X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

  • --------
  • Σελιδοδείκτης

  • Εγγραφή

  • Συμπληρώστε το mail σας για να λαμβάνετε εκεί τις ενημερώσεις του blog.

    Μαζί με 648 ακόμα followers

  • Kaltsovrako @ flickr

  • Τρέντι κλικς!

  • SheBlogs!

    SheBlogs!
  • RSS SheBlogs Feed

    • Έφτασε η εποχή για να φροντίσετε τα ξύλινα έπιπλα κήπου Σεπτεμβρίου 14, 2017
      Λατρεύουμε τα ξύλινα έπιπλα κήπου και τα χαιρόμαστε όλο το καλοκαίρι, τώρα που φθινοπωριάζει όμως πρέπει να τα φροντίσουμεThe post Έφτασε η εποχή για να φροντίσετε τα ξύλινα έπιπλα κήπου appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Pesto alla Genovese, το πέστο της Tiziana Σεπτεμβρίου 8, 2017
      Φτιάχνουμε Γενοβέζικο πέστο! μια αυθεντική ιταλική συνταγή που εκτός από βασιλικό, μυρίζει μεσόγειο σε όλο της το μεγαλείο!The post Pesto alla Genovese, το πέστο της Tiziana appeared first on SheBlogs.eu.
      Giannis Charpantidis
    • Σπουδή πάνω στο κρητικό πιλάφι Σεπτεμβρίου 6, 2017
      Το κρητικό πιλάφι είναι ένα τα πιο γνωστά πιάτα της κρητικής κουζίνας και η Καλλιόπη το μαγειρεύει με βασικό συστατικό το άρωμα των παιδικών της αναμνήσεωνThe post Σπουδή πάνω στο κρητικό πιλάφι appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Kalliopi Fountoulaki
    • Παντζάρια σε βάζο Σεπτεμβρίου 1, 2017
      Σκεφτήκατε ποτέ να διατηρήσετε παντζάρια σε βάζο για να έχετε έτοιμη σαλάτα ή μεζέ οποιαδήποτε στιγμή;The post Παντζάρια σε βάζο appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Τι είναι τα hashtags, πώς και που τα βάζουμε στο Internet Αύγουστος 28, 2017
      Ακόμα κι αν δε ξέρεις τι είναι τα hashtags, σίγουρα έχεις δει στην τηλεόραση τις περίεργες λεξούλες με το καγκελάκι. Ας δούμε τι είναι τα hashtagsThe post Τι είναι τα hashtags, πώς και που τα βάζουμε στο Internet appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Πιτιά Καρπάθου Αύγουστος 25, 2017
      Ξέρεις τι είναι τα πιτιά Καρπάθου; Εγώ όχι. Αλλά ξέρει η αναγνώστρια μας η Άννα και μας στέλνει τη συνταγή της για να μάθουμε και να τα δοκιμάσουμεThe post Πιτιά Καρπάθου appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Πως να κρατήσεις τους φίλους σου όταν αποφασίσεις να κάνεις παιδάκι Αύγουστος 22, 2017
      Όταν αποφασίζεις να κάνεις ένα παιδάκι η ζωή σου αλλάζει. Αν δε θέλεις να αλλάξουν και οι φίλοι σου, θα πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι κάποια πράγματαThe post Πως να κρατήσεις τους φίλους σου όταν αποφασίσεις να κάνεις παιδάκι appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Μεσογειακή μελιτζανοσαλάτα Αύγουστος 22, 2017
      Πειράζουμε τη μελιτζανοσαλάτα για να της προσθέσουμε μέσα κι άλλες καλοκαιρινές γεύσεις για να ξεφύγει από τα συνηθισμέναThe post Μεσογειακή μελιτζανοσαλάτα appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Φτιάξε Μπακάλικα Πικάντικα Πιπεράκια σε βάζο Αύγουστος 20, 2017
      Γέμισαν οι λαϊκές αγορές με μικρά , πράσινα, πικάντικα πιπεράκια! Πάμε να φτιάξουμε πικάντικα, μπακάλικα πιπεράκια σε βάζα για να έχουμε για όλη την επόμενη χρονιά.The post Φτιάξε Μπακάλικα Πικάντικα Πιπεράκια σε βάζο appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Τι είναι η κατηγορία Go Social – Φτιάξε καφέ Αύγουστος 19, 2017
      Το σκεπτικό μου πίσω από τη δημιουργία της κατηγορίας Go Social του SheBlogs. Τι σκέφτομαι και γιατί την δημιούργησα.The post Τι είναι η κατηγορία Go Social – Φτιάξε καφέ appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου

Archive for the ‘Silly’ Category

Στοκάρισμα

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 26, 2013


Πάει τέλειωσε κι αυτό, νομίζω ότι τώρα μπορώ να πάρω μια κάπως πιο μεγάλη ανάσα, παρόλο που οι τράπεζες είναι ακόμη κλειστές εδώ και παρόλο που τα ντουλάπια μου δεν κλείνουν από τις αηδίες που ψωνίζαμε με τα λεφτά που είχαμε για τους λογαριασμούς του μήνα, από το φόβο μας μη ξεμείνουμε. Βέβαια, μόνο όταν περάσει η καταιγίδα και κάνεις να ανοίξεις τα ντουλάπια σου καταλαβαίνεις τί σημαίνει τρικυμία εν κρανίω, μικροαστικός πανικός και σύνδρομο κατοχής αλά νεοελληνικά. Γιατί ο παππούς μου μπορεί να στοίβαζε γάλατα και ζάχαρες, - μια φορά και καρπούζια ο έρμος - εμείς όμως οι ένδοξοι απόγονοι στοιβάξαμε λιόσπορους και κοκακόλες. Ω, ναι! Να σε χαιρετάει η Ευρώπη, να σου χαμογελούν οι τουρκαλάδες, να ζεις σε νησί χωρίς ψάρια, να σε θερίζει η πείνα κι εσύ τι στοκάρεις για φαί; Λιόσπορους και κοκακόλες. Σου λέει, τι θα κάνω όλη μέρα στην κατοχή; Στην τηλεόραση θα τη βγάζω. Άσε που θα έχει και τρελά ματσάκια με έκτακτα και εισβολές και βομβαρδισμούς και αποφάσεις και ψηφοφορίες, να μην έχω κάτι να μασουλήσω;

Ευτυχώς οι ντόπιοι ήταν πιο ψύχραιμοι από εμάς, που τους συστήναμε βέβαια ψυχραιμία, γιατί “παιδιά έλεος, τα ‘χουμε ξαναπεράσει, ψυχραιμία θέλει και λογική και θα περάσουν, σιγά” χωρίς βέβαια να έχουμε κάνει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στα δικά μας ντουλάπια με τα τρία λιβάδια λιόσπορους αλλά η παράνοια του Εχθρού και εδώ η ίδια, για άλλη μια φορά σε ριπλέι, προσαρμοσμένη φυσικά στην γεωγραφία της περιοχής: η Μέρκελ, οι Ρώσοι, ο Σακάτης, οι Οβραίοι, οι Τούρκοι και φυσικά, όλα κατέληγαν στο κλασικό τζιαι εμείς οι μαλάκες που αυτό κι εκείνο και το άλλο. Και δώστου έκτακτα δελτία και δώστου άλλη μια μικρή βολτούλα στο σούπερ μάρκετ γιατί γαμώτο ξέχασα να πάρω μουστάρδες και κέτσαπ και πώς θα τρώω τα χοτντογκ και τα μακαρόνια μου μέσα στην κατοχή και πάμε και μια βόλτα στο χόουμ σέντερ γιατί έχουν μια φοβερή προσφορά για καλύματα, τί τέλεια θα είναι να μην σκονίζονται τα έπιπλα του κήπου όταν θα πέφτουν οι μπόμπες.

Και να μην τα πολυλογώ, μια χαρά ήρεμοι είμαστε πια, φάγαμε μέχρι και το τελευταίο μας σεντ, το σπίτι είναι φίσκα, η κρίση πέρασε και εγώ από το πρωί που άνοιξα τα ντουλάπια σπάω το κεφάλι μου πώς στο διάολο θα μαγειρεύω έναν μήνα όλες αυτές τις ασυνάρτητες και ασύνδετες αηδίες που πήγε ο εγκέφαλός μου και στόκαρε. :)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

Posted in Cyprus, Limassol, Politics, Silly, Sucks | 6 Σχόλια »

Φλασκούθκια

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 31, 2012


τέντες
Αν είσαι τεντάς και ψάχνεις να μεταναστεύσεις αλλά δεν ξέρεις πού και πεις α, ωραία Κύπρος, εδώ είμαστε, μπόλικος ήλιος, βεραντούλες και κηπάρες, την έκατσες. Παρόλο που ο τόπος είναι πίτα στα μπαλκόνια, τις αυλάρες και τον κόσμο που άμα δει να σκάει το παράθυρό σου, σηκώνεται όρθιος και σε καλησπερίζει με ΟυουΟυουΟυυ σε ό,τι γλώσσα μπορείς να φανταστείς, τέντα γιοκ. Με έχει κολλήσει άπειρα αυτό το πράγμα, δεν το καταλαβαίνω με τίποτα, το ίδιο και η σπιτονοικοκυρά μου όταν της είπα μπας και βάλουμε μία. Πού θα πάει, μόλις βρω αρκετό χρόνο, θα στίψω το κεφάλι μου μπας και σκεφτώ επιχειρήματα.

οδήγηση
Το να οδηγήσεις με τη μία, ανάποδο τιμόνι σε ανάποδους δρόμους, δεν το έχω κάνει αλλά πρέπει να είναι μανίκι. Το ξεράδι του αδελφού μου είχε κυριολεκτικά ρημάξει να το βαράει στην πόρτα, ψάχνοντας ταχύτητες. Όμως, και δώσε βάση, με το σωστό τιμόνι και τις σωστές πινακίδες πας παντού. Και μη φοβού, ακόμη και να την κάνεις τη μαλακία σου, δεν είναι όπως η Νίκαια που θα φας τρεις μούτζες και θα πάρεις ένα κοπάδι περαστικούς στο λαιμό σου. Εδώ, μόνη σου θα την κάνεις, μόνη σου θα τη δεις. Ή όχι. Ποτέ δεν θα μάθεις.

λάλησα
Εκτός από τεντάς, άμα είσαι κειμενογράφος και δη για social media, επίσης την έκατσες. Γιατί πόσο κοινωνική να γίνει η σελίδα σου, όταν οι fans σε βομβαρδίζουν με ερωτήσεις σε διάλεκτο και greeklish? Και πόσο να πρήζεις τον διπλανό σου; Βάζεις την εικαστικάρα, ετοιμάζεις τρεις ώρες το λεκτικό και σου σκάει comment κάτι σαν: “enn svmlass?;oo ahah e na erkoumee kaloo! ; ))” ή τα μονολεκτικά που είναι σκότωμα: “skeftouu!;o” & “koureftou”. Πόσα like και πόσα χαμογελάκια να βάλεις στον κόσμο δηλαδή, για να κρύψεις ότι πάλι δεν κατάλαβες αλλά δεν είσαι και ντιπ χαζοχαρούμενη; Κι απ΄την άλλη, κάθε μέρα το λεξικό μου εμπλουτίζεται με ένα κάρο λέξεις που την επόμενη τις ξεχνάω. Μπαίνεις σε μίτινγκ, τα λένε, και μετά έχεις ιδιαίτερα. Χώρια που άμα σε πάρουν χαμπάρι - μόνιμο χαμόγελο αγελαδίσιας ευγένειας, γουρλωτά μάτια -σου κάνουν συνέχεια πλάκα χρησιμοποιώντας τις πιο εξεζητημένες λέξεις, που τις λένε και γρήγορα. Κλαψ. Όχι καλαμαράκο, λάθος τα νόμιζες, οι Κύπριοι σε καταλαβαίνουν μία χαρούλα, άμα λάχει μπορούν και να καλαμαρίσουν και στα πειραιώτικα και στα αιγαλεώτικα και στα ψυχικιώτικα. Εσύ όμως, την έκατσες. Το κυπρίζειν εστί μανίκιν.

παράλληλο σύμπαν
Πρέπει να είσαι φαν του Fringe για να καταλάβεις επακριβώς πώς αισθάνομαι στην Κύπρο. Χοντρικά, στο σήριαλ αυτό, βρήκανε τον τρόπο οι επιστήμονες να περάσουνε σε ένα παράλληλο σύμπαν. Εκτός λοιπόν από το πλήθος κουλών που είδαν εκεί (τους εγκλωβισμένους μέσα στο κεχρί τους σκέφτηκα πρώτη στην βιβλιάρα μου και να μου κάνετε τη χάρη) και εκτός που ήρθαν φάτσα μπάτσα με τους παράλληλους εαυτούς τους, ένα σημαντικό χαρακτηριστικό, ήταν οι ονομασίες οργανισμών και δημόσιων υπηρεσιών που άλλαζαν. Σε κολλάει άπειρα αυτό το πράγμα άμα το ζήσεις. Όλα όσα ξέρεις, όπως περίπου τα ξέρεις, με άλλη ονομασία ή ένα τσικ διαφορετικά. Από την πρώτη μέρα που ήρθα εδώ, ήταν σαν να πέρασα στο παράλληλο σύμπαν μας. Εδώ δε λες οαεδ, λες υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας. Δε λες δεη, λες αρχή ηλεκτρισμού. Δε λες ευδάπ, λες υδατοπρομήθεια. Δεν λες σάμαλι, λες καλό πράμα. Σοβαρά. :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Life, Silly | 14 Σχόλια »

Δώσε κλώτσο

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 3, 2012


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πολύ ευτυχισμένο βασίλειο. Οι κάτοικοι είχαν δουλειές με φούντες, τα μαγαζιά φίσκα στο εμπόρευμα, οι σοδειές τούμπανο, οι στάνες γεμάτες ζωντανά που αυξάνονταν και πλήθαιναν - οκ, με όλη την φασαρία που συνεπάγεται κάτι τέτοιο - και το παλάτι θεόρατο, πάμπλουτο και δυνατό. Οι κύριες ασχολίες παλατιού και υπηκόων ήταν οι ανάλογες. Γλέντια, πανηγύρια, ένα τσικ δουλίτσα και πολλά πολλά παιδιά. Το δε παλάτι, είχε βουλιάξει στο στερεότυπο. Ο Βασιλιάς όλη μέρα με ένα μπούτι κρέας στο χέρι και το κλασικό λαδωμένο χρυσοπότηρο, που κάποιος έρμος μπάστακας γέμιζε ανελλιπώς, η βασίλισα διακόσμηση, ταπισερί, ανακαινίσεις και πάρτι ενώ η πριγκίπησα, το κλασσικό ξεπλυμένο ξανθό μαλλί κάτω απ΄το γόνατο, τις άπειρες προτάσεις γάμου και τα αέρινα σούρτα φέρτα στους διαδρόμους του παλατιού.

Όλα αυτά φυσικά, μέχρι την στιγμή που έπρεπε κάνει κοιλιά η ιστορία, όπως συμβαίνει σε κάθε γόνιμη εποχή. Μια πλημμύρα, ένα σύννεφο ακρίδες στα σπαρτά, τίποτα πειρατές, κάτι τέλος πάντων που λίγη σημασία έχει, διότι εκεί που θέλεις να επικεντρωθεί ο αναγνώστης δεν είναι τόσο τί έπαθαν, αλλά το μέγεθος της πίπας που πρέπει να φάνε οι ήρωες και εάν τελικά θα τη φτύσουν ή θα την καταπιούν, έπειτα φυσικά το κλασσικό κλαψομουνίασμα, ανάλογα βέβαια πόσο σαδιστής και σαπουνολάγνος είναι ο εκάστοτε συγγραφεύς. Κι αφού δεήσει ο χριστιανός και τελειώσουν οι θρήνοι, κάποια στιγμή έρχονται οι θρύλοι. Αναγκαστικό αυτό, σε όλα ανεξαιρέτως τα παραμύθια. Κι όπως ο σούπερμαν χρειάζεται μια γερή αναμπουμπούλα για να αναγκαστεί να σκίσει το λινό, όπως το βασιλόπουλο χρειάζεται μια γκομενάρα για να χαρίσει το υπερπολύτιμο φιλί του που το φύλαγε μόνο για την προκομένη, έτσι και οι Ήρωες των παραμυθιών, που ξέρεις ότι βρίσκονται πάντα μέσα, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να ξετσουνίσουν. Οι υπερδυνάμεις, ποικίλουν. Το ίδιο και τα κουσούρια. Γιατί υπερδύναμη χωρίς κουσούρι ή με άλλα λόγια, δόξα χωρίς κλαψομουνίαση, δεν.

