X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

  • --------
  • Σελιδοδείκτης

  • Εγγραφή

  • Συμπληρώστε το mail σας για να λαμβάνετε εκεί τις ενημερώσεις του blog.

    Μαζί με 648 ακόμα followers

  • Kaltsovrako @ flickr

  • Τρέντι κλικς!

  • SheBlogs!

    SheBlogs!
  • RSS SheBlogs Feed

    • Έφτασε η εποχή για να φροντίσετε τα ξύλινα έπιπλα κήπου Σεπτεμβρίου 14, 2017
      Λατρεύουμε τα ξύλινα έπιπλα κήπου και τα χαιρόμαστε όλο το καλοκαίρι, τώρα που φθινοπωριάζει όμως πρέπει να τα φροντίσουμεThe post Έφτασε η εποχή για να φροντίσετε τα ξύλινα έπιπλα κήπου appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Pesto alla Genovese, το πέστο της Tiziana Σεπτεμβρίου 8, 2017
      Φτιάχνουμε Γενοβέζικο πέστο! μια αυθεντική ιταλική συνταγή που εκτός από βασιλικό, μυρίζει μεσόγειο σε όλο της το μεγαλείο!The post Pesto alla Genovese, το πέστο της Tiziana appeared first on SheBlogs.eu.
      Giannis Charpantidis
    • Σπουδή πάνω στο κρητικό πιλάφι Σεπτεμβρίου 6, 2017
      Το κρητικό πιλάφι είναι ένα τα πιο γνωστά πιάτα της κρητικής κουζίνας και η Καλλιόπη το μαγειρεύει με βασικό συστατικό το άρωμα των παιδικών της αναμνήσεωνThe post Σπουδή πάνω στο κρητικό πιλάφι appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Kalliopi Fountoulaki
    • Παντζάρια σε βάζο Σεπτεμβρίου 1, 2017
      Σκεφτήκατε ποτέ να διατηρήσετε παντζάρια σε βάζο για να έχετε έτοιμη σαλάτα ή μεζέ οποιαδήποτε στιγμή;The post Παντζάρια σε βάζο appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Τι είναι τα hashtags, πώς και που τα βάζουμε στο Internet Αύγουστος 28, 2017
      Ακόμα κι αν δε ξέρεις τι είναι τα hashtags, σίγουρα έχεις δει στην τηλεόραση τις περίεργες λεξούλες με το καγκελάκι. Ας δούμε τι είναι τα hashtagsThe post Τι είναι τα hashtags, πώς και που τα βάζουμε στο Internet appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Πιτιά Καρπάθου Αύγουστος 25, 2017
      Ξέρεις τι είναι τα πιτιά Καρπάθου; Εγώ όχι. Αλλά ξέρει η αναγνώστρια μας η Άννα και μας στέλνει τη συνταγή της για να μάθουμε και να τα δοκιμάσουμεThe post Πιτιά Καρπάθου appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Πως να κρατήσεις τους φίλους σου όταν αποφασίσεις να κάνεις παιδάκι Αύγουστος 22, 2017
      Όταν αποφασίζεις να κάνεις ένα παιδάκι η ζωή σου αλλάζει. Αν δε θέλεις να αλλάξουν και οι φίλοι σου, θα πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι κάποια πράγματαThe post Πως να κρατήσεις τους φίλους σου όταν αποφασίσεις να κάνεις παιδάκι appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Μεσογειακή μελιτζανοσαλάτα Αύγουστος 22, 2017
      Πειράζουμε τη μελιτζανοσαλάτα για να της προσθέσουμε μέσα κι άλλες καλοκαιρινές γεύσεις για να ξεφύγει από τα συνηθισμέναThe post Μεσογειακή μελιτζανοσαλάτα appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Φτιάξε Μπακάλικα Πικάντικα Πιπεράκια σε βάζο Αύγουστος 20, 2017
      Γέμισαν οι λαϊκές αγορές με μικρά , πράσινα, πικάντικα πιπεράκια! Πάμε να φτιάξουμε πικάντικα, μπακάλικα πιπεράκια σε βάζα για να έχουμε για όλη την επόμενη χρονιά.The post Φτιάξε Μπακάλικα Πικάντικα Πιπεράκια σε βάζο appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Τι είναι η κατηγορία Go Social – Φτιάξε καφέ Αύγουστος 19, 2017
      Το σκεπτικό μου πίσω από τη δημιουργία της κατηγορίας Go Social του SheBlogs. Τι σκέφτομαι και γιατί την δημιούργησα.The post Τι είναι η κατηγορία Go Social – Φτιάξε καφέ appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου

Archive for the ‘Politics’ Category

Ρεζολούσιονς

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 8, 2014


Κάπου είχα διαβάσει ότι σε περιόδους κρίσης τα ταμπού αυξάνονται τόσο που βαράνε κόκκινα και δεν το καταλάβαινα. Τώρα μου είναι προφανές. Όταν κάτι δε σε συμφέρει πια ή δεν σου αρέσει, μπορείς σήμερα να το βαφτίσεις γρουσούζικο, καρκινογόνο, σατανικό, γερμανικό (το νου σου, γιατί αυτό κάποτε σήμαινε αθάνατο) ή ό,τι τέλος πάντων ακούγεται αρκετά αρνητικό και τζιζ και κανείς δεν επιτρέπεται να το ξαναπιάσει στο στόμα του. Θέλω να πω, άμα θες να κρατήσεις κάτι μακριά ή ανέπαφο, η εύκολη και έξυπνη λύση πια είναι να το ανάγεις σε ταμπού. Και τότε όσοι ζορίζονται κι αυτοί, θα την πέφτουν σε όποιον τολμά έστω να εκστομίσει το ταμπού σου. Και ο φόβος θα φτιάχνει κι άλλες σιωπές και ταμπού μέχρι που θα σταματήσουμε να μιλάμε.

Όπως τώρα. Μούγκα. Άχνα. Ταμπού οι απεργίες, ταμπού η μονιμότητα, ταμπού οι πανεπιστημιακοί, ταμπού οι συντάξεις, ταμπού η βία, ταμπού η ανεργία, ταμπού η περίθαλψη, η αστυνομία, η ανομία, η αναρχία, όλα ταμπού.  Με λίγα λόγια, μη μιλάς, άχνα. Μπορεί να είσαι δηλαδή κατά της μονιμότητας των εφοριακών αλλά υπέρ της μονιμότητας των δασκάλων ξέρω ‘γω αλλά δεν τολμάς πλέον να το πεις. Και δεν μιλάω για εμάς, τα σκυλιά του πολέμου στα μπλογκς που έχουμε πει τέρατα και έχουμε το ακαταλόγιστο και αδιαπέρατη πέτσα, μιλάω για τους πολλούς.Κι αν κάτσεις και το σκεφτείς  λογικά, πραγματικά πρέπει να σπάσεις το κεφάλι σου για να καταλάβεις τί θέλουμε. Τί θέλει δηλαδή ένας μνημονιακός επακριβώς; Ή ένας αντιμνημονιακός; Ένας δεξιός; Ένας αριστερός, πάλι; Κουλουβάχατα.

Πιάσ’ τ’ αυγό: Να μην κοπούν μισθοί στο δημόσιο και να μην πειραχθούν οι θέσεις αλλά να μικρύνει όμως και να κοστίζει λιγότερο; Να μην ανοίξουν τα πανεπιστήμια, να μειωθούν οι δαπάνες τους αλλά και να μην χάσουν το εξάμηνο τα παιδιά και ταυτόχρονα να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των καθηγητών; Να πληρώνουν όλοι τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος αλλά κι αυτοί που δεν τις πληρώνουν να μην τους κόβουν το ρεύμα, να μην τους παίρνουν τα σπίτια, να μην τους βάζουν φυλακή αλλά και να επιβιώσουν οι οργανισμοί όπως η ΔΕΗ, να είναι κερδοφόροι και να μην ιδιωτικοποιηθούν; Να πληρώνουμε λιγότερα για δάνεια, δημοτικά τέλη, εφορίες, χαράτσια, – ώπα, ψέμματα να κοπούν τα χαράτσια – αλλά και να μην πειραχθούν δημόσιοι, όλοι οι δημόσιοι ανεξαιρέτως, μαζί με τα βύσματα δηλαδή αλλά και όλες οι συντάξεις και μάλιστα σε όποια ηλικία; Να μην χάνουμε τις δουλειές μας, να μην πέσουν άλλο οι μισθοί, να έχουμε πλήρη δωρέαν κάλυψη ιατροφαρμακευτική, πλήρη δωρεάν ποιοτική παιδεία αλλά και να μη χρεωκοπήσουμε; Όλοι μας; Πώς; Κι άμα θίγεται κάτι, οτιδήποτε, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση να απεργούμε όσο θέλουμε, όποτε θέλουμε, εις βάρος όποιου πάρει ο χάρος και με ό,τι κόστος να ‘ναι; Και μετά να επιστρέψουμε στην δραχμή, να μην επιστρέψουμε στη δραχμή, να έχουμε και τα δύο νομίσματα, ή ό,τι να’ναι ρε παιδάκι μου, αρκεί να έχουμε όλοι λεφτά στις τσέπες; Την παλεύουμε;

Τα λέω όλα αυτά γιατί κάθε φορά θέλω όσο τίποτα να πιάσω έναν έναν από όλους όσους υποστηρίζουν τα διάφορα τύπου ‘’να κάνουμε έτσι αυτό’’ και ‘’όχι έτσι εκείνο’’ και ‘’δεν ντρέπεστε που τολμήσατε να πιάσετε στο στόμα σας αυτό ή εκείνο’’ για μεμονωμένα πράγματα, ξεκομμένα από τη γενική εικόνα και να τον ρωτήσω αν θέλει στ’ αλήθεια να τα βάλουμε κάτω και να δούμε τις συνέπειες αυτού που λέει, σε όλο το κοινωνικό φάσμα χωρίς ταμπού και μετά να κάτσουμε να δούμε τί μας συμφέρει και τί όχι. Χωρίς όμως να ξεχάσουμε πάλι τις συνέπειες ή να θυμηθούμε το βρισίδι στα λαμόγια που τα έφαγαν. Γιατί αν δεν σου πέρασε απ΄το μυαλό, τελικά όλα είχαν συνέπειες, τίποτα δεν πήγε στο ντούκου, από τίποτα δεν ξεφύγαμε και τώρα μαζεύτηκαν, γιγάντωσαν και τσούζουν όλο και πιο πολύ γι’ αυτό δεν μας παίρνει απλά να λέμε για να λέμε. Πέρασαν τα κάλαντα, μας τα ‘πανε, πληρώσαμε. Φτάνει.

Καταλαβαίνω πολύ καλά τη λογική του “να πληρώσουν τα λαμόγια που τα έφαγαν και τα τρώνε” και γνωρίζω πόσο εξωφρενικό είναι να σου ζητάνε να ζεις εσαεί με μακαρόνια ειδικά εσύ που σχεδόν πάντα ζούσες με μακαρόνια και δεν άπλωσες χέρι πουθενά αλλά ούτε και μίλησες τότε,, ενώ οι υπαίτιοι ούτε που έχουν πάρει μυρωδιά τί σημαίνει κρίση. Όμως  μαθηματικώς αν δεν φας μακαρόνια τουλάχιστον για ακόμη πέντε χρόνια, δε βγαίνει. Άδικο; Άδικο. Σκατά; Τρίσκατα. Βρίσε, φώναξε, χώσε, μην ψηφίσεις, φύγε, ξέσπασε όπως θες. Λύση όμως με την έννοια της απτής λύσης άλλη, δεν. Σοβαρά τώρα, αν τα βάλεις κάτω, δεν. Εκτός αν θεωρείς λύση να ζωστείς τίποτα φυσεκλίκια, οπότε μην συνεχίζεις να διαβάζεις άλλο, πήγαινε σε κάνα σιδεράδικο γιατί χάνεις μούσκουλα.

Υποτίθεται ένας λογικός άνθρωπος την τρώει, θυμώνει, ξεσπάει, σκέφτεται, συντονίζεται, προχωράει. Νισάφι δηλαδή. Έγκωσα. Γιατί άμα έχεις μείνει μια πενταετία στο θυμώνει και ξεσπάει, μην απορείς που οι άλλοι δεν περιμένουν ότι μπορείς να σκεφτείς, πόσο μάλλον να συντονιστείς και να προχωρήσεις κιόλας.

Μπότομ λάιν, είναι τόσο γαμημένα εύκολο να τα ρίχνεις όλα σε μια μαύρη τρύπα με
μπινελίκια και Κακούς Λύκους αλλά όταν το παρακάνεις τόσο όσο εμείς, το μόνο που θα έχεις μπροστά σου θα είναι μια γιγάντια μαύρη τρύπα. Και βλέπω πως ήδη έχει αρχίσει να καταπίνει κόσμο. Καλό, αγαπημένο κόσμο που πρέπει να αφήσει τα ταμπού στον μεσαίωνα και να συντονιστεί. Αυτό εύχομαι για τη νέα χρονιά.

Advertisements

Posted in Changing This Fucking World, Life, Politics, Sucks | Leave a Comment »

Στοκάρισμα

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 26, 2013


Πάει τέλειωσε κι αυτό, νομίζω ότι τώρα μπορώ να πάρω μια κάπως πιο μεγάλη ανάσα, παρόλο που οι τράπεζες είναι ακόμη κλειστές εδώ και παρόλο που τα ντουλάπια μου δεν κλείνουν από τις αηδίες που ψωνίζαμε με τα λεφτά που είχαμε για τους λογαριασμούς του μήνα, από το φόβο μας μη ξεμείνουμε. Βέβαια, μόνο όταν περάσει η καταιγίδα και κάνεις να ανοίξεις τα ντουλάπια σου καταλαβαίνεις τί σημαίνει τρικυμία εν κρανίω, μικροαστικός πανικός και σύνδρομο κατοχής αλά νεοελληνικά. Γιατί ο παππούς μου μπορεί να στοίβαζε γάλατα και ζάχαρες, - μια φορά και καρπούζια ο έρμος - εμείς όμως οι ένδοξοι απόγονοι στοιβάξαμε λιόσπορους και κοκακόλες. Ω, ναι! Να σε χαιρετάει η Ευρώπη, να σου χαμογελούν οι τουρκαλάδες, να ζεις σε νησί χωρίς ψάρια, να σε θερίζει η πείνα κι εσύ τι στοκάρεις για φαί; Λιόσπορους και κοκακόλες. Σου λέει, τι θα κάνω όλη μέρα στην κατοχή; Στην τηλεόραση θα τη βγάζω. Άσε που θα έχει και τρελά ματσάκια με έκτακτα και εισβολές και βομβαρδισμούς και αποφάσεις και ψηφοφορίες, να μην έχω κάτι να μασουλήσω;

Ευτυχώς οι ντόπιοι ήταν πιο ψύχραιμοι από εμάς, που τους συστήναμε βέβαια ψυχραιμία, γιατί “παιδιά έλεος, τα ‘χουμε ξαναπεράσει, ψυχραιμία θέλει και λογική και θα περάσουν, σιγά” χωρίς βέβαια να έχουμε κάνει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στα δικά μας ντουλάπια με τα τρία λιβάδια λιόσπορους αλλά η παράνοια του Εχθρού και εδώ η ίδια, για άλλη μια φορά σε ριπλέι, προσαρμοσμένη φυσικά στην γεωγραφία της περιοχής: η Μέρκελ, οι Ρώσοι, ο Σακάτης, οι Οβραίοι, οι Τούρκοι και φυσικά, όλα κατέληγαν στο κλασικό τζιαι εμείς οι μαλάκες που αυτό κι εκείνο και το άλλο. Και δώστου έκτακτα δελτία και δώστου άλλη μια μικρή βολτούλα στο σούπερ μάρκετ γιατί γαμώτο ξέχασα να πάρω μουστάρδες και κέτσαπ και πώς θα τρώω τα χοτντογκ και τα μακαρόνια μου μέσα στην κατοχή και πάμε και μια βόλτα στο χόουμ σέντερ γιατί έχουν μια φοβερή προσφορά για καλύματα, τί τέλεια θα είναι να μην σκονίζονται τα έπιπλα του κήπου όταν θα πέφτουν οι μπόμπες.

Και να μην τα πολυλογώ, μια χαρά ήρεμοι είμαστε πια, φάγαμε μέχρι και το τελευταίο μας σεντ, το σπίτι είναι φίσκα, η κρίση πέρασε και εγώ από το πρωί που άνοιξα τα ντουλάπια σπάω το κεφάλι μου πώς στο διάολο θα μαγειρεύω έναν μήνα όλες αυτές τις ασυνάρτητες και ασύνδετες αηδίες που πήγε ο εγκέφαλός μου και στόκαρε. :)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Politics, Silly, Sucks | 6 Σχόλια »

Παρά φύση επιλογή

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 20, 2013


Μιας που βρήκα λίγο πραγματικά άχρηστο χρόνο να σκοτώσω, σκέφτομαι και γράφω πως ο πυρήνας των παρανοήσεων και του υπέρτατου μίσους μεταξύ των –λέμε τώρα - ιδεολογιών (ή ό,τι τέλος πάντων σήμερα έχει ο καθένας στο κεφάλι του σύμφωνα με αυτό που τον συμφέρει, ώστε να επιβιώσει το λιγότερο καράνετα, με όσο δυνατόν λιγότερες ή και καθόλου τύψεις και που το ντύνει ιδεολογία, το ανεβάζει χωρίς τσίπα στο εικονοστάσι των Μεγάλων Ιδεών κι άντε μετά να τολμήσεις να του το κράξεις) είναι η απότομη και χωρίς κανένα, απολύτως κανένα μεταβατικό στάδιο μετατροπή της ζωής της πλειοψηφίας, σε εντελώς και αδικαιολόγητα πολυτελή σε σχέση με την εντελώς αμέσως προηγούμενη γενιά. Μιλάμε για χάσμα, όχι αστεία. Μιλάμε για μεγάλα κενά λογικής.

