X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Archive for the ‘Metablogging’ Category

Στηρίξτε τις ελληνικές επιχειρήσεις… NOT

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 25, 2010


Φαίνεται ότι προσπαθώντας να βγάλουμε τον κώλο μας απ΄το αναμένο μαγκάλι, ψάχνουμε να παραδειγματιστούμε από ομάδες που τα κατάφεραν μέσω της αλληλουποστήριξης των μελών τους. Όντως δουλεύει αυτό και θα ήταν μια πολύ καλή πρακτική, εάν μια ελληνική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στην Ελαφόνησο για παράδειγμα, δεν χρέωνε 80 ευρώ το πιο σαράβαλο και βρώμικο δωμάτιο που έχει (με τα βαμμένα με την ίδια μπλε λαδομπογιά έπιπλα και ξύλινο πάτωμα) επειδή λέει, είναι φουλ σεζόν και άρα δικαιολογείται να σε κατακλέψει. Ή εάν η μοναδική επιχείρηση ενοικίασης δίκυκλων στο ίδιο μέρος δεν νοίκιαζε μηχανάκια χωρίς φρένα (που σημειώστε πως περιέργως το νησί δεν διαθέτει ταξί ή λεωφορεία, άρα το μόνο που σου μένει είναι άγριο περπάτημα ή τα χώνεις χοντρά). Ή εάν οι και-καλά-φτωχοταβερνούλες στην παραλία δεν χρέωναν 90 ευρώ την αστακομακαρονάδα παρόλο που στην Ελαφόνησο οι αστακοί σε τσιμπάνε πιο συχνά κι από τα κουνούπια. Και αυτό, ήταν μόνο ένα τόσο δα κομματάκι μνήμης από τις αναγκαστικά λίγες ημέρες διακοπών μου στην Ελαφόνησο πρόπερσι.

Μου λένε ότι μόνο εάν στηρίξω τις ελληνικές επιχειρήσεις θα πάρει ανάσα η Ελλαδίτσα. Εάν λέει, βοηθήσω τους Έλληνες επιχειρηματίες θα γυρίσει το χρήμα στην αγορά, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και για κάποιους ακόμη λόγους που μπλόκαρα συνειδητά στο κεφάλι μου, θα γίνει ο τόπος μας και πάλι όπως ήταν. “Όπως ήταν”: και εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη μου ένσταση. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ. Όλα ήταν πολύ σκατά πριν για να θέλω να επιστρέψουν, μόνο και μόνο γιατί μου το επιβάλλει η αυτιστική θαλπωρή της συνήθειας του Μαλάκα Έλληνα. Μην αλλάξεις χώρα, μην αλλάξεις σύντροφο, μην αλλάξεις κόμμα, μην αλλάξεις θρησκεία, “μην αλλάξεις” είναι το μόνο κρυμμένο σύνθημα πίσω από κάθε πράξη των γύρω μου.

Βλέπω πλέον πως ελάχιστες είναι οι σωστές ελληνικές επιχειρήσεις και αυτές πιστέψτε με δεν έχουν καμία ανάγκη στήριξης από κανέναν. Για τις υπόλοιπες, σόρι αλλά μου μοιάζουμε σαν θείτσες που καλούμαστε να παινέψουμε το σόι μας και να κάνουμε τα στραβά μάτια στα άπειρα κουσούρια. Και άντε να το κάνω, μαζί σας. Πόσο όμως είναι αληθινή βοήθεια αυτό; Πως θα γίνει καλύτερη η Ελλάδα δηλαδή εάν ξαναχώσω εγώ στον κάθε αγύρτη ένα κάρο από τα λιγοστά ευρώ μου για μια βραδιά στο ερείπιό του και δεν δώσω τα μισά για ένα υπεργαμάτο δωμάτιο σε πολύ πιο γαμάτα μέρη με συγκοινωνίες, καλό φαγητό, ευγένεια και αληθινά πολιτισμένους ανθρώπους; Πως ακριβώς δηλαδή θα βελτιωθούμε εάν πληρώνουμε ένα κάρο τσάμπα λεφτά για τα ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ προϊόντα που βρίσκουμε ανά πάσα στιγμή στην μισή τιμή στο εξωτερικό;

Επίσης, γιατί είναι κλέφτης και αλήτης μόνο ο πολιτικός που πήρε μίζες; Γιατί δηλαδή δεν αντιμετωπίζεται ακριβώς το ίδιο κι εκείνος που αισχροκερδούσε χρόνια ολόκληρα και για ποιόν λόγο ακριβώς καλούμαι εγώ τώρα να τον στηρίξω μόνο και μόνο επειδή απειλείται να κατεβάσει ρολά; Τι είναι δηλαδή τα ρολά; Το αιώνιο σύμβολο του Τίμιου Βιοπαλαιστή Που Χτυπήθηκε Αλύπητα Από Την Παγκόσμια Κρίση; θα μπορούσα να γράφω για μέρες πόσο άδικη είναι η στήριξη της πλειοψηφίας των ελληνικών επιχειρήσεων. Ποιότητα, συνθήκες εργασίας, τιμές, εξυπηρέτηση ειλικρινά δεν ξέρω τι να πρωτοκράξω αλλά ο γιατρός μου δεν με αφήνει να συγχίζομαι. Έλεγα λοιπόν, πως αν είναι να την πουλεύουν σιγά σιγά τα λαμόγια, αντί για τις ελληνικές επιχειρήσεις δεν ξεκινάμε σιγά σιγά να στηρίζουμε και λίγο την παγκόσμια κρίση (sic);



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Politics, Sucks, Uncategorized | 54 Σχόλια »

Φυσική επιλογή

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 20, 2009


Παίρνεις το “φάρμακο”, το αραιώνεις, το αραιώνεις, το αραιώνεις* μέχρι που καταφέρνεις να γίνει νεράκι, να μην έχει καμία παρενέργεια**. Ωραία ως εδώ; I mean καθόλου ωραία αλλά όπως κι αν το βαφτίσεις, είτε νερό του καματερού, είτε τα γραμμένα βυζιά της Αγίας Αθανασίας Αιγαλέω, είτε αγιασμό, είτε “ομοιοπαθητικό φάρμακο” πάντα θα έχεις κοινό με συγκεκριμένο budget αποκλειστικά για τσαρλατάνους. Οπότε “ωραία” ως εδώ.

Πάνε που λες κάτι φίτσουλες και επειδή είναι πολύ της μόδας λέει τα ομοιοπαθητικά, φτιάχνουν ένα φαρμακένιο φάρμακο, το βαφτίζουν ομοιοπαθητικό για να πουλήσει και το βγάζουν ευκολότατα στην αγορά. Θα μου πεις δεν το ελέγξανε; Όχι θα σου πω, γιατί όταν ισχυρίζεσαι ότι γιατρεύεις με εκπαιδευμένα νερά, κανένας οργανισμός φαρμάκων δεν είναι τόσο προχώ ώστε να προσλάβει εκπαιδευτές νερού για να δει αν το κάνεις σωστά. Χα, θα ‘θελες. Απλά, ο FDA δεν ελέγχει και τόσο πολύ τα ομοιοπαθητικά για ευνόητους λόγους κι έτσι το γιαλαντζί “αθώο νερουλάκι” πέρασε στην αγορά. Δες.

Θα μου πεις εμείς είμαστε πολύ μακριά από αυτό. Θα σου πω ότι ειδικά εδώ είμαστε κοντυνότερα στη μαλακία απ΄ οπουδήποτε αλλού. Αρκεί να σου πει ο φαρμακοποιός τη λέξη “ομοιοπαθητικό” και το ψώνισες. Κι ας μην είναι.
Δεν το πιστεύεις; Θέλεις να τεστάρεις τον εαυτό σου με μια απλή ερωτησούλα; Για πες, ο Κορρές - με τα πολύ καλά οφείλω να ομολογήσω προϊόντα του - τι νομίζεις ότι πουλάει;

Πάρε κι ένα πρόχειρο απόσπασμα απορημένου καταναλωτή:
“Προσωπικά δεν πιστεύω στα ομοιοπαθητικά προϊόντα. Κι όμως η εταζέρα μου στο μπάνιο είναι γεμάτη από προϊόντα του Κορρέ: απ’το borage με την ιδιαίτερη μυρωδιά μέχρι την ανδρική κρέμα καθαρισμού με φασκόμηλο. Απ’τον αφρό ξυρίσματος μέχρι τα σαμπουάν και τα αφρόλουτρα. Τι μ’ έκανε να αγοράσω τα προϊόντα του;”

Νομίζεις ότι οι καλλυντικές κρεμούλες με τα αρωματάκια και τα γαμάτα βοτανάκια είναι ομοιοπαθητική; Γιατί; Επειδή η λέξη πουλάει; Το καλύτερο που έχω ακούσει είναι “φυσικά ομοιοπαθητικά”. Φαίνεται το νερό τους δε θα είναι εμφιαλωμένο αλλά ποταμίσιο. Ε, το επόμενο στάδιο είναι η εταζέρα μας να γεμίσει αληθινά φάρμακα που κάποιος αποφάσισε να ονομάσει ομοιοπαθητικά για να πουλήσουν και που ο οργανισμός φαρμάκων τα θεώρησε πολύ γτπ για να τα ελέγξει. Και τότε η “φυσική” επιλογή - για φυσικά ομοιοπαθητικά - θα δικαιώσει την φυσική επιλογή κάποιου αλλουνού***.

*το σταματάω εδώ γιατί ο ακριβής αριθμός των αραιώσεων είναι ένα άλλο blog
**το σταματάω εδώ γιατί το αν έχει ενέργεια είναι πολλά blog γράψιμο, αλλά αν το θες με μία λέξη: όχι.-
*** του Δαρβίνου



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Skepticism N' Science, Uncategorized | 25 Σχόλια »

Εθνική χαρά

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 1, 2009


Αυτή η Γεωμετρία μας έχει καταστρέψει, το πήρα απόφαση. Διαπιστώνω ότι η αντίληψη της “χώρας” στα κεφάλια μας είναι καθαρά γεωμετρική. Σου λέει κύριε, εγώ στο χάρτη μας βλέπω να ζούμε πάνω σε ένα κομμάτι γης με συγκεκριμένο σχήμα και συγκεκριμένη χωρητικότητα και συγκεκριμένες θέσεις εργασίας και τέλος πάντων όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του. Λες και νοερά μας αναλογεί μια συγκεκριμένη σπιθαμή γης, παρά το γεγονός ότι όλοι είμαστε στοιβαγμένοι σε δυο τρεις τερατούπολεις. Είναι το ίδιο παράλογο με το να λέμε ότι ο αριθμός των εστιατορίων έχει να κάνει με την αναλογία που καλούνται να ταΐσουν.

Και σε κανέναν γεωμετροκέφαλο δεν κάνει περίεργο που δεν του έχει τύχει να τον στείλουν ως τώρα πάνω σε κάνα βουνό να ζήσει στη σπιθαμίτσα του. Τη δικιά μας τη σπιθαμίτσα τη βουτάμε και την χώνουμε όπου μας συμφέρει και του αλλουνού του πετάμε μια Γεωμετρία ΝΑ γιατί λέει δεν χωράει, πάρε και τη μεζούρα και δες μόνος σου. Βέβαια μη ρωτάτε για τις θέσεις των δημοσίων υπαλλήλων, αυτές είναι κβαντοεξαρτώμενες και οι μόνες για τις οποίες εφαρμόσαμε τη θεωρία του άπειρου.

Είμαι σίγουρη ότι μέσα στο κεφάλι του Νεοέλληνα Ενεργού Πολίτη, το Πυθαγόρειο θεώρημα έχει εύκολα μεταφραστεί ήδη:
Το οικοδομικό τετράγωνο μεταναστών ενός δήμου της πατρίδας μας ισούται με το άθροισμα των οικοδομικών τετραγώνων 2 κάθετων πάρκινγκ μας... αλλιώς κλείνουμε μια παιδική χαρά;

π.σ. επιτρέπεται το κάπνισμα. :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Philosophy, Politics, Uncategorized | 4 Σχόλια »

Πολιτικός σημαίνει…

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 8, 2009


“Κύριε Πρόεδρε, πρέπει να σεβόμαστε τις αρχές της κάθε χώρας. Ανεξαρτήτως, αν αυτή η χώρα είναι φιλική, λιγότερο φιλική ή περισσότερο φιλική, αυτή η χώρα έχει αποφασίσει μια ονομασία. Δεν μπορούμε παρά να σεβαστούμε την ονομασία αυτής της χώρας. Τα άλλα –νομίζω το αντιλαμβάνεται ο καθένας– δεν είναι δημοκρατικά, είναι ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά μιας χώρας. Όπως και εάν επιθυμεί αυτή η χώρα να αποκαλείται, οφείλουμε να το σεβαστούμε.”

