα μικρά μαγαζάκια ψοφάνε. Δεν μπορούν να είναι πια τόσο φίσκα όσο συνηθίσαμε. Θες πολλά τετραγωνικά, φώτα και κυρίως γεμάτα ράφια για να επιβιώσεις. Όσο πιο φτωχός ο πελάτης, τόσο πιο πλούσια τον μεταχειρίζεσαι. Όσο πιο φτωχός γίνεσαι, τόσο πιο πολύ χρειάζεσαι τη μόστρα. Τόσο πιο πεισματικά αρνείσαι την πραγματικότητα.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Philosophy, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

ι-σόπινγκ

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 14, 2010


[Προ-προ-πρόλογος
Θα μου πεις εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ ασχολείσαι με ι-σόπινγκ; Θα σου πω ότι δόξα τω θεώ δεν πέθανα και αφού δεν πέθανα πρέπει να τρώω, να ντύνομαι και να εξοπλίζω το σπίτι μου και τα 'χω πάρει κράνα με το συγκεκριμένο θέμα γιατί το ι-σόπινγκ δεν είναι πολυτέλεια άμα είσαι κλεισμένος σπίτι και έχεις ανάγκη χίλια δυό συμπράγκαλα. Κι αφού όλοι μου τα χώνουν γιατί δε γράφω, πάρτε να '΄χετε, μόνο μην αρχίσετε πάλι, αυτό έχει καρφωθεί στο κεφάλι μου τελευταίως. :P ]

Άκου πολιτική οι Έλληνες ι-μπίζνεσμεν. Άμα ψωνίσεις κάτι από το μαγαζί τους, πληρώνεις πιο ακριβά απ΄ότι να το ψωνίσεις στο site τους. Δηλαδή άμα τους κουβαληθείς και σε δούνε live, σε χρεώνουνε πιο πολλά από ότι να πατήσεις ένα κουμπί. Προφανώς για ψυχική οδύνη. Σου λέει θα έρθει αυτή, θα μας τα πρήξει, θα μας απασχολήσει και τον υπάλληλο που τον έχουμε να τα ξύνει, ας τη βαρέσουμε στ' αυτιά να μην το ξανακάνει. Και δεν το ξανάκανα. Αλλά επειδή είμαι και ξινόμουτρο δεν έμεινα εκεί. Όχι κύριε, ούτε στο site σου θα μπω. Έλα μου όμως που κάποιες φορές ήθελα ντε και καλά τη φίρμα που πούλαγαν αποκλειστικά. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω στις αντίστοιχες ευρωπαϊκές αγορές. Κι εδώ ανακάλυψα το πιο κουφό. Άμα πας για παράδειγμα στον κυρ Μήτσο να πάρεις παπούτσια έχουν π.χ. 20 ευρώ. Άμα μπεις στο κυρΜήτσος.gr να τα ψωνίσεις, πληρώνεις 15 ευρώ συν μεταφορικά. Κι άμα μπεις στο SirMitsos.co.uk θα πληρώσεις 10 ευρώ και τα μεταφορικά δώρο.

Χαλόου; Ποιά κρίση ωρέ; Μόνο και μόνο επειδή πληκτρολογώ .gr και όχι ας πούμε .de ή .uk θα φάω καπέλο; Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ξαναψωνίσω από ελληνική εταιρεία με τέτοιες διαφορές για το ίδιο ακριβώς προϊόν, της ίδιας μάρκας. Θυμάμαι όταν έψαχνα για ένα παιδικό φωτιστικό, μου είχαν πέσει τ' αυτιά από τα εκατοστάευρα που άκουγα τριγύρω. Μα 100 ευρά για ένα τόσο δα σκατουλάκι; Και υπ΄όψη ότι αυτά ήταν τα νορμάλ. Υπήρχαν και τα επώνυμα τύπου μπάρμπι, γουίνι και δενξέρωτιάλλομαλακισμένο με 150 και 200 ευρά. Ε, τους μούτζωσα και σε δευτερόλεπτα, βρήκα το πιο γαμάτο φωτιστικάκι έβερ με 20 λίρες μαζί με τα μεταφορικά σε τρεις μέρες σπίτι μου. Άσε το άλλο. Με το τουφέκι να βρεις ελληνικό e-shop να δέχεται paypal. Εδώ δεν εμπιστεύομαι ολόκληρες πολυεθνικές να δώσω την πιστωτική μου και θα την δώσω στα ελληνικά μικροιντερνετομάγαζα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται;

Λάστ μπατ νοτ λίστ: Μην είστε τσίπιδες ακόμα και στις εκπτώσεις σας! Από τη Ροδιά.