Είναι λες και η γενιά μας βγήκε με ένα χρυσό καθίκι κολλημένο στον κώλο της και από τότε είναι απολύτως αδύνατον για τους χεσμένους αυτού του κόσμου, ακόμη και για την αμέσως προηγούμενη γενιά, να μας δώσει να καταλάβουμε πλήρως τι σημαίνει κώλος, σκατά, αληθινά σκατά και πόσο πολύ βρωμάνε. Εμείς μόνο χρυσό καθίκι βλέπουμε. Και χάσαμε τόσο πολύ την επαφή με τα σκατά που πλέον ό,τι μας βρωμάει το λέμε έτσι κι ας πρόκειται απλά για κάθε άγνωστη οσμή. Κι όλοι μας, ζώντας με χρυσά καθίκια και θέλοντας έναν σκοπό ή απλά λιγότερες τύψεις, αγωνιζόμαστε με ιδανικό να εκλείψουν τα σκατά των άλλων, των μη προνομιούχων. Αδυνατούμε όμως να αναγνωρίσουμε τα αληθινά σκατά που ήδη έπνιξαν τους διπλανούς μας. Κι αυτό γιατί όλη μας τη ζωή μιλάμε για τα σκατά των μακρινών χεσμένων, έχοντας ο καθένας στο κεφάλι την δική του εικόνα για το τί ακριβώς είναι σκατά. Άλλος τα φαντάζεται κόκκινα, άλλος μαύρα, άλλος με δόντια, άλλος με ουρά.

Όλοι ξέρουμε τι είναι και τί κάνει η φυσική επιλογή. Καιρός να μάθουμε και που οδηγεί η παρά φύσιν επιλογή. Διότι συνειδητοποιείς ξαφνικά πως όλες αυτές οι φιλάνθρωπες και ρομαντικές ιδεολογίες, ακόμη κι αυτές που μας φαίνονται μισάνθρωπες, είναι τίποτε άλλο παρά επιλεκτική ευαισθησία σε συγκεκριμένα δεινά του πλανήτη, συγκεκριμένων κατατρεγμένων αυτού του κόσμου και ακόμη κι αυτή, είναι μια γιγάντια φούσκα και υποκρισία άπαξ και σκάσει μύτη το πιο μικροσκοπικό δικό μας δεινό ή ό,τι τέλος πάντων μας το βαφτίσουν ή επιτρέπει η «ιδεολογία» που διαλέξαμε για δεινό. Γιατί αίσθηση του μέτρου και ειδικά για το τί και σε ποιά ποσότητα και από που εκπορευόμενο έχεις δικαίωμα να ονομάσεις κάτι δεινό, δεν μας βοήθησε η ραγδαία εξέλιξη να καλλιεργήσουμε. Βγαίνει πια μόνο σε προκάτ. Με τα ταμπού του, τα ιερά βιβλία του, τα στραντζαριστά μυαλά του, με τα όλα του.

Μετανάστης ή φύλακας λουσμένος με βενζίνη; Ποιό απ΄τα δύο είναι το πραγματικά άξιο φρίκης; Ναι, το «λουσμένος με βενζίνη» μόνο του δε φτάνει. Αναρχικός ληστής, αλλοδαπός ληστής ή σκέτος ληστής, αν απειλήσεις κόσμο με καλάζνικοφ και πάρεις και όμηρο; Ναι, πλέον έχει σημασία η ιδεολογία και η καταγωγή του ληστή τράπεζας με όπλα και ομήρους για να καταδικάσεις τη ληστεία ή όχι. Βασανιστήρια σε ληστή, πακιστανό ή παιδεραστή; Όχι, πάλι δεν φτάνει σκέτο. Έχει σημασία τί είναι ο βασανιζόμενος και θα αποφασίσεις ανάλογα το ιδεολογικό σου τερατόμετρο. Όπως και η θανατική ποινή που ανάλογα το “τέρας” όλο και περισσότεροι πλέον δέχονται να την ξανασυζητήσουν. Δημοσίευση προσώπων οροθετικών ιερόδουλων, παιδεραστών, ληστών ή μπάτσων που έκλεψαν μετανάστες; Απαράδεκτο, μέχρι να αποδειχθούν ένοχοι. Πάντως τις πόρνες τις πήδηξε όλη η Ελλάδα, είναι και λόγοι υγείας που συντρέχουν, άντε μωρέ ποια θα διαμαρτυρηθεί άλλωστε, ποιος έχασε την αξιοπρέπειά του να την βρουν αυτές;

Και το μόνο που μένει αν εσύ δεν έχεις πια χρυσό καθίκι στον κώλο, κι αν είσαι ήδη στ’ αλήθεια χεσμένος για να τελειώνεις με την συμφεροντολογική βλακεία, είναι να πάρεις τα σκατά και να τους τα τρίψεις στη μούρη για να καταλάβουν ότι νάτα, αυτά είναι ρε μαλάκα, εδώ στο χέρι μου φτάσανε, αυτό είναι το χρώμα τους και παγκόσμια το βλέπουν για Σ-Κ-Α-Τ-Ι, ούτε κόκκινο, ούτε μαύρο, ούτε με χρυσόσκονη, ΣΚΑΤΙ και βρωμάνε ανυπόφορα. Άσε τα τραγούδια και τα συνθήματα και τους “αγώνες” και το θέατρο, άσε κάτω τη μπογιά που σου αρέσει, θα αρκούσε μονάχα ένας κουβάς νερό. Καθαρό νερό.

Πιστεύω ακράδαντα ακόμη πως την τύχη σου τη φτιάχνεις - πάντα με ταβάνι, μη γελιόμαστε, δε θα φτάσεις στ’ άστρα αν δεν γεννήθηκες κάπου εκεί κοντά - αλλά τελικά για να τα καταφέρεις πρέπει πρώτα να μπορείς να διακρίνεις επακριβώς τι είναι τύχη και τι ατυχία, τι είναι άρωμα και τι σκατά και πόσο ισοπεδωτικοί και αλαζόνες καταντήσαμε να τα νομίζουμε όλα πια για υποκειμενικά. Γι’ αυτό κυρίως ατυχούμε. Γι’ αυτό αποδεκατιστήκαμε.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Philosophy, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Ναι ρε, εμφύλιος

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 25, 2013


Είμαι σε κάθε περίπτωση με την πλευρά του εργαζόμενου. Έχω υποστηρίξει στο παρελθόν με λύσσα το δικαίωμα της απεργίας διότι πιστεύω ακράδαντα πως είναι το ύστατο αληθινά διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια του αδυνάτου και της εργατιάς και άλλες πίπες που μετά από μία άθλια πενταετία ασυδοσίας, τις έκανα ευχαρίστως γαργάρα και ειδικά την τελευταία φορά πριν ξενιτευτώ, που χάλασα από τα λεφτά του ηλεκτρικού για να πληρώσω τα έξι πολύτιμα εικοσάευρα στους ταρίφες που με πηγαινόφερναν Αιγάλεω - Γέρακα πρωί βράδι, για ένα μαρτυρικό τριήμερο με συν περίπου 2 ώρες κίνησης προστιθέμενες στο τετράωρο που ήδη ξόδευα στους δρόμους καθημερινά για να πάω στη δουλειά μου. Με λίγα λόγια, αυτό σήμαινε ότι όσες φορές το μήνα ήθελαν διάφορα οι ΑΡΧΙΜΑΛΑΚΕΣ των μμμ εγώ έπρεπε να τη βγάζω 6 ώρες τη μέρα στους δρόμους, να μην βλέπω καθόλου το μωρό μου ξύπνιο, να χάνω τουλάχιστον δύο θηλασμούς (και άρα να πρέπει να θηλάζω όλη νύχτα για να μη μου κοπεί το γάλα) και να ζητάω στο τέλος και δανεικά για να τσοντάρω στους λογαριασμούς μου που τσεκουρεύονταν από τα ταξί και τις βενζίνες όποτε είχα αμάξι.

Έχω βαρεθεί να μου τη λένε για την έλλειψη αλληλεγγύης, για τον “εμφύλιο που θα γυρίσει εναντίον όλων μας, για τους κοινούς αγώνες που όλοι πρέπει να κάνουμε απέναντι στον κοινό εχθρό και μετά από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας, απολύσεων και ΧΟΝΤΡΗΣ ανασφάλειας το μόνο που θέλω να τους ζουμπήξω τη μάπα και να τους ρωτήσω ΡΕ, ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ;

Πέφτουν κορμιά καθημερινά στον ιδιωτικό τομέα, οι πρώτοι που φάγανε μειώσεις ήμασταν εμείς και μάλιστα ΤΡΙΑ χρόνια πριν που ούτε σας είχε περάσει ποτέ από το μυαλό για κρίση, οι άνθρωποι που πλέον πεινάνε κυριολεκτικά πεινάνε, προήλθαν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα, εκείνοι που πριν την κρίση, με πρόφαση την κρίση έχασαν πρώτοι τις δουλειές τους ήταν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα και εκείνοι που πρωτοδέχτηκαν μισθούς για τους οποίους θα καιγόταν η Αθήνα αν ήσασταν στη θέση τους ήταν ΜΟΝΟ από τον ιδιωτικό τομέα.

Βάλτε λίγο το όποιο μυαλό σας να δουλέψει. Ποια αξιοπρέπεια και ποια κεκτημένα και ποιοι κατώτατοι μισθοί; Για να φτάσει ο μισθός σας ΜΑΛΑΚΕΣ σήμερα στα 700 ευρώ, σημαίνει ότι εμείς ΉΔΗ ξενιτευτήκαμε, ΉΔΗ είμαστε απλήρωτοι, ΉΔΗ η εταιρεία μας έβαλε λουκέτο, ΉΔΗ πεινάμε. ΗΔΗ δεν έχουμε μισθό. Κι εσείς που τώρα ξυπνήσατε από τη νιρβάνα σας, το πρώτο που σκεφτήκατε να κάνετε ενάντια σε εκείνους που σας καταπιέζουν με χρονοκαθυστέρηση ΑΦΟΥ ΜΑΣ ΠΗΔΗΞΑΝ ΠΡΩΤΑ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΖΩΕΣ είναι να βάλετε ΠΑΛΙ ΕΜΑΣ να φάμε σκατά. Και άμα τολμήσουμε και πούμε κουβέντα αμέσως “ΕΜΦΥΛΙΟΣ”. Ναι ρε, εμφύλιος! Εμείς είμαστε οι αληθινά καταπιεσμένοι, οι αληθινά διωγμένοι, οι αληθινά ταλαίπωροι και καταλήγω πως πέραν κάθε ιδεολογίας* ΕΙΣΤΕ ΑΠΑΝΘΡΩΠΑ ΡΕΜΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ.-

*και μην ακούσω χαζομάρες για την ιδεολογία μου, όλα τα παραπάνω έχουν τόσο πολύ να κάνουν με την ιδεολογία μου, όσο αυτοί που τα προκαλούν όλα αυτά τολμούν να αποκαλούνται αριστεροί.

UPDATE: Ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του θέματος στο Buzz


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Ο βασιλιάς της σκόνης

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 17, 2013


Όχι, το σύμπαν δε με ξαπόστειλε απλά από το σπίτι μου όπως νόμιζα μέχρι σήμερα αλλά με έχωσε σε μια χρονοκάψουλα και με τηλεμετέφερε στο πρόσφατο παρελθόν της Ελλάδας. Είναι σαν να έψαξε σε όοοολον τον πλανήτη και να βρήκε εκείνη ακριβώς τη χώρα που είναι ένα μόλις τσικ μετά το πρώτο άκουσμα της λέξης “κρίση”. Σου λέει, μη χαίρεται η γκιόσα ότι τη γλίτωσε έτσι απλά, στείλτην για ένα ριπλέι σε σλόου μόσιον να τα ξαναζήσει από την αρχή μπας και εμπεδώσει τι μπορεί να σου κάνει το σύμπαν άμα αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί σου στ’ αλήθεια.

Κι έτσι, αυτά που ζω καθημερινά είναι ένα μόνιμο ντεζαβού των δικών μας μόνο στο πιο αποστασιοποιημένο αλλά πολύ πιο δραματικό, προφανώς από τον γιγάντιο φόβο των κοντινών παραδειγμάτων. Όχι, για μένα ακόμη δεν έχει ξεσπάσει Αληθινή Κρίση στην Κύπρο. Προφανώς για τους ντόπιους υπάρχουν τα σχετικά προβλήματα που αχνοφαίνονται και όλα εκείνα που προφασίζονται ή βαφτίζονται κρίση αλλά Αληθινή Κρίση, με τίποτα. Και ναι, οι άνεργοι αυξάνονται και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρεις δουλειά αλλά υπάρχουν καθημερινές αληθινές αγγελίες ακόμη, ενώ το χάλι των ανέργων σε κάθε οικογένεια είναι όχι απλά μακρινό αλλά τελείως ξένο προς το παρόν και ελπίζω έτσι να παραμείνει.

Στην τωρινή χρονική μου διάσταση, βρισκόμαστε σε εκείνην την αμήχανη φάση που ανεβαίνει ένα τσικ ο Φ.Π.Α., άλλο ένα η βενζίνη, τα μαγαζιά ξεσκαρτάρονται και αρχίζεις να βλέπεις πλέον αρκετά “ενοικιάζεται” στους δρόμους ή τουλάχιστον στα μικρομάγαζα, όσα δηλαδή από αυτά τα είχε ξεχάσει ο Χρόνος και το Κέρδος, να απολύονται τόσοι όσους μπορούν να σηκώσουν οι πρώτες δειλές δικαιολογίες της κρίσης ενώ να επαναπροσλαμβάνονται με μικρότερους μισθούς, τόσοι όσοι είναι ψιλοαναγκασμένοι να δεχτούν τις δικαιολογίες αυτές. Τα μαγαζιά είναι πίτα στις εκπτώσεις, εικονικές οι περισσότερες, καθώς αληθινές εκπτώσεις και μάλιστα εκποιήσεις όπως αυτές που ζήσαμε ούτε συζήτηση, οι ξένοι αρχίζουν να ψιλοβρωμάνε και να είναι τα κύρια εγκληματικά στοιχεία στις όλο και πιο συχνές κλοπές, ενώ οι τράπεζες έχουν αρχίσει ήδη να εφαρμόζουν στ’ αλήθεια τα πρώτα φρένα στα ξέφρενα, εντελώς ξέφρενα δάνεια και κάρτες. Και μπορεί να ήθελα να τα ξεχάσω όλα αυτά και ειδικά τα επιχειρήματα όλων αυτών των πεφτοσύννεφων που πραγματικά έχουν θυμώσει και μπορούν να σου επιχειρηματολογούν για ώρες πόσο πολύ το σύμπαν τους χρωστάει ένα νέο αυτοκίνητο ψωροπενήντα χιλιάδων στην ξεφτίλα αλλά λυπηθείτε με, είναι του ματς να ξαναζείς αυτό το ματς.

Τι λες, εδώ σου λένε είναι η κρίση. Ήρθε. Και έχουν δίκιο γιατί αν συγκρίνεις με τις χλίδες του πρόσφατου παρελθόντος ή διαβάσεις σήμερα τους τίτλους στις εφημερίδες και τα άρθρα, παίζει να νομίσεις ότι οι ουρές για τα συσίτια από τους άστεγους είναι ατελείωτες, -όχι, δεν έχουμε ακόμη άστεγους τουλάχιστον στη Λεμεσό - όπως και ότι αποκλειστήκαμε από το χιόνι όπως μου είπε έντρομη η μάνα μου στο τηλέφωνο βλέποντας κυπριακές ειδήσεις και πως οι δρόμοι μας έχουν “παραλύσει” από το έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα όπως έγραψε ένας για τη Λεμεσό, που προφανώς δεν έχει βγει ποτέ όξω απ΄το πρώτο ράουνταμπάουτ, που οκ, μετά έμαθα ότι είναι υποψήφιος βουλευτής, άρα το παίρνω πίσω, λογικές οι φανφάρες, πολιτικοί_και_μπάτσοι_γουρούνια_δολοφόνοι_και_παλιάτσοι.