Ο Σρεκ σωτήρας αλλά δεβλεπόταν, η σταχτοπούτα θεά αλλά φτωχιάπληντίμια, η Κοκκινοσκουφίτσα πονόψυχη αλλά τηνέφαγεοΛύκος. Έτσι και στο παραμύθι μας. Οι ήρωες το είχαν το κουσούρι τους. Κι ο βασικός αγώνας ενός ήρωα παραμυθιού, είναι να καταφέρει να βρει τρόπο να παραμερίσει το κουσούρι του για να φανεί η υπερδύναμη. Ή τέλος πάντων, να πείσει παρά το κουσούρι ότι όντως έχει μια υπερδύναμη. Το άσχημο είναι ότι στα Παραμύθια Του Κλώτσου που ποτέ δεν έφτασαν στ’ αφτιά σου, οι ήρωες δεν το κατάφεραν αυτό. Ή τέλος πάντων το προσπάθησαν, αλλά δεν “έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα”. Το ακόμη πιο άσχημο είναι, ότι αν αντέχεις λίγο το σπλάτερ, αυτά είναι πιο γήινα παραμύθια από τ’ άλλα. Δεν μπορείς να εκθειάζεις μια Σταχτοπούτα, έναν Σρεκ και έναν Παπουτσωμένο Γάτο και να αγνοείς τις στάχτες χιλιάδων ηρώων που δεν είχαν τη δύναμη να σώσουν το παραμύθι τους.

Φτώχεια, ψαλίδια στα χέρια, μεγάλη μύτη, δυσμορφία στα παιδικά χρόνια, δεν έχει σημασία το κουσούρι, σημασία έχει ότι σ’ εκείνα τα παραμύθια, κανείς τους δεν κατάφερε να ξεπεράσει το κουσούρι ή κανείς δεν τους έδωσε την ευκαιρία να κοιτάξει πέρα απ΄αυτό. Ή ότι το ξεπέρασαν αλλά τελικά δεν υπήρχε καμία υπερδύναμη από πίσω. Κι έτσι, φτάνεις να επιλέγεις συνειδητά τα Παραμύθια Με Το Καλό Τέλος, γιατί αν πεις να εξιστορήσεις κάτι από τον αληθινό κόσμο, με τόση στάχτη, θα καταλήξεις με άλλο ένα Παραμύθι Του Κλώτσου όπου αντί για το “έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα” θέλεις να φωνάξεις: “Σαλάχια”!


*Σαλάχια= Oh fuck στο Βυθό Του Μπικίνι


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Philosophy, Silly, Sucks | Leave a Comment »

Δε φάιναλ θολουθιόν

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 17, 2011


Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ότι ακόμη κι ένα ευρώ στα σωστά χέρια, (δηλαδή σε οποιουδήποτε εκτός από του κράτους) μπορεί να λύσει κάποια από τα προβλήματά μας. Τόσα χρόνια μας πρήζουν τα συκώτια για τη δύναμη του λαού και τη δύναμη της ψήφου και τη δύναμη των πολλών και άλλα τέτοια. Σκέφτηκα λοιπόν, φαντάσου δύναμη που θα έχουν όλοι οι παραπάνω στο πιο φραγκάτο. Για φαντάσου δηλαδή, ένα μάτσο Αγανακτισμένους ΚΑΙ με λεφτά.

Δε σου λέω όλοι, 5 μυριάκια Ελλήνων να δώσουμε από ένα ταλιράκι για παράδειγμα, μαζέψαμε μάνι μάνι 25 μυριάκια για πλάκα. Ελάχιστα συγκριτικά δηλαδή, αλλά ρε παιδί μου βαστάμε κάτι να διαπραγματευτούμε. Και με τους πολιτικούς που έχουμε, μόνο με λεφτά μπορείς να τραβήξεις την πλήρη προσοχή τους. Και να το εκμεταλλευτούμε. Όπως μία τράπεζα ας πούμε.

Θέλεις κύριε να κάνουμε μπίζνες; Ωραία. Και να δεις μετά γλέντια. Πώς μας τα κουνάει το ΔΝΤ και κάνουμε τούμπες; Έτσι θα τα κουνάμε κι εμείς. Θες κύριε κι άλλα λεφτά; Καίγεσαι να πληρώσεις συντάξεις και δεν έχεις; Θέλει το κράτος λαδάκι στη μηχανή και το ΔΝΤ είναι αναποφάσιστο; Εδώ. Εμείς. Εδώ οι καλοί τοκογλύφοι. Ξέχνα τους όρους των μνημονίων, φτύσε την κακιά μέρκελ και τους ξινούς αυστριακούς και όλους τους ξένους και αυτά που σε υποχρεώνουν να υπογράψεις κι έλα εδώ να τα πάρεις από μένα.

ΑΛΛΑ πρώτα πάρτε αυτό, διαβάστε το και υπογράψτε παρακαλώ:
[χεχε, μπορεί να είμαι κατά της βίας αλλά μόνο της σωματικής]

===================================
Όρος Άλφα και Ωμέγα: Για να εκταμιευθεί έστω κι ένα ταλιράκι από το Ταμείο Των Κονομημένων (πρώην Αγανακτισμένων δατ ιζ), πρέπει να εξαφανιστεί δια παντός από τη βουλή οποιοσδήποτε έχει κάνει βουλευτής (και οι συγγενείς του έως 4ου βαθμού) έως την 01.06.2011.
Υπογραφές
(χώρος για 300 τζίφρες)

Με αγανάκτηση,
Όλοι Εμείς

===================================

Φυσικά και το ξέρω ότι έτσι θα χάσουμε και μερικούς καλούς πολιτικούς αλλά αν είναι τόσο καλοί όσο φαντάζομαι, ε ας θυσιαστούν για το καλό του τόπου. Βέβαια, το ίδιο θα πούμε και στα λαμόγια. Θα τους πούμε μην στεναχωριέστε παιδιά, κάτι θα βρεθεί και για σας. Πρέπει να βοηθήστε τον τόπο δια της απουσίας σας. Δε θα χαθείτε τέτοιες καρδιές. Κάνετε αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες αφού έχετε συνηθίσει να «υπηρετείτε τον λαό». Λυπούμαστε, θα μας λείψετε, έχει ο θεός αλλά μια φορά στην Βουλή, ούτε ζωγραφιστοί.

Και μην μου πείτε ότι είναι δύσκολο να μαζευτούν φράγκα. Αν τα βάλεις κάτω, τα εισιτήρια για να τρέχουμε τόσες μέρες στο Σύνταγμα μας έχουν ξεπαραδιάσει. Να μην πω για την ομογένεια, να μην πω για όσους κιμπάρηδες δώσουν κάτι παραπάνω, για αριστερούς με δεξιά τσέπη και κάθε είδους Πατριώτες Με Λεφτά που θα θελήσουν να βάλουν κάτι παραπάνω. Όλους θα τους πιάνει η καμπάνια.

Άσε που θα ξεχυθούμε στα ιντερνέτια κι Εμείς Οι Γαμάτοι Κειμενογράφοι Της Ελληνικής Διαφήμισης και θα κάνουμε τους ξένοι να κλαίνε με μαύρο δάκρυ μέχρι να πατήσουν το ρημάδι το κουμπάκι του ντονέισον φορ πουρ γκρις στο πέιπαλ.

Ε, κι άμα μαζευτούν ψίχουλα, δε χάθηκε ο κόσμος. Κάνουμε ένα μπάρμπεκιου στο Σύνταγμα, τα χαρίζουμε στην Ισπανία, φτιάχνουμε το Άγαλμα Του Μαλάκα, κάτι θα βρούμε.

[αυτά και άλλα συμβαίνουν μέσα στο νυσταγμένο κρανίο μιας τεθλιμμένης μάναger όταν το μόνο που τη χωρίζει από το σουκού είναι ένας κουβάς καφέ και μια χιλιάδα λέξεις ]

:D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Silly, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Ελένη γύρνα ξανά

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 2, 2010


Μου την έχει δώσει αυτές τις μέρες το διαζύγιο της μενεγάκη και πολύ θα ήθελα να της διασαφηνίσω μερικά πραγματάκια γιατί η δικιά μου ζωή ήρθε πιο τούμπα από τη δική της και πρέπει σύντομα να κάνει κάτι. Βγαίνει και ζητάει από τη μάνα μου και τη γιαγιά μου να σεβαστούν τα προσωπικά της (είμαστε ακόμη στο πρώτο της διαζύγιο μελλοντικέ επισκέπτη) και να μην ασχολούνται με αυτά. Εμένα στ' αρχίδια μου ποτέ δεν έβλεπα πρωινάδικα, κυρίως γιατί οι μαγειρικές, τα ζώδια και οι θείτσες ετών 18 και άνω που μαζεύονται εκεί μέσα μου θυμίζουν τη μάνα μου αλλά έχω τις ενστάσεις μου διότι αυτό που ζητάει, εμένα μου πηδάει τη ζωή. Ναι, θα ασχοληθώ.

Κάθεσαι ελενίτσα και μου τις εκπαιδεύεις χρόνια τώρα, να σε βλέπουν σαν το πρότυπο ελληνίδας κόρης δύο δεκαετιών πριν. Ήθελε επιμονή, αλλά χίλια μπράβο που τα κατάφερες. Όμορφη, ευτυχισμένη, με τύχη, ανεξαρτησία, καλό άντρα και πολλά παιδιά. Είναι να μην σε έχουν εκεί πάνω; Έκανε καθημερινά όσα δεν θα έκανε ποτέ μια νορμάλ κόρη. Πλήρης πληροφόρηση. Την έζησαν σε κάθε στιγμή της ζωής της, ήξεραν πότε έχει γκόμενο, πότε βρήκε άντρα, από που κρατάει η σκούφια του, πότε πηδήχτηκε, πότε έμεινε έγκυος, πόσο παιδεύτηκε στη γέννα, τι είπε η αστρολόγα για τον ωροσκόπο του κάθε παιδιού, με ποιόν φλερτάρει και τέλος πάντων όλα όσα δεν λες ή βαριέσαι να πεις στη μάνα σου.

Με ποιο δικαίωμα κυρά λένη μας τώρα ζητάς σεβασμούς και αηδίες και θες η γιαγιά και η μάνα μου να πάψουν να ασχολούνται με εσένα; Γιατί να μην αναλύσει η αστρολόγα σου πώς θα πάει το διαζύγιο και πώς θα είναι ο επόμενος; Γιατί να μην φωνάξεις μια ψυχολόγα να σε ψυχαναλύσει live; Γιατί δε βάζεις τις μάνες μας να σου τηλεφωνήσουν και να σου πουν πώς να το χειριστείς για να κερδίσουν μια ολοκαίνουργια κουζίνα πίτσος αυτοκαθαριζόμενη; Ε; Ε; Γιατί; Και γιατί στα καλά καθούμενα θα πρέπει η μάνα μου και η γιαγιά μου να ασχοληθούν μαζί μου; Ένας πλούσιος γιάννης, μια βίλα και τρία παιδιά ήταν όσο να πεις φούλ τάιμ απασχόληση για όλες τις ελληνίδες μάνες που οι κόρες τους δεν τους έδιναν ραπόρτο, μας ρωτάς εμάς τώρα γιατί να χάσουμε τέτοιο προνόμιο;

Τα τηλέφωνα από μαμάδες, γιαγιάδες και πεθερές έχουν πληθύνει από προχτές, ρωτήστε και τον οτέ. Ξαφνικά “εκείνος” έγινε “ο γαμπρούλης”, “η τρώγλη” έγινε “το σπιτικό σας”, “η τζίβα” έγινε “τα μαλλάκια σου” και όλα στη ζωή μας τους φαντάζουν λίγο πιο ανθρώπινα. Εμ, αφού ολάκερος γιάννης ζήτησε διαζύγιο και κοτζάμ ελένη είναι ερείπιο και μάλλον ξενοπηδήχτηκε, σου λέει βρε μπας τελικά η κόρη μου είναι κανονικός άνθρωπος; Μπας και δεν πειράζει που δεν ξέρει από λαχανοντολμάδες, ταφτάδες και ερμήδες σε τρίγωνα με αφροδίτες στου διαόλου την κάλτσα; Για κάτσε να την έχω από κοντά μπας και την κάνω ελενίτσα-πριν-καταστραφεί. Και δώστου τηλέφωνα “τί καλό μαγείρεψες σήμερα;”, “τι; δε θα 'ρθετε αύριο στη γιορτή της θείας;;;;”, “αχ είδα ένα ταγιεράκι μούρλια, δεν κρατήθηκα και στο πήρα να το βάλεις στη βάφτιση”, “να σου διαβάσω τι λέει το ζώδιό σου σήμερα;”.

Ελένηηηηηηηηηη γύρνα πίσωωωωωωωω!!!!



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Silly, Uncategorized | 17 Σχόλια »

Ρεαλισμός

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 26, 2010



Επειδή επανήλθε στο προσκήνιο αυτές τις μέρες και επειδή έχουμε λυσσάξει οι αφελείς γκρούπιζ να θεωρούμε τετελεσμένη την ύπαρξη των εξωγήινων, θα ήθελα να προσθέσω το λυχναράκι μου (sic) στην αντίληψη της ιδέας “εξωγήινος” γιατί αν υπάρχει, θα είναι κρίμα να φάμε ένα κάρο κόσμος μια τόσο μεγάλη χλαπάτσα τελευταία στιγμή. Μισό να εξηγηθώ.

Ναι, η ανακοίνωση της ύπαρξης εξωγήινων θα ήταν μια πολύ γαμάτη είδηση αν τα όντα έμοιαζαν στο τόσο με την εικόνα του σωστού εξωγήινου, δηλαδή πράσινες γλίτσες, τρομερή όρεξη για κρέας, τρεις σειρές δόντια, με τα πιο γαμάτα first person παιχνίδια που μπορείς και κυνηγάς και στα ταβάνια. Ή έστω ιπτάμενα ψαγμένα τερατάκια που σου κολλάνε στη μάπα, τους παίρνεις κάτι σαν πίπα, εισβάλλουν στο σώμα σου, κατσικώνονται στην σπονδυλική σου στήλη και μετά κάνεις το ζόμπι. Ή οι άλλοι με το τριγωνικό πρόσωπο και τα μεγάλα θλιμμένα λυπησιάρικα μάτια καθώς βρίσκονται με τις κοιλιές χυμένες στα χειρουργικά κρεβάτια άκαρδων επιστημόνων σε άκρως μυστικά βίντεα που προβάλλει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα μόνο ο χάρδας.
[Ήταν και κάτι άλλοι σα καραφλοί γέροι με ένα εξωφρενικά μεγάλο δάχτυλο που έκαναν παρέα μόνο με παιδάκια (που λογικό κι επόμενο να το ρίξουν αμέσως μετά στην πρέζα) αλλά προφανώς πρόκειται για πολύ διεστραμμένο μαλάκα όποιος το σκέφτηκε και όλοι ακόμη προσπαθούμε να ξεπεράσουμε το παιδικό μας τραύμα.]

Τέλος πάντων, λένε οι αστροτέτοιοι πως αν υπάρχουν εξωγήινοι το πιθανότερο δεν θα μπορούμε να τους δούμε με γυμνό μάτι. Όχι γαμώ την επιστημονική φαντασία μας γαμώ, μη μου αρχίσετε για τα άλλα κούτσικα εξωγηινάκια που τα κολλούσανε αβέρτα οι ήρωες αστροναύτες στο διάστημα και μετά γύριζαν στη Γη, πήδαγαν τις γυναίκες τους και αυτές γένναγαν το μωρό της ροζμαρί αλλά δυό -δυό. Ή που ήταν σαν ιοί και στοίχειωναν ολόκληρα διαστημόπλοια και σου έκαναν τον εγκέφαλο κιμά ή μεταφέρονταν στη γη με μετεωρίτες, έκαναν πελώριες τρύπες και μετά φύτρωναν γκοτζίλες που γκρέμιζαν αποκλειστικά ουρανοξύστες. Το ξέρω είναι πολύ σπασαρχίδικο αλλά μάλλον λέει θα πρόκειται για σκέτα μικροοργανισμάκια. Ούτε θα σου πηδάνε τον εγκέφαλο, ούτε θα σε μεταμορφώνουνε σε σαύρα, ούτε γουστάρουν να μας βουτήξουν τον πλανήτη, ούτε τίποτα. Απλά λέει, θα κολυμπάνε αμέριμνα στις σταγονίτσες τους μέσα στην πετρούλα που τα κουβάλαγε για εκατομμύρια χρόνια στο διάστημα. Αυτό.

Και μη σκέφτεστε χαζομάρες, δε χρειαζόμαστε λένε οι νασατζήδες σπέσιαλ εφέ για να τα εκτιμήσουμε. Άμα καταλάβουμε την αξία τους, πρέπει να τα αγαπήσουμε σκέτα. Και γιατί αυτό, θα τους πείτε. Θα σας πουν ότι είναι λέει από μόνο του καταπληκτικό το γεγονός ότι επιβιώσανε τόσα πολλά χρόνια σε τόσο δύσκολες συνθήκες και ποιος ξέρει σε τι μπορούν να βοηθήσουν άμα τα ερευνήσουμε ή σε τι μπορούν να εξελιχθούν εάν περάσουν μερικά ακόμη εκατομμύρια χρόνια.
Όου γιές κι εγώ το πρώτο που σκέφτηκα ήταν εκείνος ο ύποπτα μαλάκας επιστήμονας που βρήκε τον μετεωρίτη με τα οργανισμάκια, κι επειδή κανείς δεν του έσκαγε φράγκα για μαϊμούδες άρχισε τα πειράματα στον εαυτό του, κατάπινε αβέρτα τα πράσινα υγρά και μετά έγινε ένα τέρας και τον κυνήγαγε η μισή αμερική και στο δρόμο του έσπασε η αμπούλα με τα μικροοργανισμάκια, μολύνθηκε ο τόπος και μετά ήρθε ένα διαστημόπλοιο για να καταγράψει το τέλος της ζωής στη Γη. Αλλά εδώ και πάλι δεν μιλάμε για τίποτα τόσο ενδιαφέρον. Τα αληθινά μικροοργανισμάκια, άντε να τα μελετάνε για καμιά εικοσαετία και στην καλύτερη να ανακαλύψουνε το φάρμακο για το πέμπτο στέλεχος του ιού της ποδάγρας στις χελώνες της κάτω αφρικής. Ούτε καν μπιμούβι δε φτιάχνεις με τέτοιο στόρι.