[Επί-επί-επίλογος
Μη βαράτε ρε, η αλήθεια είναι ότι πλέον για να γράψω πρέπει να έχω υψηλό πυρετό. Καλά όχι κανονικό πυρετό, εννοώ από εκείνους τους πυρετούς που φουντώνεις, καψώνεις, τα παίρνεις κρανίο και μόλις βαρέσεις κόκκινα (αν έχεις δηλαδή χρόνο να ξεσπάσεις) όποιον πάρει ο χάρος. Ή από τον άλλο τον πυρετό. Εκείνον της καφρίλας. Που σε πιάνουν οι διαολιές σου, λες πωωωω θέλω πολύ να ξεφτιλιστώ στο γέλιο, τι καφρίλα να γράψω... και ξεκινάς να γράψεις με τα απαραίτητα διαλείματα διαβολικού γέλιου. Τώρα που. Ανάμεσα σε πάνες, χύτρες που ξεχειλάνε, χαμογελάκια, ασφουγγάριστα πατώματα και “ήταν ένα μικρό καράβι” για διακοσιοστή φορά, χώνεται αυτό που εσείς έχετε για κανονική ζωή σα σφήνα. Μια είδηση, λίγος Λαζό, ένα Νησί, ένας ταλαίπωρος απεγκλωβισμένος, μια βυζαρού έγκλειστη.
Ανάβω, κορώνω, με πιάνουν οι καφρίλες μου, λέω θα κράξω και το αμέσως επόμενο λεπτό ο_ κλήρος_ πέφτει_ στα_ αγόρια_ που_ ήταν_ σα_σα_σα_ σκυλόψαρα... και πέφτει κατακόρυφα ο πυρετός. :D ]



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Παιδίατρος παύλα πλασιέ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 7, 2010


Να σου έρχεται ο παιδίατρος στο μαιευτήριο να εξετάσει για πρώτη φορά το μωρό σου, να τρέμεις από την αγωνία μήπως έχει βρει πρόβλημα, να σου λέει τα κιλά, το ύψος, να περιμένεις να μάθεις για την υγεία του και εκείνος να σου κόβει ένα φύλλο συνταγής και να στο δίνει. Λες την κάτσαμε τώρα, αυτοί για να γράψουν συνταγή σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα και θα πάρουμε φάρμακα. Αλλά για στάσου, αφού δεν έγραψε τίποτε πάνω στο χαρτί. Τι σόι συνταγή είναι αυτή;

Ααααα γουέλκαμ το ριάλιτι, πρόκειται για τις νέου τύπου ΠΡΟΤΥΠΩΜΕΝΕΣ συνταγές. Έτοιμες. Μην πάθει και αγκύλωση ο άνθρωπος να τα γράφει ξανά και ξανά. Ένας τυφλοσούρτης για όοοολα τα μωρά του μαιευτηρίου που σίγουρα θα χρειαστούν τα πρώτα φάρμακα. Αφού έχεις ξεπεράσει το πρώτο σοκ, λες οκ, ό,τι ασθένεια κι αν έχει το μωρό θα είναι κοινότυπη τουλάχιστον και κοιτάς να δεις τι φάρμακα είναι τελικά αυτά. Και τρως την πρώτη χλαπάτσα. Frezyderm σαμπουάν και Frezyderm αφρόλουτρο. Η όλη πρεμούρα του “παιδιάτρου” που εξέτασε το μωρό είναι τελικά να αγοράσεις την συγκεκριμένη μάρκα ειδών περιποίησης.

Πριν προλάβω καλά καλά να αντιδράσω, μου ξαναπαίρνει τη συνταγή από τα χέρια και ρωτάει αν αγόρασα γάλα. Δεν είχε καμία σημασία που το καλάθι του μωρού είχε αυτοκόλλητο αποκλειστικού θηλασμού. Ούτε που το κοίταξε. Δεν είχε καμία σημασία που του το είπα απορημένη. Αυτός βούτηξε ένα στυλό και έγραψε πάνω πάνω από τα σαμπουάν, να προμηθευτώ οπωσδήποτε γάλα Almiron. “Να του δίνεις κι από αυτό συμπληρωματικά. Και να του δίνεις παραπάνω. Άμα τρώει 60 γραμμάρια, εσύ θα ετοιμάζεις 90 κι ας το πετάς”. Ως κειμενογράφος θα είχα να του προτείνω πολύ καλύτερες προτάσεις να ξεστομίζει στις τρομοκρατημένες μαμάδες για να πουλάει τα προϊόντα του. Ήθελα επίσης να του πω ότι αν χάνω θηλασμούς θα μου κοπεί το γάλα, ήθελα να του πω ότι η αγαρμποσύνη του στις πωλήσεις είναι εξωφρενική, ότι τσάμπα σπούδαζε τόσα χρόνια αν είναι να κάνει τον πλασιέ αλλά η μικρή ούρλιαζε για να φάει και θεώρησα καλό να τον αφήσω να φύγει χωρίς μπινελίκια. Όμως η προώθηση προϊόντων δεν είχε τελειώσει εκεί. Μου έδωσε την κάρτα του για να αναλάβει την μικρή. Σιγουρεύτηκα ότι ήταν στ' αλήθεια παιδίατρος (και όχι ένας απλός πωλητής προϊόντων που φοράει άσπρη ποδιά όπως φορούσαν ακόμα και οι προωθήτριες κωλόχαρτων εκεί μέσα για να σε τρομάξουν ικανοποιητικά) . Ούτε που τον χαιρέτησα. Άρπαξα τη μικρή να την ταίσω και ήθελα να εξαφανιστεί ο τύπος από μπροστά μου γιατί θα τον βούταγα.