Θέλω να πω, η ζωή εδώ ακόμη είναι ανθρώπινη και χαρείτε τη και μη σκάψετε μούρες σαν τις δικές μας πριν την ώρα σας, περιμένετε τουλάχιστον να δούμε αν στ’ αλήθεια θα έρθει η κρισένια κρίση. Αν έρθει, θα το καταλάβουμε όλοι μας και οκ, εκμεταλλευτείτε με, πλέον έχετε έναν Ταξιδευτή του Χρόνου, έναν Βασιλιά Της Σκόνης να σας διαβάζει τα σημάδια και να σας πει πότε να τρέξετε. Μόνο μην ξεχνάτε τις τακτικές μνείες στο Σύμπαν, μη σας χώσει σε καμιά χρονοκάψουλα και σας πετάξει σε κανένα προ κρίσης ηλιόλουστο νησί και να πρέπει μετά να την ξαναζήσετε ολόκληρη αλλά αυτή τη φορά με έξτρα βασανιστήρια. Δίπλα σε ξένη θαλασίτσα δατ ιζ. ΑχΒαχ.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Life, Politics | 1 Comment »

Η εικόνα της Ελλάδας όταν δεν την έχεις δει για δέκα μήνες

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 29, 2012


Το lifestyle ή ό,τι έχει μείνει από αυτό, προφανώς νιώθει και πάλι υποχρεωμένο να εκπαιδεύσει τη νέα γενιά στα νέα ήθη (sic). Όλα όσα διάβαζες πως όφειλες να κάνεις στον εαυτό σου και στο φίλο σου (sic), τώρα τα βλέπεις σε όλο το εύρος τους ον κάμερα για να τα εμπεδώσεις, από ανθρώπους που θυσιάζονται για να γίνουν οι εξομοιωτές της νέας σου πραγματικότητας. Δεν χρειάζεται πλέον να υποψιάζεσαι πράγματα για τα πρότυπά σου, τώρα στα δείχνουν μόνες τους. Κωλόφαρδες (no pun intended). :P

Έχουμε Εμφύλιο. Αλλά όταν ακούς για εμφύλιο περιμένεις δύο στρατόπεδα. Αυτούς με τα όπλα και τους άλλους με τα κονσερβοκούτια. Πλέον όμως, δεν έχουμε μόνο δύο. Η ιστορία μας δίδαξε καλά, οπότε φτιάξαμε καβάτζες μη τυχόν και γλιτώσει κανείς την πλακωμάρα. Τα έως τώρα ματσάκια: Οι φασίστες με Όλους ακόμη και με αυτούς που τους ψήφισαν, απλά σε μελλοντικά επεισόδια. Το παπαδαριό με Όλους, ακόμη και με τους πιστούς αρκεί να τους κοστίζεις λεφτά ή να σου αρέσει το θέατρο. Οι απλοί νοικοκυραίοι με Όλους για όσο δε θα έχουν λεφτά. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην πρώτη γραμμή, ψηφαλάκια και τηλεθέαση γαρ, τα γνωστά.

Οι φασίστες υπάρχουν. Παλιά, ζήτημα να έβλεπες έναν τέτοιο σε κάνα φόρουμ που ακόμη και με ψευδώνυμο, κρυβόταν να το πολυλέει. Τόσο iq χαρτοπετσέτας ήταν σχεδόν προστατευόμενο είδος, διότι μιλάμε για εγγυημένη διασκέδαση να του κάνεις μια ερωτησούλα και να σου κρασάρει τόσο θεαματικά. Πολλή πλάκα. Τώρα δεν έχει. Τώρα είναι παντού και αντί να κρασάρουν, έχεις αγέλες που σου κάνουν ντου. Τώρα δεν ρωτάς, τώρα μόνο απαντάς. Οok.

Όταν εσείς βλέπετε διαφημίσεις στην ερτ, εμείς βλέπουμε βιντεάκια από νησάκια και πόσο γαμάτη είναι η χώρα ΜΑΣ για να κάνουμε τουρισμό. Φαντάσου πικάρισμα, κοντά ένα χρόνο να μην έχεις δει τους φίλους σου, τα εισιτήρια να είναι στο ΘΕΟ και να σου λένε καθημερινά, σε πόσο γαμάτο μέρος γεννήθηκες και πόσο γαμάτα θα είναι όταν δεις τους φίλους σου και πάρε και μερικές θαλασίτσες και νησάκια και μαγευτικούς προορισμούς (sic) που ΔΕΝ παίζει να δεις σύντομα. Άκαρδοι.

Ελλείψει χρημάτων για νέα σήριαλ, τα κανάλια σου βάζουν ρίαλ πλακωμάρες καθημερινά, σε επεισόδια (pun intended). Το κόνσεπτ πάει ως εξής: καλείς έναν φασίστα, πλακώνει πέντε - έξι, καλείς μετά ένα-ένα τα θύματα να μιλήσουν, πριν ξεχαστεί κάνεις φασιστική φάρσα σε ένα από αυτά, αμέσως το βάζεις να μιλήσει σε σοκ, μετά καλείς τη διανόηση να σου πει πόσο ξεπέσανε τα ήθη και η πολιτική και αυτό το πράγμα δεν τελειώνει ποτέ όπως η Τόλμη και η Γοητεία, που μελώνεις κάθε φορά που ο Ρίτζ πουλάει αγάπες στη Μπρουκ και αναρρωτιέσαι αν τον δεχτεί πίσω, σαν να μην είδες ποτέ το πεντηκοστό ενδιάμεσο διαλειματάκι που παίρνονταν αμφότεροι δίχως αύριο με όλο τους το σόι.

Υπάρχει μια ειδική συνομοταξία συνειδητοποιημένων πολιτών, που ενώ όλοι οι άλλοι έχουνε Εμφύλιο, Φασισμό, Χοντρές Αφραγκίες, Ξεπεσμό και Ξενιτεμό, αυτοί έχουν πάρτυ. Είναι ουσιαστικά η μικρή ομάδα ηρώων που καταφέρνει επάξια με επίμονο στομουνισμό, να κρατήσει την εικόνα της Παρτελλάδος σε ικανοποιητικά επίπεδα με το Χθες, ίσα να αποτρέψει όλους εμάς τους παραπληροφορημένους απ΄το να πάρουμε το τουφέκι μας και το πρώτο αεροπλάνο για να θυσιαστούμε για την πατρίδα. Άξιοι.

Κινέζικη κατάρα updated:
May you live in Interesting times and relocate exactly at the climax of History. Skata.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Philosophy, Politics | Leave a Comment »

Η Ωραία Ελλάς

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 25, 2012


Μου λες πώς φτάσαμε ως εδώ, άλλοτε πραγματκά ελεύθερε πολίτη δημοκρατικής χώρας και σκέφτομαι πως ήρθε η στιγμή να σου πω ένα κακό παραμύθι, ένα από τα πολλά με κακή αρχή, κακή μέση και τέλος ίδιο με το δικό μας.

Μια φορά κι έναν καιρό, στ’ αλήθεια όμως, υπήρχε και υπάρχει μια μικρή περιοχή μέσα σε μια ελεύθερη χώρα, άλλοτε κλεισμένη με μια μπάρα, τώρα όχι, μα τόσο καλά κρυμμένη, που λίγοι ξέρουν γι’ αυτήν. Οι άνθρωποί της, εντελώς απομονωμένοι από τον πολιτισμό, θεόφτωχοι και σκορπισμένοι σε χωριουδάκια μέσα σε αφιλόξενα και παγωμένα βουνά. Αν πάρεις το αυτοκίνητο για να κάνεις μια βόλτα στα χωριά του τόπου αυτού, θα δεις άγονη γη, φυτεμένη με πολλές ξεκάρφωτες μαρμάρινες προτομές ηρώων με το ζόρι, πολλά σκουπίδια και αρκετά ζευγάρια μάτια να σε παρατηρούν στα κρυφά. Μέχρι να φτάσεις σε κάθε χωριό, εκεί που θα ‘πρεπε να έχει πεζοδρόμιο στην άκρη του δρόμου, θα δεις χωραφάκια το πολύ 1x2, προσεκτικά περιφραγμένα με σπάγγους και πού και πού, λίγα μεγαλύτερα χωράφια που οι κάτοικοι οργώνουν υπομονετικά με βόδια και αλέτρι. Κι αν μπεις μέσα στα χωριά και είσαι τίποτα συλλέκτης, θα βρεις άπειρους θησαυρούς, όπως χειροκίνητες αντλίες σε βενζινάδικα άλλης εποχής.

Κουβέντες με τους κατοίκους όμως, να μην περιμένεις. Θα σε δουν, θα χαιρετάνε λες και είσαι κάποιος επίσημος και μετά θα χωθούν στα σπίτια, θα τρέξουν στα παράθυρα και θα σε κοιτάνε απ΄τις κουρτίνες μέχρι να φύγεις. Κι αν πεις να μπεις στα λιγοστά μαγαζιά τους με τα γραφικά ελληνικά ονόματα όπως “Η Ωραία Ελλάς” ίσως σοκαριστείς από την έλλειψη εμπορεύματος, χώρια που μάλλον δεν θα καταλάβουν την γλώσσα σου αλλά θα παραμείνουν ευγενικοί και πολύ πρόσχαροι, πάρα πολύ πρόσχαροι, όσο ευγενικός και πρόσχαρος είναι κάποιος που φοβάται πολύ.

Τη δουλειά των γιατρών στον τόπο αυτόν, την κάνουν κάτι γραφικοί με βοτάνια και προσευχές και τα περισσότερα αγόρια που πάνε στρατό, περνούν τους πρώτους μήνες θητείας στα νοσοκομεία για να φτιάξουν δόντια, κόκκαλα και σπλάχνα που έχουν ρημαχτεί.

Στο δημοτικό σχολείο θα δεις καμιά 500αριά ταλαιπωρημένα πιτσιρίκια, στοιβαγμένα ανά 5 στα λιγοστά θρανία, χωρίς θέρμανση, φυσικά. Διδάσκονται δύο γλώσσες και μιλάνε μια άλλη, τη δικιά τους, όσα από αυτά τα παιδιά τουλάχιστον, θα αντέξουν να συνεχίσουν σε ένα τόσο αφιλόξενο σχολείο, διότι το σύνηθες είναι να τα παρατούν.

Το ταξίδι σου πρέπει να λήξει κάπως απότομα όταν έρθει το φορτηγό με τη ντουντούκα. Μπορεί να μην καταλαβαίνεις τη γλώσσα αλλά ξέρεις ότι δεν είσαι ευπρόσδεκτος άλλο εκεί, καθώς η αγωνία όλων, όσων μαζεύονται βιαστικά στο κέντρο του χωριού, σε διώχνει. Εκεί, η ντουντούκα είναι ο τρόπος να ανακοινώνει η διοίκηση της χώρας κάθε νέα οδηγία για τη ζωή των ανθρώπων αυτών και ο στρατός, ο τρόπος για να το επιβάλλει. Δεν χρειάζεται να μάθεις άλλα, απλά σκουπίζεις τα μάτια και επιστρέφεις στον πολιτισμό σου, σίγουρη πια ότι τα φώτα όλων των πολιτισμών καίνε κάρβουνο, πάντοτε πολύ καλά κρυμμένο.

...και ζήσανε αυτοί πολλά και ‘μεις περισσότερα...

[Από το οδοιπορικό μου στα Πομακοχώρια της Ξάνθης, το 2008]


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Memories, Politics | Με ετικέτα: , , | 5 Σχόλια »

Τύχες πεταμένες

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 30, 2012


Σε μια παρουσίαση βιβλίου μου, έτυχε και πέρναγε έξω από το βιβλιοπωλείο ένας υπουργός. Ο βιβλιοπώλης τον είδε, έτρεξε να τον χαιρετήσει και προφανώς επειδή εκείνος τον ρώτησε προς τι το νταβαντούρι, του είπε για μένα και του χάρισε ένα αντίτυπο. Λίγη ώρα αφού το βιβλίο βρέθηκε στα χέρια του, μου μήνυσε μέσω του βιβλιοπώλη να περιμένω τηλέφωνό του την επόμενη.

Σκεφτόμουν διάφορα αλλά λέω οκ μην είσαι στρίτζω, κάτσε να δούμε τί θέλει πρώτα. Έτσι κι έγινε. Την άλλη μέρα ντριν το κινητό και να ’σου μια γλυκύτατη φωνούλα να με ενημερώνει ότι με καλεί από το γραφείο του υπουργού τάδε και πως ο ίδιος ο κύριος υπουργός θέλει να μου μιλήσει. Άντε λέω, να το ζήσουμε κι αυτό. Περιμένω κάνα δίλεπτο ακούγοντας κάτι μπουζουκοπόπ και να ‘σου ο υπουργούλης. “Καλημέρα Κωνσταντίνα” μου λέει. “Είμαι ο τάδε. Ο υπουργός τάδε”. Προφανώς θεώρησε ότι έπρεπε να το ακούσω και απ΄τα χείλια του για να ψαρώσω ικανοποιητικά ή για να γουστάρει αυτός, θα σε γελάσω. “Άκου”, μου λέει, “διάβασα λίγο απ΄το βιβλίο σου χθες στο αυτοκίνητο και έχεις πολύ καλό ταλέντο”. “Ευχαριστώ” του λέω, δοξάζοντας από μέσα μου τον θεό που δε μου ‘δωσε κακό ταλέντο και προσπαθώντας να μη γελάσω. “Ξέρεις, είμαι κι εγώ συγγραφέας” συνέχισε, “το τελευταίο μου βιβλίο ειδικά, είναι πολύ καλό, λίγο βαρύ φοβάμαι για σένα και μάλλον θα σε δυσκολέψει αλλά τέλος πάντων, έχουμε πολλά κοινά εμείς οι δύο". Ωχ, σκέφτομαι ενώ παράλληλα σημειώνω να βρίσω τον Τάσο που το ξεφτίλισε με το φώτοσοπ στη φωτογραφία του βιβλίου μου.

“Να σου πω” συνεχίζει απτόητος, “δεν έρχεσαι τη Δευτέρα το πρωί για έναν καφέ από το γραφείο μου;” και επιμένει “έχουμε πολλά κοινά οι δυο μας”. Ώπα λέω, αυτός περιμένει απάντηση άρα θα σκάσει να μιλάει για λίγο, άρα να η ευκαιρία σου επιτέλους να του το κόψεις. Ξεκινάω φουριόζα λοιπόν να του πω ότι δεν προλαβαίνω, ότι μένω στου διαόλου την κάλτσα, ότι είναι μανίκι να τρέχω κέντρο, ότι δουλεύω Γέρακα... ε ρε γλέντια! Τί ήταν να πω “Γέρακα”, με κόβει πάλι λες και τον τσίμπησε μύγα κι άρχισε να φωνάζει ενθουσιασμένος: “Γέρακα; Δουλεύεις Γέρακα; Άντε ρε Κωνσταντινάκι, κοίτα σύμπτωση, βρες μου κάναν μουτζαχεντίν εκεί να κάνουμε δουλειά! Κανέναν δεν έχω στον Γέρακα!”. Ξέρω, κινέζικα. Δεν τόλμησα καν να ρωτήσω. Μου είπαν μετά ότι εκτός από αδελφή συγγραφική ψυχή, έψαχνε και κάποιον να δουλεύει γι’ αυτόν, κάτι σαν κομματόσκυλο να του μαζεύει ψήφους, γκόμενες, θα σε γελάσω, είμαι παντελώς άσχετη με αυτά που κάνουν οι υπουργοί για να ψηφίζονται και να πηδάνε.

Σύντομα, ο υπουργάκος αφού είδε ότι ούτε μουτζαχεντίν θα του βρω, ούτε την μουτζαχεντίν θα του κάνω, είπε να κλείσει το τηλέφωνο με τον δικό του τρόπο, τον υπουργικό: “λοιπόν, χάρηκα πολύ που σε άκουσα και δεν ακούω κουβέντα. Τη Δευτέρα το πρωί σε περιμένω στο γραφείο μου. Μέχρι τις 11.00 ακυρώνω τα πάντα. Να είσαι εκεί”. Και μου το ‘κλεισε στη μούρη. Κι ενώ περιμένω γέλια και κάζο και κυρίως μετάφραση αυτών που μου είπε, τρώω για μέρες την επόμενη μεγάλη σουρεάλα από τις απορημένες νεανίδες του κύκλου μου: “καλά είσαι τρελή; ΔΕΝ θα πας;”

Πουτάνα κρίση, τί σε βάζει και ξανασκέφτεσαι!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Memories, Politics | 2 Σχόλια »

Γιαούρτωμα

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 12, 2012


Θεωρήστε ότι αυτό το κείμενο το γράφω ουρλιάζοντας, μουτζώνοντας και πετώντας γιαούρτια. Και πείτε με βίαιη. Αυτά που λέω και κυρίως αυτά που κάνω, δεν θα γίνουν ποτέ σφαλιάρες, ούτε καν σπρώξιμο σε κανέναν. Ποτέ. Αντιθέτως με τους φόβους σας, ξέρω πάρα πολύ καλά πού αρχίζει και πού σταματάει η δική μου “βία”. Οι έτοιμοι συνειρμοί, δεν είναι νόμοι αλλά πετυχημένο μάρκετινγκ που το ψωνίσαμε όταν και η ζωή μας όλη ήταν πετυχημένο μάρκετινγκ. Τα γιαούρτια δε φέρνουν το φασισμό, όπως η κάναβη δε φέρνει την ηρωίνη μαλάκες γιατί αν ήταν έτσι, όλη η Ελλάδα θα ήταν τελειωμένα πρεζόνια.