Τολμώ να προτείνω, πως δεν έχει νόημα να χαλάμε φαιά ουσία σε βαρετές μαλακίες, να ενθουσιαζόμαστε και να ελπίζουμε έτσι στο βρόντο. Βασικά χρειαζόμαστε ένα καινούργιο χόμπι, τίποτα νέους εξωγήινους να περιμένουμε, ένα άλλο κοσμοϊστορικό γεγονός που θα αλλάξει για πάντα τον ρουν της ιστορίας και η Γη μετά από αυτό θα είναι είτε σαν κασέρι, είτε με πράσινες ομίχλες, τρομακτικά τέρατα και βάλτους, είτε παρελθόν. Τι στο διάολο, χαζοί είμαστε; Άλλοι έχουν τους φασίστες, άλλοι τους μετανάστες, άλλοι την Πόλη. Εμείς δηλαδή πότε θα δούμε χαρά;

Λοιπόν, εγώ ψηφίζω 2012 που είναι και πιο σίγουρο, γαμάει από όλες τις πάντες, η ταινία του είναι όλα τα μπιμούβιζ σε ένα και θα το προλάβουμε κιόλας. Άσε που το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Μπορεί δηλαδή να συμβεί τότε καμιά γιγάντια έκρηξη που να με στείλει σε μια λίμνη μέσα σε ένα βράχο που θα ξεκολλήσει από τη Γη και θα ταξιδέψει έτη φωτός μακριά και θα με βρουν τίποτα γίγαντες και μετά θα είμαι εγώ η εξωγήινη επίτιμη μικροοργανισμούλα που θα αράααααααζω στη λιμνούλα μου. Πολύ θέλει;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Silly, Skepticism N' Science, Uncategorized | 13 Σχόλια »

Το παράδοξο 2009

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκέμβριος 29, 2009


Ααααα όλα κι όλα, το αποφάσισα. Μπορεί να έχω γράψει στα τέτοια μου το μπλογκάκι τόσους μήνες αλλά καθότι των τύπων και όχι της ουσίας, είπα μπάστα τεμπελόσκυλο, δεν θα γίνεις κι εσύ απ΄ αυτές που θα ξαναγράψουν εδώ μέσα του χρόνου αλλά φέτος. Τι στο διάολο να έχουμε μια συνέπεια, ένα παρόν, ένα πρόσωπο στην κενωνία.

Θα μου πεις τι να γράψεις. Έλα μου ντε θα σου πω. Παρότι τόσο καιρό απούσα, αντιμετωπίζω κάτι σαν το παράδοξο των Ελλήνων ναυτικών. Που φεύγουν από την Ελλαδίτσα, γυρνάνε του κόσμου τους τόπους και λες έχουν δει ότι δε θα δει ποτέ κανείς μας, έχουν γνωρίσει ό,τι παράξενο υπάρχει πάνω στον πλανήτη, έθιμα, πολιτισμούς, κόσμο, το παράδοξο όμως, εκεί: όλοι τους γυρνάνε πιο μαλάκες απ΄ότι έφυγαν. Παραδόξως, το μόνο που έχουν δει απ΄ όλο τον κόσμο είναι κώλοι. Ακόμη πιο παραδόξως, οι ιστορίες που θα σου πουν είναι φίδια. Και το πιο απίθανο; Εκεί που λες ότι ρε παιδί μου άμα κουτουλήσεις τόσους ανθρώπους από άλλους πολιτισμούς, όλο και λίιιγο θα ανοίξει το μυαλό, ε, αυτοί γυρνάνε πιο συντηρητικοί, καχύποπτοι και στενόμυαλοι απ΄ ότι έφυγαν.

Ε, αυτό έχω πάθει κι εγώ. Ό,τι λιμάνι έπιανα τόσο καιρό, χέστηκα για τα μουσεία, τα αξιοθέατα και τους πολιτισμούς. Εγώ κωλαράκια έψαχνα. Κι έχει μια λογική όλο αυτό. Θέλω να πω, άμα καίγεται το κρανίο σου από τη δουλειά, άμα στη γλώσσα των ναυτικών δηλαδή, τ' αμπάρια έχουν πάρει νερό κι εσύ τρέχεις με τους κουβάδες όλη μέρα, σόρι κιόλας αλλά δε θα κάτσεις να το φιλοσοφήσεις τις λίγες ώρες που σου μένουν να ξεσκάσεις. Πηδάς, πηδάς, πηδάς και όταν γυρίσεις στην πατρίδα και σε ρωτήσουν πώς είναι ο κόσμος έξω, εσύ για να μη καρφωθείς θα πεις για εκείνο το τρομακτικό κροκόδειλίνι με τα γιγάντια φτερά που στην έπεσε ένα βράδυ στο κατάστρωμα κι εσύ άτρομος όρμησες, του δάγκωσες τον λαιμό στον αέρα και μετά το έδωσες στα φιλιπίνια του καραβιού να το κάνουν σούπα. Τουτέστιν γάμησα. :P

Καλή χρονιά! :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Philosophy, Silly, Uncategorized | 24 Σχόλια »

Dear Uri Geller

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 27, 2009


You may have found the “positive energy” you were looking for in Greece, (especially the very positive energy on greek checks), but have also in mind that losers who claim to practice real magic and telepathy in a country with brains stuck in 70s, no Internet and a gazillion of priests, is a very very dangerous thing.
Assuming that if you could really read people's minds you'd be on a plane, I'd suggest you ask what eventually happened to missionaries trying to convert primitive tribes. Exactly.
When our priest Anthimos finds out what you claim to do, you 'll be in trouble mister. He won't let you go unless he makes clear that our God can shove your spoon where the sun don't shine and then bend it.

p.s. τα ληγμένα τελειώνουν με ταχύτητες φωτός διζ ντέηζ. :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Silly, Skepticism N' Science, Uncategorized | 34 Σχόλια »

Skatecology

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 18, 2009


Κατέληξα ότι το εφιαλτικότερο κόμμα όλων είναι οι οικολόγοι. Μισό να σου απλώσω το σκεπτικό μου. Άραξε στην καναπεδούμπα, κλείσε τα μάτια και οραματίσου από τα λίγα και απλά που ξέρεις τι θα συμβεί. Οσονούπω σου συμπληρώνω την εικόνα και με λίγα ακόμη που δεν ξέρεις.
Έχεις φανταστεί πως θα γίνει η ζωή σου άμα τους ψηφίσουμε; Έχουμε και λέμε: Όξω απ΄ το σπίτι σου, στην αυλή σου, στους δρόμους και στα χωράφια θα φυτρώσουν ανεμιστήρες του στήβεν κινγκ τάχαμου για ενέργεια, τα κεραμιδάκια και η ταρατσούλα σου θα στρωθούν με ηλιακούς, το νεράκι θα στο δίνουν με το σταγονόμετρο, θα σου κόψουν τις πλαστικές σακουλίτσες και την αυτοκινητούμπα σου, θα ψωνίζεις βιολογικά τρόφιμα σε διπλάσιες τιμές και θα ανακυκλώνεις δίχως αύριο. Πριν ψωνίσεις θα σκέφτεσαι πόση ταλαιπωρία θα φας για να ανακυκλώσεις. Οι οικολόγοι θα σου επιβάλλουν οτιδήποτε χρησιμοποιείς να το επιστρέφεις στη Μάνα Γη στην μορφή που το βρήκες. Καλά, όχι ακριβώς στην ίδια μορφή αλλά τέλος πάντων σε φιλική μορφή. Γκεγκε;

Όχι, στοιχηματίζω ότι δε γκέγκε επακριβώς. Για να στο κάνω πιο νιανιά, αγόρασες τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά; Ένα – ένα θα τα βάζεις στη θέση τους. Το χαρτί, το πλαστικό και το γυαλί στους κάδους τους και τα αποφάγια θα τα κάνεις κομπόστα στο μπαλκόνι. Τουτέστιν θα σου χαρίσουνε μια χούφτα σκουλήκια, θα τα βάλεις στον οικογενειακό σου κάδο, θα τρώνε τα αποφάγια και θα σου δίνουν χωματάκι να το επιστρέψεις στην Μάνα Γη. Γκεγκε τώρα;

Κόβω το κεφάλι μου ότι δε γκέγκε. Άνοιξε τον εγκέφαλό σου και σκέψου: τι άλλο πετάει ο άνθρωπος; Αν δεν σου 'ρχεται η απάντηση άνοιξε το βόθρο σου και θα 'σου 'ρθει. Ω, ναι. Κακάκια και τσισάκια. “Ε, τι;” θα μου πεις. Θα σου πω κύριε, πως τολμάς και χέζεις τη Μάνα Γη; Άμα βγουν οι οικολόγοι δε θα ξαναχέσεις όπου όπου και να θες μετά και μισό μαραθώνα να καθαρίσει το σύμπαν. θα χέζεις οι-κο-λο-γι-κά. Σε ειδικό κάδο που θα υποχρεωθείς να βάλεις κάτω από τη λεκάνη σου (ναι, κάποιοι θα ανεβαίνουμε με σκαλάκι) ή στο υπόγειό σου. Όοοοχι. Δε θα πατάς καζανάκι. Το νερό είναι πολύτιμο ριμέμπερ;
Και για να στα πω επισημονικά, η ημερήσια οικογενειακή παραγωγή σου θα συλλέγεται, θα ψήνεται (το σκατό σου παξιμάδι, ριμέμπερ; ) θα μετατρέπεται σε φιλικό προϊόν για τη Μάνα Γη και θα έρχονται μετά οι οικολόγοι για τη συγκομιδή. Α, ξέχασα. Θα απαγορευτούν και τα aircondition. Ενεργοβόρα γαρ. Σκατοκατάσταση.
Άντε, τρέχα να πάρεις μέτρα, υπολόγισε ανάγκες και μέγεθος κάδου και άρχισε να μασάς λεβάντα για να συνηθίζεις.

p.s. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να σε μπάσω στα πρόστιμα επί της παραγωγής και το μπλαφόν ανά κώλο. :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Silly, Uncategorized | 35 Σχόλια »

Tabooρωθείτε

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 9, 2009


Άμα περάσεις κάποιο συγκεκριμένο λέβελ εμπειριών σ’ αυτή την κωλοχώρα, θες δε θες θα σου γίνει σνίτσελ ο εγκέφαλος απ’ τα πολλά τα ντάπα ντούπα. Και θες το σνίτσελ, θες η κωλοχώρα, μια φορά θα τα δεις τα πράγματα αλλιώς. Όχι, πες τι είναι οι εκλογές; Τι περισσότερο θα μπορούσε να ήταν από ένα ωραιότατο παιχνιδάκι; Ναι παιχνίδι. Επιτραπέζιο.
Ήρθε πάλι ο κυριούλης, μας έκατσε κάτω πανελλαδικώς και το ξεφούρνισε: “Ελληνίδες, Έλληνες. Έφτασε πάλι η ώρα να ανακοινώσω την έναρξη ενός ακόμη Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Taboo.
Γαμώ Ελληνίδες κι Έλληνες; Γαμώ!
Τα διαδικαστικά τα ξέρετε πια φαρσί, οι παίχτες ορίστηκαν, οι αγώνες θα είναι καθημερινοί, ο τελικός θα γίνει live και η ψηφοφορία για τον καταλληλότερο, στις 4 Οκτώβρη
”.

Κι άρχισαν ξανά τα πανηγύρια. Θα μου πεις, taboo ρε συ; Χάθηκε μια μονόπολη, ένα trivial, μια σκιτσομαχία; Θα σου πω, εγώ τα διαλέγω αυτά ρε φίλε; Αφού άλλος είναι ο οικοδεσπότης. Κι άμα θες να ξέρεις το ‘χω βαρεθεί το taboo. Μαντεύεις εύκολα πια ρε παιδί μου τις λέξεις που τους κάτσανε. Όλοι τις ίδιες κι απαράλλαχτες περιγραφές. Ξέρεις δηλαδή ότι όποιος πάρει την κάρτα “πολιτισμός” ας πούμε, θα μας λυσσάξει στα “μάρμαρα”, “μέγαρο”, “νταλάρας” και “γιουροβίζιον”. Καθόλου πρωτότυπα αλλά οφείλω να αναγνωρίσω πως είναι απαραίτητα πια για το πρωτάθλημα, διότι μετά από τόσα τουρνουά κι αφού έχουν χύσει ιδρώτα να σε εκπαιδεύσουν καλά, επιτέλους κατάφερες να αναγνωρίζεις τις λέξεις-κλειδιά και να μαντεύεις τις κάρτες τους. Είναι σχεδόν αυτόματος ο συνειρμός στο κεφάλι σου, δεν είναι; Τσεκ: Μέγαρο -> Πολιτισμός. Νταλάρας ->Πολιτισμός. Γιουροβίζιον -> Πολιτισμός. Γαμώ;

Θα μου πεις τι θα πειράξει αν ρίξουν που και που και καμιά λέξη από αυτές που μεταχειριζόμαστε εγώ κι εσύ. Τύπου, “πολιτισμός” είπατε; Ωραία. Έχουμε και λέμε: “ζαχό”, “35χρονη”, “όχι άλλο πλιάτσικα”, “skai”. Λάθος. Αυτές σου λέει, δεν είναι διαχρονικές. Γιατί πόσο θα τις χρησιμοποιήσεις; Για ένα παιχνίδι; Δύο; Μα μετά θα λες «ζαχό» και θα σε κοιτάνε όλοι σα μαλάκες γιατί φαντάσου λόττο τώρα, να τους ζητάς να θυμηθούνε ένα λαμόγιο στα δεκάδες και μάλιστα προ τετραετίας. Σιγουράκια χρειάζεσαι.

Καλά θα μου πεις, κι είναι τώρα αυτό taboo της προκοπής; Και πού ’ναι οι λέξεις-taboo της κάρτας, αυτές που απαγορεύεται να πεις για να μην χάσεις; Αααα όλα κι όλα. Το απλοποιήσαμε. Είπαμε ρε παιδάκι μου γιατί να κάθεσαι τώρα να αποκλείεις λέξεις για κάθε κάρτα ξεχωριστά; Φτιάξε εκεί ένα μάτσο για όλες. Είτε σου κάτσει “οικονομία”, είτε “εξωτερική πολιτική”, είτε “παιδεία”, εσύ έχεις στανταράκια που δε θα τα λες με την καμία. Και δεν είναι δύσκολο να τα μαντέψεις. Είναι οι λέξεις που δεν θα ακούσεις ποτέ σε ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Taboo. Κι αν καμιά φορά τους φύγει καμιά ξώφαλτση, ξέρεις ότι ο παίχτης θα απομονωθεί ή θα αποκλειστεί. Καλά, όχι πάντα. Μια φορά σε αγώνα της προκοπής δε θα τον ξαναδείς.

Όχι, κάτσε και παρατήρα. Ποτέ δε θα ακούσεις τέτοιους καιρούς για: “ρεμούλα”, “παπαδαριό”, “ρουσφέτια”, “ρατσισταρέοι”, “off-shore”, “βουλγαράκης”, “φασισταριά”, “βασανιστήρια”, “μπάτσοι”, “σόρος”, “μητσοτακέϊκο”, “ασύμμετροι καραγκιόζηδες” και άλλα αυτονόητα και εκτονωτικά. Ούτε και τα παράγωγά τους. Όποιος τα πει, κάτσε μέτρα κλωτσοπατινάδες. Καλά, και μόνο στο taboo αποφεύγονται όλα αυτά, θα μου πεις; Όντως, δύσκολα πια τα ακούς και έξω. Αλλά τι περίμενες άμα έχει λιώσει μια ολόκληρη χώρα στο taboo άντε μετά να ξεχωρίσουν τι είναι ζωή και τι παιχνίδι. Λες μια φράση, ένα ας πούμε χορταστικότατο “γαμώ το σπίτι σου κωλοφασίστα” και σε ταράζουν στην κλωτσοπατινάδα. Ρε ξεκολλάτε δεν είναι πρωτάθλημα εδώ, δεν πειράζει να τους τα λέμε άμα μας σκάνε οι μαλάκες. Σκάσε όσο θες σου λένε εσύ, αυτά όμως δε λέγονται. Υπάρχουν κανόνες.