Γεώργιος Καρατζαφέρης
Παρέμβαση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο*

via buzz from Canis Libertatis

*όχι φυσικά για την Μακεδονία μας



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Politics, Uncategorized | 15 Σχόλια »

ΟΚ…

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 10, 2009


It's official. :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Metablogging, Uncategorized | Leave a Comment »

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΧΟΡΗΓΟΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 20, 2008



"Το θέμα αφορά την προσπάθεια τριών ανθρώπων να φτάσουν ως την Παραολυμπιάδα του Πεκίνου στους αγώνες διπλού μεικτού σκιφ της κατηγορίας των adaptive (ΑΜΕΑ). Οι δύο είναι οι αθλητές Κωνσταντίνα Γκαράτσα και Βαγγέλης Καρέλης, ενώ ο τρίτος ο προπονητής τους Λάμπρος Ρίζος. Επιχειρήσεις και επιχειρηματίες προβολή θα είναι για σας, ειδικά αν έχετε και βλέψεις στην κινέζικη αγορά".


(κλικ πληζ)!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Metablogging, Uncategorized | Leave a Comment »

POST IT

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 9, 2008


Κλείνουμε την TV Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008 – (κλικ)

Πες τα χρυσόστομη! – (κλικ)

Καλή επιτυχία Μ. – (κλικ)

Τα λέμε.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Metablogging, Uncategorized | Leave a Comment »

“ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ”

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 30, 2008



Καλά, τι σημαίνει “δεν θέλω να δω το dvd”; Ότι δηλαδή αφού όλοι οι άλλοι θέλουν, εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος και το βάζω ταμπέλα να σας κάνω να σκάσετε; Ή να παραδειγματιστείτε και να προβληματιστείτε; Καλά, κανείς δεν σκέφτηκε πώς για να θέλει τόσος πολύς κόσμος να δει το dvd, χρειάστηκε χρόνια εκπαίδευση από την οποία δεν έχει γλιτώσει κανείς μας; Και πάμε τώρα να το παίξουμε οσίες τη στιγμή που και χωρίς dvd, μια χαρά τα ίδια κάνουμε; Πώς ακριβώς φτάσαμε μέχρι το dvd;

Το θέμα δηλαδή, είναι πόσο στ’ αλήθεια ανώτεροι άνθρωποι είμαστε και ποιους ακριβώς έχουμε πρωτίστως νομιμοποιήσει (και νομιμοποιούμε) για να φτάνουν στο σημείο να μας κουνάνε το ντιβιντάκι ως τρόπαιο που λυσσάμε ν΄αρπάξουμε στον αέρα με τα δόντια. Και φυσικά, τι feedback είχαν και έχουν από εμάς, για να φτάσουν σε τόσο ακραίο (ω μον ντιε) σημείο.

Σε όλη αυτή τη φρίκη που σκάει κάθε μέρα με ό,τι σκάνδαλα (δεν) μπορούσα να φανταστώ, το dvd δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για να τα επικαλούμαστε μετά το πέρας των βασανιστηρίων; Ποια ακριβώς η διάκριση των βασανιστηρίων για να κινητοποιηθούμε; Το μαστίγωμα είναι λιγότερο καταπάτηση από τον βιασμό, ας πούμε; Με δουλεύετε; Βασικότατα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ξεσκιστεί κανονικότατα με όλα αυτά που δημοσιοποιούνται καθημερινά. Έχεις κανάλια να κατηγορεί το ένα το άλλο, έχεις δημοσιογράφους να ξεσκίζονται live, έχεις πολιτικούς να γίνονται ρόμπα και μετά όοολοι σα να μη συμβαίνει τίποτα πάνε να προσκυνήσουν την άγια σωρό.

Θα μου πείτε εμείς, η διαδικτυακή κοινωνία, είμαστε ανώτεροι και θα δώσουμε το παράδειγμα στα πρόβατα, εμείς δεν είμαστε σαν τους «έξω». Θα σας πω αρχίδια είμαστε, γιατί δεν είδα κανέναν σας να συμμετάσχει σε καμιά κινητοποίηση «δεν θα ξαναγράψω ανεπιβεβαίωτες μαλακίες για εντυπωσιασμό», ή «δεν θα ξαναδιασύρω άνθρωπο χωρίς αποδείξεις επειδή δεν τον γουστάρω», ή «η ανωνυμία δεν είναι για να γίνεις μάγκας με clicks μαλάκα, γιατί όταν τη χρειαστείς δεν θα την έχεις».

Αντιθέτως, έχουμε τιγκάρει στα «αποκαλυπτικά» και «αιρετικά» blogs, να γράφουν ό,τι σενάριο τους κατέβει που το πλασάρουν για inside info, που κατηγορούν όποιον κάτσει με τις χειρότερες των κατηγοριών και τους διασύρουν χυδαία πολλές φορές συμπεριλαμβάνοντας και τις οικογένειές τους. Χωρίς καμία αίσθηση μέτρου, συνεπειών ή έστω στοιχειώδους ανθρωπιάς γι΄αυτά που γράφουν. Η διασταύρωση στοιχείων δε, είναι επιστημονική φαντασία. Κι αν τύχει και βγουν μια φορά κοντά στην αλήθεια, ανοίγουν σαμπάνιες για τη μεγάλη επιτυχία ενώ εμείς προσκυνάμε. Το χειρότερο όμως είναι, πως τροφοδοτείται και η τηλεόραση με ό,τι παπαριά γραφτεί κι όλοι οι υπόλοιποι, αντί να έχουμε γαμηθεί στις κινητοποιήσεις και τα banners για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα παρακολουθούμε σαν χάνοι, τα αναπαράγουμε κιόλας, άλλοι τα αναλύουμε, άλλοι τα επικροτούμε κι άμα έχουμε κέφια κάνουμε και χαβαλέ.

Όλη αυτή την αρένα, την στολίσαμε με ωραιότατα φωτοστέφανα τύπου «η δημοσιογραφία των πολιτών», «η ελευθερία του λόγου», «η επανάσταση των bloggers» και βγήκαμε τώρα όλοι ενωμένοι, να κράξουμε το αμέσως επόμενο λογικότατο πράγμα, το μοναδικό που θα μπορούσε να ακολουθήσει όλα αυτά, το εντελώς τελικό βασανιστήριο, την προβολή του βιασμού.

Bottom line, αυτό που θέλουμε είναι να κόψουμε τα χέρια ενός μανιώδους αυνάνα για να του την παίζουμε μόνο εμείς.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Metablogging, Uncategorized | 122 Σχόλια »

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 24, 2008



Ενθουσιασμένη με το παιχνίδι της Εαρινής Συμφωνίας, αποφάσισα να συμμετάσχω… ακάλεστη. :P

Σε γενικές γραμμές, είναι ένα παιχνίδι όπου δημοσιεύει ο καθένας ένα ποίημα που αντιστέκεται στην βαρβαρότητα της εποχής μας. Υπάρχουν άπειρα ποιήματα και ποιητές που λατρεύω, αλλά ήθελα να προτείνω κάτι διαφορετικό από τα κλασσικά. Έτσι, έβαλα τα εξής φίλτρα στις επιλογές μου: Ήθελα πρώτον ο ποιητής να είναι εν ζωή και δεύτερον να είναι γενναιόδωρος με το έργο του. Να κυκλοφορούν δωρεάν στο ίντερνετ όλα τα παλιότερα βιβλία του ώστε προτείνοντάς τον, να μπορεί κάποιος να πάρει μια ιδέα του έργου του και να μπορεί να του πει δυό όμορφα λόγια.

Σύγχρονη εξουσία

Την πατρίδα μου δεν την αγαπώ.
Σε κάποιες όμως στιγμές της
και τη ζωή μου θα ’δινα.
Άλλοι, πάντως, την αγαπούν παράφορα.
Eκείνοι που πρόλαβαν
να σηκώσουν σημαίες,
εκείνοι οι άλλοι
που πόνταραν σε κόμμα ευκαιρίας

και τώρα μας διαχειρίζονται.

Παναγιώτης Καρακούλης

Τα σχόλιά σας, εκεί (κλικ).

p.s. welcome doc! 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Metablogging, Uncategorized | Leave a Comment »

HIS ROYALTY

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 22, 2008



Τα γεγονότα των ημερών κατάφεραν να μου εξηγήσουν επακριβώς το κουλό αποτέλεσμα των εκλογών λίγους μήνες πριν. Όσο άχρηστη κι αν είναι μια κυβέρνηση, όσο άπραγη και άβουλη, αυτό που νοιάζει πρωτίστως και αυτό που της δίνει το τελικό προβάδισμα, είναι ο αρχηγός της να συμβαδίζει με τα βασιλικά πρότυπα διακυβέρνησης, με τα οποία ποτίστηκε η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος στην πιο τρυφερή της ηλικία. Με λίγα λόγια:

– Να έχει οικογένεια και παιδιά – διαδόχους (άλλωστε αυτός είναι ο κλασσικός τρόπος εύρεσης αρχηγού μεγάλου κόμματος).

– Να είναι απρόσιτος (αυλή, αυλικοί, φίλοι, «φίλοι», έμπιστοι, «αυτοί που πίνει τον πρωινό του καφέ» – έλεος, τι άλλο θ’ ακούσουμε δηλαδή).

– Να είναι ακριβοθώρητος (να καίγεται ο κώλος μας και αυτός να εμφανίζεται μια στο τόσο, κι αυτό σε τίποτα συλλόγους γυναικών μιλώντας πλάγια για την επικαιρότητα, με πυγμή όμως – χαχ).

– Να διαψεύδει γενικώς (εννοείται όχι ο ίδιος) και αορίστως, ενώ όταν διαψεύδεται να κάνει τον κινέζο (βλέπε απρόσιτος και εννοείται όχι ο ίδιος, πάλι).

Έτσι, σε κάθε αναφορά στην κυβέρνηση όλοι σιχτιρίζουν ως είθισται, ενώ σε κάθε αναφορά στο πρόσωπο του πρωθυπουργού όλοι έχουν να σου αντιτάξουν:
«Οικογενειάρχης», «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», «λαϊκός», «δεν προκάλεσε ποτέ με την προσωπική του ζωή», «σεμνός», «θρήσκος», «οι γύρω του τα φταίνε».

Και λες, πόσο μαλάκες είστε; Ας είναι και ο άγιος Ονούφριος, χέστηκα. Οι επιλογές κάποιου δηλαδή δεν καθορίζουν καθόλου το ποιος είναι; Άμα δηλαδή εγώ προσλάβω έναν δολοφόνο, δεν θα έχω συμμετοχή στο έγκλημα; Μα τι λογική είναι αυτή; Μας έχει πηδήξει πατόκορφα αυτός ο άγιος άνθρωπος με τις κωλοεπιλογές του και την απραξία του, τι ακόμη χρειάζεται να γίνει δηλαδή για να κόψει έστω έναν κώλο*;

Σε όλους όσους μου λένε αυτές τις μέρες για την καλοσύνη του μπούλη και του κάθε μπούλη (που όμως ξεχειλίζουν τα μπατζάκια του από δύναμη), έχω να πω πως ρε ‘σεις, αναλογιστείτε επιτέλους τις εξουσίες που έχει στα χέρια του και πείτε μου αν εσείς στη θέση του θα είχατε κάποιον ενδοιασμό ή θα σας έπιαναν οι καλωσύνες να τις ασκήσετε, όταν μιλάμε για εγκληματίες!

Δε μπορεί δηλαδή να κρίνεις έναν μάγειρα από το πόσο βρώμικη είναι η ποδιά του! Δεν λέγεται κάποιος «οικογενειάρχης» μόνο και μόνο επειδή δεν έχει σκάσει ροζ σκάνδαλο με την πάρτη του, έχει κι άλλα πράγματα η οικογένεια ξέρετε. Δεν λέγεται κάποιος «χαμηλών τόνων», «ευγενικός», και «σεμνός» όταν βγάζει τον σκασμό ενώ θα έπρεπε να μας έχει πάρει τ’ αφτιά με τις φωνές του. Δε λέγεται κάποιος «λαϊκός» επειδή τον είδες να τρώει σουβλάκια στου Μπαιρακτάρη, ούτε «θρήσκος» όταν κάνει την κότα στο παπαδαριό. Κυρίως όμως, δεν μπορείς να πεις «οι γύρω του τα φταίνε» για τον πολύ απλό λόγο ότι οι γύρω του είναι ΔΙΚΗ ΤΟΥ επιλογή και ο ίδιος είναι ΠΑΝΩ από αυτούς.

[Μπορεί δηλαδή να είσαστε πολύ μαλάκες όσοι ψηφίσατε αυτόν και αυτούς τους «γύρω» του αλλά δεν μπορώ να σας κατηγορήσω ότι είδατε εγκλήματα και ενώ μπορούσατε να πιάσετε τα λαμόγια, εσείς κάνατε τους σεμνούς – οικογενειάρχες – χαμηλών – τόνων]

*ξέρω ότι μιλάω στον βρόντο αφού ο επόμενος βουλευτικός κώλος – έδρα θα τον στείλει καπάκια σε εκλογές, οπότε να ‘χαμε να λέγαμε.

P.s. : Και αυτή ήτο η ταπεινή μου συμμετοχή στο κάλεσμα βοήθειας ενός συμπλόγκερ. Anytime dude.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Politics, Uncategorized | 46 Σχόλια »

(ξανά) FTOY!