Μόνο που τώρα όλη η Ελλάδα είναι φασίστες. Αν όχι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, σίγουρα φασίστες. Τόσα χρόνια, η πλακίτσα μετά από κάθε γεγονός βίας δίνει και παίρνει. Όπως και τώρα. Μετά το γεγονός του live ξυλοδαρμού της Κανέλη, όλος ο πλανήτης ήταν σοκαρισμένος, όλοι ήταν ανήμποροι ακόμη και να το σχολιάσουν, στο γραφείο μου δε δουλέψαμε ούτε πέντε λεπτά εκείνη τη μέρα από τη φρίκη, και σε δέκατα δευτερολέπτου, έβλεπες Έλληνες να το διακωμωδούν, να το δικαιολογούν, να ψάχνουν ποιος ήταν αυτός που το έκανε σε ποιον, τον βίο του, αυτά που είπε και που ίσως προκάλεσαν το γεγονός και άλλα τραγικά. Τότε, έπεσε η κουρτίνα του ελλαδιστάν διότι ακόμη και ο πιο ανυποψίαστος, μέσω αυτής της εικόνας, κατάφερε να συνειδητοποιήσει αυτό που συμβαίνει στις γειτονιές και στους δρόμους επί χίλια. Και ήταν ασύλληπτο για “δυτική” χώρα.

Ανάλογες ειδήσεις, περνιούνται μέρες τώρα στα ψιλά με περιστατικά για “σκούρους” που νόμισαν τα φασισταριά για μετανάστες και τους ξυλοκόπησαν. Ή για περιπολίες που κάνουν στις γειτονιές ζητώντας ταυτότητες από κόσμο. Στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς μου, μαθαίνω ότι κρύβονται τα παιδιά που δεν είναι Έλληνες, κάθε φορά που περνάει το τσούρμο με τα μηχανάκια των φασισταριών. Με συνοδεία περιπολικών, πάντα. Ξέρω ότι αν ήμουν εκεί, θα παρακαλούσα για ένα τέτοιο περιστατικό μπροστά μου. Έχω τόσο θυμώσει που κατηγορηματικά όχι, δεν θα τους αγνοούσα, ούτε θα έφευγα. Αυτό έκανα τόσα χρόνια.

Καιρό τώρα, οι αληθινοί συνειρμοί, εκείνοι που πραγματικά οδηγούν στο φασισμό, μας βάραγαν με ρόπαλα στα κεφάλια, αλλά κανείς δεν τους ψώνισε γιατί προφανώς οι σπόνσορες διάλεξαν άλλους πελάτες.
“Στο World Values Survey και ειδικότερα από την ερώτηση: Ποιά στοιχεία (χαρακτήρα ή αξιών) θεωρείτε σημαντικά να αποκτήσει ένα παιδί; Ε, λοιπόν, το στοιχείο "να ανέχεται και να σέβεται τους άλλους" ήταν στην Ελλάδα λιγότερο σημαντικό από ό,τι ήταν σε κάθε άλλη χώρα. 'Ημασταν 69οι στους 69. Δεν θεωρούμε σημαντικό να διδάσκουμε στα παιδιά ανεκτικότητα και σεβασμό. Οι τελευταίες χώρες (μαζί με την Ελλάδα) ήταν η Ουγκάντα, η Σαουδική Αραβία, η Αλγερία και το Πακιστάν. Οι πρώτες πέντε χώρες σε αυτόν τον δείκτη ήταν η Σουηδία, η Ολλανδία, η Δανία, η Γαλλία και η Ισλανδία”.

Ανοχή και σεβασμός. Πρόκειται για τις δύο λέξεις που με έχουν κουράσει να τις υπερασπίζομαι, τις δύο λέξεις που αν και όποτε δεν τις εισέπραττα, ήταν σαν να μου έπαιρναν το οξυγόνο και χειρότερα. Αλλά προφανώς, πρέπει να τις νιώσεις στο πετσί σου για να καταλάβεις την αξία τους και ακολούθως, να τις εμπνεύσεις σε άλλους. Κι αν στις στερήσουν και ουρλιάξεις, κατηγορείσαι για “γιαούρτια” γιατί αυτό που ενοχλεί δεν είναι η ισοπεδωσή σου, δεν είναι η παντελής έλλειψη αξιών αλλά να δείχνεις ότι έχεις αξίες όταν σε πηδάνε. Μικροαστικός χριστιανισμός, λέω εγώ.

Το απαραίτητο χαλί της δημοκρατίας, εκείνο που διαφυλάσσει τις σαφέστατες γραμμές της βίας, η ανοχή και ο σεβασμός, ουσιαστικά ποτέ δεν υπήρξε. Το μόνο χαλί που κράταγε τα μπόσικα ήταν εκείνο του μικροαστισμού. Που έχει μέσα του σεβασμό και ανοχή αλλά μόνο για μαλακίες. Και μόνο για τους όμοιους. Που ως τώρα ήταν πλειοψηφία. Που όμως η κρίση την αποδεκάτισε. Όταν σε λογίζανε για “νοικοκύρη”, το χαλί του μικροαστισμού σε έμαθε να φέρεσαι ως τέτοιος για να σε δεχτεί. Είχες μάθει να είσαι ότι σε λογίζουνε. Ούτε καν σεβασμό στον ίδιο σου τον εαυτό. Και τώρα, σε λογίζουνε για Πατριώτη. Δε θες ούτε ωραίο αμάξι, ούτε ωραίο σπίτι, ούτε μόστρα πια. Τώρα σου αρκεί ένα λοστάρι. Α, και να καταδικάζεις τα γιαούρτια απ΄όπου κι αν προέρχονται.

Στέλνω λοιπόν το πιο γιγάντιο γιαούρτι που θα μπορούσα να σηκώσω, σε όλα αυτά τα φασισταριά που καταδικάζουν τη βία απ΄όπου κι αν προέρχεται όταν μιλάμε για γιαούρτια, μα έχουν πάντα έτοιμο ένα “αλλά” στην άκρη της γλώσσας όταν μιλάμε για φρίκες. Κι ένα ακόμη, στους “πατριώτες” πολιτικούς όλων των κομμάτων που μας άφησαν έρμαια στα πολιτικά allien να μας παραπλανήσουν, να μας ξεφτιλίσουν, να μας εξαθλιώσουν και να μας διώξουν από τη χώρα μας χωρίς καν το δικαίωμα ψήφου.

A, και μην ξεχάσεις να καταδικάσεις και το δικό μου. Κι ας είναι εισαγώμενο.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Philosophy, Politics | Leave a Comment »

Τα πράγματα στην Κύπρο

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 29, 2012


Προφανώς έχω να μάθω ακόμη πολλά, αλλά αυτό το πεντάμηνο εντατικών στο Κυπριακό Σύμπαν με έχει λιγουλάκι ταρακουνήσει. Με την καλή έννοια*. Επειδή λοιπόν πλησιάζουν εκλογές και η δημοκρατία αρχίζει και ενδιαφέρει όλους, είπα να το ξεκινήσω γράφοντας δυo γραμμές για μια λίιιιγο διαφορετική δημοκρατία. Αυτό λοιπόν, που μου επισήμαναν οι περισσότεροι ντόπιοι για το σύστημα εδώ, είναι πως κυβέρνηση και κράτος, είναι δύο ξεχωριστά πράγματα, που ακόμη κι αν το πρώτο παραπαίει, το δεύτερο ούτε που θα την ακούσει. Έτσι, το πρώτο πράγμα που μου κίνησε την περιέργεια από τις πρώτες μέρες στην Κύπρο, ήταν το πολίτευμα. Εγώ μια δημοκρατία ήξερα. Την Μία, Αγία, Καθολική κι Αποστολική Ελλαδική Δημοκρατία. Άκουγα τόσα χρόνια για τους προέδρους στα περισσότερα κράτη, είδα και λίγες τοπικές ειδήσεις κι είπα να το ψάξω, μη με πάρουνε για γιαλαντζί καλαμαρίνα. Προεδρική στην Κύπρο, προεδρευόμενη εμείς. Κι έπιασα να διαβάζω. Αν είσαι τόσο στην κοσμάρα σου όπως εγώ, πιάσε καρέκλα, γιατί μια επίφανι παίζει να τη νιώσεις.

Θα ‘χεις ακούσει λογικά, πως εδώ δεν έχουν Πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά σκέτο Πρόεδρο. Κάτι σαν τον Ομπάμα (not). Ο Πρόεδρος αυτός λοιπόν, αφού εκλεγεί, είναι σχετικά ακλόνητος και δεν εξαρτάται από την στήριξη της της Βουλής για να υπάρχει στην εξουσία. Δεν έχει το δικαίωμα δηλαδή η Βουλή, να ψηφίσει για να πέσει η κυβέρνηση, ενώ εγώ ως ψηφοφόρος, δεν θα το πάω μέσω υποψηφίων για να δω τον κάθε κληρονόμο στη Βουλή. Πρέπει να ψηφίσω τον ίδιο τον κληρονόμο, άμα τον θέλω για Πρόεδρο. Το ίδιο συμβαίνει και για τον κάθε βουλευτή και όλοι μα όλοι, ψηφίζονται με απλή αναλογική.
Έτσι, όσο και να μισούν οι βουλευτές τον Πρόεδρο, δεν μπορούν να τον ακουμπήσουν. Μόνο ο κόσμος μπορεί να τον ανεβοκατεβάσει με την ψήφο του και μόνο κάθε 4 ή 5 χρόνια. Και άρα, για όλη του τη θητεία είναι σχετικά ακούνητος και δεν πολυεξαρτάται από τις κολεγιές με τους βουλευτές. Όλοι τους, εξαρτώνται από την κοινή γνώμη. Έχοντας λοιπόν, ξεχωριστά βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, ο κόσμος δεν ψηφίζει έναν υποψήφιο του κόμματος για να αναδείξει κόμμα και πρόεδρο, αλλά μόνο τον ίδιο. Ένα το κρατούμενο. Πάμε παρακάτω.

Βουλευτής και υπουργός εδώ, δεν παίζει. Υπάρχει ασυμβίβαστο. Ή είσαι το ένα, ή το άλλο. Απαγορεύεται και τα δύο. Άρα υπουργείο και βουλευτιλίκι δεν πάνε πακέτο και mind the gap μεταξύ των δύο, διότι δυσκολεύει πολύ το ρουσφέτι. Ο βουλευτής, εκλέγεται από το λαό ενώ ο υπουργός, όπως και σε εμάς, μπορεί να είναι κάποιος που επέλεξε ο Πρόεδρος και να μην έχει καμία σχέση με εκλογές. Άρα έχουμε και λέμε: Πρόεδρος και βουλευτές, καμία σχέση μεταξύ τους, καμία ανάγκη για υπερψήφιση νομοσχεδίων του κόμματος ή ομοφωνία στη Βουλή, κανένας φόβος για διαγραφή κανενός και κυρίως, κανένας βουλευτής δε φοβάται μη τυχόν και χάσει το υπουργιλίκι. Ο καθένας στο πόστο του, ανεξάρτητος. Και το πιο σημαντικό; Δε φοβάσαι μη τυχόν και αύριο έχεις εκλογές. Καθόλου. Ξέρεις, ότι για πέντε χρονάκια καθάρισες.

Θα μου πείτε, έχει κι αυτό το σύστημα τα κακά του. Φυσικά και τα έχει. Έχω πολλά χρόνια μπροστά μου να τα ανακαλύπτω και να τα κράζω. Αλλά οφείλω να αναγνωρίσω στο σύστημα αυτό, ότι έχει καλά που είτε τα χάσαμε, είτε δεν τα είδαμε ποτέ. Για παράδειγμα, είναι πιο γρήγορο και πιο αποτελεσματικό: Κάποιο καλοκαίρι η Κύπρος βρέθηκε αντιμέτωπη με τρομερή λειψυδρία. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να δανειστεί νερό από την Ελλάδα. Το κόστος μεγάλο - ούτε στο χειρότερο εχθρό σου, που λέει ο σοφός λαός. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, είχαν φροντίσει να επενδύσουν σε εταιρίες αφαλάτωσης. Χτίστηκαν δύο εργοστάσια, με πολύ χαμηλότερο συνολικά κόστος για νερό. Δεν μπήκε καμιά γραφειοκρατία στη μέση, για ελαχιστοποίηση του χρόνου. Στους δύσκολους καιρούς που διανύουν οι οικονομίες πολλών χωρών, η Κύπρος εκ νέου αφαιρεί κάθε γραφειοκρατικό εμπόδιο και βάζει μπροστά τη διπλωματία. Επισπέυει τις διαδικασίες εξόρυξης φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Βλέπει τα δύσκολα, το θέλει ΤΩΡΑ. Ούτε να δούμε πόσο θα βάλω στην τσέπη εγώ, πόσο εσύ, πόσο θα κλέψω, πόσο θα φάω. Το θέλω τώρα, θα το έχω τώρα.

Και είναι και πιο κοινωνικό. Αν εξαιρέσεις το γεγονός της έλλειψης συγκοινωνιών (και το μύθο που λέει ότι οι Κύπριοι επειδή έχουν πολλά αυτοκίνητα δεν τις χρειάζονται), εάν εξαιρέσεις τις αδύνατες βόλτες στην πόλη με το καροτσάκι του μωρού λόγω των παρκαρισμένων αυτοκινήτων πάνω στα πεζοδρόμια, θα πρέπει να είσαι εξωγήινος για να μην παρατηρήσεις ότι δεν υπάρχει ούτε ένας άστεγος ας πούμε, στους δρόμους. Ή ότι ποτέ, τουλάχιστον εγώ, δεν έχω δει επαίτη και δη, τίποτα που να μοιάζει με τις τελευταίες φρικιαστικές ή μάλλον, ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΕΣ εικόνες μου από την Αθήνα.

Ακόμη, υπάρχουν κι εδώ επιδόματα, συντάξεις και περιθάλψεις αλλά κάπου-κάπου, βλέπεις ένα τσικ μεγαλύτερης ευαισθησίας. Όπως π.χ. η σύνταξη νοικοκυράς. Προφανώς λόγω επέλασης καλλονών, εικάζω. Επιτέλους, η αλλοδαπή δίμετρη που θα σου κλέψει τον άντρα, είναι μόνο αυτό που θα έπρεπε, δηλαδή σκέτο αντροχωρίστρα και όχι σοβαρός κίνδυνος επιβίωσης εάν όλη σου τη ζωή την πέρασες στην κουζίνα.

Τέλος, η επιχειρηματικότητα κομμάτων και εκκλησίας, μαζί με όλα τα κακά που προφανώς σέρνει, δεν είναι ταμπού. Αντί για μίζες, offshore και κρυφές χρηματοδοτήσεις, αντί όλη η πολιτική και η εκκλησία να είναι χτισμένες εξ’ ολοκλήρου σε σκάνδαλα, καλύτερα να απλώνεις το χέρι σου στο ράφι του σούπερ μάρκετ και να επιλέγεις εσύ εάν θα στηρίξεις τον τάδε ή τον δείνα, αγοράζοντας το προϊόν του ή να μαθαίνεις για το νέο εργοστάσιο ενέργειας που ετοιμάζει η εκκλησία. Κι αντί να φτιάχνεις κρυφές offshore, καλύτερα να τις στεγάζεις. :D

Οι περισσότεροι εδώ, μου είπαν ότι τα θεμέλια για το σύστημα που δουλεύει, τα έβαλαν οι Άγγλοι. Όπως για παράδειγμα, το κτηματολόγιο που λειτουργεί άψογα από τότε. Δεν ξέρω εάν ισχύει γενικότερα, πάντως αυτά που εμένα προσωπικά μου έκαναν και μου κάνουν καθημερινά τρομερή εντύπωση, είναι δύο πράγματα: α. ο νόμος ισχύει και β. γενικά σε θέλουν για πελάτη. Και στο δημόσιο, εννοώ. Το βλέπεις από την εξυπηρέτησή σου σε δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες και μαγαζιά. Εκτός που οι αναμονές είναι από μικρές έως ανύπαρκτες (εξαρτάται βέβαια σε ποια επαρχία μένεις), εκτός που αν πάρεις τηλέφωνο θα σου κάνουν ολόκληρη συζήτηση προκειμένου να σε κατατοπίσουν σωστά, εάν τώρα πας και από εκεί, οι υπάλληλοι θα σε εξυπηρετήσουν που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω. Και στα μηδαμινά ακόμη. Εάν π.χ. σε μια δημόσια υπηρεσία ξέχασες να βγάλεις φωτοτυπία (παρόλο που στο είπαν και στο έδωσαν και γραπτό μαζί με τα δικαιολογητικά που θα χρειαστείς), ο υπάλληλος δεν θα σε επιπλήξει, ούτε θα σε στείλει ξινισμένος απέναντι στο μαγαζάκι να πας να τη βγάλεις. Θα σου πει δεν πειράζει, θα σηκωθεί σα να μην τρέχει τίποτα και θα στη βγάλει επιτόπου. Εάν αποφάσισες να βάλεις web banking στον τραπεζικό σου λογαριασμό, ακόμη κι αν η ουρά μεγαλώνει επικίνδυνα, ο υπάλληλος θα κάτσει επιτόπου να σου κάνει σεμινάριο κανονικότατο, γυρνώντας παρακαλώ την οθόνη του προς το μέρος σου και δίνοντάς σου το ποντίκι του να εξασκηθείς, για να σιγουρευτεί ότι εμπέδωσες πώς θα κάνεις την κάθε συναλλαγή. Είναι εντελώς παράξενο συναίσθημα για μένα, να ξεκινάω ήρεμη να κάνω τις δουλειές μου και να επισκεφθώ δημόσια υπηρεσία, κυρίως. Εντελώς.