Από τότε έγινα μυστήριο τρένο σε ό,τι έχει να κάνει με αγορές για την μικρή. Από αντίδραση δεν έχω ψωνίσει ούτε ένα προϊόν Frezyderm. Δεν τα 'χω δοκιμάσει, μπορεί να είναι τα καλύτερα προϊόντα της αγοράς αλλά εγώ τα μίσησα. Έτσι για πίκα χρησιμοποιώ μόνο σαπούνι, νεράκι και ελαιόλαδο ενώ προς έκπληξή μου το μωρό δεν έχει εμφανίσει κανένα δερματικό πρόβλημα. Ούτε πάνες αγόρασα μετά το πρήξιμο με τα δειγματάκια και τις ενημερώσεις και τις έρευνες και τις επισκέψεις από πλασιέ. Προτίμησα οικολογικές υφασμάτινες πάνες που αγόρασα μία φορά και πλένω κάθε μέρα. Ούτε γάλα πήρα ποτέ. Θηλάζω ολημερίς και ολυνυχτίς χωρίς σταματημό. Από αντίδραση.

Η όλη εμπορευματοποίηση της βιομηχανίας “μωρό” με αηδίασε τόσο, που με έκανε να ανακαλύψω μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία φροντίδας, μερικές φορές απλούστερη άλλες δυσκολότερη, που όμως κοστίζει ελάχιστα, είναι οικολογική και δεν χαρίζει κάστανο σε γιατρούς πλασιέ και άγαρμπες εταιρείες προϊόντων για μωρά.

Φαντάζεστε πώς έχω αντιδράσει από τη μέρα που η μαία μου έκανε την κλασσική παρατήρηση “προς θεού, όχι αγκαλιές, θα κακομάθει”. Έχω λυσάξει το μωρό στις αγκαλιές και είμαι στο παρατσάκ να την κάνω το πιο κακομαθημένο μωράκι του κόσμου. ;)

UPDATE: Παιδίατροι, πλασιέ βρεφικών προϊόντων by Lina Giannarou



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Baby!!!, Life, Sucks, Uncategorized | 4 Σχόλια »

Νέα ρουσφέτια

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 5, 2010


Όταν φίλοι, συνάδελφοι και συγγενείς άρχισαν να μένουν άνεργοι ο ένας μετά τον άλλον, προσπάθησα να μείνω ψύχραιμη. Τι διάολο τόσοι γνωστοί, τόσες σπουδές, τόσες ευκαιρίες για εμάς τα “σπουδαγμένα” που λέει και η γιαγιά μου, κάτι θα βρισκόταν. Έπειτα κάτι οι γονείς, κάτι οι οικονομίες, θα βάζαμε και ρεφενέ όπου χρειαζόταν στους δικούς μας και όλα καλά. Ήταν και το επίδομα του οαεδ, όσο να πεις μια παράταση ενός χρόνου με ένα στάνταρ χαρτζηλίκι δεν είναι να το υποτιμάς. Βέβαια ο χρόνος πέρασε γρήγορα, τα επιδόματα τελείωσαν, οι γονείς ξεπαραδιάστηκαν, οι συντάξεις τους κουτσουρεύτηκαν και το χειρότερο, δεν υπάρχουν καν αγγελίες. Οι περισσότεροι από τους απολυμένους φίλους μου, με αστραφτερά πτυχία και σπουδές στην Ευρώπη, ξένες γλώσσες, κάτι προυπηρεσίες ΝΑ και ένα βιογραφικό ολόκληρο ντοσιέ αλλά τι να το κάνεις, άμα δεν έχει αγγελίες για το αντικείμενό σου είναι όλα άχρηστα.

Προσπαθώ ακόμη να μείνω ψύχραιμη. Ο ένας έπιασε δουλειά μέσω γνωστού σε σούπερ μάρκετ. Πεντάωρο λέει για αρχή και βλέπουμε. Άλλος περιμένει απάντηση για βοηθός σε κεραμοσκεπές. Έναν γνωστό που είδαμε τυχαία τον κάναμε χρυσό να μας πει που δουλεύει. Δεν έλεγε, τα μάσαγε. Μετά κατάλαβα ότι ντρεπόταν. Πωλητής στα τζάμπο, μας είπε χαμηλόφωνα όταν ξεμάκρυνε από την παρέα του. Εμείς τον γνωρίσαμε διαφημιστή με πτυχία και περγαμηνές και μάστερ και δεν ξέρω τι άλλο έχουν όσοι δουλεύουν σε πολυεθνικές. Τώρα λέει, θα στείλει βιογραφικό στην Ολλανδία. Η κοπέλα δίπλα μου στο μαιευτήριο ήταν χαρούμενη γιατί δεν την απέλυσαν. Χατηρικά λέει, την γύρισαν τετράωρο. Με τρία παιδιά. Έπρεπε βέβαια να βρει το έξτρα πεντοχίλιαρο που κόστισε η εντατική του μωρού της γιατί έκανε άπνοιες. Θα τσοντάρανε τα πεθερικά της. Και ο γιατρός της θα πληρωνόταν το Δεκέμβρη. Πολλή χαρά.