Κι εντάξει, να σεβαστώ τους εθισμούς και τα πάθη των αλλονών, φάτε όσο κόλλημα θέτε με το κωλοtaboo, δεν τρέχει. Τα μασάω. Θέλω όμως πολύ να κόψω φάτσες άμα του ‘ρθει πάλι του αυριανού πρωταθλητή να μας παίξει μια παρτίδα τάβλι. Ξέρεις, τα κλασσικά που αρέσουν στους πρωταθλητές, πρώτα Πλακωτό και μετά Φεύγα.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Silly, Uncategorized | 13 Σχόλια »

Σήμερα το πρόγραμμα…

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 3, 2009


... λέει:

Κηπουρική

&

Κωλοραδιόφωνο :D

Να πάρω μια ανάσα και επιστρέφω με τις αναπάντεχες (μουχαχα) εξελίξεις στην πολιτική! :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Silly, Uncategorized | 10 Σχόλια »

Αρνητικόλοτζι

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 28, 2009


Χάλια θα περάσω, το ξέρω. Έχω καταφέρει να στραγγίξω και την τελευταία σταγόνα του μισοάδειου μου ποτηριού και περιμένω να περάσουν οι μέρες μέχρι να ρημαδοφύγω διακοπές. Όλα σκατά. Κωλοδιακοπές ρε γαμώτο. Από τώρα ξέρω πόσο χάλια θα είναι. Ξέρω ας πούμε, ότι το δωμάτιο που έκλεισα είναι ύποπτα φθηνό, επίσης ξέρω ότι η περιοχή είναι εντελώς κακόφημη και γεμάτη φασαρία, ξέρω ότι το ταξίδι θα είναι μια ταλαιπωρία και μισή ενώ είμαι καρακατασίγουρη ότι η παρέα είναι για τα μπάζα. Και δεν φτάνουν αυτά που θα τραβήξω, ήδη ταλαιπωρούμαι. Λίστες, ετοιμασίες, πολλή πολλή δουλειά, ψόφιες γραμμές (deadlines εννοώ, μη τα ξαναλέμε) που περιμένουν απειλητικά και μια στοίβα ρούχα πάλι για σίδερο. Άσε που μου 'σπασε κι ένα νύχι.
Οιωνός.

===========================================

Σκάστε, διαλογίζομαι τόση ώρα. Δοκιμάζω μια ολοκαίνουργια τεχνική δικής μου εμπνεύσεως που άμα πιάσει θα ιδρύσω σχολή. Ε μα, με έχουν πρήξει τόσες μέρες με τις θετικές σκέψεις, τις αισιοδοξίες, τις γαμάτες διακοπές και τα ποτήρια που δεν πρέπει να τα βλέπεις μισοάδεια. Όχι ρε, εγώ μισοάδειο θέλω να το βλέπω και όχι μόνο αυτό, αλλά το παίρνω και σας το χύνω στη μάπα και δεν μένει μέσα τίποτα τίποτα τίποτα. Και ξέρετε πώς λέγεται αυτό; Ένα άδειο ποτήρι που δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια για φαντασιώσεις. Άδειο. Κενό. Έμπτι. Ούτε αμφιβολίες ούτε παπαρόλοτζιζ. Μισό, το ξαναπαίρνω από την αρχή.

[Παρατηρώ ότι άμα είναι να γλιτώσω το σίδερο, έχω γαμώ τις λογοδοιάρροιες]

Με λίγα λόγια, τέρμα οι Μεγάλες Προσδοκίες. Άμα τα σκέφτεσαι σκατά τα πράγματα ούτε τα προδιαθέτεις, ούτε τα γκαντεμιάζεις, ούτε τίποτα άλλο συμπαντικό. Ξέρεις τι είναι το μόνο που τους κάνεις; Τα ντύνεις σκατουλί και έχεις προετοιμαστεί μια χαρούλα μέχρι να 'ρθει η ώρα να τα φας.
Και οποία έκπληξις κυρίες και κύριοι, η παραμικρή εσάνσ φράουλας είναι ικανή να σου φτιάξει τη μέρα! Το άδειο πια ποτήρι σου που δεν είχες κανένα πρόβλημα να γέμισει μέχρι απάνω με σκατά, έχει τώρα δυό φραουλίτσες ντεκόρ. Και μετά άλλες δύο. Και μετά λίγη γρανίτα. Και μετά μια μπάλα παγωτό. Εντάξει και λίγα σκατουλάκια κάτω κάτω αλλά σιγά, εδώ μιλάμε για ένα... πώς θα το λέγατε; Α! Ένα μισογεμάτο ποτήρι λιχουδιές!

Συνοψίζω. Παίρνεις το μισογεμάτο, μισοάδειο, γουατέβα ποτήρι σου και το αδειάζεις. Μετά το σκουπίζεις καλά καλά από συμπαντικές σκουπιδοθεωρίες και έπειτα το τιγκάρεις στα σκατά. Παίρνεις κουταλάκι, στρώνεσαι στο τραπέζι, κλείνεις τη μύτη και είσαι αποφασισμένη να τα φας. Και μετά έλα να μου πεις ότι σου βρώμισε το παραμικρό μετά από τόσο σκατό. ;)

Κακές, ψυχρές κι ανάποδες σκατοδιακοπές του γιου του! :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Silly, Uncategorized | 10 Σχόλια »

Time is on my side… not

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 8, 2009


Για να σας βουλώσουμε το στόμα μια και καλή και να μην ξαναπείτε ότι γράφουμε μαλακίες στα ιντερνέτια, πάρτε και δύο ειδήσεις που αποσιωπήθηκαν τεχνηέντως (τσσσσσσσσσσ) και έχουν άμεση (επαναλαμβάνω, άμεση) σχέση αναμετάξυντων:

Το ελληνικό υπουργείο Γεωργίας ανακοινώνει ότι ξεκίνησε πρόγραμμα τεχνητής βροχής. Όχι, δεν έβαλε γεωπόνους να χορεύουν.

Η Ουκρανία απαγορεύει την πορνογραφία. Εντελώς. Επιτρέπεται λέει, μόνο για ιατρικούς λόγους?!?

Μη τα κάνω και νιανιά. Όσοι έχετε μυαλό καταλάβατε την απευθείας σχέση με τους πράκτορες του Σόρος, τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τη σωρό του Μάικλ, τους Καπνιστές και τους Νταβραντισμένους Ουκρανούς Πορνοστάρς.

Με κίνδυνο να φανώ άσχετη, αυτό με τους ιατρικούς λόγους και την πορνογραφία ας μου το εξηγήσει ένας ψαγμένος σας πληζώ γιατί θα βάλω τη φαντασία μου να δουλέψει και θα χάσουμε πάλι κάθε υποψία κύρους, σοβαρότητας, Τάξης & Ηθικής βεβαίως βεβαίως. :P

Δυόμισι και σήμερα.
Βδομάδες.
νοτ ον μάι σάιντ.
λυγμ!



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Silly, Skepticism N' Science, Uncategorized | 19 Σχόλια »

Γκρι

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 16, 2009


Με ξέρω, με έχω μάθει πολύ καλά πια. Ξέρω τι θα παραγγείλω σε εστιατόριο, ξέρω ακριβώς τι θα πιω και τι γλυκό μου αρέσει. Πριν πατήσω το πόδι μου εκεί. Ξέρω από πριν τι ρούχα θα αγοράσω, τι χρώμα και τι σχέδιο και ξέρω πως σινεμά χωρίς γρανίτα κόκα κόλα είναι μια μαλακία και μισή. Συχνά τρομάζω κόσμο με όλα αυτά γιατί όσο να το κάνεις είναι περίεργο να μη θέλεις “κάτι καινούργιο”. Είναι αρκετά περίεργο πριν πάρεις το μενού να έχεις αποφασίσει και να έχεις απορρίψει καθετί νέο. Είναι βαρετό και στείρο λένε. Αλλά όποτε μ' αφήνουν να επιλέξω μόνη μου περνάω πολύ καλά. Κάποτε μια φίλη, χαμένη στις επιλογές ενός εικοσασέλιδου μενού, μου είπε ότι δεν έχει ξαναδεί άνθρωπο τόσο πολύ σίγουρο για το τι θέλει ανά δευτερόλεπτο. Δεν το είπε πολύ χαρούμενη, μάλλον ανησυχώντας το είπε. Η απάντηση δυστυχώς ή ευτυχώς είναι ότι δε ρισκάρω εύκολα τα πράγματα που με κάνουν χαρούμενη. Προσπάθησα πολύ για να μάθω ποια είναι αυτά και χαίρομαι που τα κατάφερα, αφήστε με στην ησυχία μου να τα απολαύσω ξανά και ξανά, δώστε μου εμένα τη μπριζολάρα και βγάλτε την εσείς με “νιόκε”. Μπλιαχ!

Μαγνητική λέγεται μια εξέταση που την κάνεις “για να μη φας την ακτινοβολία της αξονικής”. Είναι πανάκριβη, χρονοβόρα αλλά χρειαζόταν λέει στο τσεκ απ. Μια εξέταση ρουτίνας μου έτυχε κι εμένα και είπα σιγά το φοβερό. Ακίνητη, αμίλητη και τέλος. Ξάπλωσα, πέρασαν τους ιμάντες, πήραν ιστορικό, μου έδωσαν ένα χειριστήριο με ένα “κουδούνι για ώρα ανάγκης”, μου φόρεσαν τα ακουστικά και ξεκίνησα αργά να τσουλάω προς το κουβούκλιο. Το πολύ πολύ να έπαιρνα έναν υπνάκο. Τα χέρια μου κολλητά στο σώμα γιατί θα ήταν στενά, το κουδούνι σφιχτά στο χέρι μη μου πέσει και ο σωλήνας όλο και πλησίαζε. Λίγο γκρι και πλακωτικό αλλά τι να μας κουνηθεί.

Όσες φορές φέρνω στο μυαλό μου το μετά, τινάζομαι σαν ψάρι. Ο ουρανός του μηχανήματος ήταν τελικά ελάχιστα εκατοστά πάνω από τη μύτη μου, τράβαγα δυνατά αέρα απ΄ το στόμα να μη σκάσω και δεν έφτανε. Βρέθηκα να πατάω το κουμπί και να χτυπιέμαι μέσα σε έναν στενό γκρι σωλήνα με ακουστικά στ' αφτιά, χωρίς να μπορώ να ακούσω τους γιατρούς που ήρθαν να με βγάλουν. Σίγουρη ότι θα πεθάνω. Ακόμη είμαι δηλαδή. Ο Τ. προσπαθεί εδώ και μέρες να με πείσει ότι άραξε ρε χαζό, δεν είναι απαραίτητο να το κάνεις, σιγά. Καμιά φορά κολλάω πάνω του το βράδυ μπας και συνέλθω από τους εφιάλτες της κωλομαγνητικής.

Εγώ κλειστοφοβία, λέει. Εγώ κρίση πανικού. Τι λέτε ρε παιδιά, εγώ είμαι μια χαρά, ΕΓΩ ΜΕ ΞΕΡΩ, δεν είχα ποτέ τέτοια πράγματα. Σε ασανσέρ, στη σπηλιά του Κολοκοτρώνη, μέσα στη ντουλάπα για έξι ώρες μικρή, στο τσελ μου που άραζα κλεισμένη με το φερμουάρ μέχρι απάνω σχεδόν κάθε μέρα. Λάτρης της απομόνωσης σας λέω, ξέρω να επιβάλλομαι στον εαυτό μου, το μηχάνημα φταίει. Το 'χετε κάνει τόσο στενό που δε χωράει άνθρωπος, χώρια αυτό το γκρι. Ο γιατρός γέλασε και μου είπε ότι δεν πειράζει υπάρχουν τόσα άλλα να κάνω, συμβαίνουν αυτά. Ίσως εάν έπαιρνα ένα ηρεμιστικό πριν... Ώπα! Εγώ ηρεμιστικό; Τι έγινε ρε παιδιά, σε μένα το 'πε ή στην μάνα μου; Σοκ. Στον πιο υγιή και ήρεμο άνθρωπο του κόσμου; Τον πιο ισορροπημένο; Στερεότυπα, είπε ο γιατρός πάλι γελώντας και μου έφερε λίγο νερό να ηρεμήσω.

Κι αφού δεν μπόρεσα να πείσω τον γιατρό ότι με ξέρω, ότι ξέρω πως δεν συμβαίνουν αυτά σε μένα, ότι θα ήταν της στιγμής, έφυγα ντροπιασμένη με κομμένα γόνατα απ΄ την τρομάρα και προσπαθούσα ώρες να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι καλά, θα έτυχε, μήπως να το ξαναπροσπαθήσω, δεν γίνεται να είμαι εγώ κλειστοφοβική, δεν ήμουν εγώ αυτή που έπαθε πανικό, δεν ήταν αληθινός πανικός. Και δώστου το σώμα μου να με διαψεύδει ζητώντας συνέχεια βαθιές ανάσες απ΄το πουθενά. Κι ενώ ενδόμυχα χαίρομαι που γλίτωσα την κωλομαγνητική, διαπιστώνω πως έμαθα καινούργια πράγματα για μένα κι αυτό είναι τόσο πολύ τρομακτικό, είχα φτάσει σε τόσο καλό σημείο, όχι ρε γαμώτο, καθόλου δε με ξέρω τελικά, άντε πάλι φτου κι απ΄την αρχή.

Ο διαβολάκος στον ώμο μου επιμένει: “τουλάχιστον τώρα ΞΕΡΕΙΣ ότι σιχαίνεσαι την μαγνητική” αλλά ο αγγελάκος τον προλαβαίνει και συμπληρώνει: “ναι μαλάκα αλλά δεν κόβει πια το κεφάλι της ότι δεν είναι κλειστοφοβική”. Κι αφού τους σφαλιαρίσω και τους δύο σκέφτομαι σε τί μπελάδες με έβαλε ένας τσίπης μόνο και μόνο γιατί αποφάσισε να βάψει το κωλομηχάνημα γκρι. :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Silly, Uncategorized | 30 Σχόλια »

JEEPRAS

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 12, 2008


Τα νιάτα λέει, ήταν τελικά η λύση στο πολιτικό μας τέλμα. «Σεισμό» θα φέρουν στην πολιτική. Ο Τσίπρας είναι λέει η απάντηση στον βούρκο της γερουσίας. Ο Λαζό του πλέκει το εγκώμιο εδώ και ώρα, οι εφημερίδες συμπεριφέρονται λες και πρόκειται για το πιο σημαντικό γεγονός της δεκαετίας και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο κόσμος ήδη το εκτίμησε. Και συμφωνώ απόλυτα πως τα νιάτα είναι το μέλλον της πολιτικής (με απλά καλά μαθηματικά, δηλαδή) αλλά πέρα από τα προφανή, πόσο ακριβώς έχουμε ξεφτιλιστεί ώστε να θεωρούμε κύριο κριτήριο πολιτικής ικανότητας την ηλικία;

Δηλαδή τί; Θα φτάσουμε σε λίγο να τους βάζουμε να απαντάνε ερωτηματολόγια τύπου αν έστω μία φορά μέσα στην δεκαετία του ογδόντα πήγες στην αυτοκίνηση, ή παρακολούθησες κάντι-κάντι, ή αν χαμουρεύτηκες στο αμάξι του μπαμπά ή έβγαλες ακμή, τότε… κάνεις για βουλευτής/ αρχηγός κόμματος/ εθνικός ευεργέτης;

Φαγώθηκαν όλοι από χθες να βγάζουν λογίδρια για τα νιάτα που έχουν φρέσκιες ιδέες, που θα μας πάνε μπροστά, που θα δείξουν επιτέλους τον σωστό δρόμο… όπως; Τί ακριβώς πέρα από τα κομμωτήρια και το λαϊφστάιλ της Ράπτη, πέρα απ’τις βλακώδεις κορώνες του Άδωνι στα τηλεπαράθυρα, το βλέμα της αγελάδας του υιού Βαρβιτσιώτη και τις πιο αρχαίες και μαλακισμένες απόψεις του υιού Πλεύρη έχουν ως τώρα να επιδείξουν τα νιάτα στην πολιτική ζωή του τόπου; Μήπως το Ολυμπιακό πνεύμα του Κουκοδήμου; Και συγκεκριμένα για τον Τσίπρα, δεν έχω άποψη. Φανταστείτε άρνηση που μου έβγαλε όλο αυτό.