Η μόνη μαλακία είναι ότι ένα ευχαριστώ σ’αυτήν την χώρα δεν έχω ακούσει ακόμη. Όλοι, ακόμη και σε 90 χρονών περιπτερά να πέσεις, θενκ γιου θα σου πούνε. :)

UPDATE:
Ο πρόσφατος πολύ καλός μου φίλος Μαρίνος Κουτσοφτίδης, συμπληρώνει στη σελίδα μου στο Facebook μερικά πολύ διαφωτιστικά σχόλια:

Μια σημαντική διαφορά με το πολιτιακό σύστημα της Ελλάδας, είναι οτι εδώ κανένα νομοσχέδιο που ψήφιζει η βουλή μπαίνει σε ισχύ αν δεν το υπογράψει ο πρόεδρος, και αντίθετα νομοσχέδια που καταθέτει η Κυβέρνηση πρέπει να ψηφιστουν από την βουλη. Συχνά ο ένας απορρήπτει τον άλλο και στο τέλος συμβιβάζονται και εγκρίνουν τροποποιημένα νομοσχέδια για να προχωρά η δουλειά. Χωρίς πολιτική κρίση, απλά καθημερινότητα. Στην Ελλάδα ο όρος "συμβιβασμός "μεταξύ των πολιτικών δεν βλέπουμε να υπάρχει. Και αυτό, εδώ εμείς, δυσκολευόμαστε να το καταλάβουμε.”

Οχι δεν ισχύει, απλά κανένας πρόεδρος υπηρέτησε πάνω από δυο θητείες. Μόνο Κυπριανου και Κληρίδης εκαναν 2 θητείες (10 χρόνια). Βασιλείου, παπαδόπουλος και χριστόφιας τελείωσαν από την πρώτη θητεία. Το μόνο που γίνεται από την Προεδρία του Κληρίδη και μετά, ο Πρόεδρος που εκλέγεται παραιτείται από το κόμμα του για να είναι Πρόεδρος όλων των Κυπρίων . ετσι , κάτι δύσκολο να καταλάβουν οι Ελληνες, Χθές ανακοίνωσε ο ΔΥΣΗ ("Αντιπολίτευση") οτι θα στηρίξει τα νέα οικονομικά μέτρα που θα καταθεση η Κυβέρνηση, εφ' οσων τα στηρίξη και το Ακελ ( το κόμμα του Προέδρου).”

Ευχαριστώ θερμά Μαρίνο μου!

*Ως γνήσιος έλληνας, θα μου πεις, αρνητικά δεν έχει; Θα σου πω και πάλι, πως σχεδόν πρέπει να είναι εγκλήματα για να τα πιάσει το μάτι μου, αν σκεφτείς ότι είμαι πια θεόστραβη από αυτά που έβλεπα τόσα χρόνια στον τόπο μου. Συζητώντας για όσα συμβαίνουν εδώ και άλλα τόσα, που θα σου πονέσω τα μάτια άμα κάτσω και στα γράψω, (που θα το κάνω δηλαδή, αλλά σε δόσεις) το πρώτο πράγμα που επίσης σκέφτεται να κάνει κάποιος, όταν τα λέμε αναμεταξύ μας, είναι να μου αντιτάξει τα στραβά. Χωρίς να αναλογίζεται ότι εδώ, οι σταθερές υπάρχουν και λειτουργούν, τουλάχιστων θεμελιωδώς, για να μπορούμε προφανώς να συζητάμε ακαδημαϊκά πάνω από τη φουκού ή δίπλα σε μια από τις δεκάδες πεντακάθαρες παραλίες, προσιτές με τα πόδια, μέσω του μαγικού παραλιακού περιπάτου της Λεμεσού. Και το ξέρω πολύ καλά, ότι είμαι ενθουσιώδης, παρορμητική και χαζά αισιόδοξη τις περισσότερες φορές, μια άμυνα που έφτιαξα αναγκαστικά μπας και το σώσω, όμως, μπάστα λίγο ρε φίλε, μπάστα ένα δευτερολεπτάκι, ο σκοπός δεν είναι να σκεφτείς την επόμενη έξυπνη ατάκα, είναι απλά να βάλεις ακόμη ένα-δυο ενδιαφέροντα πράγματα στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Πού ξέρεις αύριο σε ποια γωνιά του κόσμου ίσως πεταχτείς.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Politics | Leave a Comment »

10 A.C.

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 5, 2012


Είναι αδιανόητο, το ξέρω, αλλά η κρίση για την πλειονότητα δεν είναι υπόθεση δύο ή τριών χρόνων για να φέρει τόση απελπισία, κατάθλιψη και φυγή. Είναι κοντά στη δεκαετία που αυτή η μαλακισμένη αίσθηση να τρέμεις τυχαία γεγονότα, να είσαι έρμαιο συνθηκών που καθόλου δεν μπορείς να ελέγξεις, εξουθενώνει κόσμο. Τα τελευταία δύο χρόνια απλά έγινε κοινό αίσθημα και επιτέλους είναι μεγάλη ανακούφιση να βλέπεις τα newsfeed σου να συντονίζονται λίγο περισσότερο με το μέσα σου. Και η γιγάντια απόφαση της φυγής, δεν σου φαντάζει πια καθόλου γιγάντια, δεν είναι κάτι της στιγμής, ούτε φεύγεις για να ανοίξεις ορίζοντες.

Η απόφασή μου να φύγω δεν ήταν επειδή για δύο χρονάκια ζορίστηκα. Ήταν επειδή βαρέθηκα να τρέμει το φυλλοκάρδι μου κάθε φορά που η ρουτίνα μου έπρεπε να ξεφύγει από την προσεκτικά υπολογισμένη νόρμα. Αυτό που άλλοι λένε ρουτίνα, αλλά για σένα είναι ασφάλεια. Μια απεργία στις συγκοινωνίες σημαίνει ότι είτε θα σε γονατίσει η βενζίνη είτε ότι θα κινδυνέψει η θέση σου. Μια έξτρα χρέωση της εφορίας, ένας ακόμη λογαριασμός, μια μείωση του μισθού, ακόμα και το παραμικρό προβληματάκι στο αυτοκίνητο ή μια ξαφνική επίσκεψη σε γιατρό, είναι γιγάντια απόκλιση από τον ήδη ανύπαρκτο προυπολογισμό σου. Απλά πράγματα για τους πολλούς, μετατρέπονται σε εκστρατείες ολόκληρες, αν πεις για μια φορά να ακολουθήσεις, έτσι για να νιώσεις λίγο φυσιολογική.

Την απόφασή μου αυτή, να φύγω χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ενίσχυσε τρομακτικά το τελευταίο τρίμηνο πριν έρθω στην Κύπρο. Ακόμη τρέμω εκείνη τη μαύρη εποχή που χρειάστηκε να μείνω μόνη μέχρι να μεταναστεύσω. Για τρεις μήνες έπρεπε να πηγαινοφέρνω το μωρό στις γιαγιάδες, να δουλεύω με τρεις ώρες διαδρομή καθημερινά, να φέρνω βόλτα το σπίτι, να φοβάμαι μην αρρωστήσω, μην αρρωστήσει, να προσπαθώ να την κοιμήσω και να κοιμηθώ. Κι όλα αυτά, με το άγχος της νέας χώρας και τον άνθρωπό μου να ταλαιπωρείται τρομακτικά με ποδαρόδρομους ωρών καθημερινά, πανάκριβα ξενοδοχεία και αρκετά άστεγα βράδια. Και αυτά, απ΄όσα μου έλεγε.

Μίσησα μέσα από την ψυχή μου τον τρόπο που εκδιώχθηκα από το σπίτι μου και θύμωσα απίστευτα που μετά από τόσα χρόνια δουλειάς και κούρασης δεν υπήρχε η ελάχιστη αίσθηση γαλήνης που θα ‘πρεπε να υπάρχει όταν γυρνάς σπίτι σου το βράδι. Και την έψαξα αλλού. Και τη βρίσκω διακεκομένη γιατί τα μόνα που μου λείπουν δεν μπορώ να τα έχω. Δεν γίνεται να ξεκολλήσω συθέμελα ένα τσούρμο σπίτια με ανθρώπους και να τα ριζώσω δίπλα στο νέο μου σπίτι.

Η “κατάρα” της γαλήνης που στη δώσανε με αρκετά χιλιόμετρα ανταλλαγή, είναι ότι έχει ταβάνι. Θα έχεις πάντα τον κίνδυνο να βλέπεις τα ακριβή όριά της όταν μιλάς με τους δικούς σου πίσω. Όταν ας πούμε, σου λέει χαρούμενος ο πατέρας σου ότι έκατσε δυο ώρες στην ουρά για μια σακούλα ρύζι, εσύ κάθε φορά, θα κατεβάζεις το κεφάλι για να μη βρει στο καινούργιο σου ταβάνι.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks | Leave a Comment »

Η Αφήγηση

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 19, 2011


Η Αφήγηση


Ψάχνουν λέει, όλοι την Αφήγηση. Καινούργιος όρος αυτός, από εκείνους τους επιστημονικούς που κάθεσαι λέει και διαβάζεις, αναλύεις, βάζεις και λίγο έρευνα, λίγο κριτική σκέψη, ψιλοβιώνεις κιόλας -όσο πατάει η γάτα φυσικά - και βγάζεις το πόρισμα. Αμέσως μετά, το πετραδάκι σου προστίθεται σε όλα εκείνα τα άλλα πετραδάκια και όλα αυτά μαζί κάνουν την Αφήγηση. Αλλά λέει, αυτή τη φορά δεν έχουμε Αφήγηση. Δεν μπορούν να την εντοπίσουν πουθενά. Οι διανοούμενοι είναι αλλού ντ' αλλού, οι δημοσιογράφοι όπως τους ξέραμε, όλοι εμείς προφανώς δε μπορούμε να κάτσουμε με τίποτα για πάνω από δέκα λεπτά σε καρέκλα γιατί καίγεται ο κώλος μας και οι υπόλοιποι έφυγαν και μας παράτησαν. Κι αντί να ψάξουμε λύσεις, τρώμε την τρεντιά και ψάχνουμε όλοι μας την Αφήγηση.

Είχα σκοπό να την έγραφα επιστημονικότατα την Αφήγησή τους για να εμπέδωναν απ΄έξω κι ανακατωτά τί συμβαίνει τριγύρω αφού τα θέλουν και γραπτά, αλλά λυπάμαι δεν έχω χρόνο. Έχω ένα σπίτι να ξεσκαρτάρω κι ένα μωρό να ξεριζώσω από τη χώρα του και τα παπούδια του στα καλά καθούμενα. Έχω να ψάξω για δουλειά, σχολείο, νέο σπίτι, νέο νοικοκυριό να φτιάξω απ΄την αρχή, κι όλα αυτά, ενώ ο άντρας μου έχει ήδη μεταναστεύσει. Θα πρότεινα όμως το εξής: άμα ακούτε Αφήγηση να τρέχετε μακριά. Να παρακαλάτε να μην καταφέρει τελικά κάποιος από εμάς και κάτσει και σας τη γράψει.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Δε φάιναλ θολουθιόν

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 17, 2011


Σκεφτόμουν αυτές τις μέρες ότι ακόμη κι ένα ευρώ στα σωστά χέρια, (δηλαδή σε οποιουδήποτε εκτός από του κράτους) μπορεί να λύσει κάποια από τα προβλήματά μας. Τόσα χρόνια μας πρήζουν τα συκώτια για τη δύναμη του λαού και τη δύναμη της ψήφου και τη δύναμη των πολλών και άλλα τέτοια. Σκέφτηκα λοιπόν, φαντάσου δύναμη που θα έχουν όλοι οι παραπάνω στο πιο φραγκάτο. Για φαντάσου δηλαδή, ένα μάτσο Αγανακτισμένους ΚΑΙ με λεφτά.

Δε σου λέω όλοι, 5 μυριάκια Ελλήνων να δώσουμε από ένα ταλιράκι για παράδειγμα, μαζέψαμε μάνι μάνι 25 μυριάκια για πλάκα. Ελάχιστα συγκριτικά δηλαδή, αλλά ρε παιδί μου βαστάμε κάτι να διαπραγματευτούμε. Και με τους πολιτικούς που έχουμε, μόνο με λεφτά μπορείς να τραβήξεις την πλήρη προσοχή τους. Και να το εκμεταλλευτούμε. Όπως μία τράπεζα ας πούμε.

Θέλεις κύριε να κάνουμε μπίζνες; Ωραία. Και να δεις μετά γλέντια. Πώς μας τα κουνάει το ΔΝΤ και κάνουμε τούμπες; Έτσι θα τα κουνάμε κι εμείς. Θες κύριε κι άλλα λεφτά; Καίγεσαι να πληρώσεις συντάξεις και δεν έχεις; Θέλει το κράτος λαδάκι στη μηχανή και το ΔΝΤ είναι αναποφάσιστο; Εδώ. Εμείς. Εδώ οι καλοί τοκογλύφοι. Ξέχνα τους όρους των μνημονίων, φτύσε την κακιά μέρκελ και τους ξινούς αυστριακούς και όλους τους ξένους και αυτά που σε υποχρεώνουν να υπογράψεις κι έλα εδώ να τα πάρεις από μένα.

ΑΛΛΑ πρώτα πάρτε αυτό, διαβάστε το και υπογράψτε παρακαλώ:
[χεχε, μπορεί να είμαι κατά της βίας αλλά μόνο της σωματικής]

===================================
Όρος Άλφα και Ωμέγα: Για να εκταμιευθεί έστω κι ένα ταλιράκι από το Ταμείο Των Κονομημένων (πρώην Αγανακτισμένων δατ ιζ), πρέπει να εξαφανιστεί δια παντός από τη βουλή οποιοσδήποτε έχει κάνει βουλευτής (και οι συγγενείς του έως 4ου βαθμού) έως την 01.06.2011.
Υπογραφές
(χώρος για 300 τζίφρες)

Με αγανάκτηση,
Όλοι Εμείς

===================================

Φυσικά και το ξέρω ότι έτσι θα χάσουμε και μερικούς καλούς πολιτικούς αλλά αν είναι τόσο καλοί όσο φαντάζομαι, ε ας θυσιαστούν για το καλό του τόπου. Βέβαια, το ίδιο θα πούμε και στα λαμόγια. Θα τους πούμε μην στεναχωριέστε παιδιά, κάτι θα βρεθεί και για σας. Πρέπει να βοηθήστε τον τόπο δια της απουσίας σας. Δε θα χαθείτε τέτοιες καρδιές. Κάνετε αγαθοεργίες και φιλανθρωπίες αφού έχετε συνηθίσει να «υπηρετείτε τον λαό». Λυπούμαστε, θα μας λείψετε, έχει ο θεός αλλά μια φορά στην Βουλή, ούτε ζωγραφιστοί.

Και μην μου πείτε ότι είναι δύσκολο να μαζευτούν φράγκα. Αν τα βάλεις κάτω, τα εισιτήρια για να τρέχουμε τόσες μέρες στο Σύνταγμα μας έχουν ξεπαραδιάσει. Να μην πω για την ομογένεια, να μην πω για όσους κιμπάρηδες δώσουν κάτι παραπάνω, για αριστερούς με δεξιά τσέπη και κάθε είδους Πατριώτες Με Λεφτά που θα θελήσουν να βάλουν κάτι παραπάνω. Όλους θα τους πιάνει η καμπάνια.

Άσε που θα ξεχυθούμε στα ιντερνέτια κι Εμείς Οι Γαμάτοι Κειμενογράφοι Της Ελληνικής Διαφήμισης και θα κάνουμε τους ξένοι να κλαίνε με μαύρο δάκρυ μέχρι να πατήσουν το ρημάδι το κουμπάκι του ντονέισον φορ πουρ γκρις στο πέιπαλ.

Ε, κι άμα μαζευτούν ψίχουλα, δε χάθηκε ο κόσμος. Κάνουμε ένα μπάρμπεκιου στο Σύνταγμα, τα χαρίζουμε στην Ισπανία, φτιάχνουμε το Άγαλμα Του Μαλάκα, κάτι θα βρούμε.