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 21, 2008


Θα το ξέχναγα… 🙂


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Metablogging, Uncategorized | 1 Comment »

ΠΟΥ ΛΕΣ ΦΙΛΑΡΑΚΙ….

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκέμβριος 23, 2007



Κι έχεις κι απ΄την άλλη κάτι μια χαρά παιδιά, να κάθονται να στενοχωριούνται για βλακείες!

Άντε ρε που θα ντραπείς κιόλας. Σιγά που φταις εσύ, άμα δεν παίζει φράγκο. Ο πρώτος είσαι; Άσε που είσαι σίγουρος δηλαδή ότι η κοπέλα είναι μαζί σου για τα προσόντα σου και όχι για την τσέπη. Λίγο το ΄χεις αυτό δηλαδή; Θα δεις, θα γυρίσει ο τροχός και του χρόνου τέτοια εποχή θα τρέχουμε στα Άσπρεν για σκι.

(ναι, ξέρω παρηγοριά στον άρρωστο, αλλά δεν μου ΄ρχεται κάτι πιο έξυπνο, ακόμα στον πρώτο φραπέ είμαι)

Αντείτε ρε σκουλήκια να πείτε μια καλή κουβέντα στο παιδί που κάθεται και σκάει για χαζομάρες, μέρες πούναι! 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Metablogging, Uncategorized | Leave a Comment »

FUCK OFF ALIENS

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκέμβριος 11, 2007



Ένα χρόνο πριν, είχα γανιάσει να τα γράφω και στα αγγλικά και στα ελληνικά και σε κάθε ευκαιρία. Όλοι μας δηλαδή. Ήταν πολύ σουρεάλ ρε παιδάκι μου αυτό που είχε συμβεί στον Αντώνη και ακόμη πιο σουρεάλ η ευθιξία του Λιακόπουλου όταν ας πούμε καθημερινά μέχρι σήμερα, λέει τέτοιες μαλακίες, που αν η επιστημονική κοινότητα είχε λίγη τσίπα, θα έπρεπε να τρώει τις μηνύσεις βροχή.

Είχε γίνει μεγάλο τζέρτζελο τότε, γελάσαμε, το κοροιδέψαμε και περιμέναμε να το μαζέψουν. Αρχίδια. Γιατί μπορεί εσύ να είσαι ψωνάρα του κερατά και να μηνύεις δεξιά αριστερά αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει από πάνω ένας σοβαρός να σου πει το λογικό: Πού πα ρε καραμήτρο; Γίνεται ρε εξωγήινε να μηνύσεις κάποιον για τα link του ή την αυτόματη αποδελτίωση του blog του;

Γίνεται μια χαρά, του είπαν. Έδεσαν τον Αντώνη, τον έτρεχαν στα τμήματα, κατέσχεσαν τον σκληρό της ιντερνετικής δουλειάς του κι άντε να βρεις δίκιο μετά, όταν ο πιο προχώ μπάτσος της εποχής μας, το μόνο που ξέρει από νετ είναι googlesearch: poutanakia kai vyzares.

Και μεθαύριο είναι η δίκη. Στ΄αλήθεια δηλαδή. Και δεν ζεις ούτε στην Τουρκία, ούτε στην Κίνα ούτε στο Ιράκ. Στην Ελλάδα. Κι ο μηνυτής έχει το θράσσος να κάνει και βιντεάκια απευθυνόμενος στο κοινό του internet λες και μιλάει ο πρωθυπουργός ενώ αμέσως μετά θριαμβολογεί από τηλεοράσεως για τα hits του στο youtube. Αλλά είναι και άσχετος. Πού να πάει το μυαλό του ότι τα hits στο internet συνήθως δεν είναι ψήφοι, αλλά ντομάτες.

Για μένα δεν έχει καμία σημασία αν ο Αντώνης δικαιωθεί την Παρασκευή ή όχι. Δηλαδή έχει, αλλά τη μεγάλη φόλα την έφαγε, ενώ όλοι μας πια, έχουμε ξενερώσει άπειρα με το πόσο εκτεθειμένοι είμαστε εδώ μέσα. Είναι σαν να ερχόσουν στο ψιλικατζίδικο και να μου έχωνες μήνυση επειδή τα γαριδάκια είναι ανθιυγιεινά. Και να ερχόταν μετά το υγιειονομικό και να μου έκλεινε το μαγαζί για ένα χρόνο, μέχρι να αποφασίσει ο δικαστής. Κι όλα αυτά επειδή το γαριδοεργοστάσιο ήταν πολυεθνική και δεν μπορούσες ούτε τσικ να του κάνεις. Ε, θα με ένοιαζε μετά αν θα κέρδιζα τη δίκη; Μετά από τόση ηλιθιότητα, ανεργία και ξεφτίλα;

Ο Τσιπρόπουλος, με την κατάσχεση του υπολογιστή του έχασε την δουλειά του, την επιδότηση και την ησυχία του. Γιατί θίχτηκε λέει ο τύπος! Από πράγματα που έγραφε κάποιος άλλος φυσικά. Αλλά εκείνος τον Αντώνη μπορούσε να πλήξει γιατί ο funel που ήταν ο στόχος επειδή τον σατίριζε, ευτυχώς προστατευόταν από νόμους σύγχρονης χώρας και όχι του εξωγηινιστάν.
Λοιπόν, Αντώνη έχω να σου πω τα εξής: Μακριά από το ελληνικό internet η επόμενη δουλειά σου. Όσο πιο μακριά μπορείς. Στήσε έναν σέρβερ στον Βόρειο Πόλο και βάρα από ΄κει. Οι πολικές αρκούδες είναι πολύ πιο ασφαλείς από τους εξωγήινους της χώρας σου.

Όσοι μπορείτε να παραστείτε, η δίκη γίνεται την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, διαβάστε το κείμενο του Αντώνη για λεπτομέρειες.

Οι υπόλοιποι, υπογράψτε εδώ. Έτσι, για το θεαθήναι προφανώς, αφού είμαστε ακόμα εδώ και συζητάμε έναν ολόκληρο χρόνο μετά, πώς θα αθωωθεί ένας άνθρωπος για τα link του!!!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Metablogging, Politics, Uncategorized | 58 Σχόλια »

ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 4, 2007



Έχω καρακατακουφαθεί με το μένος εναντίον στις κάμερες των δρόμων. Έχουν ξεσηκωθεί όλοι και φωνάζουν για τα προσωπικά τους δεδομένα. Είναι λέει παράνομο να πας σε πορεία και να σε καταγράψουν. Είναι παράνομο να σπας μια βιτρίνα ή να πετάς μια μολότωφ και να ξέρουν ποιός είσαι. Είναι καλύτερα να μείνουμε όπως είμαστε. Να πηγαίνεις δηλαδή στις διαδηλώσεις, να μπαίνουν οι «κουκουλοφόροι», να τα κάνουν πουτάνα, να σπάνε μαγαζιά και μετά να γράφεις σεντονάρες και να ρίχνεις ηλεκτρονικές υπογραφές μπας και αποφυλακιστεί ο Παναγιωτάκης με τα πράσινα παπούτσια που ήταν αθώος και που μεταξύ μας, αν δεν ήταν εκείνος ο χριστιανός με την καμερούλα ακόμα στην ψειρού θα ‘τανε.

Και δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά έχεις μετά τα λαμόγια τους δεξιούς και τα βάζουν με τις διαδηλώσεις, το μόνο πραγματικό δικαίωμα που μας έμεινε, αυτό της διαμαρτυρίας. Κι έχεις και τα άλλα λαμόγια τα αριστερά απολιθώματα να ξεσκίζονται στα κλισέ περί αστυνομοκρατίας και άλλα τραγικά. Λες και οι κάμερες θα είναι επιλεκτικές. Λες και μας έπεσε άσχημα που έπιασε η κάμερα τον μπάτσο που βάραγε ζαρτινιέρες.

Και τα λέτε όλα αυτά στην εποχή μας; Από πού κι ως πού οι κάμερες είναι καταπάτηση των προσωπικών δεδομένων ρε παιδιά; Ποιών προσωπικών δεδομένων; Των δικών μας δεδομένων ας πούμε, που δημοσιεύουμε εντελώς από μόνοι μας στο νετ; Των δεδομένων των άλλων, που βγάζουμε τραβώντας βιντεάκια απ΄όπου λάχει, (χωρίς να ρωτήσουμε φυσικά κανέναν) στο youtube; Των δεδομένων που γράφουμε στα παπάρια μας όταν είναι να καταγγείλουμε ανώνυμα; Των δεδομένων που όταν τα καταγγέλουν οι «απλοί άνθρωποι» είναι «ελευθερία λόγου» αλλά όταν τα καταγγέλει οποιοσδήποτε άλλος είναι «καταπάτηση προσωπικών δεδομένων»;

Και για πείτε μου ρε ΄σεις, χωρίς κάτι ωραιότατες καμερούλες πώς θα βγαίνατε να σκίζεστε για ΄κεινα τα καλόπαιδα τους μπάτσους που βασάνιζαν τους φυλακισμένους; Για τον μαλάκα που βασάνιζε το σκυλάκι και έγινε πανελλαδικά ρόμπα; Καταπατήσατε ή όχι τα προσωπικά δεδομένα της αστυνομικίνας που έγλυφε την μπανάνα στο αστυνομικό τμήμα; Ποιός από εσάς βγήκε να πει ότι όλα αυτά είναι παράνομα τότε;

Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα τί μας βολεύει ή τί πρεσβεύουμε. Γιατί είναι φυσικό το εθνίκι να είναι μόνιμα υπέρ της αστυνομοκρατίας και το κουμούνι κατά αλλά εγώ, σαν εργαζόμενη θέλω στην επόμενη διαδήλωση να πάω, να σηκώσω το πανό μου, να φωνάξω όσο γουστάρω και να χρησιμοποιήσω το τελευταίο μέσο πίεσης που έχω, χωρίς να φοβάμαι να δείξω τη φάτσα μου, να πω το όνομά μου, χωρίς να φοβάμαι ούτε τα λαμόγια που θα σπάνε βιτρίνες, ούτε τα άλλα λαμόγια που θα σπάνε κόσμο στο ξύλο.

Το χειρότερο επιχείρημα, είναι αυτό του «μεγάλου αδελφού». Ότι δηλαδή πάμε να γίνουμε μια ανελεύθερη κοινωνία που θα παρακολουθείται από παντού και που δεν θα είμαστε ελεύθεροι να λειτουργούμε ως πολίτες. Θα σηκώνομαι δηλαδή το πρωί, θα παίρνω το λεωφορειάκι μου, το μετρό μου, θα τραβάω διακόσια μέτρα ποδαρόδρομο, θα δουλεύω, θα σχολάω, θα γυρίζω σπίτι μου, θα βγαίνω το βράδι για κάνα ποτάκι και όοοολο αυτό θα παρακολουθείται; Τεχνικά ΔΕΝ γίνεται να παρακολουθείται αλλά οκ, μη σας βραχυκυκλώσω παραπάνω, γιατί τα προφανή έχουν καταντήσει επιστημονική φαντασία για όσους βαράνε το πουλάκι τους είτε προς τα δεξιά είτε προς τ΄αριστερά.

Όσοι θέλετε να καταργηθούν οι κάμερες, να ζητήσετε να καταργηθεί και το youtube και τα blogs και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, όλο το internet. Αλλιώς βάσει της δικής σας λογικής, είστε υποκριτές και ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Politics, Uncategorized | 142 Σχόλια »

ΨΗΦΙΑΚΟ ΧΑΣΜΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 18, 2007


Ως μέλος του ψηφιακού κόσμου και γνωρίζοντας ελάχιστα από τεχνολογία και internet, η ζωή, οι γνώσεις, ο τρόπος σκέψης μου, έχει αλλάξει οριστικά. Συναναστρεφόμενη με ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από τον ψηφιακό κόσμο, είναι φορές που αισθάνομαι ότι μιλάμε άλλη γλώσσα (στην καλύτερη).

Το γνωστό «χάσμα γενεών» όπως το ξέραμε ως τώρα, είναι τίποτα μπροστά στην μαύρη τρύπα που έχει ανοίξει το ψηφιακό χάσμα. Μία τρύπα που δεν λογίζει εθνικότητες, γλώσσες, κουλτούρες και άλλα κοινά χαρακτηριστικά που σε όλα τα γνωστά χάσματα είναι το κοινό σημείο αναφοράς.

Το ψηφιακό χάσμα χωρίζει αμείλικτα στα δύο, διότι αφορά ασύμβατους ανθρώπους που κινούνται σε εντελώς διαφορετικές ταχύτητες. Σχεδόν σε άλλους κόσμους.

Η Μ13, τα λέει καταπληκτικά.

Τα σχόλιά σας εκεί (κλικ).


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Metablogging, Philosophy, Uncategorized | Leave a Comment »

BLOG ATTRACTION DAY

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 15, 2007



Πολλές φορές τα απλά και καθημερινά, αυτά που σου τρυπάνε το μυαλό απ΄το πρωί ως το βράδι αφήνοντας την καρδιά μισή, τα μάτια σχεδόν κλειστά από την κούραση και το άγχος, δεν δίνουν περιθώριο για τα μεγάλα. Απλά μεγενθύνουν τη θλίψη, καταστρέφουν την ελπίδα, τσακίζουν τα γόνατα αλλά δυστυχώς, έρχονται δεύτερα.