Στη γειτονιά βλέπεις την κρίση κατάφατσα. Ή μάλλον, την ακούς. Εδώ τα πράγματα έχουν αγριέψει. Γεμίσαμε πλανώδιους. Είχαμε τον Σάκη το Γλύκα, τον Μελένιο, τον Μελένιο τον Ορίτζιναλ, τον Τακτικό, τον παλιατζή, όλοι με μεγάφωνα που σου 'παιρναν τ' αφτιά τουλάχιστον δυό φορές την εβδομάδα και μόνο πρωί. Ε, τώρα τους έχουμε όλους αυτούς δύο φορές την μέρα συν την Ευρωπαϊκή Αγορά Ότι Πάρεις 2 Ευρώ, άλλους τρεις-τέσσερις γιαλαντζί Σάκηδες, Μελένιους, παλιατζήδες και έναν που είναι απλά μεθυσμένος και είτε τραγουδάει στο δρόμο αμανέδες είτε φυσάει μια πλαστική βουβουζέλα.

Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αυτή η κρίση θα μας έκανε καλύτερους. Οι μισοί σκέφτονται να μεταναστεύσουν και οι άλλοι μισοί να τρέξουν για ρουσφέτι σε εκείνο το λαμόγιο τον πολιτικό που ήξερε κάποτε ο πατέρας τους. Οι υπόλοιποι απλά μεθάνε και τραγουδάνε στους δρόμους. Και θα γεράσει η γενιά μου και θα έρθει η επόμενη μετά να μας βρίζει που φύγαμε ή που τρέχαμε για ρουσφέτια και βολευτήκαμε και ξανακαταστράφηκε ο τόπος από τους ζεστοθεσούληδες. Αρχίζω και νιώθω αλλιώς για τις προηγούμενες γενιές. Ίσως δεν ήταν τελικά βόλεμα όλη αυτή η χάβρα που προκάλεσαν. Ίσως να ήταν απλά επιβίωση. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο χάνω την ψυχραιμία μου.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Sucks, Uncategorized | 1 Comment »

Στηρίξτε τις ελληνικές επιχειρήσεις… NOT

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 25, 2010


Φαίνεται ότι προσπαθώντας να βγάλουμε τον κώλο μας απ΄το αναμένο μαγκάλι, ψάχνουμε να παραδειγματιστούμε από ομάδες που τα κατάφεραν μέσω της αλληλουποστήριξης των μελών τους. Όντως δουλεύει αυτό και θα ήταν μια πολύ καλή πρακτική, εάν μια ελληνική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στην Ελαφόνησο για παράδειγμα, δεν χρέωνε 80 ευρώ το πιο σαράβαλο και βρώμικο δωμάτιο που έχει (με τα βαμμένα με την ίδια μπλε λαδομπογιά έπιπλα και ξύλινο πάτωμα) επειδή λέει, είναι φουλ σεζόν και άρα δικαιολογείται να σε κατακλέψει. Ή εάν η μοναδική επιχείρηση ενοικίασης δίκυκλων στο ίδιο μέρος δεν νοίκιαζε μηχανάκια χωρίς φρένα (που σημειώστε πως περιέργως το νησί δεν διαθέτει ταξί ή λεωφορεία, άρα το μόνο που σου μένει είναι άγριο περπάτημα ή τα χώνεις χοντρά). Ή εάν οι και-καλά-φτωχοταβερνούλες στην παραλία δεν χρέωναν 90 ευρώ την αστακομακαρονάδα παρόλο που στην Ελαφόνησο οι αστακοί σε τσιμπάνε πιο συχνά κι από τα κουνούπια. Και αυτό, ήταν μόνο ένα τόσο δα κομματάκι μνήμης από τις αναγκαστικά λίγες ημέρες διακοπών μου στην Ελαφόνησο πρόπερσι.

Μου λένε ότι μόνο εάν στηρίξω τις ελληνικές επιχειρήσεις θα πάρει ανάσα η Ελλαδίτσα. Εάν λέει, βοηθήσω τους Έλληνες επιχειρηματίες θα γυρίσει το χρήμα στην αγορά, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και για κάποιους ακόμη λόγους που μπλόκαρα συνειδητά στο κεφάλι μου, θα γίνει ο τόπος μας και πάλι όπως ήταν. “Όπως ήταν”: και εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη μου ένσταση. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ. Όλα ήταν πολύ σκατά πριν για να θέλω να επιστρέψουν, μόνο και μόνο γιατί μου το επιβάλλει η αυτιστική θαλπωρή της συνήθειας του Μαλάκα Έλληνα. Μην αλλάξεις χώρα, μην αλλάξεις σύντροφο, μην αλλάξεις κόμμα, μην αλλάξεις θρησκεία, “μην αλλάξεις” είναι το μόνο κρυμμένο σύνθημα πίσω από κάθε πράξη των γύρω μου.