[αυτά και άλλα συμβαίνουν μέσα στο νυσταγμένο κρανίο μιας τεθλιμμένης μάναger όταν το μόνο που τη χωρίζει από το σουκού είναι ένας κουβάς καφέ και μια χιλιάδα λέξεις ]

:D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Silly, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Φέρτε τον Antanas Mockus στη Βουλή

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 15, 2011



Η πρώτη δημοσίευση του άρθρου και τα σχόλια, εδώ.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε «υπερπολίτης» και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Η Ωραία Κοιμωμένη

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 7, 2011


Η κατάσταση τελευταία μου θυμίζει εκείνο το εξωφρενικό παραμύθι με την Κοιμωμένη. Που την καταράστηκε και καλά μια κακιά μάγισσα να κόβει τούφες δίχως αύριο και μόνο όταν βρισκόταν ένας πρίγκιπας που θα την αγαπούσε λέει αληθινά και θα τη φιλούσε κιόλας, τότε μόνο θα ξύπναγε. Καλά, πώς στο διάολο θα σε αγαπήσει ο άλλος αληθινά άμα μόνο τάβλα σε έχει δει ποτέ του; Και πώς στο διάολο θα εκτιμήσει ο πρίγκιπας αυτά που πρέπει να εκτιμήσει για να σε αγαπήσει, εκτός από βύζους, ποδάρες, μπούτια και άλλα στατικά;

Ζουμ άουτ. Ελλάδα. Κοιμωμένη. Γράψε λάθος. Ψόφια.
Οι περισσότεροι λέει, έχουν τη διάθεση κάτι να μας κάνουν. Και η Κοιμωμένη εκτός από Κοιμωμένη, τώρα είναι και Βρομισμένη, σχεδόν Αποσυντεθημένη, έχουν μπλαβιάσει τα άκρα της, έχουν πέσει τα μαλλιά της, έχουν μαυρίσει τα νύχια της. Η κατάρα συνεχίζει να λέει ότι πρέπει να αγαπηθεί. Κι άντε, να το προσπεράσεις αυτό γιατί μεταξύ μας κι ένα φιλί στην πτωματονύφη θα ήταν γερή απόδειξη αγάπης. Αλλά τι να την κάνεις έτσι, μετά;

Παρόλα αυτά, κι αντί να πάρουν ένα φτυάρι να τη θάψουν να τελειώνουμε, οι πρίγκιπες κάνουν ουρά. Πριν ούτε να τη φτύσουν και τώρα θέλουν να φιλήσουν το πτώμα. Να το “κουρέψουν”. Να το “αναδιαρθρώσουν”. Να το “επιμηκύνουν”. Να το “αναδιαπραγματευτούν”. Πράγματα που δεν κάνεις σε πτώμα. Σχεδόν ύβρις.

Ίσως η αληθινή κατάρα της μάγισσας δεν ήταν να σε αναστήσουν από αγάπη αλλά να μη σ’ αφήνουν να πεθάνεις. Από αγάπη.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Αγανακτισμένοι. Έτσι, για Αλλαγή

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 27, 2011


Όχι παιδιά. Αυτή τη φορά δε θα ψαρώσουμε. Τα αιτήματα και οι κουστουμαρισμένες απόψεις και οι ακαδημαϊκές συζητήσεις ήταν μέχρι χθες. Τώρα που στ’ αλήθεια πιάσαμε πάτο και λίγο πριν αρχίσει να κόβει η λόρδα, θα μας επιτρέψετε να είμαστε αγανακτισμένοι σκέτο. Έτσι, χωρίς αιτήματα, τουλάχιστον όπως τα έχετε στο μυαλό σας εσείς, με συντακτικό, ορθογραφία, στρογγυλές λέξεις και πιασάρικα στερεότυπα τύπου παγκοσμιοποίηση, ας πούμε. Λίγο πριν το τέλος, μας επιτρέπετε να πάρουμε στερεότυπα όπως η παγκοσμιοποίηση και να χρησιμοποιήσουμε για λίγο, έτσι; Για ελάχιστο. Να πάρουμε την κακή παγκοσμιοποιησούλα και να ανακαλύψουμε σιγά σιγά την δύναμή της ακόμα κι αν πρόκειται για απλή βουβαμάρα, αλλά σε όλες τις πλατείες της Ευρώπης.

Θα μας επιτρέψετε επίσης να κλείσουμε επιτέλους τ’ αφτιά μας στις αριστεροδεξιοκεντρώες μαλακίες που μας ταΐζατε καναλιακώς κυρίως, και να πάμε να τα συζητήσουμε εκ νέου, αλλά μόνοι μας. Όχι, μη σας κουράζουμε άλλο, δε θα χρειαστούμε ούτε μετάφραση, ούτε στρογγυλοποίηση, ούτε ισοπέδωση, ούτε άλλους λαϊκισμούς. Θα χρειαστούμε λογική. Θα δυσκολευτούμε αρκετά βέβαια γιατί μόνο στραβά μάθαμε να σκεφτόμαστε, αλλά ένεκεν της λόρδας που λέγαμε, θα βρούμε άκρη. Άλλωστε και την επόμενη μέρα εκεί θα ‘μαστε ακόμη να τα συζητάμε. Και την μεθεπόμενη.

Παίζει φυσικά να βρεθεί άκρη αν σκεφτείτε ότι εμείς ούτε θα ξεχνάμε τι λέγαμε χθες (σκρίπτα μάναμ’), ούτε θα καιγόμαστε ντε και καλά να υποσχεθούμε πράγματα αν δεν γίνονται. Τέρμα τα ψηφαλάκια άλλωστε. Τι να τα κάνεις άμα δεν υπάρχει φράγκο πίσω από τη θεσούλα που λιγουρεύεσαι; Απλή καλή λογική.

Και μην έχετε περιέργεια. Δε θα συζητήσουμε τίποτε αστροφυσικές. Τα του Υπουργείου Αυτονόητων (TM Δ. Ρουσσουνέλος) θα κάτσουμε να δούμε. Νεράκι, φαγάκι, δουλίτσα, κάνα ρουχαλάκι και μερικά σχολεία για αρχή. Τίποτε τρομακτικά ακατόρθωτο. Όταν φτάσουμε στα πυραυλικά συστήματα, τον Εχθρό και τις διπλωματικές σχέσεις με το Α’ Κενταύρου που είναι η ειδικότητά σας, θα σας φωνάξουμε να βάλετε ένα χεράκι. Προς το παρόν αντείτε σε κάνα συμβουλιάκι και τα λέμε.

Αιτήματα είπατε; Αιτήματα θέτε; Συνεχίζετε να θέλετε να τα δείτε διατυπωμένα;
Πώς να σας το πω και θα σας σοκάρω τώρα. Βασικά, ένα είναι το αίτημα και πολύ απλό. Αδιανόητο για τον τρόπο που σκέφτεστε και πράττετε ως σήμερα αλλά αυτό είναι, κι άμα δε σας αρέσει δε σας βάζουμε και κάνα πιστόλι στον κρόταφο. Μπορείτε πάντα να παραιτηθείτε. Χαλαρά. Πάντως το αίτημά μας είναι μονάχα ένα: ΟΛΑ. Έτσι, για Αλλαγή.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Πέη day

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 12, 2011


Τώρα που οι καιροί το επιβάλλουν για φορμάτ, ριστάρτ, ριμπούτ και γενικά δηλαδή όλα αυτά τα ταλαιπωριακά που κάνουν οι γκομπιουτεράδες για να σου καταστρέψουν μια και καλή το ήδη κατεστραμένο πισί προτού το πάρεις απόφαση να αγοράσεις καινούργιο, κι ενώ ο Γκλέτσος μάχεται στα χαρακώματα, κάθομαι και σκέφτομαι αυτά που φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο. Αυτά που εκείνος τρώει ακόμη προφανώς κι εγώ αναπολώ με νοσταλγία. Τα κότερα, τα ταξίδια, τα ξύδια, τις σπιταρώνες, τις χλίδες και όλα όσα ζήσαμε στο έπακρο και τώρα καλούμαι να πληρώσω. Με τόκους.

Θα μου πεις, τα έφαγες κι εσύ όλα αυτά; Θα σου πω όχι αλλά δεν έχει σημασία, μπροστά μου ήταν ας τα έτρωγα ή ας έκανα κάτι αντί απλά να γκαρίζω όταν έβλεπα τους άλλους να τα τρώνε. Τώρα το μόνο που μένει είναι τουμπεκί και να πληρώσω τον λογαριασμό μαζί με αυτούς που το άπλωσαν το ξεράδι. Και όχι, δεν είναι άδικο αυτό. Είναι απλή καλή λογική. Είχαμε μια μεγάλη σοκολατένια τούρτα και τώρα δεν την έχουμε. Είτε την φάγαμε όλοι, είτε οι μισοί και οι άλλοι μισοί τουμπεκιάσαμε. Εμένα το ίδιο μου κάνει. Θα πληρώσω με χαρά μαζί σας, μόνο και μόνο για να μάθετε άλλη φορά ότι τρώτε δεν τρώτε, είστε όλοι κλέφτες και θα έρθει η στιγμή που θα πληρώσετε μαζί με μένα.

Είναι ακριβώς η ίδια λογική με όοοολους αυτούς που τώρα τον πίνουνε. Δες για παράδειγμα τις πίπες που τρώνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Που φωνάζουν και σκούζουν ότι μη μας βρίζετε, μην μας έχετε στη μπούκα, ρε 'σεις δεν είμαστε όλοι λαμόγια, μην τσουβαλιάζετε, δεν ταλαιπωρούμε όλοι τον κόσμο, δεν παίρνουμε όλοι τρεις μισθούς και δέκα επιδόματα, δεν... δεν. Αγαπητοί μου, μην σκούζετε, το τσουβάλιασμα έχει βάση. Έχει πάει κανείς μας στις δημόσιες υπηρεσίες και αφού εισπράξει τά άπειρα καφριλίκια, σηκώθηκε έστω ΕΝΑΣ απ΄αυτούς τους “σωστούς” να κράξει τους συναδέλφους του; Ποτέ. Άρα τσουβάλιασμα. Όταν έτρεχα στις υπηρεσίες ακόμη και με την κοιλιά τούρλα, δεν είδα έναν από τους “σωστούς” να τα βάλει με τις δεκάδες των αργόσχολων. Δεν είδα κανέναν να σηκωθεί και να πει μπάστα μανταμίτσα αυτοί είναι λαμόγια, ούστ από ΄δω κοπρόσκυλα, έλα εδώ να σου κάνω τη δουλειά. Άρα τσουβάλιασμα.
Τα ίδια και με τους πολιτικούς. Όταν άκουγα από όοοοολους ότι κάποιοι τα παίρνουνε δεν είδα έναν να σηκωθεί να πει τα παίρνει ο τάδε, ο τάδε κι ο τάδε. Πώς να μην τσουβαλιάζω τώρα; Γιατί να μην τσουβαλιάσω; Άμα ήξερα ότι ο διπλανός μου έχει κλέψει το σύμπαν είναι δυνατόν βλέποντας καθημερινά τα δεινά των θυμάτων του να μην κάνω κάτι γι' αυτό; Είναι δυνατόν να μην είμαι το ίδιο λαμόγιο εάν δεν πω τίποτα; Άρα τσουβάλιασμα.
Οι αγρότες; Ήρθε κανείς να μου πει ότι ξέρεις κάτι, η επιδότηση που πήρε ο τάδε και ο τάδε είναι μουσαντένιες γιατί πρόκειται για λαμόγια; Μπα. Άρα τσουβάλιασμα. Κ.ο.κ.

Τσουβάλιασμα, λαϊκισμός, γιούχα, γκλέτσοι και γενικά όλα αυτά τα τζιζ πράγματα που δεν ανέχεσαι νηφάλιος παρεκτός κι αν δεν έχει μείνει σε δουλειά ούτε ένας φίλος σου, για δείγμα. Αν τις γιορτές που πέρασαν αντί να ρωτάς όλους "τί δώρο πήρες", έφτασες να ρωτάς "αποζημίωση πήρες";

Τσουβάλιασμα και πέη day και μάλιστα με μεγάλη μου χαρά.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Philosophy, Politics, Uncategorized | Leave a Comment »

Αποχή

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 15, 2010


Αν τρως άνοστο φαγητό δεν διαμαρτύρεσαι πεθαίνοντας από την πείνα και αφήνοντας τους άλλους να συνεχίσουν να το τρώνε. Αν δεν μπορείς να αλλάξεις τον σεφ, βουτάς το αλάτι και χώνεσαι στα μαγειρεία μπας και ρίξεις μια πρέζα στα κρυφά. Κι ας ζεματιστείς.

Αν θες να διαμαρτυρηθείς για τα πολιτικά πράγματα μην πηγαίνοντας να ψηφίσεις ενώ ας πούμε, πληρώνεις εφορία, υπακούς τα μνημόνια και βλέπεις απ΄τον καναπέ σου τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο, τότε δεν διαμαρτυρήθηκες. Απλά έκατσες λίγο παραπάνω στον καναπέ σου.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Στηρίξτε τις ελληνικές επιχειρήσεις… NOT

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 25, 2010


Φαίνεται ότι προσπαθώντας να βγάλουμε τον κώλο μας απ΄το αναμένο μαγκάλι, ψάχνουμε να παραδειγματιστούμε από ομάδες που τα κατάφεραν μέσω της αλληλουποστήριξης των μελών τους. Όντως δουλεύει αυτό και θα ήταν μια πολύ καλή πρακτική, εάν μια ελληνική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στην Ελαφόνησο για παράδειγμα, δεν χρέωνε 80 ευρώ το πιο σαράβαλο και βρώμικο δωμάτιο που έχει (με τα βαμμένα με την ίδια μπλε λαδομπογιά έπιπλα και ξύλινο πάτωμα) επειδή λέει, είναι φουλ σεζόν και άρα δικαιολογείται να σε κατακλέψει. Ή εάν η μοναδική επιχείρηση ενοικίασης δίκυκλων στο ίδιο μέρος δεν νοίκιαζε μηχανάκια χωρίς φρένα (που σημειώστε πως περιέργως το νησί δεν διαθέτει ταξί ή λεωφορεία, άρα το μόνο που σου μένει είναι άγριο περπάτημα ή τα χώνεις χοντρά). Ή εάν οι και-καλά-φτωχοταβερνούλες στην παραλία δεν χρέωναν 90 ευρώ την αστακομακαρονάδα παρόλο που στην Ελαφόνησο οι αστακοί σε τσιμπάνε πιο συχνά κι από τα κουνούπια. Και αυτό, ήταν μόνο ένα τόσο δα κομματάκι μνήμης από τις αναγκαστικά λίγες ημέρες διακοπών μου στην Ελαφόνησο πρόπερσι.

Μου λένε ότι μόνο εάν στηρίξω τις ελληνικές επιχειρήσεις θα πάρει ανάσα η Ελλαδίτσα. Εάν λέει, βοηθήσω τους Έλληνες επιχειρηματίες θα γυρίσει το χρήμα στην αγορά, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και για κάποιους ακόμη λόγους που μπλόκαρα συνειδητά στο κεφάλι μου, θα γίνει ο τόπος μας και πάλι όπως ήταν. “Όπως ήταν”: και εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη μου ένσταση. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ. Όλα ήταν πολύ σκατά πριν για να θέλω να επιστρέψουν, μόνο και μόνο γιατί μου το επιβάλλει η αυτιστική θαλπωρή της συνήθειας του Μαλάκα Έλληνα. Μην αλλάξεις χώρα, μην αλλάξεις σύντροφο, μην αλλάξεις κόμμα, μην αλλάξεις θρησκεία, “μην αλλάξεις” είναι το μόνο κρυμμένο σύνθημα πίσω από κάθε πράξη των γύρω μου.