Η γενιά του καναπέ αποχαυνωμένη παρατηρεί και δέχεται παθητικά τις καταστροφές, λένε. Κανείς όμως δεν αναρρωτήθηκε γιατί λέγεται γενιά του καναπέ. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι οι περισσότεροι σωριαζόμαστε σαν ξύλα στους καναπέδες γιατί δεν έχουμε κουράγιο ούτε τα ρούχα να βγάλουμε μπας και συρθούμε στο κρεβάτι να κοιμηθούμε μια φορά σαν άνθρωποι. Στον καναπέ. Εκεί προφταίνουμε να σωριαστούμε.

Ακόμα αντηχούν οι φωνές τους στ΄αφτιά: να τρέξεις, να σώσεις, να δράσεις… και οι δικαιολογίες σου, τους φαίνονται τόσο πολύ ποταπές. Γιατί πρέπει να πληρώσεις το ρεύμα, γιατί δεν έχεις αυτοκίνητο να τρέξεις, δεν έχεις το ενοίκιο, χρωστάς τόσα δάνεια, δεν μπορείς να πάρεις άδεια απ΄τη δουλειά. Ξεφτίλα. Σε κοιτούν περιφρονητικά και όλα αυτά που συνεχίζουν να σου τρυπάνε το κρανίο, όλα αυτά που καλείσαι να καλύψεις για να περισώσεις ό,τι μπορείς από την αξιοπρέπειά σου, ξαφνικά είναι τόσο πολύ φτηνά και άκομψα μπροστά στη σωτηρία του κόσμου. Αλλά είναι η αλήθεια. Η ηλίθια και πεζή αλήθεια σου.

Και γράφεις. Όσο μπορείς και όποτε μπορείς. Για να τα πεις, να καταγραφούν, να ξεσπαθώσεις. Να ξεκαθαρρίσεις ότι δεν θέλεις τέτοια ζωή, δεν θέλεις τόσα δεινά στον κόσμο, δεν τα διάλεξες γαμώ το κέρατό σου! Και πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι΄αυτά παρά μόνο ν΄αγοράσεις μια κωλογλάστρα ή να αλλάξεις τις λάμπες του σπιτιού με οικολογικές. Αυτό μόνο. Αυτό.

Και τώρα σου ζητούν μπανεράκια και καμπάνιες και ημέρες περιβάλλοντος και άλλα ανατρεπτικά. Κι εσύ ντρέπεσαι πιο πολύ που κάνανε την ανημπόρια σου κίνημα και επανάσταση. Έφτασε η εποχή, αυτοί που μπορούν στ΄αλήθεια να τρέξουν, να σε μιμούνται στην απραξία από μόδα. Έφτασαν να θεωρούνται δράση τα ντροπιαστικά που κάνεις επειδή δεν μπορείς τα παραπάνω. Έφτασε να φτάνει ένα μπάνερ για όλα. Κατά παραγγελία. Και θα σώσεις τον κόσμο, λένε. Ποιό κόσμο ρε μαλάκες; Εδώ που φτάσαμε είναι πολυτέλεια να καταφέρω να σώσω τον εαυτό μου.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Metablogging, Uncategorized | 53 Σχόλια »

Ο ΜΙΣΟΚΩΛΑΚΗΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 12, 2007



Όταν με ρωτούσαν μικρή ποιό είναι το αγαπημένο μου παραμύθι, έλεγα καμιά Σταχτομπούτα, τίποτα Χιονάτες και γενικά ό,τι μέινστριμ και πολίτικαλ κορέκτ ήταν στην μόδα, γιατί το αγαπημένο μου παραμύθι δεν μπορούσα να το ξεστομίσω. Δηλαδή, μια χαρά μπορούσα αλλά μετά τις πρώτες χαστούκες ή τα κοροιδευτικά γέλια, αποφάσισα ότι ο εγκέφαλος της γιαγιάς ήταν πολύ διεστραμμένος για να εφεύρει τον «Μισοκωλάκη» και να με κάνει ρεζίλι όπου βρεθώ κι όπου σταθώ.

Αφού το είχα ακούσει εκατοντάδες φορές σε ό,τι παραλλαγή και με όση σάλτσα μπορείτε να φανταστείτε είπα, δεσποινίδα πια, να το αφήσω πίσω μου για πάντα. Τα παιδικά μας χρόνια πρέπει να είναι γεμάτα ζαχαρένιες, συννεφένιες αναμνήσεις και να συνδέονται με παραμύθια γεμάτα βασιλοπούλες, κακιές μάγισσες, καλές νεράιδες και όχι… κώλους. Πέρασαν τα χρόνια και το ξέχασα.

Λίγο καιρό πριν ένα φιλαράκι ανέβασε μια συνέντευξή του στο μπλογκάκι του και εκεί που λέω α, την ψωνάρα για να δούμε τί είπε να κουτσομπολέψουμε μετά, διαβάζω αυτό:


“Ποιον είχατε πρότυπο όταν είσαστε παιδί;
Το Μισοκωλάκι, ο ήρωας ενός μυκονιάτικου παραμυθιού”


Έμεινα Κάγκελο!!! Ο Μισοκωλάκης ήταν κατάδικός μου, απόρροια του διεστραμμένου μυαλού της γιαγιάς μου… ή μήπως όχι; Ένοιωσα τόσο πολύ χαρούμενη για τον φίλο μου, πρώτα πρώτα για το θάρρος του να πει την απαγορευμένη λέξη του παραμυθιού – ταμπού και δεύτερον θα το ξανάκουγα που το ΄χα μισοξεχάσει! Του ‘γραψα ένα ξετρελαμένο σχόλιο και περίμενα να μου γράψει το παραμύθι. Περίμενα… περίμενα….

Και μου ΄στειλε ένα τούβλο. Πέταξα απ΄τη χαρά μου! Ένα χορταστικότατο βιβλίο ΝΑ! με δυό cd παρακαλώ, γεμάτο παραμύθια, όλα ανθρώπινα, γήινα και ικανοποιητικά σπλάτερ. Ονομάζεται «Λουδοβίκου Ρουσέλ – Παραμύθια της Μυκόνου» που το έχει επιμεληθεί ο Παναγιώτης Κουσαθανάς από τις εκδόσεις Ίνδικτος. Έχει μέσα δύο ολόκληρες βέρσιον του Μισοκωλάκη μου κι ένα σωρό άλλα πανέμορφα παραμύθια στην Μυκονιάτη διάλεκτο (έχει και γλωσσάρι) καθώς και όλη την ιστορία του φιλέλληνα Γάλλου Ρουσέλ που τα συγκέντρωσε και τα διέσωσε όταν είχε επισκεφτεί τη Μύκονο, για να βρεθούν τώρα στα χέρια μου με την επιμέλεια και σημειώσεις του Παναγιώτη Κουσαθανά.

Ξεκινώντας να διαβάζω το βιβλίο, η απορία μου παρέμενε όμως. Αν η γιαγιά μου, που ήταν απ΄τη Σύρο ήξερε τον Μισοκωλάκη, πώς γίνεται να είναι «Μυκονιάτικο Παραμύθι»; Ε, λοιπόν η εξήγηση είναι απλή. Τα παλιά τα χρόνια, μιλάμε πολύ πριν τις τηλεοράσεις, υπήρχαν κάτι τύποι που γύριζαν από τόπο σε τόπο λέγοντας παραμύθια και κερδίζοντας έτσι τα προς το ζην. Κάπως έτσι διαδίδονταν και περνούσαν από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, χωρίς λογοκρισία και επιρροές από παραμύθια άλλων χωρών, φτάνοντας έτσι από κάποιους παραμυθάδες στην Σύρο στ΄αφτιά της γιαγιάς μου και μετά σ΄εμένα.

Το παραμύθι μου είναι τελικά παμπάλαιο και ταξίδεψε πολύ για να το αφήσω να ξεχαστεί λοιπόν. Πάρτε μια ιδέα, στην αυθεντική διάλεκτο φυσικά:

“Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια γριά κι ένας γέρος. Η γριά ήτανε πολύ τεμπέλα κι ούλη μέρα ήκου’ες από τ’ς δύο το ίδιο βιολί:
-Σκούπισε, γέρο.
-Σκούπισε, γριά.
Κι αλέστα τα ίδια:
-Σκούπισε γέρο.
-Σκούπισε, γριά.
Μια μέρα, εκεί που εσκούπιζεν ο γέρος βρίσκει ένα μπενταράκι. Η γριά εζηλέψενε και την άλλη μέρα πιάνει το φρόκαλο για να σκουπίσ’ και βρίσκει ένα εικοσαράκι.
-Τί να πάρομε γέρο, με τα λεφτά που βρήκαμε;
-Αν πάρομε, γριά μου, λαχανάκια, θα ρίξομε τα φυλλαράκια. Αν πάρομε ψαράκια, θα ρίξομε τα κοκκαλάκια. Αν πάρομε αχινουδάκια, θα ρίξομε τα αγκαθάκια. Αν πάρομε φυστικάκια, θα πετάξομε τα μισά. Εγώ λέου, γριά, ν’αγοράσομε κουκκάκια.
-Καλά τα λες γέρο.
Πά’ η γριά, αγοράζ’ εφτά κουκκάκια. Την ώρα που τα ‘χενε και τα ξεφ’τίλεζενε στο νταβά, λέει του γέρου:
-Ε, και να ‘χαμε, γέρο μου, τόσα παιδάκια όσα κουκκάκια έχει ο νταβάς!
Δεν προφταίνει να τα πει και, να, και παρουσιάζονται μπροστά τωνε έξε παιδάκια σαν τα κρύα νερά, και μαζί κι ένα Μισοκωλάκι. Το Μισοκωλάκι ήτανε το στερνό μισό κουκκάκι που ξεφ’τίλιζεν’ η γριά.”

Το παραμύθι συνεχίζει με τη Μαριωρή που ήθελε με λίγα λόγια να πηδήξει τον Μισοκωλάκι κι αυτό είναι κάτι που κατάλαβα τώρα (η γιαγιά έλεγε «κουτουπώσει» κι εγώ νόμιζα ότι θα τον πλάκωνε στις μάπες) και το αγαπημένο μου κομμάτι είναι όταν μετά από μια σελίδα περιπέτειες, ο Μισοκωλάκης για να γλιτώσει από την Μαριωρή ανέβηκε ψηλά στη στέγη:

“-Μισοκωλά-α-α-ακι, Μισοκωλά-α-α-ακι, δεν κατεβαίνεις να φάμε, που ‘χω όμορφο φαί στο ‘σ’κάλ;
-Και γιατί δεν ανεβαίνεις εσύ εδώ που ‘ναι πιο ωραία, κερά-Μαριωρή;
-Είνταμ’ω’ν’ ανέβω, Μισοκωλάκι, που ‘μαι γριά κι ανήμπορη και μονομάτα;
-Βάλε χίλια-δυό ‘σ’κάλια, το ΄να πάνω στ΄άλλο, και θ΄ανέβεις.
Βάνει η κερα Μαριωρή τα ‘σ΄κάλια, πα’να σκαρφαλώσ’, πάρ΄τηνε χάμω! Πάνε και τα ΄σ΄κάλια εχτός κάνα-δύο, θρύβουλα γενήκανε.

-Πέ’μου, είνταμ’ω’ν’ ανέβω, Μισοκωλάκι, που ‘μαι γρια και άρρωστ’.
-Βάλε χίλια-δυό κουτάλια, το ‘να πάνω στ΄άλλο, και σκαρφάλωσε κερά-Μαριωρή.
Βαν’ η γρουσούζα η Μαριωρή τα κουτάλια,ξαναπέφτ’ και γένεται σουρός-κουβάρ’.
-Είνταμ’ω΄ν΄ανεβώ, Μισοκωλάκι, που ΄μαι γριά κι αδύναμη;
-Βάλε χίλια-δυό μαχαίρια, καλά ακονισμένα, το ‘να πάνω στ΄άλλο κι ανέβα.
Βάν’ η Μαριωρή τα μαχαίρια, πά’νά σκαρφαλώσει, βροντιέται χάμω και την κάνουν τα μαχαίρια λειανά λειανά κομμάτια»

Η Μαριωρή γίνεται χίλια κομμάτια έχοντας περάσει όλα αυτά τα βασανιστήρια που η γιαγιά βλέποντας τα γέλια μας σε κάθε προσπάθειά της να ανέβει στην στέγη, πρόσθετε και μια καινούργια δοκιμασία. Εκτός από τα τσουκάλια, τα κουτάλια και τα μαχαίρια, πρόσθετε και πηρούνια και καρφίτσες, ενώ το μάγκνουμ της ήταν πάντα τα πυρωμένα τούβλα. Όσο πιο σακατεμένη η Μαριωρή τόσο πιο πολύ γυαλίζανε τα μάτια μας στο «ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα».