[Πάντως αν θέλετε την επαγγελματική μου γνώμη (άααατσα), η καμπάνια σας εκτός από πρόβλημα στρατηγικής έχει και θέμα timing. Μα καλά ρε παιδιά, μου βγήκατε σε «ροζ» εποχή να πλασάρετε τα νιάτα ως πολιτική αξία; Δηλαδή τί μας λέτε; Ότι αν τα γερόντια έχουν κουράγια να μας πηδάνε τις τριανταπεντάχρονες (και μάλιστα με ντοκουμέντα, βλ. dvd), ετοιμαστείτε εμείς να σας πηδήξουμε οικογενειακώς; Είναι δυνατόν να μην προβλέψατε τους πιο αυτονόητους συνειρμούς;

Ή τέλος πάντων, αφού το κάνατε που το κάνατε, πάτε το μέχρι τέλους να σας βγάλουμε το καπέλο! Εγώ δηλαδή, θα πρότεινα στον Alexis να ταράξει εντελώς τα νερά. Να σκάσει στη Βουλή ντυμένος σπάιντερμαν (το πιάσατε ε; ) και να μοιράσει σε όλα τα γερόντια συναδέλφους του, από ένα alexiπτωτο που να γράφει «δώσε κι εσύ τόπο στα νιάτα – μπορείς» ] 😀

π.σ. ναι, μη δίνετε σημασία, έχω λαλήσει αυτές τις μέρες…


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Silly, Uncategorized | 57 Σχόλια »

ΚΟΝΣΙΚΟΥΕΝΣΙΖ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 4, 2008



Κατέληξα ότι η παιδεία, οι κυβερνήσεις, οι θρησκείες, οι παρθένες και τέλος πάντων όλα αυτά τα όμορφα και ηθικά πράγματα που προτείνονται όταν ψάχνουμε λύσεις για την εντελώς υπό τον πάτο κατάσταση, είναι αερολογίες και δεν κάνουν τίποτα. Ή τέλος πάντων δεν κάνουν τίποτε ΤΩΡΑ. Διότι τώρα είναι που καίγεται ο κώλος μας και τώρα είναι που εγώ βρίσκομαι στο peak μου. Μετά, χέστηκα. Άμα δηλαδή χουφταλιάσω κάντε ό,τι γουστάρετε. Ένα καλό γηροκομείο με γρήγορη σύνδεση θα είναι τελείως αρκετό μέχρι να ψοφήσω. Και κόψτε το λαιμό σας οι όξω. Τώρα είναι που υποτίθεται ότι πρέπει να ζήσω κάτι παραπάνω.

Θα μου πεις, δε σ΄ενδιαφέρει τα παιδιά μας τι κόσμο θα παραλάβουν; Μπα. Εδώ έχουν ήδη παραλάβει τους πιο καμμένους γονείς που υπάρχουν στον πλανήτη, που τα εκπαιδεύουν να κάνουν ακριβώς τα ίδια και χειρότερα, λέτε να καταλάβουν γρι από την όλη κατάσταση – πέρα φυσικά από το γεγονός ότι «η ζωή είναι δύσκολη», «το περιβάλλον καταστρέφεται» και άλλα ακαδημαικά; Το πολύ πολύ να καταντήσουν σαν εκείνο το αντιπαθητικό γκρίζο κωλόπαιδο της Γκρινπις και να μας τα ζαλίζουν λίγο παραπάνω. Σιγά.

Η ιδέα λοιπόν, είναι απλή. Για να λυθεί τώρα το πρόβλημα της κατάντιας – και μιλάω για κάθε είδους κατάντια – το μόνο που χρειάζεται είναι να τα αφήσουμε όλα λάσκα εκτός από ένα πράγμα. Τις συνέπειες. Να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις και να πεις ότι σου κατέβει, να κλέψεις, να πεις ψέμματα, να μαχαιρώσεις, να είσαι χριστιανός, να είσαι φιλελεύθερος, να έχεις τηλεοπτική εκπομπή, αναψυκτήρια ή ξώγαμο στα εξήντα. Ό,τι πάνω κάτω συμβαίνει δηλαδή.

ΟΜΩΣ.

Ο οποιοσδήποτε κάνει την παραμικρή παρανομία, να είναι 1000% σίγουρο ότι θα έχει συνέπειες και κόστος. Να μην γλιτώνει ούτε η Αυτού Μεγαλειότης, ο νομάρχης θεσσαλονίκης. Να τρως κλήση και να μην υπάρχει μία στο δισεκατομμύριο που να στη σβήσει άνθρωπος. Να λες ένα τόσο δα αθώο ψεμματάκι (π.χ. ότι δεν ρήμαξες καμία τζαμαρία στη διαδήλωση) και αν σε πιάσουν, να έχεις σίγουρα συνέπειες. Να πετάς το αποτσίγαρο στο δρόμο και να πληρώνεις πρόστιμο. Να μην την γλιτώνεις με τίποτε ρε παιδάκι μου. Και μάλιστα με τους ήδη υπάρχοντες νόμους. Ούτε νέα σκληρά μέτρα, ούτε τίποτα.

Αντίθετα, θα μπορούσαμε ακόμη και να μικρύνουμε τα πρόστιμα ή τις ποινές φυλάκισης. Να σκοτώνεις άνθρωπο και να εκτίεις 10 χρόνια μόνο. Αλλά 10 ακατέβατα. Ούτε μέρα λιγότερο. Να περνάς με κόκκινο φανάρι και να πληρώνεις 25 ευρώ μόνο. Αλλά να μη τα γλιτώνεις ούτε με τον τροχονόμο πατέρα. Απλό δεν είναι;

Μου ‘ρχονται ένα ένα όλα αυτά που σκάνε κάθε μέρα στις ειδήσεις και σκέφτομαι πως σε έναν τόσο συνεπή κόσμο, δεν θα είχα καμία έννοια για τα κοινά. Ούτε για τις ιδεολογίες, ούτε για τα κόμματα, τα λαμόγια και τις ρεμούλες. Δεν θα με ενδιέφερε καθόλου μα καθόλου ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές, ποιος θα γινόταν αρχιεπίσκοπος, ποιος θα τσέπωνε 5 δις μαύρα ή ποιος προιστάμενος πήδηξε την υφιστάμενη και μετά τον φωταγωγό. Ούτε καν για την παιδεία ή για το πώς θα γίνουμε σωστότεροι άνθρωποι. Καθόλου. Τέτοια ζώα που είμαστε, η παιδεία θα χρειαζόταν τουλάχιστον τέσσερις γενιές και μπόλικη παγκοσμιοποίηση για να καθαρίσει τη σαπίλα.

Οπότε, τι μας μένει μπας και προλάβουμε να ζήσουμε τώρα ανθρώπινα;
Να «φορολογήσουμε» την καφρίλα.-      😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Philosophy, Silly, Uncategorized | 56 Σχόλια »

ΤΣΙ ΠΡΟΚΟΠΗΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 27, 2008



Σε μια συζήτηση λίγες μέρες πριν, προσπάθησε ένας καθηγητής νευροψυχολογίας να μου εξηγήσει από πού προέρχονται οι θεόκουλες συμπεριφορές. Χονδρικά δηλαδή, γιατί έχω ένα θεματάκι με τις εμβαθύνσεις σε πολύ εξειδικευμένα τόπικς. Μου είπε λοιπόν, ότι άμα ήμουν χημικός τα πράγματα θα ήταν πανεύκολα να τα καταλάβω. Είναι κάποιες ρημάδες ουσίες, που από τη στιγμή που θα απελευθερωθούν μέσα μου, με κάνουν άνω κάτω. Αλλά αυτό λειτουργεί και αντίστροφα. Μπορεί δηλαδή κάποιος να με ταπηροκρανιάσει και αυτό να προκαλέσει αλλαγή της χημείας στο σώμα μου.

Για να σας τα πω απλά (γιατί μια κάποια εμβάθυνση με χημικά ήταν αναπόφευκτη), είμαστε τέτοιου είδους μηχανές που καταντάμε έρμαια εξωτερικών και εσωτερικών ερεθισμάτων. Μόνο. Ούτε σκέψη, ούτε λογική, ούτε τίποτε δύσκολο. Μπορεί δηλαδή εδώ που κάθομαι και πίνω το καφεδάκι μου, να μου τη βαρέσει ξαφνικά κι αντί να βάψω τα νύχια μου, να πάω να ξεσκονίσω το τραπεζάκι του σαλονιού (πράγμα εντελώς ξεκούδουνο αν μιλάμε για μένα).

Σ’ αυτή την περίπτωση λέει, θα φταίνε τα εξής δύο πράγματα. Ο εξωτερικός παράγοντας: καλεσμένοι στο σπίτι που ειδοποίησαν τελευταία στιγμή ή ο εσωτερικός παράγοντας: η ορμόνη της προκοπής (σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες αν μιλάμε για μένα). Ε, υπάρχουν λοιπόν και κάποιοι άρρωστοι άνθρωποι, που είτε λαμβάνουν λάθος ερεθίσματα είτε ξεχαρβαλιάστηκε τελείως η εσωτερική τους μηχανή και όλο εκκρίνει τα λάθος χημικά. Εκεί δηλαδή που θα ‘πρεπε να βάφουν νύχια όλη μέρα, όπως όοολοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, αυτοί ξεσκονίζουν τραπεζάκια.

Ουφ. Κι έτσι μου λύθηκαν όλες οι απορίες περί κουλών συμπεριφορών, έκανα όοολη μέρα τα beaute μου, έβαψα νυχάκια, έβαλα ρόλει στο μαλλί κι είπα να έρθω ωσάν οπτασία, να σας ανοίξω τα μάτια για τις αληθινά νοσηρές συμπεριφορές. Επιστημονικά πάντα. 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Silly, Skepticism N' Science, Uncategorized | 19 Σχόλια »

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΑΧΡΟΝΕΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 25, 2008



…aka sexbombs :D

Κι ενώ θα έπρεπε να πετάω απ΄τη χαρά μου γιατί επιτέλους οι τριανταπεντάχρονες έλαβαν την θέση που τους αξίζει στο σεξουλόμετρο των αρσενικόνε, αντιθέτως νοιώθω τεράστια αγανάκτηση για όλα αυτά που έπρεπε να συμβούν για να καταφέρεις να ανέβεις σκαλιά στην κλίμακα της αξιογαμοσύνης έναντι των αληθινών πιπινιών.

Μέχρι ντιβιντιά όφειλες να δείχνεις μέχρι πρότινος διότι με τέτοια πρότυπα άντε να πιστέψει κάποιος, ότι ας πούμε ο γενικός γαμάω ενός υπουργείου αντί να πληρώσει είκοσι ευρά (και πολλά λέω) έριξε τα –ομολογουμένως χάλια- μούτρα του και ξεσάλωσε με την – μέχρι πρότινος – «σιτεμένη».

Όοοοχι κύριοι. Τέλος στους ρατσισμούς! Τώρα πας σε μια δημόσια υπηρεσία, σε ρωτάνε την ηλικία σου, λες τριανταπέντε και αποκτάς αμέσως τον σεβασμό τους. Καλά, όχι σεβασμός με την κανονική έννοια του όρου, εννοώ σε μετράνε ρε παιδάκι μου. Σου ρίχνουν τέτοιο λάγνο βλέμα που αν δεν είχες ιδέα από επικαιρότητες και τηλεπαράθυρα, την έτρωγες χαλαρά ότι είσαι στάνταρ η επόμενη λολίτα.

Καταραμένοι κατασκευαστές προτύπων.-


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Silly, Uncategorized | 24 Σχόλια »

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ’ ΝΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 11, 2008


Το κακό με την κινηματοεπαναστατικότητα της όλης φάσης, είναι ότι σε βάζει στο τριπάκι να κινήσεις να πάρεις την Πόλη και να μην έχεις τσεκάρει πρωτίστως αν δικαιούσαι τριήμερη άδεια απ’την δουλειά. Ψάχνεις κόσμους να μετακομίσεις τσι γήινοι για να τους σώσεις και δεν κάνεις μια έτσι να δεις ότι ρε μαλάκα κοίτα και λίγο χαμηλά, τους πας βουρ στου χαντάκ! Εννοώ, δεν είναι δυνατόν ο τηλεανταγωνισμός της κινηματοεπαναστατικότητας να κάνει τον αγώνα του θίγοντας τα φλέγοντα της οικογένειας κι εμείς να κοφτώμεθα για οικολογίες και δικαιώματα του πολίτη.

Δεν γίνεται κύριοι, το νούμερο 1 θέμα της ελληνικής κοινωνίας να είναι οι ερωμένες, τα ξώγαμα και το υπέρτατο ζήτημα Απιστία VS Προδοσία, κι εμείς να σφυρίζουμε κλέφτικα μη τυχόν και πιάσει η μύτη μας τίποτε ποταπό. Αφού μποχάει ήδη το πράγμα ίσαμε τον ουρανό, είναι εσύ να ψάχνεις την μπίχλα στην τρύπα του όζοντος;

[Η βιταμίνη C, η ασπιρίνη, το βηχοσίρουπο και η ημερήσια παραγωγή μιας χαρτομαντηλοβιομηχανίας ατάκτως ερριμένη ολούθε, αποτελούν μια σκατούλα και μισή για να ξεπεράσεις την (γνωστή, λέει) κωλογρίπη (που «όοοολους τους έχει ρίξει τάβλα» αλλά ρε μαλάκες, όλοι σφύζετε από ζωντάνια κι εγώ είμαι έτοιμη να τα κακαρώσω, σιχτήρια παλιοκατσαρίδες), εάν παράλληλα δεν έχεις φροντίσει να έχεις κατάφατσα μια τηλεόραση. Διότι εάν δεν κάνεις ικανοποιητική γυμναστική και στην τελευταία τρίχα της κεφαλής σου, εάν δεν φτάσει το αίμα στον εγκέφαλο μέσω φτέρνας, εάν δεν εξασκήσεις τις φωνητικές χορδές αρκετά, ώστε να φωνάξεις καμπάνα το Ε, ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΖΟΥΛΑΠΙΑ, όλο το φαρμακείο να κατεβάσεις, γιατρειά δεν έχει. Πρέπει να έχεις κίνητρα για να γίνεις καλά, λένε οι γιατροί. Ακόμα κι αν τα κίνητρά σου είναι να θες να επιδοθείς στο κράξιμο δίχως αύριο. Ο ασθενής θέλει ελπίδες και στόχους για να επιλέξει να ζήσει. Ε, και μ’αυτά και μ’εκείνα, αποφάσισα να μην ψοφήσω ακόμα]

Τα update λοιπόν στα κερατιάτικα του κόσμου τούτου, είναι εν ολίγοις:

Σε μια «παράνομη» σχέση με πρωταγωνιστές έναν παντρεμένο, μια ανύπαντρη, το παιδί τους και την απατημένη σύζυγο, οι εμπλεκόμενοι θα ονομάζονται από τούδε και στο εξής:

Α. Πριν το τεστ dna
– Ο Ευηπόληπτος Οικογεινειάρχης, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Φιλοδοξίες, το Μπάσταρδο Ξώγαμο και η Σύζυγος Με Το Καθαρό Κούτελο Που Προτάσσει Τα Στήθη Της* Για Να Προστατέψει Τον Ευηπόληπτο Οικογενειάρχη.

Β. Μετά το τεστ dna – Ο Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης Που Υπέπεσε Σε Στιγμιαίο** Αμάρτημα Όπως Όλοι Άλλωστε, η Πουτανάρα Χαλαρών Ηθών Με Υπέρμετρες Οικονομικές Φιλοδοξίες***, το Ξώγαμο Παύλα Μπάσταρδο Παύλα Θαύμα Της Φύσης και η Σύζυγος Με Τη Μεγάλη Καρδιά Και Τη Δύναμη Της Συγχώρεσης Που Θα Πάει Στον Παράδεισο Σούμπιτη****.

Οι σχολιαστές που θα αγνοούν τους νέους αυτούς Χρυσούς Κανόνες Ευηπόληπτου Οικογενειακού Κερατώματος θα τους πασάρουμε στον Κούγια για υποχρεωτική κατήχηση δέκα ολόκληρων λεπτών. Από και κλείεται να μην λυγίσουν.

[Κάποιος εδώ μέσα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου ανυποψίαστος αλλά αν δε θέλει να αναγκαστεί να φάει το πουλί του κομμένο ροδέλες, καλό θα ήταν να μη γίνει ποτέ Ευηπόληπτος Οικογενειάρχης. Τον προτιμούμε Σκέτο Αγαπούλη] 😛

* Να πώς ανεβαίνουν οι τιμές των πλαστικών χειρουργών.

** Κάτω των δύο ετών, να λαμβάνεται ως Στιγμιαίο, άνω των δύο ετών να λαμβάνεται ως Εξ’ Ορισμού Ανδρικό Παράπτωμα, ενώ εάν αφορά περισσότερες των μία γυναικών, στο εξής θα κατονομάζεται ως Το Υπέρτατο Αρσερνικό Επί Του Πλανήτη Μας Και Μία Γύρα Μπύρες Δώρο Απ’ Το Μαγαζί.

*** Σε περίπτωση που η Πουτανάρα είναι μορφωμένη, αυτό το χαρακτηριστικό προστίθεται πρώτο, π.χ. Η Μορφωμένη Πουτανάρα κ.τ.λ.