Βλέπω πλέον πως ελάχιστες είναι οι σωστές ελληνικές επιχειρήσεις και αυτές πιστέψτε με δεν έχουν καμία ανάγκη στήριξης από κανέναν. Για τις υπόλοιπες, σόρι αλλά μου μοιάζουμε σαν θείτσες που καλούμαστε να παινέψουμε το σόι μας και να κάνουμε τα στραβά μάτια στα άπειρα κουσούρια. Και άντε να το κάνω, μαζί σας. Πόσο όμως είναι αληθινή βοήθεια αυτό; Πως θα γίνει καλύτερη η Ελλάδα δηλαδή εάν ξαναχώσω εγώ στον κάθε αγύρτη ένα κάρο από τα λιγοστά ευρώ μου για μια βραδιά στο ερείπιό του και δεν δώσω τα μισά για ένα υπεργαμάτο δωμάτιο σε πολύ πιο γαμάτα μέρη με συγκοινωνίες, καλό φαγητό, ευγένεια και αληθινά πολιτισμένους ανθρώπους; Πως ακριβώς δηλαδή θα βελτιωθούμε εάν πληρώνουμε ένα κάρο τσάμπα λεφτά για τα ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ προϊόντα που βρίσκουμε ανά πάσα στιγμή στην μισή τιμή στο εξωτερικό;

Επίσης, γιατί είναι κλέφτης και αλήτης μόνο ο πολιτικός που πήρε μίζες; Γιατί δηλαδή δεν αντιμετωπίζεται ακριβώς το ίδιο κι εκείνος που αισχροκερδούσε χρόνια ολόκληρα και για ποιόν λόγο ακριβώς καλούμαι εγώ τώρα να τον στηρίξω μόνο και μόνο επειδή απειλείται να κατεβάσει ρολά; Τι είναι δηλαδή τα ρολά; Το αιώνιο σύμβολο του Τίμιου Βιοπαλαιστή Που Χτυπήθηκε Αλύπητα Από Την Παγκόσμια Κρίση; θα μπορούσα να γράφω για μέρες πόσο άδικη είναι η στήριξη της πλειοψηφίας των ελληνικών επιχειρήσεων. Ποιότητα, συνθήκες εργασίας, τιμές, εξυπηρέτηση ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτοκράξω αλλά ο γιατρός μου δεν με αφήνει να συγχίζομαι. Έλεγα λοιπόν, πως αν είναι να την πουλεύουν σιγά σιγά τα λαμόγια, αντί για τις ελληνικές επιχειρήσεις δεν ξεκινάμε σιγά σιγά να στηρίζουμε και λίγο την παγκόσμια κρίση (sic);



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Politics, Sucks, Uncategorized | 54 Σχόλια »

Ρε αριστεροκεντροδεξιοφασιστοχάπατα…

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 5, 2010


...τί στο διάολο μας νοιάζει πού ανήκε ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ που πέταξε τη μολότοφ στην marfin και στκότωσε 3 ανθρώπους;

Πόσο λιγότερο ή περισσότερο δολοφόνος είναι ένας αριστερός, φασίστας ή αναρχικός στο δολοφονόμετρό σας και πόσο μαλάκες είσαστε που παίρνετε αφορμή τόσο μα τόσο φρικιαστικά γεγονότα για να τα χώσετε στον εκάστοτε Εχθρό και να αποκαλύψετε προβοκάτσιες και παντός είδους συνωμοσίες;

Γιατί κάθε μα κάθε γαμημένη φορά επιμένετε να κοιτάξουμε το δάσος και όχι το δάχτυλο; Γιατί να κοιτάμε σα ροφοί το αχανές δάσος και να παίρνουμε το βλέμμα μας από το δάχτυλο που δείχνει ολοκάθαρα τον ΕΝΑΝ και ΑΡΡΩΣΤΟ δολοφόνο;

Πώς θα γίνει σε αυτή την χώρα γελοίων να αρχίσετε να μπουζουριάζετε τον Γιάννη, τον Νίκο, τη Μαρία ΣΚΕΤΟΥΣ, ό,τι γαμοιδεολογία κι αν έχουν, και όχι απλά να βρίσκετε αφορμή για να ξεκατινιάζεστε με τους φίλαθλους του κκε, του λάος, των ματ, των αναρχικών, αφήνοντας κούγιες να ξεσκίζουν κουφάρια δολοφονημένων παιδιών που “υιοθέτησαν” κάθε λογής κομματοπατέρες;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | 14 Σχόλια »

1 τσόντα και 2 καράτε

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 5, 2010


Έχουμε και λέμε:

Επιστολή Bild

Εμ έτσι είναι. Μια χαρά τα λένε τα συμπεθέρια. Άμα με το ζόρι πας και μπαστακωθείς σώγαμπρος σε μια οικογένεια, πάρεις του κόσμου την προίκα, πηδάς την κόρη τους για χρόνια και ξέρουν όλοι ακόμα και τι σώβρακο φοράς δε μπορείς να μου 'ρχεσαι ξαφνικά και να μου κλαίγεσαι που σου 'βγαλαν τα άπλυτά σου στην φόρα. Ποια φόρα δηλαδή; Πώς γίνεται μέχρι χθες που τρωγόπινες ήσασταν μια χαρά δεμένη οικογένεια και σήμερα εσύ να μου ξανάγινες Έλληνας και αυτοί κακοί-δολοφόνοι-ναζί Γερμαναράδες που σε προσέβαλαν; Την περηφάνεια σου λαμόγιο διεκδίκησέ την όταν τις κάνεις τις λαμογιές και όχι όταν σε πάρουν χαμπάρι.

Μέτρα
Αφού λέει τα μέτρα δεν είναι για να μαζέψουμε λεφτά αλλά για να δείξουμε ότι μπορούμε να σφίξουμε κώλους και αφού το μόνο που θέλουμε να πετύχουμε με τη σφιχτοκωλίαση είναι να δείξουμε καλό χαρακτήρα και να πετύχουμε χαμηλότερα επιτόκια στα επόμενα χοντροδάνεια που θα πάρουμε, εγώ γιατί δηλαδή να φτωχύνω κι άλλο ρε μπαγάσηδες; Πάρτε μέτρα γερά, που θα διασφαλίσουν ότι όοοοολα αυτά τα λαμόγια που κλέβουν καθημερινά δε θα ξαναφάνε δεκάρα και μαζέψτε ένα κάρο λεφτά για βιτρίνα άμα τα ΄χετε ανάγκη. Τα δικά μου λεφτά γιατί να τα ξαναφάτε δηλαδή;

Τσόντα Τζούλιας
Μπράβο και επικροτώ και να τελειώνουμε κάποια στιγμή στο ελλαδιστάν με το θέατρο. Να απενοχοποιηθεί πια το επάγγελμα για να μην πιτώνουν οι πίστες, τα ραδιόφωνα, τα θέατρα και οι τηλεοράσεις με Σκέτες Μουνάρες. Πες της της κοπελίτσας απ΄την αρχή ρε φίλε ότι χριστιανή μου ούτε φωνάρα έχεις, ούτε μυαλουδάρα, ούτε υποκριτικά ταλέντα. Αλλά δεν πειράζει γιατί από μουνί είσαι μουνάρα. Γίνε τέλος πάντων πουτάνα να τα κονομήσεις χοντρά και να μην παραμυθιάζεσαι με ό,τι καραταλαίπωρο επάγγελμα βιτρίνα βρεθεί στο δρόμο σου – λέγε με σόου μπιζ. Άσε που θα ξεκαθαρίσουν τα πρότυπα για πρώτη φορά. Θα λέει το κοριτσάκι θέλω να γίνω ηθοποιός-τραγουδίστρια και δεν θα εννοεί Σκέτη Μουνάρα που κυρίως τον παίρνει. Άξια.-



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Uncategorized | 16 Σχόλια »

Οι πονόψυχοι

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 3, 2010


Παπαδάκης, Ευαγγελάτος, Τατιάνα, Ζαχαρέα, Τράγκας ωρύονται και συμπάσχουν αυτή τη στιγμή με τα δεινά των πολιτών για τα νέα μέτρα. Πόσο θα πεινάσουμε, πόσο πολύ θα στριμωχτούμε, πόσο δύσκολα θα περάσουμε. Θα είναι λέει οι πιο δύσκολες μέρες μετά τον πόλεμο.
Εν τω μεταξύ (όχι, θα λαϊκίσω) μόνο τα ρούχα τους κοστίζουν όσο το ετήσιο εισόδημα μιας κολοπληρωμένης οικογένειας. Ας τους πει επιτέλους κάποιος να μην σφαδάζουν τόσο πολύ, να ρίξουν λίγο τους τόνους, τουλάχιστον να σεβαστούν αυτούς που τους ρημαδοβλέπουν. Θα ξεράσω.

υ.γ. Το τηλεπαράθυρο της Ζαχαρέα γράφει “Διευθύντρια star.gr”. Διευθύντρια ενός site δηλαδή;;;;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Sucks, Uncategorized | 14 Σχόλια »

Τέλει φράγκα πάλι

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 15, 2010


Ευτυχώς που βρήκα λίγο χρόνο γιατί αυτή η παπαριά με τα υπέρογκα τέλη κυκλοφορίας, μου έχει κάτσει στο λαιμό από τον Δεκέμβρη. Είπανε, πως και καλά για το περιβάλλον, έπρεπε όσοι έχουν παλαιότερα αυτοκίνητα να πληρώσουν όσο περίπου η αξία του αυτοκινήτου. Ένας συγγενής μου, ούτε τέσσερα χρόνια δεν πάνε που αγόρασε ένα μεταχειρισμένο nissan με καταλύτη που το έχει τσίλικο (δυστυχώς είναι από αυτούς που το ξεσκονίζουν και το πλένουν όλη μέρα) και σαν καινούργιο. Ε, του 'ρθε να πληρώσει 350 ευρώ. Νταμπλάς χριστουγεννιάτικα. Μια άλλη γνωστή, της ήρθε 600 ενώ η μάντρα της το παίρνει με 400. Πάτε καλά;

Έχω τις εξής ενστάσεις:
Για ποιον λόγο ακριβώς πληρώνουμε ΚΤΕΟ; Εσείς δεν μας είπατε ότι περνάμε έλεγχο για τα καυσαέριά μας, για τη σωστή λειτουργία του αυτοκινήτου, για να μην εκπέμπουμε καυσαέρια και εννοείται για να χώσουμε και τα φακελάκια μας στον κάθε τιτίκο που αν δεν τα χώσεις δε σε περνάει με την καμία ακόμη κι αν το αυτοκίνητο είναι μια χαρά; Το πρόστιμο μετά πάνω στα τέλη, γιατί λοιπόν το τρώμε και δεν μας κόβετε από πριν στο ΚΤΕΟ; Το υπογεγραμμένο χαρτί των ΚΤΕΟ με τις τζίφρες και τα άλλα τα επίσημα που πιστοποιεί ότι το όχημά μας είναι σε καλή κατάσταστη και επιτρέπειται να κυκλοφορήσει χωρίς να ρυπάνει ή να αποτελεί κίνδυνο, τί μας το δίνετε; Όταν είναι για φράγκα ξαφνικά έγινε κωλόχαρτο;

Ναι, να χρησιμοποιούμε περισσότερα μμμ αλλά φτιάχτε τα πρώτα τα ρημάδια. Βάλανε το μετρό στο Αιγάλεω και από Πετρούπολη μέχρι Νίκαια και Καμίνια, για να φτάσουν όλες οι γύρω περιοχές εκεί, τρως στη μάπα λεωφορεία της κακιάς ώρας με τρελή καθυστέρηση που συνήθως σε παρατάνε χωρίς να σταματήσουν γιατί είναι πίτα στον κόσμο. Είπανε λέει θα ανοίξει σε λίγα χρόνια και στο Χαϊδάρι και πήγαν οι φωστήρες και το έσκαψαν 200 κυριολεκτικά μέτρα από το σταθμό του Αιγάλεω. Οι Χαϊδαριώτες με λεωφορείο θα έρχονται πάλι. Βάλτε μετρό σε όλες τις περιοχές και ειδικά τις εργατούπολεις και θα σας πω αν θα ξαναχρησιμοποιήσω αυτοκίνητο. Όρεξη είχα να σπαζοκεφαλιάζω για πάρκινγκ, βενζίνες και τέλη. Ή να πληρώνω 7 χρόνια δόσεις, τα κέρατά μου σε ασφάλειες και τα φτηνά αυτοκίνητα να σαπίζουν στις μάντρες μόνο και μόνο γιατί τα χρήματα που πληρώνω τόσα χρόνια σε ΚΤΕΟ, διόδια και υποδομές για το περιβάλλον, πήγαν στις τσέπες αυτών που μου ζητάνε κι άλλα.

Ω, ναι το παραχέσαμε με τα αυτοκίνητα. Έχουμε γαμήσει και το περιβάλλον και τους δρόμους και τα πνευμόνια και τα νεύρα μας. Η λύση δηλαδή είναι να ταλαιπωρούμαστε ακόμη περισσότερο απ΄όσο ως τώρα και μάλιστα αφού έχουμε πληρώσει (και θα πληρώνουμε για πολύ ακόμη) τα κέρατά μας για δρόμους και υποτίθεται υποδομές; Φτιάξτε τα ρημάδια για τα οποία πληρώνεστε, ανοίξτε τους δρόμους, κάνετε ποδηλατόδρομους, βελτιώστε τις συνθήκες και τα μμμ και μετά κάντε πενταπλά τα τέλη. Τούμπες θα κάναμε.

p.s. παρατηρείστε ότι κρατήθηκα και δεν μίλησα για το ταξικό του πράγματος. ΟΜ ΟΜ ΟΜ :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Sucks, Uncategorized | 20 Σχόλια »

Once λαμόγιο, always λαμόγιο

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 5, 2009


Ακούω φουριασμένη χθες και σήμερα στα κανάλια όλους μα όλους τους κωλοδεξιούς που κλαίγονται για τα μεγάλα λάθη που έκανε η παράταξή τους, για την προκλητική στάση στελεχών τους, για σκάνδαλα, λάθος αντιδράσεις και κακή διακυβέρνηση και μου 'ρχεται να τους γραπώσω από το λαιμό μέσα από την οθόνη.

Δεν είναι δυνατόν μέσα στη μούρη μας ρε παλιολαμόγια μέχρι χθες να μας παπαριάζατε ότι κάνατε το καλύτερο, ότι έχετε πρόγραμμα, ότι πασχίζετε για την πατρίδα πάνω απ΄όλα, να ικετεύετε για την ψήφο μας, να θάβετε κάθε πολιτικό άλλης παράταξης τόσο πειστικά και τώρα να μου βγαίνετε και να κράζετε το ίδιο σας το κόμμα και τους συναδέλφους σας για αίσχη που ξέρατε και δεν μας λέγατε!

Ποιό “καλό της πατρίδας” και ποια “υπεύθυνη πολιτική” και ποιά “τίμια στάση” και κουραφέξαλα; Πώς τολμάνε όλοι αυτοί οι γαμωπολιτικοί να μας κοροϊδεύουν μπροστά στις οθόνες μας, μπροστά στα μάτια μας από την μία μέρα στην άλλη;

Δε λυπάμαι καθόλου για τη μούτζα που φάγατε, ούτε για τις παραιτήσεις, ούτε κι αν εξαφανιστείτε μια για πάντα από την Ελλάδα παλιοψευταράδες.
Άει στο διάολο και πάρα πέρα!



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Uncategorized | 43 Σχόλια »

Περιμένοντας…

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 2, 2009


...δυο συντάξεις χρόνια ολόκληρα, που δεν θα ξεπερνούν τα 1300 ευρώ στο σύνολο κι ας αφορούν ασταμάτητη εργασία δύο ανθρώπων τουλάχιστον πενήντα χρόνων, ο καθένας.

...δωρεάν φάρμακα και διαθέσιμες θεραπείες που επιδίδεσαι σε κανονικό σαφάρι για να εντοπίσεις και επιβαρύνεσαι ιδιωτικά παρόλο που οι κρατήσεις του ΙΚΑ είναι υπέραρκετές για την κάλυψή τους.

...δουλειές που χάνεις με την πρόφαση της κρίσης και που με την ίδια πρόφαση ένα χρόνο τώρα προσφέρονται στα μισά λεφτά.

...μια νέα γενιά που να αξίζει τον κόπο χωρίς να κατακρεουργείται η λογική και η κρίση της από σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα και βαριεστημένους αλλά αλαζόνες παιδαγωγούς.

...έναν λαό που να σταματήσει να άγεται από λογικές σταρ σύστεμ, αναδεικνύοντας σε κάθε τομέα της ζωής σου όποιον πληροί τα συγκεκριμένα αλλά παντελώς βλακώδη κριτήρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λογική, την ψυχική υγεία, την αισθητική και το μέλλον σου.

...έναν πολιτικό κόσμο που να νιώσει βαθιά ντροπή συνειδητοποιώντας ότι το περίφημο “έργο” του, αφορά αποκλειστικά στην εμφάνιση, τα λόγια, τον κοινωνικά αποδεκτό του βίο και τις ολοένα και τολμηρότερες αλλά βλακωδώς παράλογες ιδέες του, που ονομάζει αυτάρεσκα “καινοτομίες”, για να κερδίσει εντυπώσεις που έχουν ήδη κερδηθεί με μια καλογυαλισμένη σύζυγο, έναν παιδαριώδη λαϊκισμό και δύο χειρονομίες δήθεν πυγμής που στον πραγματικό κόσμο θα τον έστελναν στο νοσοκομείο.

...ένα χθες, που να έχεις την ωριμότητα να μην αντιμετωπίζεις απαραίτητα ως ιερό.




Περιμένοντας όλα αυτά, συνεχίζω πεισματικά να παίζω με τις πινέζες μου σε έναν δικό μου κόσμο γεμάτο χρώματα που ηλιθιωδώς ακόμα πιστεύω πως δε μπορεί, κάποτε, κάποιος θα τον χαρεί.





Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Politics, Uncategorized | 10 Σχόλια »

Από την κούνια

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 27, 2009



Κάποτε ένα δεκαεξάχρονο κοριτσάκι που γνώρισα μέσω του kounia.org και που οι γονείς της είναι από την Κένυα, μου έλεγε πόσο ντρέπεται κάθε φορά που βγαίνει με συμμαθητές της και την σταματούν αστυνομικοί για χαρτιά. Και ειδικά για εκείνη τη φορά που την πήγαν στο τμήμα να την απελάσουν για Κένυα. Έκλαιγε για ώρες από το φόβο της γιατί δεν είχε ξαναπάει στην Κένυα, δεν ήξερε κανέναν εκεί, ούτε καν τη γλώσσα. Θυμάμαι επίσης, πως ήθελε σε λίγα χρόνια να σπουδάσει στο εξωτερικό αλλά δεν μπορούσε να βγάλει χαρτιά και διαβατήριο. Φέτος, τα πράγματα αλλάζουν λένε.