Βλέπω πλέον πως ελάχιστες είναι οι σωστές ελληνικές επιχειρήσεις και αυτές πιστέψτε με δεν έχουν καμία ανάγκη στήριξης από κανέναν. Για τις υπόλοιπες, σόρι αλλά μου μοιάζουμε σαν θείτσες που καλούμαστε να παινέψουμε το σόι μας και να κάνουμε τα στραβά μάτια στα άπειρα κουσούρια. Και άντε να το κάνω, μαζί σας. Πόσο όμως είναι αληθινή βοήθεια αυτό; Πως θα γίνει καλύτερη η Ελλάδα δηλαδή εάν ξαναχώσω εγώ στον κάθε αγύρτη ένα κάρο από τα λιγοστά ευρώ μου για μια βραδιά στο ερείπιό του και δεν δώσω τα μισά για ένα υπεργαμάτο δωμάτιο σε πολύ πιο γαμάτα μέρη με συγκοινωνίες, καλό φαγητό, ευγένεια και αληθινά πολιτισμένους ανθρώπους; Πως ακριβώς δηλαδή θα βελτιωθούμε εάν πληρώνουμε ένα κάρο τσάμπα λεφτά για τα ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ προϊόντα που βρίσκουμε ανά πάσα στιγμή στην μισή τιμή στο εξωτερικό;

Επίσης, γιατί είναι κλέφτης και αλήτης μόνο ο πολιτικός που πήρε μίζες; Γιατί δηλαδή δεν αντιμετωπίζεται ακριβώς το ίδιο κι εκείνος που αισχροκερδούσε χρόνια ολόκληρα και για ποιόν λόγο ακριβώς καλούμαι εγώ τώρα να τον στηρίξω μόνο και μόνο επειδή απειλείται να κατεβάσει ρολά; Τι είναι δηλαδή τα ρολά; Το αιώνιο σύμβολο του Τίμιου Βιοπαλαιστή Που Χτυπήθηκε Αλύπητα Από Την Παγκόσμια Κρίση; θα μπορούσα να γράφω για μέρες πόσο άδικη είναι η στήριξη της πλειοψηφίας των ελληνικών επιχειρήσεων. Ποιότητα, συνθήκες εργασίας, τιμές, εξυπηρέτηση ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτοκράξω αλλά ο γιατρός μου δεν με αφήνει να συγχίζομαι. Έλεγα λοιπόν, πως αν είναι να την πουλεύουν σιγά σιγά τα λαμόγια, αντί για τις ελληνικές επιχειρήσεις δεν ξεκινάμε σιγά σιγά να στηρίζουμε και λίγο την παγκόσμια κρίση (sic);



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Politics, Sucks, Uncategorized | 54 Σχόλια »

Safety paradox

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 12, 2010


Έχει μείνει ελάχιστο χρονικό διάστημα πια μέχρι να βάλω πάλι τη ζωή μου σε μια σειρά για να στρώσει το κεφάλι μου και να βγάζουν νόημα όσα θέλω να γράψω. Απ΄την άλλη, είναι τόσο γαμημένα παρόν το χάος κάθε μέρα, που μετά βίας αντιστέκομαι σε μια γερή κούπα εσπρέσσο κατά τις 2 τη νύχτα και ολονύχτιο γράψιμο δίχως αύριο. Και πάλι όμως, δε με φτάνει για να ξεκαθαρίσω πρώτα σε μένα τί φταίει για αυτό το βαρέλι που λέγεται Ελλάδα - τίγκα στα σκατά που λέγονται Έλληνες. Ή μάλλον το έχω ψιλοξεκαθαρίσει αλλά ψάχνω εκείνες τις λέξεις που θα σοκάρουν περισσότερο μπας και το φχαριστηθώ.

[Ένα μικρό ενσταντενέ από το Ίκα της Νϊκαιας σήμερα το πρωί: Πέντε πέντε ασθενείς καλούνται στα μικρά δωματιάκια – ιατρεία όπου μία νοσοκόμα καταγράφει τα παραπεμπτικά και μία άλλη διαδοχικά παίρνει αίμα από όλους. Με βρώμικα νύχια, χωρίς γάντια, χωρίς στο ενδιάμεσο έστω να πλυθεί ή να ρίξει λίγο οινόπνευμα στα χέρια της. Σε σχετική διαμαρτυρία μου για αυτό (αλλά και για ένα κάρο πράγματα που με ταλαιπώρησαν χωρίς να κάνω τελικά όλες τις εξετάσεις) οι απαντήσεις από τις νοσοκόμες ήταν πολλές: “είμαι 37 χρόνια στο επάγγελμα εγώ”, “ξέρεις τι τραβάμε κάθε μέρα;”, “εγώ κινδυνεύω από έιτζ και ηπατήτιδες, όχι εσείς”, “τι αντισηψίες μου λες, αυτά θα τα δεις μόνο στα ιδιωτικά εργαστήρια”, “ποιό οινόπνευμα και γάντια, δε βλέπεις; Το δημόσιο δίνει μόνο φωτιστικό οινόπνευμα για τις αιμοληψίες”, “βρώμικα νύχια; Δεν ανεχόμαστε τέτοιες προσβολές”, “γάντια; Και πώς θα ψηλαφίσω την φλέβα με τα γάντια;”.
Και τί δεν άκουσα. Για κάθε φράση τους θα μπορούσα να γράφω δέκα post απαντήσεις. Και υπ΄όψιν, μία από τις νοσοκόμες που θίχτηκε ήταν εκείνη που χθες (εννοείται ότι τραβιέμαι πάνω από μία ημέρα για δύο κωλοεξετάσεις) έφαγε παρατήρηση γιατί κάπνιζε φάτσα φόρα. Και σε αυτό είχε απάντηση: “στον τρίτο όροφο είναι το εργαστήριο και γι' αυτό καπνίζουμε, τί δουλειά είχατε να έρθετε εκεί;”. Μάλιστα.]