**** Και Ομοίως Όσες Ακολουθήσουν Το Παράδειγμα Της Άγιας Αυτής Γυναικός (Με Το Όχι Και Τόσο Καθαρό Κούτελο).


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Philosophy, Silly, Uncategorized | 30 Σχόλια »

ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκέμβριος 26, 2007


Τα ΑΤΜ, σήμαναν και φέτος Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά*. Γύρω από τους ναούς, πλήθος κόσμου πλησιάζει με θρησκευτική κατάνυξη να προσκυνήσει το Άγιο αυτό Πνεύμα. Οι ιερείς φρόντιζουν από νωρίς να τα φισκάρουν μετρητά για να μπορέσουν να μεταλάβουν όλοι οι πιστοί. Η νέα αυτή θρησκεία δεν έχει εντολές, απαγορεύσεις και αμαρτίες. Το μόνο που θέλει είναι PIN και κάρτα. Αρκεί να ξέρεις το νούμερό σου και γίνεσαι αυτομάτως ο πιο σούπερ πιστός που με τέσσερα κλικ έχει άμεση πρόσβαση στο άβατο του ιερού λογαριασμού της θρησκείας των ΑΤΜ.

Η Νέα Βίβλος είναι εύκολη να την αποστηθίσεις αφού διαθέτει μόνο τα εξής ιερά λόγια: Εισάγετε την κάρτα σας, πιέστε τον κωδικό σας.

Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ…. ενημέρωση πιέστε 1, ανάληψη πιέστε 2, κατάθεση πιέστε 3.

Μην ξεχάσετε την κάρτα σας.

Ευχαριστούμε για την συναλλαγή.

Ούτε χειροφιλήματα, ούτε εικονοφιλήματα, ούτε τάματα, ούτε ντρες κόουντ. Όλα επιτρέπονται αρκεί να έχεις κάρτα, PIN και μετρητά. Άσε που δεν έχεις να φοβάσαι για κολάσεις και μεταθανάτιες τιμωρίες. Η ψυχή σου είναι σε σίγουρα χέρια, κανείς δεν θα την αγγίξει και όλοι πάνε παράδεισο. Σε κάνα παραστράτημα τύπου Απλήρωτης Δόσης, άντε το πολύ πολύ να σου πάρουνε το σπίτι ή το αυτοκίνητο. Στη χειρότερη να σε χώσουνε στη φυλακή. Η ψυχή σου όμως, κάτασπρη σα το περιστεράκι θα ανέβει στους ουρανούς. Διότι, η θρησκεία αυτή είναι πολύ προχώ. Χέστηκε για τους πεθαμένους. Ακόμα κι αν υπάρχει Απλήρωτη Δόση μετά τον θάνατο του πιστού, υπάρχει πάντα ο Εγγυητής. Όμορφος κόσμος, ηθικός, Αγγελικά πλασμένος.

…. ενημέρωση πιέστε 1,,,,

…το υπόλοιπο του λογαριασμού σας είναι…

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΤιΜούλικα!!! 😀

* Νταξ’ κάποτε είχαμε τα ημερολόγια, όμως είναι πιο ξεκάθαρα ρε παιδάκι μου τώρα τα πράγματα. Ένα ατέλειωτο μπέρδεμα με τους παλιοημερολογίτες, τους καθολικούς, όλους τους αλλόθρησκους τέλος πάντων, τις Μαρίες τις παρθένες που γιορτάζουν άλλη μέρα από τις αναντάμ παπαντάμ, είχες κινητές γιορτές κι ένα σωρό πράγματα να σε μπερδέψουν αν δεν ήσουν και πολύ της εκκλησίας, ώστε να μην ξέρεις στα σίγουρα αν πρέπει να το γιορτάσεις ή όχι. Τώρα, με μια απλή επίσκεψη στο ATM, έστω και με δύο ευρουλάκια διαφορά απ΄το νορμάλ, είναι καραστάνταρ ότι τέρμα οι αμφιβολίες.

Μάγκες ΤΩΡΑ γιορτάζουμε απαξάπαντες.

Γιούπι!!!!!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Philosophy, Silly, Uncategorized | 13 Σχόλια »

DECODING

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 28, 2007



Βαρέθηκα τους κώδικες και τις γλώσσες του σώματος και τα σήματα και τα μηνύματα και όλα αυτά τέλος πάντων τα αόρατα με τα οποία προσπαθούν να με μεταφράσουν και που καλούμαι με τη σειρά μου να αποκωδικοποιήσω για να μπορέσω επιτέλους να επικοινωνήσω με τον διπλανό μου. Με μορς καλύτερα θα τα λέγαμε.

Ένα ατέλειωτο κατεβατό από όρους, ταμπέλες και κλισέ που τις περισσότερες φορές ούτε λογική έχουν, άσε που σε καταμπερδεύουν. Και εντάξει, κάποτε ίσως να χρειάζονταν, όμως στην εποχή μας οι κώδικες αλλάζουν τόσο πολύ γρήγορα που είναι σχεδόν παράλογο να χρησιμοποιείς για κριτήρια τις ερμηνείες συμπεριφοράς που βοήθησαν κάποτε τη γιαγιά σου να επιβιώσει (με βοηθητικά αναγνώσματα τον ονειροκρίτη και τον καζαμία).

Είναι σα να ξυπνάς ένα πρωί και να φοράς το αγαπημένο σου στρετς μαύρο παντελόνι με το μαύρο κοντό πουλοβεράκι. Φαντάσου ότι είναι από εκείνα τα σπάνια πρωινά που έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να φτιάξεις ζεστό καφεδάκι και να εντρυφήσεις χαλλλλαρά σε όλες τις χαζολεπτομέρειες: να προβάρεις το πιο ψηλό τακούνι σου, να μακιγιαριστείς με τις ώρες, να διαλέξεις κατάλληλη ζώνη, να αρωματίσεις το μαλλί με σανταλόξυλο και να ξεκινήσεις χαρούμενη για τη δουλειά με τέρμα μουσικές κολλημένες στ΄αφτί, σχεδόν άλλος άνθρωπος.

Ε, όλοι όσοι σε δουν θα σταθούν σε ένα και μόνο γεγονός. Απ΄όοοολα όσα έχεις κάνει όλο το πρωί, κολλάνε σα χαλασμένα γραμμόφωνα στο ότι φοράς μαύρα και αντί για καλημέρα, σε ρωτούν μήπως πέθανε κανείς. Άλλοι πάλι σκέφτονται πως θα υπάρχει κάποιο βαθύτερο ψυχολογικό αίτιο που – έστω υποσυνείδητα – σε σπρώχνει στην καταχνιά, ενώ κάποιοι απ΄αυτούς, πως σίγουρα θέλεις να κρύψεις τα περιττά κιλά σου… Ούτε που τους περνάει απ΄το μυαλό πως helloooo? ίσως, απλά και μόνο λατρεύεις το μαύρο. Κανείς δεν βλέπει τη φάτσα σου που λάμπει από χαρά, κανείς δεν παρατηρεί τα μάτια σου που λένε πάντα τις πιο μεγάλες αλήθειες και που κανείς τους ποτέ δε σκέφτηκε να τα αποκωδικοποιεί πρώτα. Κολλάνε. Σα χαλασμένα γραμμόφωνα.

Με το που θα σκάσεις μύτη, ανοίγουν με τη μία το Μεγάλο Λεξικό της Τετριμένης Συμπεριφοράς: Χμμμ… μαύρα ρούχα…καταθλιπιτικιά, μαύροι κύκλοι…άγριο σεξ ή μπάφοι, κόκκινο μανό….πουτάνα ή απλά κακό γούστο, πλατύ χαμόγελο…φλερτάρει, υπερκινητική…κόκα ή διπλός εσπρέσσο, ψηλό τακούνι… πεσμένος κώλος.

Ε λοιπόν, καιρός να αλλάξετε λεξικό. Οι περισσότερες ερμηνείες σας είναι πρωτόγονες και ανήκουν στην σφαίρα του φανταστικού με ολίγη από πουριτανισμό, κάτι από μισανθρωπισμό, μπόλικο κουτσομπολιό και τίγκα στο στερεότυπο.

[Κι αν θέτε να ξέρετε οι πουτάνες πια χρησιμοποιούν γαλλικό μανικιούρ, το πλατύ χαμόγελο σημαίνει πρόσφατη λεύκανση, οι μαύροι κύκλοι καλύπτονται αψογότατα με στικ και το ψηλό τακούνι δεν σηκώνει με τίποτα τον πεσμένο κώλο. Χρειάζεσαι και ειδικό καλσόν για να το πετύχεις αυτό ]   😛


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Philosophy, Silly, Uncategorized | 45 Σχόλια »

MINI ME

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 20, 2007



Έδειχνε χθες τις καταστροφές από τις πλημμύρες σε όλη την Ελλάδα και σε κάθε βίντεο έβλεπες κι ένα πιτσιρίκι τρελαμένο απ΄ την χαρά του. «Οφείλουν να μας αποζημιώσουν όπως έκαναν με τους πυροπαθείς» έλεγε μια γιαγιά ενώ ο μικρός από πίσω έχωνε το ποδήλατο μέσα στις λάσπες κι έκανε σούζες. «Καταστραφήκαμε» έλεγε ένας αγρότης και δύο μικρές παραδίπλα πέταγαν η μια στην άλλη λασπόβομβες. Ο καλύτερος, ήταν ένας φαφούτης πιτσιρικάς που έτρεχε πίσω από τον δημοσιογράφο με το μικρόφωνο και έκανε γκριμάτσες στην κάμερα.

Ήταν αδύνατο να μη παρατηρήσεις πόσο πολύ γαμάτες φαίνονται οι καταστροφές στα παιδιά. Μικρή, παρακαλούσα να ξαναγίνει ένας μεγάλος σεισμός για να πηγαίνουμε ατέλειωτες βόλτες κουκουλωμένοι με κουβέρτες στο αυτοκίνητο, να ανάψουμε μεγάλη φωτιά έξω από το δασάκι και να ζωγραφίσουμε με μαρκαδόρους τα μπεζ αντίσκηνα που μας είχε χαρίσει ο στρατός. Ένας γείτονας είχε ζωγραφίσει τον Εγκέλαδο (ένα χοντρό τέρας με αυτιά ελέφαντα αλλά με πολύ συμπαθητική φάτσα), κάτι αστείους πολιτικούς με μυτόγκες, ενώ σε κάθε αντίσκηνο έγραφε και μια αστεία λεζάντα. Εμείς απλά χρωματίζαμε τα ρούχα των σκίτσων και τα αφτιά του Εγκέλαδου.

Όταν πήγαμε εκδρομή στις Πλαταιές, θα βλέπαμε και το «ρήγμα» που έλεγε η μάνα μου και που σε γενικές γραμμές θεωρούσα ότι επρόκειτο για κάνα λούνα παρκ. Ε, ήταν καλύτερο. Για ώρες πετούσαμε πέτρες μέσα στο ρήγμα που τελικά ήταν μια πολύ μεγάλη σχισμή στην βάση ενός βουνού, βάζοντας στοιχήματα ότι σίγουρα η δική μας πέτρα θα βρει πάτο. Αλλά δεν. Το πιο απίστευτο ήταν ένα σωρό σκαλιά που στέκονταν μόνα τους. Το σπίτι που οδηγούσαν, είχε καταρρεύσει. Κι ένα σωρό άλλα. Τραγικά αν σου τύχουν αλλά για ένα παιδί, είναι ευκαιρία να ζήσει ασυνήθιστα.

Γενικά, οτιδήποτε συνέβαινε που θα σου άλλαζε στο τόσο τις συνήθειές σου ήταν καλοδεχούμενο. Όπως π.χ. να μην κοιμηθείς στο κρεβάτι σου κι ας ήταν έστω σε ένα αμάξι ή ένα αντίσκηνο. Ή να πετύχεις όλη τη γειτονιά γύρω από μια φωτιά να κάνει αστεία μέχρι το ξημέρωμα και κανείς να μην έχει παρατηρήσει ότι είσαι ξύπνια. Ή να μαγειρεύουν όλες οι γειτόνισσες μαζί, σε αυτοσχέδια τρίποδα και να τρως φαγητά από πλαστικά πιάτα που μετά μπορούσες να πετάξεις και που δεν ήσουν υποχρεωμένη να καθαρίσεις κανένα τραπέζι. Το πιο γαμάτο ήταν τα καινούργια σκηνικά παιχνιδιού. Ένα δέντρο που είχε πέσει ήταν το μόνιμο παιχνίδι μας. Έβλεπες πώς ήταν η κορυφή του, έπιανες τις κάμπιες από πάνω του, τις έβγαζες απ΄ το κουκούλι, τις ζούλαγες και με τα πράσινα ζουμιά έβαφες τα νύχια σου. Χώρια που σε βάζανε οι μεγάλοι να κάνεις πράγματα για τα οποία σε άλλες φάσεις έτρωγες της χρονιάς σου, όπως π.χ. να αλωνίσεις το δάσος και να μαζέψεις ξύλα για τη μεγάλη φωτιά.

Ένοιωθα για χρόνια μεγάλες τύψεις για τις καταστροφές που ευχόμουν να έρθουν. Βέβαια, τόνιζα στον καλό θεούλη ότι δεν ήθελα να πάθει κανένας κακό, μόνο αν γινόταν να καταστραφεί κάνα σπίτι για να έχουμε επιτέλους ένα καταφύγιο της προκοπής γιατί το ερείπιο της γειτονιάς το ΄χαμε βαρεθεί, να καεί κάνα αμάξι για να δούμε το μπαμ και οι καταστροφές να κρατήσουν πάνω από μήνα για να γλιτώσουμε το σχολείο και να κοιμόμαστε στα μπεζ αντίσκηνα με τα ζωγραφισμένα αστεία.

Ευτυχώς, δεν μου ΄χαν τύχει ποτέ αληθινές καταστροφές όπως αυτές που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό. Αλλά βλέποντας όλα αυτά τα παιδάκια χθες βράδυ, θυμήθηκα αυτό που ενήλικη πια, ντρεπόμουν να παραδεχτώ. Ότι δηλαδή, για αρκετά χρόνια το «Ολοκαύτωμα» που όλοι έτρεμαν με τον τρελό και το δάχτυλο στο κόκκινο κουμπί – που ήταν πολύ της μοδός στα παιδικάτα μου – ήταν το πιο γαμιστερό σενάριο έβερ.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Memories, Silly, Uncategorized | 47 Σχόλια »

F.Y. I. (5)

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 8, 2007


Ενίοτε όταν η μυαλουδάρα μου έχει ανάγκη ανάπαυσης, ασχολούμαι επαγγελματικά και με τη μαγειρική (κλικ).

νιανιανιανιααααααααααααα 🙂

p.s. όποιος δεν διαβάζει τις ιστορίες του Σάκη από τον Παύλο, χάνει.-


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Silly, Uncategorized | Leave a Comment »

RAM 89

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 5, 2007



Εκεί πίσω στο βρώμικο (κυριολεκτικά) 89, τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα άμα ήσουν μαθήτρια και πήγαινες στο Λύκειο της γειτονιάς μου, γιατί δε φτάνει που πηγαίνανε και σε χώνανε με το ζόρι μέσα σ΄ένα τσιμεντένιο κτίριο να περάσεις τα πιο γαμιστερά σου χρόνια, είχανε πάει τα τζιμάνια και το είχανε χτίσει δίπλα σε κήπο με ανοιχτό θέατρο. Άντε να στρώσεις κώλο μέσα μετά. Καθόσουν στο θρανίο, κόλλαγες στις παραθυράρες και περίμενες πότε θα έρθει η ώρα της τρελής (που λιμάριζε τα νύχια της κι έτρωγε μανιωδώς σοκολατάκια γιατί «έχω περίοδο και χώρισααααααα», διαβάζοντας πάντα Άρλεκιν) για να δραπετεύσεις.

Μόλις έφτανε η ώρα της, τσούλαγες σιγά σιγά απ΄την καρέκλα δήθεν ανέμελα, είχες φροντίσει η υπόλοιπη παρέα να κάθεται κοντά στον τοίχο, τσούλαγες, τσούλαγες, έπεφτες στα γόνατα και μπουσούλαγες στα τέσσερα πίσω απ΄τους άλλους μέχρι την ανοιχτή πόρτα ακριβώς μπροστά απ΄την έδρα και κάτω απ΄τα σοκολατάκια της περιοδεύουσας. Τον Χ. τον βάζαμε τελευταίο γιατί ήταν βρωμίκουλας και μια φορά η Α. δεν άντεξε και ακριβώς κάτω απ΄την έδρα άρχισε να τον φαπακιάζει που βρήκε την ώρα ο μαλάκας κι αυτός να την κλάσει. Ήταν η μοναδική φορά που μας πήρε πρέφα η τρελή. Μπάφιασε η τάξη με τον βρωμόκωλο. Τρεις μέρες αποβολή όλη η σειρά.

Βγαίναμε συνήθως απ΄το σχολείο τοίχο τοίχο, μη μας πάρει χαμπάρι ο επιστάτης και τρέχαμε βουρ για την πόρτα του κήπου απέναντι μη μας δουν οι γείτονες γιατί ήταν κάτι καρφάρες κι αυτοί, (παναγίτσα μου πώς κάνανε έτσι άμα βλέπανε ξέμπαρκο πιτσιρίκι ή εξωσχολικό με μηχανάρα – ειδικά τα θεότεκνα γαμώτο). Όταν φτάναμε στον κήπο παίρναμε την πρώτη βαθιά ανάσα και ψάχναμε για συνένοχους. Άμα είχες ένα ελικόπτερο και κοίταγες τον κήπο από πάνω, θα έβλεπες τούφες τούφες γιαγιάδες με παιδάκια, καμιά μικρότερη τουφίτσα ζευγαράκια και κάτι τουφάρες ΝΑ! εμείς. Μαζεμένοι όλοι για παντομίμα.