Άει σιχτήρ, θα βάλω τη γιαγιά να μου το ξαναπεί.-

Δημήτρη και Φραντζέσκα, ευχαριστώ πολύ. 🙂


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Memories, Metablogging, Uncategorized | 31 Σχόλια »

F.Y. I. (5)

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 8, 2007


Ενίοτε όταν η μυαλουδάρα μου έχει ανάγκη ανάπαυσης, ασχολούμαι επαγγελματικά και με τη μαγειρική (κλικ).

νιανιανιανιααααααααααααα 🙂

p.s. όποιος δεν διαβάζει τις ιστορίες του Σάκη από τον Παύλο, χάνει.-


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Silly, Uncategorized | Leave a Comment »

ΖΗΤΩ Η ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 11, 2007



... και οι τσίφτηδες που έφτιαξαν τις φανέλες* που θα μου πείτε εμένα ότι δεν ξέρω από ντιζάνια και γραφιστοτέτοια.

*με comic sans φυσικά.-    🙂


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Philosophy, Uncategorized | 27 Σχόλια »

ΠΡΟΒΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 30, 2007



Τα κοκόρια έδωσαν για άλλη μια φορά μια πολύ γαμιστερή ιδέα. Με την έξυπνη πρότασή τους να ιδιωτικοποιηθούν τα δάση, η ανοιχτή θάλασσα, η ρύπανση και οι φυσικοί πόροι, θα ΄σκαγα αν δεν πήγαινα παραπέρα τέτοια θεωριάρα για να βρεθούν κι άλλες λύσεις για το καλό μας (sic)*.

[Η πρότασή τους με λίγα λόγια, είναι πως για να «σωθεί» το περιβάλλον, πρέπει κάποιοι να είναι ιδιοκτήτες των δασών για να τα προσέχουν, πρέπει να κάνουμε τη θάλασσα κομματάκια και να την πουλήσουμε στους «σωστούς»** ανθρώπους, πρέπει κάποιοι να αγοράσουν τα δικαιώματα ρύπανσης και όποιος ξεπερνάει τα φυσιολογικά όρια να εισπράτουν τα πρόστιμα κ.τ.λ. Με λίγα λόγια όσοι δεν έχουν φράγκα την μπούτσισαν αλλά αυτό το λέμε «ελευθερία» και φιλελευθερισμό (και άμα το είπε ο Φρήντμαν ή πώς τον λένε, σημαίνει ότι έχει διαβάσει ένα πάκο βιβλιοθήκες και άρα προσκυνάμε και ποια είμαι εγώ να τον αμφισβητήσω αφού για όλα έχει μια θεωρία με κάτι προβατάκια που βόσκουν στο χωράφι του γείτονα και προκαλούν εξωτερικότητες και κάτι άλλα δύσκολα που άμα οι τσοπάνηδες ήταν ένα τσικ φιλελεύθεροι, χρυσάφι θα πουλάγανε τα πνευματικά δικαιώματα για να μπορεί ο πάσα Φρήντμαν να χρησιμοποιεί τα προβατάκια τους στα οικονομικά του πειράματα)]

Έτσι λοιπόν θέλοντας πάντα στο –πολύ- βάθος του μυαλού μας να βοηθήσουμε το περιβάλλον θα έπρεπε ιδανικά να ξεκινήσουμε από τα συναισθήματα. Αυτά τα φταίνε όλα. Και για να παρουσιάσω τη φιλελεύθερη πρότασή μου αρκετά φιλελευθεριακά, θα σας το πω με… προβατάκια. Ακολουθεί προβατοοικονομικό μοντέλο:

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δύο φάρμες, τη φάρμα Α και τη φάρμα Β με δέκα πρόβατα έκαστη. Στη φάρμα Α τα δύο προβατάκια είναι λυπημένα γιατί η μάνα τους εξαφανίστηκε, τα άλλα δύο είναι καρακαταχαρούμενα γιατί μόλις χλαπακιάσανε ένα λιβάδι χόρτα, τα δύο είναι ταπηροκρανιασμένα γιατί τα προηγούμενα δεν τους άφησαν ούτε φούντα γρασιδάκι, τα άλλα δύο βαριούνται και τα τελευταία δύο είναι αγχωμένα γιατί η πόρτα του στάβλου έκλεισε και αυτό στο μυαλό ενός προβάτου σημαίνει ανελέητο κούρεμα. Ο τσοπάνης της φάρμας Α, τα χρωματίζει ανάλογα τα συναισθήματά τους. Στη φάρμα Β έχουμε τα ίδια συναισθήματα αλλά ο τσοπάνης παίζει τη φλογέρα του και τα ΄χει γραμμένα.

Το Προιόν που αναμένεται από τα πρόβατα είναι μπόλικο αφράτο μαλλί. Οι επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα χαρούμενα πρόβατα παράγουν 80% περισσότερο μαλλί οπότε ο ιδιοκτήτης της φάρμας Α, φροντίζει να καλύψει τις ανάγκες τους και να τα κάνει όλα χαρούμενα με ecstasy. Ο ιδιοκτήτης της φάρμας Β, συνεχίζει να τα ΄χει γραμμένα. Αποτέλεσμα; Ο νικητής είναι ο πρώτος τσοπάνης με 80% παραπάνω μαλλί (και φυσικά ένα τσικ παραπάνω κόστος γιατί τα ecstasy δεν πλησιάζονται πια τα ρημάδια).
Καλό εεεεεεε;;;;

Τα κομμούνια της παρέας, παρόλο που θα παραδεχτούν τον θρίαμβο του προβατοοικονομικού μοντέλου μου, εντούτοις θα αρχίσουν τις γνωστές πίπες: «και δηλαδή τι σχέση έχει όλο αυτό με τη διάσωση του περιβάλλοντος;» Μα τι πεζοί που είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τεσπα, αφού θυμήσω ότι όλα γίνονται για το καλό-μας και ότι στο –πολύ- βάθος του μυαλού μου αυτό σκέφτηκα πρώτο, ας σας κάνω τη χάρη να σας απαντήσω αφού δεν σας κόφτει παραπέρα. Ετοιμαστείτε να καταρίψουμε μεμιάς κάθε δυσπιστία και να είστε σίγουροι ότι από αύριο όλοι θα κουμπωνόμαστε φιλελεύθερα:

Μα ρε βλήτα, αν όλοι οι τσοπάνηδες έβγαζαν 80% παραπάνω λεφτά, τουτέστιν – για να πάμε στους ανθρώπους – αν όλα τα πρόβατα προσφέραμε 80% περισσότερο Προιόν στους ιδιοκτήτες μας και είμασταν και καρακαταχαρούμενοι, ποιος το χέζει το περιβάλλον;

[Είμαι σίγουρη ότι αυτά δεν ήταν δύσκολο να τα ΄χε σκεφτεί κι ο Φρήντμαν αλλά οι φιλελεύθεροι έχουν ένα θεματάκι με τους λογικούς συνειρμούς γενικότερα. Λένε κάτι ουάου και άμα το πάρεις και το προχωρήσεις σε σούπερ ουάου, κολλάνε σε ηθικές και μαλακίες. Ή είσαι φιλελεύθερος ή δεν είσαι! Άμα δηλαδή ο απώτερος σκοπός σου είναι το Κέρδος και η Ελευθερία πάνω σε Πρόβατα, δεν έχεις κανένα λόγο να ασχοληθείς με το ευ ζειν των Προβάτων μόνο και μόνο για να λέγεσαι Άνθρωπος. Αυτά είναι παλαιολιθικά πράγματα που άμα δε βαριόμουνα θα ΄σας το ΄κανα κι αυτό προβατάκια να το καταλάβετε] 😀

*καλό μας: ελευθερία στο κέρδος.
**σωστός άνθρωπος: πλούσιος πλην τίμιος (το ‘’πλην’’ κυριολεκτικό).


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Metablogging, Philosophy, Politics, Silly, Uncategorized | 59 Σχόλια »

AD(EVIL)S

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 17, 2007



Υπέπεσα θύμα ενός ακόμη ηλίθιου ταμπού που λέει χονδρικά ότι: α. δεν διαφημίζουμε τη δουλειά μας, β. δεν διαφημίζουμε γενικά, γ. δεν διαφημίζουμε επί πληρωμή και δ. όποιος τα κάνει όλα αυτά είναι πουλημένος, λαμόγιο, μίσθαρνο όργανο των πολυεθνικών και της παγκοσμιοποίησης και γενικά έχει σκοτεινούς σκοπούς.

Με λίγα λόγια, όσοι αναφέρονται σε προιόντα και μάλιστα πολυεθνικών, (πόσο μάλλον αν έχουν κέρδος απ΄αυτά) είναι για φτύσιμο και καρακατασίγουρα δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα στους (αθώους, άσπιλους και αμόλυντους) bloggers. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, στους άνωθι ανήκουν: τα θεματικά blog με αντικείμενο τη δουλειά τους (gadgets, τεχνολογία, βιβλία, διαφήμιση, design κ.τλ.), τα ενημερωτικά blog με ειδήσεις και link (σε εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, προσφορές εντύπων, κ.τ.λ.), τα blogs με πληρωμένες διαφημίσεις, οποιοδήποτε post αφορά προιόντα (αν και άμα αφορά βιβλία, το Κέρδος καταπλακώνεται απ΄την Κουλτούρα και τον Πολιτισμό, οπότε γλιτώνεις το βρισίδι) και γενικά οποιοσδήποτε αναφέρεται σε οτιδήποτε δεν είναι τσάμπα. Εντάξει, προφανώς μιλάμε για το 80% των blogs και posts.

Το μίσος προς τη διαφήμιση γενικότερα έχει όμως μερικά κενά. Αφήστε που είναι αγαπημένο θέμα του Ψαριανού (ανάμεσα στα διαλείματα για… διαφημίσεις) μετά τους παπάδες, τους ταξιτζήδες και τους γαύρους. Εντάξει, έχει άπειρη πλάκα ο τρόπος που τα λέει αλλά τα επιχειρήματά του μηδενικά ή κλισέ, με βασικότερο τα λεφτά που βγάζουν. Έχει πολλά κακά η διαφήμιση και δεν είναι τα φράγκα το πρόβλημά μου.

Η μεγαλύτερή μου ένσταση στη διαφήμιση, είναι η βίαιη επιβολή προτύπων και η υπερβολή. Ντε και καλά να είμαστε όλοι ξερακιανοί, τουλάχιστον ένα πεντόκιλο κάτω από το κανονικό, πετυχημένοι, πλούσιοι και χαρούμενοι, ενώ για να σου πλασάρουν ένα γαμωταμπόν, πρέπει να φας στη μάπα λεπτομέρειες στο μπακγκράουντ, από τί βρακί θα φοράς μέχρι τί χρώμα θα είναι ο καναπές σου. Οι περισσότερες είναι άτοπες, πώς να το κάνουμε; Έτσι λοιπόν, βλέποντας όλη αυτή τη χλίδα και το ψέμα για προιόντα που δεν αξίζουν ή που σε θέλουν να αγωνίζεσαι (συνειδητά ή ασυνείδητα) να ταυτιστείς με το προφίλ που πουλάνε, ήρθε το μίσος προς τις διαφημιστικές.

Το θέμα είναι, ότι το πλασάρισμα των προιόντων μπορεί να αλλάξει γρήγορα και ευκολότατα αλλά μας έφαγαν τα ταμπού, τα κλισέ και η καχυποψία. Εννοώ, ότι προτιμώ χίλιες φορές να μου πει ένας άνθρωπος απλά ότι πήρε την τάδε φωτογραφική μηχανή και είναι σούπερ ή το τάδε λάπτοπ και ήταν πατάτα παρά να τα διαβάζω σε γυαλιστερά διαφημιστικά έντυπα και να νοιώθω σαν να παίζω λόττο κάθε φορά που τα αγοράζω. Προτιμώ χίλιες φορές να συζητήσω για ένα προιόν με άλλους δέκα που το αγόρασαν και να διαβάσω τα reviews και τα σχόλια, παρά να φοβάμαι να ανοίξω κουβέντα μη τυχόν και με πουν «πουλημένη». Βρήκαμε επιτέλους έναν καλύτερο τρόπο να γλιτώσουμε την παραπληροφόρηση αλλά δεν μας αρέσει γιατί… κάποιοι λέει, βγάζουν φράγκα! Ουυυυυυ πουλημένοι!