Θα μπορούσα να εξιστορώ μέρες τα κουφά που μου τυχαίνουν όλο αυτό το διάστημα μπλογκοαποχής αλλά θα έρθει η στιγμή όλων τους και μάλιστα πακέτο με τις καταγγελίες/ διαμαρτυρίες που σκοπεύω να χώσω σε ένα κάρο υπηρεσίες που συναλλάσσομαι. Αυτός είναι ο τρόπος που τουλάχιστον εγώ έχω επιλέξει για να συνεισφέρω ενάντια στο μικρό κομματάκι σκατοσύνης που μου αναλογεί.

Αυτό όμως που θέλω να σημειώσω μην το ξεχάσω, είναι μια παράξενη διαπίστωση από όλα αυτά. Τελικά σκέφτομαι πως δεν πρέπει να φταίει τόσο πολύ ο φόβος για την ανεργία, η ανασφάλεια και όλα όσα επικαλείται συνήθως η αφρόκρεμα της σκατοσύνης, κυρίως όταν απολογείται για τις λαμογιές της. Για να το κάνω πιο λιανά, πες ρε παιδάκι μου ότι αύριο ένας από μηχανής θεός, μας μάζευε κι εμάς και μας έλυνε για πάντα το οικονομικό πρόβλημα δίνοντας στον καθένα μας μια αξιοπρεπή και σχετικά καλοπληρωμένη δουλίτσα χωρίς φόβο απόλυσης. Μιλάω για όλη την Ελλάδα δηλαδή. Θα έλυνε κάτι αυτό; Μπορεί η εργασιακή και οικονομική ασφάλεια από μόνη της να αλλάξει ποτέ τα μυαλά της κάθε μουρλοπαντιέρας, που θεωρεί ας πούμε, πως αν με διώξει σήμερα και με ξαναφέρει την επόμενη μέρα στην υπηρεσία της, θα εργαστεί λιγότερο και θα κάνει σωστότερα την δουλειά της; Υπάρχει ποτέ περίπτωση να εξαφανιστεί ως δια μαγείας η βλακεία και η λαμογιά απ΄τα πετσιά μας ή π.χ. να αρνηθεί κάποιος μίζα, ρουσφέτι, φακελάκι, πιασοκώλιασμα;

Καταλήγω πως δεν είναι καθόλου η ανάγκη που μας κάνει παράλογους, μίζερους, βολεψάκηδες και εν τέλει κλέφτες και αναξιοπρεπείς. Αν ήταν έτσι, η θαλπωρή της μονιμότητας και η έλλειψη φόβου για την ανεργία θα μας έκανε όλους σωστότατους επαγγελματίες και κυρίως, πιο ανθρώπινους. Κυρίως αυτό.

Φυσικά, μέχρι να το διαπιστώσουμε θα τρώμε στην μάπα κάθε λογής επιχειρήματα του κώλου:
“Είμαι 37 χρόνια στο επάγγελμα εγώ!”
Και σε ανεχόμαστε ακόμα;

“Ξέρεις τι τραβάμε κάθε μέρα;”
Μήπως να αλλάξεις δουλειά να δεις τη γλύκα;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Philosophy, Sucks, Uncategorized | 20 Σχόλια »

Ρε αριστεροκεντροδεξιοφασιστοχάπατα…

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 5, 2010


...τί στο διάολο μας νοιάζει πού ανήκε ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ που πέταξε τη μολότοφ στην marfin και στκότωσε 3 ανθρώπους;

Πόσο λιγότερο ή περισσότερο δολοφόνος είναι ένας αριστερός, φασίστας ή αναρχικός στο δολοφονόμετρό σας και πόσο μαλάκες είσαστε που παίρνετε αφορμή τόσο μα τόσο φρικιαστικά γεγονότα για να τα χώσετε στον εκάστοτε Εχθρό και να αποκαλύψετε προβοκάτσιες και παντός είδους συνωμοσίες;

Γιατί κάθε μα κάθε γαμημένη φορά επιμένετε να κοιτάξουμε το δάσος και όχι το δάχτυλο; Γιατί να κοιτάμε σα ροφοί το αχανές δάσος και να παίρνουμε το βλέμμα μας από το δάχτυλο που δείχνει ολοκάθαρα τον ΕΝΑΝ και ΑΡΡΩΣΤΟ δολοφόνο;

Πώς θα γίνει σε αυτή την χώρα γελοίων να αρχίσετε να μπουζουριάζετε τον Γιάννη, τον Νίκο, τη Μαρία ΣΚΕΤΟΥΣ, ό,τι γαμοιδεολογία κι αν έχουν, και όχι απλά να βρίσκετε αφορμή για να ξεκατινιάζεστε με τους φίλαθλους του κκε, του λάος, των ματ, των αναρχικών, αφήνοντας κούγιες να ξεσκίζουν κουφάρια δολοφονημένων παιδιών που “υιοθέτησαν” κάθε λογής κομματοπατέρες;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | 14 Σχόλια »

Digea με το ζόρι;

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 16, 2010


Μέχρι το 2012 λέει, άμα δε δώσεις περίπου μια εβδομηντάρα για ψηφιακό δέκτη δε θα ξαναδείς ποτέ alpha, alter, ant1, μακεδονία, mega, σκάι και star αναλογικά. Γίνονται λέει ψηφιακά τα κανάλια αυτά και σταματούν την αναλογική εκπομπή. Και τι θα κάνεις άμα δεν έχεις ανάλογη συσκευή; Μα στ' αρχίδια τους.