Πραγματικά είμαι τρομερά περίεργη να δω πώς στο διάολο θα γίνεται μάθημα στην Α' Γυμνασίου από 'δω και πέρα. Δίνει λέει το κράτος ένα κουπόνι σε κάθε υποψήφιο μαθητή με το οποίο θα μπορεί να παραλάβει ένα δωρεάν laptop. Όλοι οι μαθητές θα έχουν από ένα τέτοιο που θα χρησιμοποιούν στην τάξη.

Επαναλαμβάνω, όλοι οι μαθητές. Ε, καλά μην το πάρετε κι εσείς τοις μετρητοίς, στην Ελλάδα ζούμε. Μερικά από τα παιδιά μπορεί να είναι μαθητές αλλά δεν είναι Έλληνες μαθητές για να το δικαιούνται.

Επαναλαμβάνω, δεν είναι Έλληνες μαθητές. Ομοίως, μην το πάρετε κι αυτό τοις μετρητοίς. Διότι μπορεί να γεννήθηκαν στην Ελλάδα, να μιλούν ελληνικά, να γνωρίζουν μόνο αυτόν τον τόπο, αλλά οι γονείς τους δεν είναι Έλληνες. Άρα;

Άρα κάποια από τα παιδιά της Α' Γυμνασίου θα κάθονται στην τάξη κοιτώντας τους Αληθινούς Έλληνες Μαθητές να παίζουν με τα ολοκαίνουργια δωρεάν laptop, που θα τους υπενθυμίζουν κάθε στιγμή και για όλη την υπόλοιπη (σχολική) ζωή τους, το τόσο πολύ αληθινό “δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ”.
Και δε θα θέλουν να γίνουν, μη γελιόμαστε.

UPDATE 28/09/2009: Τα μάζεψαν. :)

[thanx Stazybo Horn!]



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Uncategorized | 31 Σχόλια »

Οι Χείριστοι

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 22, 2009


Χρειάστηκε να διαβάσω αυτές τις μέρες για τις χειριστικές προσωπικότητες και ήταν αδύνατο να μην τις συνδέσω με τα debate. Τώρα καταλαβαίνω ότι το Απόλυτο Τίποτα που μου άφησαν, δεν ήταν και τόσο Τίποτα για αρκετούς ανθρώπους. Βρίσκονται εκεί και λένε αυτά που λένε κυρίως γιατί ακολουθούν πεπατημένες που δουλεύουν. Ξανάνοιξα μια πρόχειρη σελίδα και ξαναδιάβασα τα χαρακτηριστικά της χειριστικής προσωπικότητας. Bingo! Μεταφράζω εντελώς πρόχειρα και επιγραμματικά. Ρίξτε μια ματιά και βρείτε την εικόνα:

Άρνηση
Ποτέ ο χειριστικός δεν θα παραδεχτεί ότι έχει κάνει κάτι κακό.

Επιλεκτικό ενδιαφέρον
Ο χειριστικός κάνει ότι δεν ακούει, δεν απολογείται, δεν ενδιαφέρεται και δεν συμμετέχει σε θέματα που δεν προωθούν την ατζέντα του.

Εκλογίκευση
Πάντα για να καταφέρει τους σκοπούς του, ο χειριστικός θα προσπαθήσει να εκλογικεύσει τις πράξεις του με πλήθος επιχειρημάτων που φαινομενικά είναι λογικά.

Αντιπερισπασμός
Όταν δεν του αρέσει το αντικείμενο, είναι εξαιρετικά επιδέξιος στους ελιγμούς για να αλλάξει το θέμα και θα το κάνει αυτό, όσες φορές χρειαστεί, με μεγάλη επιμονή καθιστώντας αδύνατη μια καθαρή απάντηση.

Ψέμα
Ακόμα κι αν αποδεδειγμένα κάποιος φέρει αντιμέτωπο έναν χειριστικό με κάποιο ψέμα του, δεν θα το παραδεχτεί. Αντιθέτως, είναι ικανός να λέει όσα επιπλέον ψέματα χρειάζεται για να πετυχαίνει τους σκοπούς του και μάλιστα χωρίς ίχνος ενοχής.

Εκφοβισμός
Σπάνια ο χειριστικός θα επιδείξει επιθετική συμπεριφορά. Θα προτιμήσει το φόβο, τις ενοχές και την πλάγια επίθεση για να επιτύχει υποταγή.

Μετάθεση ενοχών
Ο χειριστικός ξέρει πολύ καλά πώς, εκμεταλλευόμενος το συναίσθημα και τις ενοχές, να κρατά πάντα τα θύματά του φοβισμένα, με αγωνία και αμφιβολία για τις ικανότητες και την αυτοπεποίθησή τους.

Ντρόπιασμα
Υπόγειος σαρκασμός, υποτίμηση και ευγενικές υποδείξεις είναι τα κύρια όπλα του για να κάνει τα υποψήφια θύματά του να νιώθουν διαρκώς ντροπή και εν τέλει ευάλωτα.

Ρόλος του Θύματος
Ο χειριστικός πολύ συχνά παίζει το αθώο θύμα, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια και επιστρατεύοντας κάθε συναίσθημα για να κερδίσει την συμπαράσταση των άλλων.

Ψευδής Άμυνα
Φαίνεται στους τρίτους ότι η συμπεριφορά του χειριστικού είναι μία εύλογη και δικαιολογημένη άμυνα στις συμπεριφορές άλλων. Έτσι, ο χειριστικός κερδίζει εύκολα τη συμπαράστασή τους.

Ρόλος Του Υπηρέτη
Ο χειριστικός προσπαθεί συχνά να φαίνεται σκληρά εργαζόμενος για την ευημερία των θυμάτων του, κάνει ότι ενδιαφέρεται και δε χάνει ευκαιρία να χρησιμοποιεί και να υπενθυμίζει αυτήν την εικόνα για να πετύχει τους σκοπούς του.

Αποπλάνηση
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του χειριστικού, είναι η γοητευτική του προσωπικότητα η οποία μαγνητίζει τα θύματα. Φαίνεται ευγενής, ηθικός και κερδίζει την εμπιστοσύνη τους προτού αρχίσει τις υπόλοιπες τακτικές.

Μετάθεση ευθυνών
Ο χειριστικός πάντα ψάχνει έναν τρόπο να διαστρεβλώσει τα γεγονότα ώστε να μεταθέσει τις ευθύνες στους άλλους.

Μινιμαλισμός
Είναι η μόνιμη προσπάθεια του χειριστικού να μειώσει το αντίκτυπο των πράξεών του ή να πείσει ότι δεν κάνει κακό, ότι έχει αγαθά κίνητρα, ότι έχει συναισθήματα.
(αναλυτικά, εδώ)

Σκεφτείτε τώρα, ότι όποιος επιδεικνύει τα αποπάνω, χρειάζεται να ακολουθήσει ειδική θεραπεία διότι ΔΕΝ είναι υγιής η συμπεριφορά του. Κι εμείς όχι μόνο την δεχόμαστε αλλά την επικροτούμε κιόλας. Είναι τόσο πολύ ακριβής η περιγραφή των συμπεριφορών στην πολιτική, που ειλικρινά φοβάμαι να ψάξω και τις υπόλοιπες διαταραχές.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Skepticism N' Science, Uncategorized | 11 Σχόλια »

Skatecology

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 18, 2009


Κατέληξα ότι το εφιαλτικότερο κόμμα όλων είναι οι οικολόγοι. Μισό να σου απλώσω το σκεπτικό μου. Άραξε στην καναπεδούμπα, κλείσε τα μάτια και οραματίσου από τα λίγα και απλά που ξέρεις τι θα συμβεί. Οσονούπω σου συμπληρώνω την εικόνα και με λίγα ακόμη που δεν ξέρεις.
Έχεις φανταστεί πως θα γίνει η ζωή σου άμα τους ψηφίσουμε; Έχουμε και λέμε: Όξω απ΄ το σπίτι σου, στην αυλή σου, στους δρόμους και στα χωράφια θα φυτρώσουν ανεμιστήρες του στήβεν κινγκ τάχαμου για ενέργεια, τα κεραμιδάκια και η ταρατσούλα σου θα στρωθούν με ηλιακούς, το νεράκι θα στο δίνουν με το σταγονόμετρο, θα σου κόψουν τις πλαστικές σακουλίτσες και την αυτοκινητούμπα σου, θα ψωνίζεις βιολογικά τρόφιμα σε διπλάσιες τιμές και θα ανακυκλώνεις δίχως αύριο. Πριν ψωνίσεις θα σκέφτεσαι πόση ταλαιπωρία θα φας για να ανακυκλώσεις. Οι οικολόγοι θα σου επιβάλλουν οτιδήποτε χρησιμοποιείς να το επιστρέφεις στη Μάνα Γη στην μορφή που το βρήκες. Καλά, όχι ακριβώς στην ίδια μορφή αλλά τέλος πάντων σε φιλική μορφή. Γκεγκε;

Όχι, στοιχηματίζω ότι δε γκέγκε επακριβώς. Για να στο κάνω πιο νιανιά, αγόρασες τυρί, ρύζι, γάλα, καμπά; Ένα – ένα θα τα βάζεις στη θέση τους. Το χαρτί, το πλαστικό και το γυαλί στους κάδους τους και τα αποφάγια θα τα κάνεις κομπόστα στο μπαλκόνι. Τουτέστιν θα σου χαρίσουνε μια χούφτα σκουλήκια, θα τα βάλεις στον οικογενειακό σου κάδο, θα τρώνε τα αποφάγια και θα σου δίνουν χωματάκι να το επιστρέψεις στην Μάνα Γη. Γκεγκε τώρα;

Κόβω το κεφάλι μου ότι δε γκέγκε. Άνοιξε τον εγκέφαλό σου και σκέψου: τι άλλο πετάει ο άνθρωπος; Αν δεν σου 'ρχεται η απάντηση άνοιξε το βόθρο σου και θα 'σου 'ρθει. Ω, ναι. Κακάκια και τσισάκια. “Ε, τι;” θα μου πεις. Θα σου πω κύριε, πως τολμάς και χέζεις τη Μάνα Γη; Άμα βγουν οι οικολόγοι δε θα ξαναχέσεις όπου όπου και να θες μετά και μισό μαραθώνα να καθαρίσει το σύμπαν. θα χέζεις οι-κο-λο-γι-κά. Σε ειδικό κάδο που θα υποχρεωθείς να βάλεις κάτω από τη λεκάνη σου (ναι, κάποιοι θα ανεβαίνουμε με σκαλάκι) ή στο υπόγειό σου. Όοοοχι. Δε θα πατάς καζανάκι. Το νερό είναι πολύτιμο ριμέμπερ;
Και για να στα πω επισημονικά, η ημερήσια οικογενειακή παραγωγή σου θα συλλέγεται, θα ψήνεται (το σκατό σου παξιμάδι, ριμέμπερ; ) θα μετατρέπεται σε φιλικό προϊόν για τη Μάνα Γη και θα έρχονται μετά οι οικολόγοι για τη συγκομιδή. Α, ξέχασα. Θα απαγορευτούν και τα aircondition. Ενεργοβόρα γαρ. Σκατοκατάσταση.
Άντε, τρέχα να πάρεις μέτρα, υπολόγισε ανάγκες και μέγεθος κάδου και άρχισε να μασάς λεβάντα για να συνηθίζεις.

p.s. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να σε μπάσω στα πρόστιμα επί της παραγωγής και το μπλαφόν ανά κώλο. :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Silly, Uncategorized | 35 Σχόλια »

Φρένο στις σπατάλες

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 13, 2009



Ώπα.
“Σπαταλώ” δεν σημαίνει αδίκημα, δεν σημαίνει ότι είμαι πλούσια και δεν κάνει εύκολα σύνδεση με το πόθεν έσχες αλλά μόνο με το πούθεν έχωσες. Εάν κάποιος λοιπόν, με κατηγορήσει για σπατάλες τότε όλοι θα υποθέσετε ότι παρόλο που κερδίζω τίμια τα χρήματά μου, επιλέγω να τα σκορπάω δεξιά αριστερά.
“Κλέβω” σημαίνει αρπάζω, σημαίνει παρανομία, σημαίνει δικαστήρια και σπάνια εξετάζει κάποιος πού πήγαν αυτά τα λεφτά αλλά πως ήρθαν στην κατοχή μου. Αν δηλαδή κάποιος με κατηγορήσει για κλοπές τότε μιλάμε για παράνομες πράξεις για τις οποίες οφείλει να αποφασίσει μόνο η δικαιοσύνη.
Η σπατάλη δεν είναι αδίκημα ενώ η κλοπή είναι και παραείναι.
Ωραία μέχρι εδώ;
Ωραιότατα.

Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος να κατηγορεί μια κυβέρνηση για... σπατάλες; Η λιμουζίνα που αγόρασε ο τάδε υπουργός με δημόσιο χρήμα ΔΕΝ είναι σπατάλη και οφείλει να λογοδοτήσει ακόμα κι αν τα χάριζε σε άπορες γιαγιούλες. Για μία κυβέρνηση ΔΕΝ στέκει ο όρος “σπαταλώ δημόσιο χρήμα”. Το δημόσιο χρήμα υπάρχει για συγκεκριμένες ανάγκες και μάλιστα έχει ταβάνι. Τόσα κύριε. Ούτε σεντ παραπάνω, ενώ οποιαδήποτε άλλη χρήση του είναι παράνομη και ειδικά όταν γεμίζει τυχάρπαστες τσέπες.
Συγνώμη κιόλας αλλά στην πραγματική πραγματικότητα, άμα το μπάτζετ μου για παπούτσια είναι πενήντα ευρώ και εγώ ψωνίσω διακόσια υπερχρεώνοντας την πιστωτική μου, τότε η τράπεζα δε βγαίνει να πει “είσαι σπάταλη” αλλά “κόψε το λαιμό σου και δώστα μου πίσω γιατί θα σε μπουζουριάσω”. Καπίτο;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Politics, Uncategorized | 11 Σχόλια »

Η συγνώμη του Γ. Παπανδρέου

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 10, 2009


...για αυτά που μου συνέβησαν στην Καβάλα από ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, έλεγε μεταξύ άλλων:

Διαβάσαμε με πολύ σεβασμό το post ‘H X- Psilikatzou γράφει για το ΠΑΣΟΚ’ της Κωνσταντίνας Δελημήτρου (γνωστή και ως η blogger Ψιλικατζού) αναρτημένο στο blog του Alzap και νιώθουμε την ανάγκη να της ζητήσουμε συγγνώμη. Συγγνώμη για το έλλειμμα σεβασμού στο άτομο της, τόσο ως blogger και ως δημιουργού συγγραφέα.
Μια συγγνώμη επ’ ονόματι όλων μας, όσων πιστεύουμε στα βασικά δημοκρατικά δικαιώματα του κάθε πολίτη, ακόμα δε περισσότερο στο δικαίωμα του να συγγράφει, να μετέχει, να δημιουργεί, υπενθυμίζοντας ότι οι βασικές αυτές αρχές αποτελούν και το κινητήριο μοχλό του Κινήματος. Εκφάνσεις ρατσιστικού περιεχόμενου, περιχαραγμένες διαχωριστικές γραμμές, δοβλέτια, ελλείμματα σεβασμού σε πρόσωπα και αξίες δεν θεμελιώνουν δημοκρατικές διδαχές και δεν μας εκφράζουν

Κι έπειτα το βρίσιμο που άρπαζα για μέρες από στελέχη του πασόκ που θεωρούσαν ότι είχα όρεξη να παίζω κομματικά παιχνίδια, τις επιθέσεις για τα κομματικά μου πιστεύω (τα ποιά; ) και τα ιμάτια που σκίστηκαν για το ποιον της κυρίας που μόνο ΠΑΣΟΚ δεν ήταν όπως έλεγαν, μαθαίνω σήμερα ότι την έχρισαν υποψήφια στην Καβάλα. Αναμενόμενο θα μου πεις. Σίγουρα θα σου πω, αλλά αφού με ξέρεις, κρατιέμαι;

Ήθελα λοιπόν απλά να επισημάνω μέρες που 'ναι στον κο Παπανδρέου ότι οι διαδικτυακές συγνώμες προς όσους θίγονται καθημερινά από τα “μορφωμένα” στελέχη του εδώ στην κοινωνία της πληροφορίας που τόσο θερμά υποστηρίζει, δυστυχώς δεν είναι όπως στον έξω κόσμο. Δεν έχουν ημερομηνία λήξης.
Χαριστικά, την δικιά μου μπορεί να την πάρει πίσω.
Δεν χωράει στο βιογραφικό μου άλλωστε. :D

Πάμε πάλι: internet rulez.-



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Uncategorized | 33 Σχόλια »