Βρίσκαμε τίτλους από κάτι γαμιστερές τσόντες και αφού πείθαμε ότι υπάρχουν και παραυπάρχουν και δεν είναι της φαντασίας μας, βάζαμε την άλλη ομάδα να κάτσει να τους κάνει παντομίμα. Η άλλη ομάδα ήταν πολύ σπασαρχίδικια. Των κουλτουριαρέων. Μας είχαν πρήξει με κάτι «αβάσταχτες ελαφρόπετρες του είναι» και άλλα που δεν τα ΄χαμε ξαναματακούσει αλλά σιγά μη τους το λέγαμε. Η παντομίμα σύντομα πήρε μορφή μανίας. Οι ομάδες έγιναν γιγάντιες και τα απογεύματα αλωνίζαμε τα βίντεο κλαμπ μπας και βρούμε κάναν καλό τίτλο. Και οι κοπάνες, σύννεφο. Όλα αυτά, μέχρι τη μέρα που παίρναμε ελέγχους και ανακάλυψε η μάνα μου τις απουσίες. Και δε φτάνει αυτό αλλά είχα πατώσει και στα μαθήματα. Μόνο η τρελή μου είχε γαμάτο βαθμό, κι αυτό γιατί το επίθετό μου ήταν διάσημο στο σχολείο λόγω της αδελφής μου που ήταν φύτουκλας ξακουστός. Βουτάω τη μάνα μου και την πάω στην τρελή.

Με βλέπει αυτή ξαφνιασμένη λες και δεν με είχε ξαναδεί. Τι κάνετε κυρία της λέω και κοτσάρω και δίπλα ολοστρόγγυλο το επίθετό μου. Αγκαλιές, φιλιά, συγχαρητήρια αυτή στη μαμά μου και μια ωραιότατη ανάλυση για το πόσο καλή είμαι στα μαθηματικά. Αχαχαχαχχχχ. Οκ, δεν φάνηκε, από μέσα μου γέλασα. Με κοιτάει η μάνα μου με μισό μάτι καθώς ως γνωστόν, ποιος θα με ήξερε καλύτερα από τη μάνα μου και περνάει κατευθείαν στο ψητό. Πώς βρέθηκαν όλες αυτές οι απουσίες; Ο βρωμόκωλος με έσωσε.

Πιάνω την τρελή και της θυμίζω την τριήμερη αποβολή που σιγά μην είχα εγώ εμπλοκή, που όλα τα έκαναν οι κακοί μαθητές, που θα ΄πρεπε να μένουν στον τόπο και όχι να εμποδίζουν εμάς που διψάμε για μάθηση κ.α. Άστραψε από τη χαρά της αυτή. Έβγαλε το κλασσικό λογίδριο για τους «αλήτες» και τα «πορνίδια» που συμπαρασύρουν τους «καλούς μαθητές» και καθησύχασε τη μάνα μου ότι οι απουσίες ήταν αναγκαστικές για όλα τα θρανία της ακριανής σειράς. Μετά της θύμισα ότι τις τρεις αυτές μέρες πήγαινα κανονικά στο σχολείο που δεν θυμάστε κυρία που ερχόμουν για παράδοση στο β2 για να μην χάσω την ύλη; Ναι, λέει αυτή. Ουφ. Χεχε. Ο ρατσισμός απέναντι στους κακούς μαθητές με έσωσε για άλλη μια φορά.

Τέτοια θυμάμαι από το σχολείο. Από το βιβλίο ιστορίας ούτε το εξώφυλλο δεν θυμάμαι και σημειωτέον μιλάμε για Λύκειο και όχι για δημοτικό. Ψέμματα, θυμάμαι τον Σμιθ και τον Καντ αλλά παίζει αυτοί να ήταν στην κοινωνιολογία. Θυμάμαι επίσης ότι το ’89 τα ‘φτιαξα με το κολλητάκι μου. Α, κι ένα πράσινο βιβλίο του Έκο που ήταν προαιρετικό που τσακίστηκαν να μου το αγοράσουν και έλιωσα στα γέλια μόλις διάβασα την πρώτη σελίδα γιατί θα ήταν γαμάτοι οι ορισμοί του για παντομίμα.

Συμπέρασμα:  τυπώστε ό,τι βιβλίο γουστάρετε, μαλλιοτραβηχτείτε, και γενικά φαγωθείτε όσο θέλετε να μας πείσετε ότι έτσι θα μείνει κάτι παραπάνω στα παιδιά. Θέλω να πω ότι η μνήμη ενός εφήβου έχει συγκεκριμένη χωρητικότητα και αυτοματοποιημένους τρόπους ανάκλησης πληροφοριών που συνήθως χρειάζεσαι τα κατάλληλα ερεθίσματα για να τις επαναφέρεις ή τουλάχιστον περισσότερο ενδιαφέρουσες πληροφορίες (όπως θα τα ΄λεγε και ο Έκο στο πράσινο βλιβλίο).

Σε απλά ελληνικά, τόσα χρόνια, παρατήρησα πως έχω αναγκαστεί πολύ περισσότερες φορές να ανακαλέσω από τη μνήμη μου τον κώλο του Χ. για παράδειγμα, παρά οποιοδήποτε άλλο σημαντικό ιστορικό περιστατικό. 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Memories, Philosophy, Silly, Uncategorized | 39 Σχόλια »

ΤΟΜΠΑΚΟ ΚΟΝΣΠΙΡΑΣΙZ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 24, 2007



Αυτές τις μέρες είμαι θύμα μιας πολύ ύποπτης συνωμοσίας. Εκτός από τα κλαριά που έχει μέσα ο καπνός μου (έλεος ρε μάγκες, ρίχτε και λίγο καπνό στο σακουλάκι) ανακάλυψα ότι αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός καπνομπαλακίων. Οκ, δεν ξέρω πώς αλλιώς να τα περιγράψω αλλά μοιάζουν με μικρά εύπλαστα μαύρα μπαλλάκια που άμα κάνεις τη μαλακία και τα στρίψεις μέσα στο τσιγάρο, θα σου βγουν τα μάτια όξω στο ρούφηγμα, θα σβήσει η αηδία και θα πέσει μια κάφτρα ΝΑ ανάμεσα στα βυζιά σου. Τρία σημάδια σήμερα. Τζιζ.

Ένιγουέι, η γιαγιά μου αποφάνθηκε. Δούλευε χρόνια στου Παπαστράτου (μιλάμε για το ’50 δηλαδή) και μου είπε ότι είναι ποντικοκούραδα. Μπάστα ρε γιαγιά της λέω, τί είναι αυτά τώρα; Θα αφήνανε έτσι ξέμπαρκους τους πόντικες να χέζουν τον καπνουλάκο του κόσμου να πάθουμε και καμιά λεπτοσπει…σπι… εεε…πώς το λένε γμτ… μόλυνση; Κάθετη η γιαγιά. Τί μόλυνση ρε ζώον αφού του βάζεις φωτιά του καπνού, καίγονται τα κουραδάκια και ψοφάνε τα μικρόβια. Οι πόντικες λέει του καπνού αλωνίζουνε στα καπνεργοστάσια. Με τις σκούπες τους κυνηγάγαμε τότε στον Παπαστράτο.

Ο κολλητός είχε άλλη άποψη. Με κοίταξε μ΄αυτό το συνομωτικό βλέμα και μου λέει πάρτο και μύρισέ το. Δεν του είχα πει τη γνώμη της γιαγιάς και για να μη φανώ μη μου άπτου το πήρα το ζώον και το μύρισα. Τίποτα. Τί ρε; του λέω. Μαύρο είναι μου λέει. Το βάζουνε για να μας δένουνε και να μας κάνουνε πρεζάκια της μάρκας τους. Καλή φάση.

Μπας να μαζέψω τα ποντικοκούραδα και να τα στρίψω όλα μαζί να δω τί παίζει; Άμα μαστουρώσω θα έχει δίκιο ο κολλητός και άμα τα τινάξω θα είμαι η πρώτη ηλίθια που κάπνισε ποντικοκούραδα εξεπιτούτου.

Ξέρει κανείς τελικά τί είναι αυτά; Θα σκάσω άμα δε μάθω!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Silly, Skepticism N' Science, Uncategorized | 92 Σχόλια »

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 5, 2007


Οι ταξιτζήδες που έχουν όρεξη για πάρλα τρώνε ήττα άμα ακούς μουσική από το mp3 player. Την περνάω ζάχαρη όσες φορές πήρα ταξί τώρα τελευταία. Ειδικά από εκείνους που την έχουν δει d.j. και με το που θα πατήσεις το πόδι σου στο ταξί μπιστάνε την ένταση και στα κάνουν τσουρέκια με τις αδιάκριτες ερωτήσεις τους (που φυσικά δεν τις ακούς κιόλας από τα μπουζούκια που βαράνε πίσω απ΄το κεφάλι σου).

Φυσικά κάποιοι επιμένουν να ξεκινήσουν κουβέντα κάνοντάς μου νοήματα να βγάλω τα ακουστικά, για να ρωτήσουν την καθιερωμένη πια πρώτη ερώτηση: στη δουλειά πας, τί δουλειά κάνεις, είσαι παντρεμένη, έχεις παιδιά; (ναι, μία ερώτηση πιάνονται όλα αυτά). Βάζω γρήγορα το ακουστικό λέγοντας ένα ξερό όχι και τη γλιτώνω.

Ε καλά. Υπάρχουν και εξαιρέσεις. Πριν λίγο, ένας μου την είπε γιατί λέει «εγώ σου μίλαγα τόση ώρα κι εσύ δεν άκουγες». Του είπα συγνώμη, αλλά ακούω μουσική. Καλά, μου λέει, κι εμείς έχουμε μουσική. Η δική σου είναι καλύτερη; Και ανοίγει την ένταση στο τέρμα. Η φωνή του τραγουδιστή σχεδόν δεν ακουγόταν από το ντίρλι ντίρλι. Ευτυχώς φτάσαμε στο στενό μου και κατέβηκα.

Ειλικρινά πιστεύω πως το σωματείο των ταξιτζίδων πρέπει να οργανώνει εκδηλώσεις και να τους βάζει να κάνουν τους d.j. ή τους κοινωνικο-πολιτικούς σχολιαστές μπας και ξεδώσουν. Ο καλύτερος, ήταν ένας πριν μια βδομάδα που έπαιζε πασιέντζα εν κινήσει από ένα gps. Χέστηκα πάνω μου από την αγωνία μην τρακάρουμε.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Silly, Uncategorized | 39 Σχόλια »

ΣΟΥΤΙΕΝ

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 12, 2007



Ήταν πολύ μπερδεμένα τα πράγματα τότε. Μια κλωτσιά στο καλάμι και πουφ! Οι προσπάθειες εβδομάδων να δείχνεις γυναικωτή, στράφι. Ήταν τόσο πολύ δύσκολο το πέρασμα από το «σαμιαμίδι» στο «σωστή κοπέλα» που αρκούσε μία μόνο κίνηση και ξαφνικά, στα κεφάλια όλων των υποφηφίων γαμπρών, γκρεμιζόταν η... υποψηφιότητά σου για γκομενίτσα.

Μεγάλη μαλακία αυτό. Γιατί αν θέλανε να το πάρουμε λογικά, τί πιο γκομενέ απ΄το να βαράς γαμάουα σουτ, να τρέχεις σαν κατσίκι, να καρουμπαλιάζεις τους άλλους υποψήφιους γαμπρούς και να ξέρεις κι από σφεντόνα. Αλλά τα ΄χουμε ξαναπεί, στερεότυπα και πάλι στερεότυπα. Έτσι λοιπόν, η ηλικία του Γυμνασίου πια, οι ορμόνες, η άτιμη κοινωνία και ένα καλό γκομενάκι απ΄την Τρίτη, πρόσταζαν μεταμόρφωση. Φούστες και δη κοντές όχι μόνο την Κυριακή. Λουστρίνια τριμμένα με πατάτα στη σόλα για να τρως λιγότερες σούπες, καλτσόν αλλά χωρίς να ξύνεσαι…

…και σουτιέν. Νούμερο… μηδέν. Ναι, υπάρχει τέτοιο. Και μάλιστα έβγαινε μόνο σε ροζ. Αφού ήξεραν οι άνθρωποι ότι με άβυζα είχαν να κάνουν, σου λέει μην τα κάνουμε και πολύ χάρντκορ. Ίσα δυό ραντάκια και μια φάσα τούλι. Έλα μου όμως που αν δεν είχες ξαναβάλει τέτοιο, ένοιωθες λες και φόραγες αλεξίπτωτο. Νόμιζες ότι στην παραμικρή κίνηση, θα ξεκουμπωθεί το λουράκι, θα ανοίξει και θα πεταχτείς στον αέρα σαν τον Αστυνόμο Σαίνη (εμπρός λοιπόν καλό μου σουτιέεεεεν).

Περπατούσες προσεκτικά έτσι φασκιωμένη και φυσικά φορούσες λαιμόκοψη να φαίνεται το λουράκι. Άλλωστε ποιός ο λόγος να δεθείς στα καλά καθούμενα αν δεν το παρατηρούσαν οι παραλίγο Άντρες του σχολείου! Το ότι δεν είχες βυζί δεν είχε σημασία φυσικά. Σημασία είχε ότι είχες φτάσει στην σωστή ηλικία να κάτσεις να σκεφτείς να το βάλεις σε θήκη (το όποιο, τέλος πάντων). Γι΄αυτούς μόνο τότε το μυαλό σου είχε ωριμάσει. Το απέξω σου που δεν είχε ωριμάσει δεν μέτραγε. Άλλωστε αργότερα έμαθα ότι αυτά τα πράγματα τελικά, ξεκινούν πάντα απ΄το μυαλό.

Ξαφνικά άρχισα να κάνω λίγη παρέα με τα μικρομέγαλα της τάξης. Τις πιο ξεπεταγμένες. Εκείνες που στα διαλείματα συζητούσαν για τα σουτιέν τους, σήκωναν κρυφά τις μπλούζες (αλλά όχι και πάρα πολύ κρυφά) να δείξουν τα δικά τους που είχαν και δαντέλα ενώ επέμεναν να φοράς σερβιέτα «Ντάλια» γιατί «φαίνεται». Μπλιάχ! Αλλά είπαμε, έπρεπε να κάνουμε μπαμ από μακριά ότι μεγαλώσαμε, ακόμα κι αν τις δύσκολες μέρες περπατούσαμε σαν πάπιες με τις «Ντάλιες» μας.

Η παρέα μαζί τους, μου έμαθε πολλά. Όχι ότι τις συμπαθούσα, αλλά έπρεπε κάπως να μυηθώ κι εγώ στον αστραφτερό κόσμο της Γυναίκας. Άλλες εύκαιρες δεν είχα να μου τα μάθουν, η γιαγιά τα ΄λεγε μασημένα, η μαμά δεν τα ΄λεγε (και σ΄έχωνε κιόλας και τιμωρία), η αδελφή μου ήξερε λιγότερα, η προχώ μαμά μιας φίλης όλο έλεγε «ό,τι κι αν κάνετε να ΄χετε πάντα δεμένο το βρακί» (και το δικό μου ήταν πάντα πολύ στενό να το δέσω – άσε που δεν πολυπίστευα σε χαζοπρολήψεις) ενώ οι κολλητές που είχαν μείνει στις σφεντόνες, επέμεναν να δοκιμάσουμε το σουτιέν μου «γιατί θα ρίχνει σίγουρα πάνω από πέντε μέτρα». Πφφφ παιδιά ακόμη!

Η καινούργια μου παρέα άρχισε κανονικότατα τα μαθήματα. Πώς περπατάς (αυτό το πέτυχα μάλλον γιατί ήμουν το μόνο γυμνασιοκόριτσο με λουμπάγκα), πώς μιλάς στ΄αγόρια (με μια λέξη: σανηλίθια), τί λες άμα σε καλέσουν σε πάρτι (ναι.- αλλά διστακτικά), τί σημαίνει «τα φτιάχνουμε» (σου κάνει δώρα ο γκόμενος κιεσύταπαίρνεις) και το σημαντικότερο, πώς φιλάς Σαν Γυναίκα (με τη γλώσσα να κάνει τραμπάλα), Οκ, λοιπόν, είχα όλα τα απαραίτητα εφόδια. Ο γκόμενος έλειπε. Όοοοχι επέμεναν οι άλλες. Έχει κι άλλο μάθημα: Τί κάνεις άμα σου πιάσει το βυζί;;;

Ααααα όλα κι όλα! Εκεί επαναστάτησα. Δε φτάνει που κοψομεσιάστηκα, που σαβουριαζόμουν κάθε τρεις και λίγο με τα κωλοπάπουτσα της εκκλησίας, που δεν έλεγα πια Ρε-Μπίχλα αλλά Μωρό μου στον κάθε Μπίχλα, που έτρεχα δεξιά αριστερά σε πάρτια και δε με χόρευε κανείς ενώ απαγορευόταν λέει να χορεύω μόνη μου, που θα έπρεπε να κάνω λούνα παρκ τη γλώσσα μου άμα κάποιος μου «τα έφτιαχνε» και μου χάριζε κάνα σαβουροαρκουδάκι, θα καθόμουν αποπάνω να μου πιάσει ΚΑΙ το βυζί;

Αυτό λοιπόν που διαπίστωσα αμέσως μετά, είναι πως τα σουτιέν νούμερο μηδέν σφεντονάνε στα οχτώ μέτρα ακριβώς. Καρατσεκαρισμένο. 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Memories, Silly, Uncategorized | 44 Σχόλια »

ΠΡΟΒΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 30, 2007



Τα κοκόρια έδωσαν για άλλη μια φορά μια πολύ γαμιστερή ιδέα. Με την έξυπνη πρότασή τους να ιδιωτικοποιηθούν τα δάση, η ανοιχτή θάλασσα, η ρύπανση και οι φυσικοί πόροι, θα ΄σκαγα αν δεν πήγαινα παραπέρα τέτοια θεωριάρα για να βρεθούν κι άλλες λύσεις για το καλό μας (sic)*.