Και στα δικά μου. Αλλά θα μου πεις, για κάτσε ρε παιδάκι μου, τόσο καιρό όοοολα τα κανάλια δεν μας τα έχουν κάνει τσουρέκια με τις καμπάνιες υπέρ του καταναλωτή, τις εκστρατείες για τα φθηνά προϊόντα, την κλάψα για την οικονομική κατάντια του Έλληνα, τις εκπομπές για τους άμοιρους συνταξιούχους που δεν έχουν να φάνε, τους εκατομμυριούχους δημοσιογράφους που χύνουν μαύρο δάκρυ για τα δεινά μας; Ακριβώς έτσι. Όπως μεταχειρίζονται τις Τζούλιες μας μεταχειρίζονται όλους, γιατί απορείτε; Και μη μου αρχίσετε τις μαλακίες για ποιοτικά κανάλια με ευαισθησία στον τηλεθεατή. Είτε παραμυθιάζουν όλη μέρα με οικολογικές καμπάνιες είτε με μπεζαντάκου το ίδιο χεσμένους μας έχουν. Αρκεί να πέφτουν τα φράγκα.

Είναι λέει αναγκαστικό λόγω ανωτέρας δύναμης. Μιλάνε φυσικά για το περίφημο σύμφωνο της Γενεύης από το 2006 που πρέπει να εφαρμοστεί ως το 2012 και όλα αυτά τα χρόνια μούγκα. Πήγαινες εσύ εδώ και 4 ολόκληρα χρόνια, έπαιρνες τηλεορασίτσα και κανείς ποτέ δε σου 'πε ότι ωσονούπω θα τη βάλεις στον κώλο σου γιατί δεν υποστηρίζει mpeg4.

Και πες στο διάολο η Αττική, η επαρχία όμως; Να πιάνεις όλο κι όλο ένα σταρ κι ένα μέγκα και τώρα να σου λένε ή τα χώνεις ή δε βλέπεις τίποτα; Δούλευα πριν χρόνια σε ένα κανάλι δορυφορικής τηλεόρασης και έχω ιδία πείρα από όσα τραβάνε οι άνθρωποι. Μπορεί να μας φαίνεται κουφό στις μεγάλες πόλεις αλλά η επαρχία πολλές φορές πληρώνει για δορυφορικούς δέκτες μόνο και μόνο για να πιάνει τα επίγεια ελληνικά κανάλια. Είναι μεγάλη κωλοφαρδία σε ένα μακρινό νησί ας πούμε, να βλέπεις με απλή κεραία μερικά κωλοκάναλα κι αυτά όταν δεν φυσάει.

Αλλά βέβαια, ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι θα μου πεις, ό,τι γουστάρουν θα κάνουν. Από εμένα καμία αντίρρηση, πείτε το όμως στον Αυτιά γιατί θα πρέπει σύντομα να ειδοποιήσει τα τόσο πολύ αγαπημένα του γεροντάκια και πολύ θα ήθελα να δω πώς θα τους το πει και πόσο θα κλάψει για να τους συγκινήσει. Και στον τόσο αγαπητό Παπαδάκη που ουρλιάζει κάθε πρωί για τα κερατιάτικα που δίνει ο λαός. Και στους οικολόγους στον Σκάι που σχεδόν σε κράζουν άμα δεν κάνεις ανακύκλωση και οικονομία στην ενέργεια και στις λάμπες αλλά όχι στους αποκωδικοποιητές προφανώς. Και γενικά σε όλα αυτά τα Δικά Μας Παιδιά που ούτε κιχ δεν έχουν βγάλει για το θεματάκι. Απλά ένα πρωί θα χαθούν όλοι τους από την οθόνη μερικών πολύ φτωχών. Μόνο που δεν είμαι πολύ σίγουρη ότι συμφέρει κανέναν τους οι πολύ φτωχοί να σταματήσουν να βλέπουν τα συγκεκριμένα κανάλια. Εγώ λέω να το ξανασκεφτούν πολύ σοβαρά.

υ.γ. Το λουκουμάκι τελευταίο: εάν έχουμε λέει πάνω από μία τηλεοράσεις στο σπιτάκι μας που δεν υποστηρίζουν mpeg4 θα πληρώσουμε και τον ανάλογο αριθμό αποκωδικοποιητών. Κονιακάκι;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Sucks, Uncategorized | 15 Σχόλια »

Οι πονόψυχοι

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 3, 2010


Παπαδάκης, Ευαγγελάτος, Τατιάνα, Ζαχαρέα, Τράγκας ωρύονται και συμπάσχουν αυτή τη στιγμή με τα δεινά των πολιτών για τα νέα μέτρα. Πόσο θα πεινάσουμε, πόσο πολύ θα στριμωχτούμε, πόσο δύσκολα θα περάσουμε. Θα είναι λέει οι πιο δύσκολες μέρες μετά τον πόλεμο.
Εν τω μεταξύ (όχι, θα λαϊκίσω) μόνο τα ρούχα τους κοστίζουν όσο το ετήσιο εισόδημα μιας κολοπληρωμένης οικογένειας. Ας τους πει επιτέλους κάποιος να μην σφαδάζουν τόσο πολύ, να ρίξουν λίγο τους τόνους, τουλάχιστον να σεβαστούν αυτούς που τους ρημαδοβλέπουν. Θα ξεράσω.