Πάμε τώρα και στα φράγκα. Πάρτε μερικά ρητορικά ερωτήματα για αρχή: Τι ακριβώς πρόβλημα έχετε με τα blogs που βάζουν διαφημίσεις; Αν υπάρχει ειδικός χώρος γι΄αυτές και η διαφήμιση γίνεται ανοιχτά και όχι «ύπουλα», γιατί είναι λάθος κάποιος που έχει ανάγκη, να βγάζει χρήματα από το blog του; Αν ο διπλανός σας έχει οικονομικό πρόβλημα αλλά ταυτόχρονα έχει ένα πολύ καλό blog, για ποιόν ακριβώς λόγο να αρνηθεί τις διαφημίσεις; Για να μην τον κράξετε; Για να μην χάσει την αξιοπιστία του; Μα, πόσο κακό θα κάνει στην αξιοπιστία του blog μου αν χρησιμοποιώ άβα και όχι π.χ. ρολί; Και τί σημαίνει δηλαδή ότι εμπιστεύεστε αυτά που γράφουμε και θα χάσετε την εμπιστοσύνη σας;

Όλα είναι θέμα κρίσης. Αν έχετε έλλειψη κρίσης, κινδυνεύετε χίλιες φορές περισσότερο από ένα κεκαλυμένο ακροδεξιό post τύπου Καρατζαφέρη παρά από ένα διαφημιστικό μπανεράκι. Και στην τελική, σε όποιον δεν αρέσει ας μην ξαναδιαβάσει. Αν και σε ένα – δύο χρόνια, παίζει να μην υπάρχει blog χωρίς διαφήμιση, απλά είμαστε οι πρώτοι και χρειάζεται να φάμε ένα κάποιο κύμα ηλιθιότητας πριν κάποιοι καταλάβουν ότι δεν είναι αμαρτία να πληρώνεσαι. Το μόνο πρόβλημα με τις διαφημίσεις στα blogs είναι επειδή ακριβώς υπάρχει αυτό το ταμπού, κάποιοι αναγκάζονται να τις κάνουν πλαγίως. Μόνο αν απενοχοποιηθεί η διαφήμιση δεν θα έχουμε πρόβλημα να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Πάμε τώρα και στο αντικείμενο του καθενός μας. Γιατί παρακαλώ είναι οκ για έναν γραφίστα να φτιάξει το λογότυπο της γιούνισεφ και κατάπτυστο για έναν άλλο να φτιάξει το λογότυπο της βόνταφον; Και οι δυό πληρώνονται, απλά έτυχε να έχουν διαφορετικούς πελάτες. Γιατί είναι οκ για έναν περιπτερά να πουλάει το ελληνόραμα π.χ., και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να βάζει link στο αγαπημένο του περιοδικό; Γιατί είναι οκ για έναν διαιτολόγο να μου προτείνει γιαούρτι τάδε και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να γράψει τις μάρκες των προιόντων που προτιμά; Γιατί είναι οκ να μου προτείνει ένας τεχνικός τί μάρκα υπολογιστή και τί software θα πάρω, αλλά είναι λαμογιά να τα διαφημίσει ένας blogger;

Στην πολύ τελική, όλοι διαφήμιση κάνουμε και όλοι καταλήγουμε να «δουλεύουμε» για σατανικές πολυεθνικές. Αν μέχρι τώρα δεν έχω δεχτεί χρήματα για τυχόν αναφορές στο blog μου, αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι εναντίον των παιδιών που το κάνουν. Αν έχεις περάσει οικονομικές φρίκες μαθαίνεις να σέβεσαι και να καταλαβαίνεις λιγάκι τον διπλανό σου.


Τα πάντα είναι θέμα ανθρώπου. Είτε μιλάμε για blogger, είτε για συνάδελφο, είτε για φίλο, αν έχεις να κάνεις με ζώο, δεν υπάρχει τρόπος να τον εμποδίσεις να (σου) κάνει λαμογιά. Αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση είναι η άποψη ότι αν κάποιος πάρει λίγα φράγκα παραπάνω ή ανέβει ένα τσικ μισθολογικά, κατεβαίνει ένα τσικ ανθρωπιάς. Σόρι κιόλας αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας. Ο άφραγκος μαλάκας είναι συνήθως πιο μαλάκας από τον φραγκωμένο. Γιατί ο άφραγκος καίγεται να επιβιώσει. Αν κρίνω από τον εαυτό μου δηλαδή, αν ερχόταν μια πολυεθνική πριν δύο χρόνια και μου έσταζε κάνα πεντοχίλιαρο, ίσως και να το σκεφτόμουν. Φυσικά, ποτέ των ποτών δεν θα διαφήμιζα ινστιντούτα αδυνατίσματος. Ούτε για δέκα μύρια ευρώ. Όχι πως έβγαλα φράγκα τώρα αλλά τουλάχιστον έχω μετά από πολλά χρόνια, έναν σταθερό μισθό που επιτέλους φτάνει να πληρώνω τους λογαριασμούς μου.

Σταματήστε λοιπόν να φρενάρετε ανθρώπους με ηλίθιους ηθικούς κανόνες που δεν τηρείτε πρώτα εσείς (κοκακολίτσα, χαρμπουγκεράκια, τζηνάκια, τσιγαράκια, γκομπιουτεράκι και γενικά το 999.9999% των προιόντων που καταναλώνετε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ανήκουν και «διαφημίζουν» πολυεθνικές). Ο καθένας ας αποφασίζει ελεύθερα τί γουστάρει και τί όχι, αλλά μη μου το παίζετε οσίες επειδή κάποιοι θέλουν να βγάλουν ( ; ) φράγκα ή να διαφημίσουν τη δουλειά τους που κόπιασαν ή που αισθάνονται περήφανοι (δικαίως ή αδίκως) γι΄αυτήν.

Το καταλαβαίνω ότι είναι στη μόδα το κόλλημα με τις πολυεθνικές γενικά, αλλά άμα αποφασίσες να επαναστατήσεις, ο μόνος τρόπος να είσαι συνεπής στην επιλογή σου είναι να το κάνεις με σήματα καπνού και όχι με πισιά πολυεθνικών. Είναι σαν να αποφάσισες να πολεμήσεις την Αγγλία με μοναδικό όπλο το αγγλικό χιούμορ. Μόνο εσύ θα πέσεις ξερός. 😀


Post it: να θυμηθώ να τον κράξω.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Metablogging, Uncategorized | 75 Σχόλια »

ΓΡΑΙΚΟΙ ΥΠΟ ΚΑΥΣΩΝΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 27, 2007



Σκεπτόμενη ότι ούτως ή άλλως πάμε για φούντο παγκοσμίως, είπα να κάνω ένα σενάριο επιστημονικής (πάντα) φαντασίας (δε), ένα τύπου σιμουλέισον ενός διαφορετικού κόσμου να γουστάρω. Το σενάριο είναι φύσιν παραδοσιακό, συντηρητικό και καυσωνοκρουσμένο αλλά δεν μασάμε.

Ας πούμε δηλαδή ότι κάνουμε λοβοτομή στους παγκοσμιοτέτοιους, ποτίζουμε με μοχίτος τους συγχρονιστούληδες (εντάξει, εγώ τουλάχιστον μεθάω με δαύτα) και γίνουμε όλοι απαξάπαντες… εθνικοτέτοιοι. Θα μου πείτε, υπάρχει και μέση λύση. Όχι, θα σας πω. Δεν υπάρχει και μόλις το διαπίστωσα αλλά βαριέμαι να αναλύω. Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν;

Για να πεις ότι παίζει τέτοιο σενάριο, έχεις άπειρες αλλαγές να κάνεις. Βαφτίζεις τους πάντες ορθόδοξους χριστιανούς, τους βάζεις σημαίες στα μπαλκόνια, επαναφέρεις πολυτονικό και καθαρεύουσες (οι διανοούμενοι μιλούν όμως αρχαία – δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια), διώχνεις τους μετανάστες (ή τέλος πάντων τους παράνομους και κρατάς τους υπόλοιπους ένα σκαλί παρακάτω για σιγουριά). Ό,τι σου κάνει για παγκοσμιοτέτοιο το σαμποτάρεις/ απαγορεύεις/ εξαφανίζεις και ΔΕΝ ξεχνάς τι τράβηξες από Τούρκους, Φράγκους, Αλβανούς, Πέρσες, Δωριείς, Νεάτερνταλ και Τιτάνες. Μην ξεχνάμε τις εθνικές ανατάσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα, το ξεψείρισμα κάθε αντεθνικής γκουμούτσας που θα ακούγεται όξω από ΄δω και την λειτουργία κάθε Κυριακή. Πις οφ κέικ.

Ωραία; Ωραία. Εκτός από τόνους διάβασμα να θυμηθούμε το πολυτονικό και κάνα δεκάευρο τη σημαιούλα ο καθένας μας (νταξ και κάτι δις παραπάνω για εξοπλισμούς, άμυνες και ό,τι άλλο χρειαζόμαστε για τον πόλεμο που «όπου να ΄ναι ε-ε-έρχεται»), όλα τ΄άλλα βαίνουν όπως πριν. Ή όχι;

Φτου! Ξεχάσαμε τα παγκοσμιοτέτοια που ΔΕΝ αποδεχόμεθα με τίποτα. Το λοιπόν, κλείνουμε τα μπλόγκια (ιντερνέτι σιξ σιξ σιξ ριμέμπερ?), καίμε τα πισιά, αγοράζουμε τίποτα υπολογιστές Αντικυθήρων και άλλα ελληνικά προιόντα (μπάι μπάι κοκακολίτσαααααα) και δεν ψηφίζουμε αντεθνικά κόμματα τύπου Αριστερά. Ούτε Δεξιά. Πουλημένοι είναι κι αυτοί. Λάος μόνο.

Ωρέ Γραικοί (για να μπούμε στο φίλινγκ) να σας κάνω μια ερώτηξις; Και που ΄ναι το μέλλον ωρέ; Τι μένει να κάνεις άμα αποκοπείς από τον κόσμο και όλα τα βλέπεις μόνο σαν Γραικός απέναντι στους Άλλους; Τουτέστιν: μας φάγατε τους προγόνους, υπονομεύετε το μέλλον μας και θέτε να μας κάνετε πειθήνια όργανά σας αλλά εμείς βαστάμε γεράαααα! Θέτε δηλαδή να γίνουμε η πονηρή Αλεπού που αρνείται να φάει για να μην δηλητηριαστεί; Πάρε το… αυτό που τρώνε οι αλεπούδες τέλος πάντων, κάντου κάνα dna, πλύντο και φάτο. Τόσο δύσκολο είναι;

Καταλήγω ότι αυτό το σιμουλέισον δεν το θέλει κανείς. Ούτε οι απ΄εδώ ούτε οι απ΄εκεί. Όλοι θέλουμε να προχωρήσουμε. Απλά κάποιοι, το θέλουν σερβιρισμένο με ενοχές και μπου ρου μπου ρου πρηξαρχίδισμα.

Ω Γραικοί Τιμητές Του Ένδοξου Παρελθόντος έχω αρκετά ντράβαλα, δεν θέλω άλλο νταλκά στο σβέρκο. Σύρετε εσείς τον Αγώνα κι όταν είναι στείλτε μια αναπάντητη.  😛


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Politics, Silly, Uncategorized | 21 Σχόλια »

ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 8, 2007



Ο Δημήτρης Μαμαλούκας παρουσιάζει το βιβλίο του «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα»,

και

Ο Χρήστος Φασούλας με τον Δομίνικο Κοντολέων παρουσίασαν το βιβλίο «Ομάδες που έγραψαν ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο» (και φυσικά περιμένουμε την ανακοίνωση για την παρουσίαση του Χρήστου στο καινούργιο του βιβλίο «Με λένε Μοίρα»)

Εύχομαι να σκίσετε !!!

Εεεεεεεπ! Σχόλια κατευθείαν στα παιδιά, όχι εδώ. 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Metablogging, Uncategorized | Leave a Comment »

GREEK BLOGGERS CAMP ‘07

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 5, 2007


Προφανώς έχετε μάθει τα περισσότερα απ΄όσα έγιναν στο gbc 07 στην Ίο φέτος. Σίγουρα όμως, δεν έχετε μάθει αυτά που εγώ είδα και έμαθα. Και ήταν πολλά. Ακόμα κι αν δεν έγραφα τίποτα, θα καταλαβαίνατε πολύ σύντομα πόσο με επηρέασε η συζήτηση με όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να συναντήσω και να συνομιλήσω από κοντά. Γιες, τους ζάλισα.

Δεν μιλάω μόνο για τους bloggers που λίγο πολύ, όλοι ξέρουμε και συνομιλούμε μέσα από ΄δω και που τα λέγαμε – με όσους προλαβαίναμε να βουτήξουμε απ΄το σβέρκο – σερί τρεις μέρες (hi vrypan, hi evi, hi diafanos, hi chaka, hi nikan, hi alepou, hi parafone, hi panos, hi Valia… ουφ ξέχασα πολλούς προφανώς, τεσπα hi to you all guys). 🙂

Δεν μιλάω για τον υπέροχο και ακούραστο διοργανωτή (που δεν μου βγαίνει με τίποτα απ΄το κεφάλι ότι καρακατασίγουρα μπήκε «μέσα» για να μας τα προσφέρει όλα αυτά, χώρια που ήταν πολύ στεναχωρημένος για την άσχημη κριτική που του έγινε πριν το camp) hi stefanos. 🙂

Δεν μιλάω μόνο για τους γνωστούς ομιλητές του Camp (hi Matt, hi Steve) που είχαν όλη την υπομονή να εξηγούν ξανά και ξανά ό,τι δεν καταλαβαίναμε.