[Η πρότασή τους με λίγα λόγια, είναι πως για να «σωθεί» το περιβάλλον, πρέπει κάποιοι να είναι ιδιοκτήτες των δασών για να τα προσέχουν, πρέπει να κάνουμε τη θάλασσα κομματάκια και να την πουλήσουμε στους «σωστούς»** ανθρώπους, πρέπει κάποιοι να αγοράσουν τα δικαιώματα ρύπανσης και όποιος ξεπερνάει τα φυσιολογικά όρια να εισπράτουν τα πρόστιμα κ.τ.λ. Με λίγα λόγια όσοι δεν έχουν φράγκα την μπούτσισαν αλλά αυτό το λέμε «ελευθερία» και φιλελευθερισμό (και άμα το είπε ο Φρήντμαν ή πώς τον λένε, σημαίνει ότι έχει διαβάσει ένα πάκο βιβλιοθήκες και άρα προσκυνάμε και ποια είμαι εγώ να τον αμφισβητήσω αφού για όλα έχει μια θεωρία με κάτι προβατάκια που βόσκουν στο χωράφι του γείτονα και προκαλούν εξωτερικότητες και κάτι άλλα δύσκολα που άμα οι τσοπάνηδες ήταν ένα τσικ φιλελεύθεροι, χρυσάφι θα πουλάγανε τα πνευματικά δικαιώματα για να μπορεί ο πάσα Φρήντμαν να χρησιμοποιεί τα προβατάκια τους στα οικονομικά του πειράματα)]

Έτσι λοιπόν θέλοντας πάντα στο –πολύ- βάθος του μυαλού μας να βοηθήσουμε το περιβάλλον θα έπρεπε ιδανικά να ξεκινήσουμε από τα συναισθήματα. Αυτά τα φταίνε όλα. Και για να παρουσιάσω τη φιλελεύθερη πρότασή μου αρκετά φιλελευθεριακά, θα σας το πω με… προβατάκια. Ακολουθεί προβατοοικονομικό μοντέλο:

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δύο φάρμες, τη φάρμα Α και τη φάρμα Β με δέκα πρόβατα έκαστη. Στη φάρμα Α τα δύο προβατάκια είναι λυπημένα γιατί η μάνα τους εξαφανίστηκε, τα άλλα δύο είναι καρακαταχαρούμενα γιατί μόλις χλαπακιάσανε ένα λιβάδι χόρτα, τα δύο είναι ταπηροκρανιασμένα γιατί τα προηγούμενα δεν τους άφησαν ούτε φούντα γρασιδάκι, τα άλλα δύο βαριούνται και τα τελευταία δύο είναι αγχωμένα γιατί η πόρτα του στάβλου έκλεισε και αυτό στο μυαλό ενός προβάτου σημαίνει ανελέητο κούρεμα. Ο τσοπάνης της φάρμας Α, τα χρωματίζει ανάλογα τα συναισθήματά τους. Στη φάρμα Β έχουμε τα ίδια συναισθήματα αλλά ο τσοπάνης παίζει τη φλογέρα του και τα ΄χει γραμμένα.

Το Προιόν που αναμένεται από τα πρόβατα είναι μπόλικο αφράτο μαλλί. Οι επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα χαρούμενα πρόβατα παράγουν 80% περισσότερο μαλλί οπότε ο ιδιοκτήτης της φάρμας Α, φροντίζει να καλύψει τις ανάγκες τους και να τα κάνει όλα χαρούμενα με ecstasy. Ο ιδιοκτήτης της φάρμας Β, συνεχίζει να τα ΄χει γραμμένα. Αποτέλεσμα; Ο νικητής είναι ο πρώτος τσοπάνης με 80% παραπάνω μαλλί (και φυσικά ένα τσικ παραπάνω κόστος γιατί τα ecstasy δεν πλησιάζονται πια τα ρημάδια).
Καλό εεεεεεε;;;;

Τα κομμούνια της παρέας, παρόλο που θα παραδεχτούν τον θρίαμβο του προβατοοικονομικού μοντέλου μου, εντούτοις θα αρχίσουν τις γνωστές πίπες: «και δηλαδή τι σχέση έχει όλο αυτό με τη διάσωση του περιβάλλοντος;» Μα τι πεζοί που είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τεσπα, αφού θυμήσω ότι όλα γίνονται για το καλό-μας και ότι στο –πολύ- βάθος του μυαλού μου αυτό σκέφτηκα πρώτο, ας σας κάνω τη χάρη να σας απαντήσω αφού δεν σας κόφτει παραπέρα. Ετοιμαστείτε να καταρίψουμε μεμιάς κάθε δυσπιστία και να είστε σίγουροι ότι από αύριο όλοι θα κουμπωνόμαστε φιλελεύθερα:

Μα ρε βλήτα, αν όλοι οι τσοπάνηδες έβγαζαν 80% παραπάνω λεφτά, τουτέστιν – για να πάμε στους ανθρώπους – αν όλα τα πρόβατα προσφέραμε 80% περισσότερο Προιόν στους ιδιοκτήτες μας και είμασταν και καρακαταχαρούμενοι, ποιος το χέζει το περιβάλλον;

[Είμαι σίγουρη ότι αυτά δεν ήταν δύσκολο να τα ΄χε σκεφτεί κι ο Φρήντμαν αλλά οι φιλελεύθεροι έχουν ένα θεματάκι με τους λογικούς συνειρμούς γενικότερα. Λένε κάτι ουάου και άμα το πάρεις και το προχωρήσεις σε σούπερ ουάου, κολλάνε σε ηθικές και μαλακίες. Ή είσαι φιλελεύθερος ή δεν είσαι! Άμα δηλαδή ο απώτερος σκοπός σου είναι το Κέρδος και η Ελευθερία πάνω σε Πρόβατα, δεν έχεις κανένα λόγο να ασχοληθείς με το ευ ζειν των Προβάτων μόνο και μόνο για να λέγεσαι Άνθρωπος. Αυτά είναι παλαιολιθικά πράγματα που άμα δε βαριόμουνα θα ΄σας το ΄κανα κι αυτό προβατάκια να το καταλάβετε] 😀

*καλό μας: ελευθερία στο κέρδος.
**σωστός άνθρωπος: πλούσιος πλην τίμιος (το ‘’πλην’’ κυριολεκτικό).


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Metablogging, Philosophy, Politics, Silly, Uncategorized | 59 Σχόλια »

COLON SENSE

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 20, 2007



Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά το κόλλημα όλων αυτών των new agers με τα κωλάντερά τους, είναι άλλο πράγμα. Δεν φτάνει που έχουν φάει τα λυσσακά τους με ό,τι έχει να κάνει με εξαγνισμούς και καθαριότητες, πλέον αποκλείεται να συναντήσεις εναλλακτικόμουτρο που να σέβεται τον εαυτό του και να μην θέλει να καθαρίσει το κόλον του.

Θα μου πεις, αν κουβαλάς ολόκληρη επαρχία από μικροσκοπικά μαμούνια πάνω σου, φαντάσου τί θα παίζει στο κόλον σου. Πάτε καλά ρε σεις, τί το περάσατε το κόλον σας; Σε λίγο θα του κάνετε και παρκέ για να γλιστράει καλύτερα!

Το γαμάτο είναι, ότι έχουν αρχίσει τους κολοπολέμους. Σου λένε οι πρώτοι, ότι μπορείς ας πούμε, να κάνεις την ειδική διαιτούλα και να πετάς πού και πού κάνα κλυσματάκι. Εκεί που ψοφάς δηλαδή από την πείνα, χώνεις ένα κλύσμα και το ξεχνάς.

Όοοχι, λένε οι παραδίπλα, «ένα κλύσμα καθαρίζει μόνο το κάτω κόλο». Υδροθεραπεία πρέπει να κάνεις. Εμ, η μάνα μου τόσα χρόνια αυτά λέει. Άμα είναι να κάνεις σωστή καθαριότητα δεν ξεκινάς απ΄το σαλόνι!

Όοοοχι, λένε οι άλλοι με τα πιο καθαρά κωλάντερα. Ο μόνος σωστός τρόπος είναι να κάνεις εσωτερικό λούσιμο με αλατόνερο και μετά να κάτσεις να μας γράψεις πώς ήταν τα κακάκια σου… στο μπλογκ σου!

Συγνώμη κιόλας, αλλά οι εναλλακτικιές τί λένε μετά το πρώτο ραντεβού, «Σούλα μου, πού να στα λέω! Κελεπούρι! Ψηλός, μετρημένος, σοβαρός και με ένα κόλον μούρλια! Μοσχομύριζε σπιρουλίνα στα πέντε μέτρα!»;;;; 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Silly, Skepticism N' Science, Uncategorized | 58 Σχόλια »

ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 11, 2007



Η δουλειά μου μερικές μέρες είναι τόσο δύσκολη που ο μόνος τρόπος να ξεκολλήσει το κεφάλι μου είναι… να με κάνω ρόμπα. Χθες ας πούμε, μου ζητήθηκε να γράψω μια ανακοίνωση για τους νικητές κάποιου διαγωνισμού. Είχα γράψει τα κείμενά του, ήξερα το αντικείμενο γιατί είναι κάτι που τρέχει μήνες, οπότε no prob το πολύ πέντε λεπτά, λέω. Ε, έφαγα το κεφάλι μου να βρω κάτι της προκοπής να γράψω, κάτι που να είναι «αξιοπρεπές με ένα τσικ ενθουσιασμού». Το τυπώνω όλο χαρά και διαβάζω δυνατά την πρώτη φράση. Είχα γράψει επί λέξει: «αναδείχτηκαν οι μεγάλοι νικητές του μεγάλου διαγωνισμού που κέρδισαν το μεγάλο έπαθλο!» Ακόμα γελάνε στο γραφείο.

Άνοιξα ένα λεξικό μπας και καταφέρω να ξεκολλήσω. Λες και ο εγκέφαλός μου είχε μέσα μία και μοναδική λέξη: μεγάλο. Τα συνώνυμα δεν βοήθησαν και πολύ, παρεκτός κι αν με άφηναν να γράψω τίποτα «αναδείχτηκαν οι πελώριοι νικητές του γιγάντιου διαγωνισμού που κέρδισαν το τρισμέγιστο έπαθλο». Αλλά δεν. Έπρεπε κατεπειγόντως να βρω τρόπο για να αρχίζει αυτή η περίφημη ανακοίνωση. Τις λέξεις που να επικοινωνούν (αχαχα μιλάω κι εγώ σαν μεταλλαγμένη! Μα, επικοινωνούν; Ναι, εδώ αυτή τη λέξη τη χρησιμοποιούν όλοι πολύ περίεργα τύπου «θέλω να επικοινωνήσω το τάδε μήνυμα» και στο τσακ είμαι να τους επικοινωνήσω κάνα γαλλικό). Τι έλεγα; Α, και έψαχνα λοιπόν πώς στο διάολο να γράψω για τον ρημάδη τον διαγωνισμό με τους υπερτυχερούς και το μεγά… (άει σιχτίρ) το… έπαθλο. Τρεις ώρες!

Μου λένε όλοι ότι αυτή η δουλειά, είναι περισσότερο τεχνική. Ότι δεν χρειάζεται φοβερή προσπάθεια, αρκεί να καταφέρεις να επικοιν… (φτού!) να δώσεις το μήνυμα αποφεύγοντας τους διθυράμβους και τα κλισέ. Σου δίνουν δηλαδή ένα γεγονός και σου λένε γράψε εκατό λέξεις με δυό μεσότιτλους. Αυτά τα πράγματα όμως, μερικές μέρες δε γίνονται με την καμία. Πρέπει να μπουρδουκλώσεις συγκεκριμένες λέξεις με δικές σου και να καταφέρεις να μη σου βγει αστείο. Ε, αποκλείεται.

Καμιά φορά όταν βρω λίγο χρόνο, έτσι για αποσυμπίεση φτιάχνω δικά μου κείμενα με όσο περισσότερο βλακ χιούμορ μπορώ. Μετά βάζω σοβαρούς τίτλους, τα τυπώνω και τα διαβάζω σε όλους φωναχτά μπας και ξεκολλήσει η ατμόσφαιρα. Κάτι σαν «Ήρθε η ώρα σου! Ω μεγάλε νικητή της εταιρείας, μπορείς να περάσεις αύριο από τη γραφειάρα μας όπου ο Μεγάλος θα σου παραδώσει αυτοπροσώπως ένα καρακαταπληκτικό ανοιχτήρι για μπάμιες». Νταξ΄εδώ φαίνεται ξενέρωτο αλλά εντός κόντεξτ καραλέει.

Άλλες πάλι, με πιάνει οίστρος και αντί για σοβαρή ανακοίνωση, μου βγαίνει μυθιστόρημα και όλοι μου ζητούν να το κάνω πιο χαρντσέλινγκ. Χε, το ΄μαθα τι σημαίνει αυτό. Αντί δηλαδή να το ξεσκίσεις στο δράμα και να πεις «το σούπερ φανταστικό γαμάουα προϊόν μας θα σας σκίσει τα φάρδουλα και οι γκόμενες θα πέφτουν τέζα» πρέπει να το κάνεις λίγο πιο «το προϊόν μας είναι το καλύτερο στην κατηγορία του». Μπλιαχ! Ε, ξενερώνω και μετά νοιώθω λες κι έχω καταπιεί κασέτα μέχρι που αδειάζει εντελώς ο εγκέφαλος και το μόνο που μένει μέσα είναι ο μεγάλος διαγωνισμός, οι μεγάλοι νικητές και τα μεγάλα έπαθλα… Ουφ!

Δεν ξέρω πώς μπορώ να το τιθασεύσω αυτό το πράγμα. Ή όλα ή τίποτα. Οι μέσες λύσεις δεν μου αρέσουν μία. Τα περισσότερα διαφημιστικά κείμενα που θα συναντήσεις τριγύρω, είναι είτε ξενέρωτα είτε κλισαδούρες. Καμιά φορά θα ήθελα να μπορούσα να τα γράψω χωρίς κανένα «τσικ αξιοπρέπειας και ενθουσιασμού». Πιο ελεύθερα ρε παιδί μου. Λες και δεν μιλάει από πίσω κάνας πληθυντικόδουλος αλλά τέλος πάντων κάποιος που το γουστάρει αυτό το ρημάδι. Το κείμενο ας πούμε, μιας εταιρείας με βαφές να το έγραφε ένας μπογιατζής και να ξεκινούσε: «Μανταμίτσα, τι λέτε να σας περάσουμε κάνα χεράκι;» Ή το κείμενο ενός δανείου να έλεγε: «αφού είσαι που είσαι μαλάκας και χρεώνεσαι σαν τρελός δεξιά αριστερά, πάρε τουλάχιστον το δικό μας να γουστάρουμε». Ή για τους διαγωνισμούς «τώρα θα σκέφτεσαι σιγά μη κερδίσεις αλλά κάπου εδώ πρέπει να σε πληροφορήσω ότι δεν είναι πολλοί οι καμένοι που θα κάτσουν να συμμετάσχουν, μπορεί να είσαι και ο μόνος δηλαδή, οπότε έχεις πολλές πιθανότητες. Πάρε μέρος που σου λέω».

Γαμώτο τι ωραία που είναι να γράφω εδώ μέσα. Πέντε λεπτάκια και τσουπ! Έτοιμο. Άμα όμως πρέπει να τα γράψω έτσι κι έτσι κι έτσι, τα σκατώνω τελείως. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό.

[Διάλειμμα τέλος. Πρέπει να επιστρέψω στους μεγάλους διαγωνισμούς με τα μεγάλα δώρα και τους μεγάλους νικητές. Ε ρε κάτι μεγάλες μαλακίες που θα γράψω πάλι! Οι συνάδελφοι πάντως γουστάρουν κι αυτό είναι μια κάποια παρηγοριά] 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Silly, Uncategorized | 60 Σχόλια »