υ.γ. Το τηλεπαράθυρο της Ζαχαρέα γράφει “Διευθύντρια star.gr”. Διευθύντρια ενός site δηλαδή;;;;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | 14 Σχόλια »

Κράισις

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 17, 2010


Αυτό που μου την έχει βαρέσει με την κρίση δεν είναι ούτε οι οικονομικές δυσκολίες, ούτε η αυξανόμενη ανεργία, ούτε η ξεφτίλα που τρώμε παγκοσμίως. Είναι ότι καθημερινά διαπιστώνω πως όλοι γύρω μου γίνονται όλο και πιο μαλάκες και αυτό είναι πλέον ανυπόφορο. Ένα τόσο δα κουσουράκι να έχεις, σε περιόδους κρίσης μεγεθύνεται τόσο που βγάζει μάτι. Έχουμε πήξει στους μιρμιριάρηδες. Είσαι υποχρεωμένη να τρως κιλά καφρίλας και πρηξαρχιδίασης μόνο και μόνο γιατί οι μισοί φοβούνται πλέον άπειρα πράγματα και οι άλλοι μισοί βρίσκουν ευκαιρία να σε πείσουν να φοβηθείς άλλα τόσα.

Πάρε τους απλούς εργαζόμενους που χου. Χρειάζεσαι πλέον διπλάσιες ώρες συνεννόησης γιατί όλοι από τον φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους χέζονται πάνω τους όταν πρόκειται να συνεργαστούν με άλλους ή να πάρουν μια τόση δα αποφασούλα. Για να μετακινηθεί πλέον ένας συνδετήρας από το ένα γραφείο στο άλλο, θες πέντε υπογραφές και τριάντα ώρες συζήτηση. Οι μανατζαρέοι; Σταμάτησαν τις αγριοφωνάρες και μιλάνε λιγότερο. Και γελάνε πιο πολύ. Και αυτό είναι χειρότερο. Ξέρουν ότι η παραμικρή τους λέξη, το παραμικρό νεύμα, έχει φιλτραριστεί κατάλληλα από τα τεφάλ εγκεφαλικά φίλτρα “ανεργία” και “κρίση”, χωρίς πλέον να χρειάζονται άλλη προσπάθεια για να τρέξεις χεσμένη. Και αυτά δεν είναι τίποτα.

Πού δηλαδή να κάτσεις να τις πιάσεις όλες τις κατηγορίες όπως αγρότες, μαθητές, συνταξιούχοι, αστυνομικοί, τηλεοπτικοί αστέρες. Και φαντάσου να πιάσεις έναν-έναν τύπο ξεχωριστά όπως τον κουτσομπόλη, τον εθνικιστή, τον γλείφτη, τον βολεψάκια, τον αριστεροδεξιοκεντρώο, τον κάθε τύπο blogger ή κάθε άλλη πιθανή ομάδα με τα κουσούρια της, τον λόγο της, τα δικά της αιτήματα και παράπονα μέχρι χθες, που όμως σήμερα δεν υποφέρονται απ΄ τις γκαρίδες και την υστερία. Κανένας τους.

Κρίση – ξεκρίση δεν έχω πειστεί ότι είναι τόσο σκατά τα πράγματα. Και σημειωτέον ότι στην οικογένειά μου έχω ήδη τρεις άνεργους μόλις τον τελευταίο χρόνο που και οι τρεις όμως έχουν δουλέψει σε κάθε πιθανή δουλειά και που δεν φοβούνται να το ξανακάνουν στην ανάγκη. Περισσότερο πιστεύω ότι για την κατάντια μας, έχει μεγάλο μερίδιο και η προσωπική παραίτηση από τα πράγματα που έχω ειλικρινά βαρεθεί να διαπιστώνω. Χονδρικά, βλέπε αγρότες – επιδοτήσεις, συνταξιούχοι – πρόωρες συντάξεις, μαθητές –βαρεμάρα & χαμηλές επιδόσεις, άνεργοι – απόρριψη “κατώτερων” επαγγελμάτων κ.ο.κ.

Έ, δεν ήθελε και πολύ. Η κρίση έχει κατσικωθεί πια πάνω απ΄ τα κεφάλια μας σαν ένας γιγάντιος μεγεθυντικός φακός που δείχνει μεγαλύτερα κυρίως αυτά που εξέχουν. Άμα μας δεις από ψηλά, είμαστε όλοι πλέον γιγάντιες καμπούρες, φαλάκρες, αποστήματα, πούτσες και κώλοι. Αυτά είμαστε.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Sucks, Uncategorized | 13 Σχόλια »