Ούτε τέλος, για τους δημοσιογράφους που έγιναν ένα με την παρέα μας και πλέον θεωρώ ότι θα τα λέμε συχνά και από ΄δω (και που παίζει να ήταν ιγκόγκνιτο (ή δεν ξέρωγωτί), οπότε δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα κάνει πάλι τη μαλακία πρώτη). 😛

Μιλάω επίσης για μερικούς ακόμα ανθρώπους που ήρθαν από διάφορα μέρη του κόσμου και της Ελλάδας, επίσης με δικά τους έξοδα, απλά για να είναι εκεί. Είτε για να μας παρουσιάσουν την δουλειά τους, είτε για να μας γνωρίσουν. Και αυτό ήταν πολύ μεγάλο.

Πάμε λοιπόν, να σας τους γνωρίσω.

Ο Αλέξανδρος Παγίδας, ένα φοβερό Πειραιωτάκι, ήρθε από το Σαν Φραντζίσκο! Δουλεύει στην σίλικον βάλεϊ και είναι ΚΑΙ φιλόσοφος. Δεν μπορούσε να σταματήσει τα γέλια όταν άκουσε το «Καλτσόβρακος» (όπως και όλη η αίθουσα – μπου χαχχα) ενώ μας είπε πολλά πράγματα για την ιστορία της οικογένειάς του και έναν αντεροβγάλτη πρόγονο. Οκ Αλέξανδρε, got the point δε θα γράψω κακό λόγο. Πολύ ευχάριστος άνθρωπος, από εκείνους που έχουν γυρίσει όλο τον κόσμο και πραγματικά τίποτε δεν στέκεται εμπόδιο στα όνειρά τους. Ένας πραγματικά ανοιχτός άνθρωπος. Hi Αλέξανδρε! 🙂

O Νεκτάριος με τον Μανώλη, ήρθαν να παρουσιάσουν την drupal. Οκ, δεν κατάλαβα πολλά στην παρουσίαση – ναι, είμαι τούβλο λέμε – , αλλά μου έκανε φοβερή εντύπωση ο ενθουσιασμός τους να μοιραστούν τα πάντα γύρω από τη δουλειά τους ακόμα και με τον πιο άσχετο άνθρωπο. Είχαν όλη την καλοσύνη να μου εξηγούν διαρκώς κάθε νέο όρο και να αναγκάζονται να τα κάνουν όλα φραγκοδίφραγκα. Ευχαριστούμε πολύ παιδιά για όλα και κυρίως γιατί είχαμε την χαρά να νοιώσουμε για πρώτη φορά, κομμάτι μιας τόσο ενδιαφέρουσας ματιάς στην τεχνολογία (τα κουτσομπολιά παρακάτω). 😉

Ο Leonid Mamchenkov, ένα γλυκύτατο τυπάκι που ήρθε από την Κύπρο. Είναι Ρώσσος που σπούδασε σε Ρωσσία, Αγγλία και Κύπρο και εκείνος που κατάλαβε τα περισσότερα από όλα αυτά που ακούσαμε (είχε για όλα απορίες και ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις). Ε, το δεύτερο βράδι, τον τσακίσαμε τον άνθρωπο στις ερωτήσεις. Μας μίλησε για το ρωσικό εκπαιδευτικό σύστημα και πόσο υψηλού επιπέδου ήταν τότε (αφού όταν πήγε Αγγλία, οι περισσότεροι άγγλοι του ζητούσαν να μιλάει πιο απλά αγγλικά γιατί η γραμματική, το λεξιλόγιο και το συντακτικό του ήταν δύσκολα), την άσχημη κατάσταση τώρα στην χώρα του και την ζωή του με τους Κύπριους. Είδα να μου αναφέρει έκπληκτος μια φράση του καθηγητή του στην Κύπρο «όποιος μου φέρει τα αρχίδια ενός Τούρκου, θα πάρει άριστα στο μάθημα». Ήταν ο μόνος που αντέδρασε και ο μόνος που κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου σωστό. Γενικά, ο Leonid είχε μια φοβερά αποστασιοποιημένη ματιά για όλες τις χώρες που έζησε (και είναι πολλές) και μου έκανε εντύπωση που δεν ένοιωθε ότι έπρεπε να υποστηρίξει την δική του.
Leonid, thanx a lot for the beautiful discussion, if you can’t understand any of this, tell me and I’ll try to translate. Although my Cypriot – English is a bit rusty. 😀

Φίουυυυυυυ, έχω άπειρα πράγματα να γράψω και για πολλούς ακόμα αλλά έχει πέσει πολλή δουλειά γαμώτο. Πάραυτα, όπως προφανώς έχετε καταλάβει, δεν γίνεται να μην κουτσομπολέψουμε γιατί παίζει να χαλάσουμε το ίματζ μας με όλα αυτά τα γκικς. 😀

– Η πρώτη βραδιά στην Ίο, ήταν Σκοτσέζικο ντούς. Ξεκινήσαμε από το Flames και τους Άγγλους που κάνουν τα εκκρεμές (εκκρεμές = μετά το πρώτο καφάσι μπύρες, στέκονται όρθιοι μπροστά σου και γέρνουν μπρος πίσω για κάνα μισάωρο πριν σωριαστούν. Ο Καλτσό έπαιξε βόλεϊ με έναν από αυτούς: Στέκεσαι πίσω από το εκκρεμές και όταν γείρει προς τα σένα, του δίνεις μια και έρχεται στα ίσια του. Αν είναι πολύ λιώμα, φροντίζεις φυσικά να βρίσκεται απ΄την άλλη ένας παίχτης γιατί παίζει να πέσει στο κενό. Εμείς τον ρίχναμε σε αγγλίδες γκομενέτε που έκαναν ουάου και χοροπήδαγαν που είχαν τέτοια ρέντα – ρέντα = ό,τι κινείται και πετάει).

Συνεχίσαμε μετά σε έναν άλλο κόσμο… Καθίσαμε όοολοι σε ένα ταβερνάκι παρακάτω, όπου μετά από λίγο έκατσαν τρεις μουσικοί. Μπαγλαμάς, μπουζούκι και κιθάρα, μας έκαναν πολύ σύντομα να τραγουδάμε όλοι Μάρκο και ρεμπέτικα, κάποιοι ερωτεύτηκαν χωρίς ανταπόκριση (αλλά τσάκισαν μια ντουζίνα σουβλάκια πράγμα που με έκανε να ησυχάσω γιατί ρε φίλε άμα τσακίζεις σουβλάκια απέναντι απ΄τη γκόμενα τι περιμένεις δηλαδή; ), κάποιοι τραγουδούσαν, κάποιοι έριχναν παραγγελίες (κλαψς, την δικιά μου δεν πρόλαβα να την ακούσω, ανεβάστε το βιντεάκι λέμε) και κάποιοι χόρεψαν κιόλας (γιες γιες, μπορεί οι μάγκες να μην υπάρχουν πια αλλά οι προγραμματιστές καρακατασίγουρα πάνε για διαδοχή – βέρι νάις μουβς μαν! ). 😛

Από τον Μυλοπότα στην Χώρα, κάτι τελειωμένοι, πήγαμε με τα πόδια. Οου γιές. Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης υποσχόταν να χτίσει γέφυρες και Μετρό, οι γυναίκες μουρμουρίζαμε για «πότε επιτέλους θα φτάσουμε» και ο Τσάκα αποφάσισε να μας πει το πιο σπασαρχίδικο και κορυφαίο ανέκδοτο έβερ. Όταν φτάσαμε, καταλάβαμε ότι κάναμε μόνο δέκα λεπτά.

Την δεύτερη μέρα, πήγαμε οι περισσότεροι στο Κατώγι. Ένα μικρό μαγαζάκι που το έχει η Θεοδώρα (φωτό στον Καλτσό) που μετακόμισε τα δύο τελευταία χρόνια στην Ίο και που φοράει πολύ ψηλά τακούνια (για να χωράει λέει ο ποπός της απ΄τις καρέκλες – γιου ρουλ γκερλ). Τους χειμώνες δεν βαριέται. Τον χειμώνα που πέρασε, ασχολήθηκε με το ψάρεμα και ψάρεψε ένα ολόκληρο καλαμάρι σε έξι μήνες! Επίσης, μάζεψε λεφτά και πήρε ραπτομηχανή και έραψε τα μαξιλάρια του μαγαζιού. Δεν έχει καμία σχέση με τεχνολογία και αρνείται ακόμη να πάρει κινητό. Το πιο γελαστό και απλό κορίτσι που έχω γνωρίσει. Και παρεμπιπτόντως είναι πανέμορφη!

Ουφ… τόσα πολλά!

Bottom line, για τρεις μέρες ήμουν πολύ αλλού με ανθρώπους που ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχουν, τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο αξιόλογα παιδιά. Είμαι αρκετά αισιόδοξη. Παρόλο που ηλικιακά ένοιωθα αταίριαστη (ρε σεις, ο ματ της γουορντπρες είναι μόνο 24, έλεος!!!!) και παρόλο που παίζει να ήμουν η πιο αστοιχείωτη σε θέματα γνώσεων και τεχνολογίας, εντούτοις αυτά τα παιδιά με έκαναν να νοιώσω λίγο περήφανη.

Θερμά ευχαριστώ σε όλους σας.

p.s. Αν όλα αυτά με κάνουν «πρόβατο», «πουλημένη» και «θύμα» έχω να δηλώσω ότι κουράστηκα να αναλώνομαι σε απολογίες για ό,τι κάνω στην ζωή μου. Είμαι blogger, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι εκτίθεμαι οικειοθελώς αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μου επιβάλλει κανείς πώς θα σκέφτομαι και θα πράττω. Δεν έχετε ιδέα τι απολογίες έχω ρίξει τρία χρόνια τώρα και πόσο πολύ αποφασισμένη είμαι να το κόψω μια και καλή.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Metablogging, Uncategorized | 30 Σχόλια »

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 26, 2007


κορίτσι μου…


αρκετά βασανίστηκες. 😥


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Metablogging, Politics, Uncategorized | 1 Comment »

DO

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 17, 2007


SIGN.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Metablogging, Politics, Uncategorized | Leave a Comment »

A BEAUTIFUL DAY

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 11, 2007


Me tsakises agaph moy


Αυτή η ζωγραφιά είναι της Μάρως. Είναι η κόρη του Δημήτρη και της Λουΐζας που ζωγράφισε το εξώφυλλο του βιβλίου τόσο πολύ όμορφα, σχεδόν συγκινητικά όπως μόνο ένα μικρό παιδί θα μπορούσε να κάνει. Ο μπαμπάς της, ένας τυχεράκιας χαζομπαμπάς, το έβαλε μεμιάς στο blog του. Κι εγώ έμεινα άφωνη. Το ταξίδι όμως της ζωγραφιάς της Μάρως, δεν σταματά εδώ. Η μαμά Λουΐζα, την έβαλε σε ένα ντοσιέ, πήρε το πρώτο καράβι και ήρθε στην παρουσίαση του βιβλίου για να μου την φέρει... απ΄την Μύκονο!

Όχι, πείτε μου πώς αντιδρά κανείς σε κάτι τέτοιο… ή πώς θα μπορούσα ποτέ να τους ευχαριστήσω και να είναι αρκετό… πόσο λίγη νοιώθω… Ήταν η πιο όμορφη έκπληξη που μου έχει κάνει ποτέ κανείς. Ευχαριστώ παιδιά και να μου φιλήσετε την κούκλα σας. Να πείτε στη Μάρω να με περιμένει. Έχω κι εγώ ένα δώρο για κείνη.

Η φίλη μου η Κατερίνα ταξίδεψε από την Θεσσαλονίκη για το γεγονός. Σαφώς και το συνδύασε με γκομενιακά, αλλά δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην είναι δίπλα μου. Όπως πάντα, άλλωστε. Οι γονείς μου, οι φίλοι μου, οι διαδικτυακοί δικοί μου άνθρωποι, εκείνοι που συνομιλούσα κοντά δυό χρόνια και δεν είχα δει ποτέ τα όμορφα μάτια τους, κάποιες ντροπαλές καρδούλες που μου είπαν ψιθυριστά το ψευδώνυμό τους… (δεν θα πω ποιοι ήσασταν, θα σεβαστώ την ανωνυμία σας, αν και θέλω να το φωνάξω), οι συνάδελφοί μου, η Νίνα φρεσκοεγχειρισμένη… όλοι ήταν εκεί. Έδωσα και πήρα τόσες αγκαλιές, που έχω και καβάντζα για το υπόλοιπο της ζωής μου…

Οι παρουσιαστές εντελώς άσχετοι… με αυτό που είχα στο μυαλό μου. Οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μία την άλλη.

Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, ενώ νόμιζα ότι απλώς θα διαβάσει, έκανε έναν συγκινητικό πρόλογο του βιβλίου με τόσο όμορφα λόγια που δεν τα χωράει το κεφάλι μου. Και μετά προχώρησε στην ανάγνωση. Με είχε ρωτήσει από πριν τί κείμενα θα ήθελα να διαβάσει και της είπα να τα διαλέξει εκείνη. Της είχα εμπιστοσύνη. Και διάβασε δυό κείμενα που αγαπώ πολύ, ένα «καλό» νέο και ένα «κακό». Ήταν απίστευτο το συναίσθημα να ακούς τις λέξεις σου να διαβάζονται από ηθοποιό. Δεν μου είχε ξανατύχει. Νόμιζα η χαζή ότι τα κείμενα που παίζουν οι ηθοποιοί ήταν… άλλα. Με πιο πολλά σημεία στίξης ή emoticons ή παντομίμα, γι΄αυτό βγαίνουν τόσο ζωντανά. Ήταν σαν να μην τα είχα γράψει εγώ… σαν να μην τα ήξερα καθόλου. Αφού στο πρώτο κείμενο συγκινήθηκα και στο άλλο έβαλα τα γέλια με το αστείο ο μαλάκας. Το μεγαλύτερο ξάφνιασμα ήρθε, όταν είπε και τις «κακιές» λέξεις. Εκεί, τα ΄χασα εντελώς. Λένε «μη σε γαμήσω» σε παρουσίαση; Ε, λοιπόν λένε και δεν έφαγα ντομάτες! Ευχαριστώ Κωνσταντίνα, είσαι πολύ σπουδαίος άνθρωπος και δεν έχει καθόλου να κάνει με την παρουσίαση αυτό.

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος – Τετράδης, ήταν απλά συγκλονιστικός. Δεν μου ΄χει ξανατύχει με άνθρωπο αυτό το πράγμα. Τον γνωρίζεις, σου κάνει ένα τσαφ και τέλος. Είναι δικός σου άνθρωπος. Λέει δυό λέξεις και έχει χωρέσει ΟΛΟ το σύμπαν σου μέσα τους. Πώς το κάνει αυτό το πράγμα; Έγραψα ολόκληρο βιβλίο ο μαλάκας και δεν είπα ούτε το ένα εκατομμυριοστό απ΄ότι εκείνος το βράδι αυτό. Η μάνα μου, η γιαγιά, η πεθερά μου, οι φίλοι μου, δάκρυζαν, έκλαιγαν, άλλοι κρύβονταν, άλλοι έβγαιναν διακριτικά για τσιγάρο. Έκανα μεγάλο αγώνα να μην σηκωθώ και να τον βουτήξω. Έτρεμε ολόκληρος, έτρεμα κι εγώ και συνέχιζε να τρυπάει τις καρδιές όλων ανελέητα με λόγια που δεν έχω ξανακούσει. Οι δικοί μου άνθρωποι που δεν ξέρουν, ρωτούσαν ποιός ήταν αυτός ο άνθρωπος. Ο «βρωμοβασίλης μου» έλεγα και καμάρωνα όσο ποτέ. Χέστηκα για το βιβλίο Γιώργο. Αρκεί που σε γνώρισα. Να΄σαι καλά.

Ο Μάνος, τί να λέμε τώρα, έχει φάει τις απίστευτες χλαπάτσες εδώ μέσα και συνεχίζει να τα λέει με το όνομά τους, όλα. Ήταν εκεί. Πάλι δίπλα μου. Για πόσες φορές αυτός ο πιτσιρίκος (ναι, πιτσιρίκος) θα με ξελασπώνει ούτε που ξέρω. Μετά τον Γιώργο, ένας Μάνος ήταν ό,τι έπρεπε. Όπως το χωνευτικό αφού καταπιείς το αγριογούρουνο. Τόσο σημαντικός. Μάντεψε αμέσως ότι δεν μπορούσα ν΄αρθρώσω λέξη. Και τα΄πε εκείνος και για μένα. Κυρίως, σε ποιούς οφείλω όλα αυτά και έδειξε στον κόσμο την Μανίνα Ζουμπουλάκη. Και τότε η Μανίνα φώναξε το όνομα του Δημήτρη Γαλάνη που δεν μπορούσε να είναι εκεί. Έπαιζαν την κολοκυθιά μπροστά μου, θέλοντας ν΄αποποιηθούν το βάρος όλων αυτών που έχουν κάνει για μένα… τα τόσο πολύ σημαντικά πράγματα… κι εγώ ο μαλάκας, κουνούσα το κεφάλι. Λέξη δεν έβγαινε. Κι ο Μάνος ήταν εκεί, να λέει αστεία για να μη βάλω τα κλάμματα. Ευτυχώς για άλλη μια φορά με γλίτωσε. Ξέρω ότι δεν θα στο ξεπληρώσω ποτέ αλλά σ΄ευχαριστώ.

Τσαλάκωσα τις σελίδες με τον λόγο μου, τον έκρυψα στην τσέπη, πήρα το μικρόφωνο, είπα δυό ξερές λέξεις, έχωσα κι ένα ευχαριστώ, ενώ ήθελα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να μπορούσα να πω ένα τσικ παραπάνω. Αλλά ήταν αδύνατο. Η ψυχούλα μου απέναντι να με κοιτάει βουρκωμένος, η μαμά παγωμένη, ο αδελφός μου γελαστός, η γιαγιά μ΄ανοιχτό το στόμα, όλοι οι φίλοι περίμεναν, κι εγώ μυρμηγκιασμένη από πάνω μέχρι κάτω.

Τα υπόλοιπα τα κρατάω για μένα, αρκεί να βρω λίγο χρόνο να τα επεξεργαστώ. Ειδικά τις αγκαλιές. Θα προσπαθήσω να το κάνω μέχρι τον Σεπτέμβρη που θα ανέβω Θεσσαλονίκη για την επόμενη παρουσίαση στα άλλα φιλλλλαράκια μου. Εκεί να δείτε αγκαλιές.

Το θέμα «βιβλίο» όμως, κλείνει εδώ. Στην σελίδα “da book” θα μπουν οι κριτικές όλων σας μαζί με ένα μεγάλο ευχαριστώ ώστε να τα βλέπω και να μην ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου πόσο υπέροχοι άνθρωποι είσαστε. Το blog όμως αυτό, το άνοιξα για άλλους λόγους. Για να χώνω, να γελάω, να κράζω και να μοιράζομαι. Και μου έχει λείψει πολύ όλο αυτό. Έχουμε σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούμε.

Το μπλογκάκι μου γίνεται πάλι η γωνίτσα μου και το λιμανάκι μου. Αφήστε που θέλω να μαλακιστώ λιγάκι. Βλέπω την άσπρη οθόνη αυτές τις μέρες και σπάω το κεφάλι μου «τί περιμένουν να γράψω» και πόσο «σημαντικά» κείμενα πρέπει να επινοήσω γιατί «τώρα τα πράγματα άλλαξαν» και άλλες κουλαμάρες… Τότε σιχτηρίζω και τα παρατάω. Να θέλεις να γράψεις χιλιάδες πράγματα και μετά να κάθεσαι να τα μετράς στο ζύγι: ένα κιλό διανόηση, τρία κιλά φιλοσοφία, μισό μπούτι τσαχπινιάς και ένα τσικ υψηλού χιούμορ. Να τ΄αφήσω;
Ε, λοιπόν, ξεχάστε το. Κουλαμάρες θα γράφω κι ας γελάω μόνη μου.

Τα σχόλια σ΄αυτό το ποστ θα παραμείνουν κλειστά γιατί δεν αντέχω άλλα καλά λόγια. Με τσακίσατε βλαμμένα. Και δεν έχω κι άλλα λόγια να σας λέω ευχαριστώ. Στέρεψα και νοιώθω ήδη τρομερά υποχρεωμένη.

Ευχαριστώ πολύ όοοοοοοολους…

…και καιρός για Serious Blogging! 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Metablogging, Skepticism N' Science, Uncategorized | Leave a Comment »

NEW BEAUTIFUL BOOKS

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 4, 2007


1. H Αγγελική Μαρίνου, η Αγγελική μας ρε σεις, ΄νταξ οι περισσότεροι την ξέρετε ως renton, έγραψε το βιβλίο «Η άλλη ζωή» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Επειδή δεν το ΄χω διαβάσει ακόμη, βάζω εδώ την περιγραφή των εκδόσεων Γκοβόστη:

«Η Ελευθερία δεν είχε ποτέ δικό της ζώο μέχρι τότε. Στο πατρικό της είχαν καναρίνια, αλλά αυτά δεν πιάνονται. Αυτά γρήγορα γίνονται ένα με το ντεκόρ. Η Ελευθερία τα λυπόταν. Η μητέρα της είχε αλλάξει πολλά καναρίνια, γιατί τα μισά τα έχανε. Όταν τα τάιζε, ξέχναγε το πορτάκι τους ανοιχτό. Τα καναρίνια φλερτάρουν πάντα με τις ανοιχτές πόρτες. Αλλά το ν’ απελευθερώνονται πουλιά που συνήθισαν σε συνθήκες σκλαβιάς είναι, το λιγότερο, απερισκεψία. Η άλλη ζωή έχει πάντα ένα τίμημα».

Καλή επιτυχία Αγγελική!!!

2. Ο Δημήτρης Μαμαλούκας, νταξ΄αυτός ήταν συγγραφέας από πριν αλλά δεν παύει να είναι ο δικός μας Δημήτρης, μόλις κυκλοφόρησε το καινούργιο του βιβλίο «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα» από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Θρίλερ λέει και πολύ με έχει ιντριγκάρει ήδη.

Καλή επιτυχία Δημήτρη!!!

3. Η Μανίνα Ζουμπουλάκη, ένας από τους ανθρώπους που θαυμάζω πολύ και λατρεύω τα βιβλία της, μόλις κυκλοφόρησε το καινούργιο της βιβλίο «Πώς να γράψεις» από τις εκδόσεις Intro Books. Ούτε αυτό το ΄χω διαβάσει ακόμα, οπότε σας παραθέτω την περιγραφή που υπάρχει στα δελτία τύπου:

«Ας υποθέσουμε ότι θέλεις να γράψεις, άρθρο, μυθιστόρημα, διήγημα, σενάριο, τα απομνημονεύματά σου, ένα μακροσκελές γράμμα σε «πρόσωπο» ή μια ωραία συγκινητική διαθήκη… αλλά ισχυρίζεσαι ότι «δεν έχεις αρκετό ταλέντο» ή «δεν ξέρεις πώς να αρχίσεις». Ορίστε, λοιπόν, ένα βιβλίο που σου δείχνει πώς να αρχίσεις, πώς να προχωρήσεις, πώς να τελειώσεις ενώ ταυτόχρονα περνάς καλά. Σου λέει, επίσης, ότι το ταλέντο είναι λιγότερο απαραίτητο από το πάθος, από την επιθυμία (να γράψεις)… και ψάχνει μαζί σου τρόπους να διαχειρίζεσαι αυτό το πάθος πολύ εποικοδομητικά.
Θα μάθεις όλα τα τρυκ, μυστικά, αλήθειες και ψέματα πολλών και καλών συγγραφέων, μαζί ΅ε ντεσού, ιστορίες, αποσπάσματα, ανέκδοτα και άγνωστες πτυχές που θα σε κάνουν να παρατήσεις τις δικαιολογίες και (γιατί όχι;) να στρωθείς στο γράψιμο. Ή, έστω, στο διάβασμα. Ένα διασκεδαστικό και χρήσιμο εγχειρίδιο για όσους ενδιαφέρονται για τη γραφή σαν Τέχνη, χόμπι ή επιχείρηση, αλλά κυρίως για όσους απλώς αγαπούν το βιβλίο.

Καλή επιτυχία Μανίνα μου!!!

Καλό μας διάβασμα! 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Life, Metablogging, Uncategorized | Leave a Comment »

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ‘’ΜΟΝΟΙ’’

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 1, 2007



Ωραία. Μια τέτοια μέρα ενδείκνυται για ακατάσχετη λογοδιάρροια καθώς όλοι έχουν σοβαρότερα πράγματα να πιάσουν κι εμένα προφανώς μου ΄μεινε το πληκτρολόγιο. Όοολο το ίντερνετ μόνη μου και ευκαιρία για ψυχοκοινωνικές αναλύσεις. Επιστημονικά πάντα. Έκατσα και το φιλοσόφησα το ίντερνετ. Μου ΄βγαλε την πίστη αλλά η επιστημονική κοινότητα μόλις απέκτησε ένα λιθαράκι (ελαφρόπετρα δηλαδή, αλλά ακόμα και οι επιστήμονες υποφέρουν από σκληρές φτέρνες).

Έτσι λοιπόν, η μεγαλύτερη πρόκληση του ίντερνετ, δεν είναι ούτε το δημόσιο βήμα, ούτε η ισότητα, ούτε η δημοκρατία, ούτε η ανταλλαγή απόψεων. Είναι η πραγματοποίηση της φαντασίωσης του αόρατου ανθρώπου. Εδώ μέσα, είσαι αόρατος. Όποτε θες βάζεις τη μαγική κάπα και μπορείς να μπεις όπου γουστάρεις χωρίς να σε πάρουν είδηση και όποτε θες τη βγάζεις και κάνεις την κυρία. Τόσο απλό. Όμως, τα πράγματα θα ήταν παραπάνω από παραμυθένια αν η κάπα σου έκανε μόνο αυτό.

The catch is, ότι οι ιδιότητες της μαγκής κάπας σε αφήνουν να μπεις στο μυαλό του καθενός και να διαβάσεις και τις σκέψεις του. Τις κρυφές σκέψεις του. Πράγμα το οποίο πάει την φαντασίωσή σου έτη φωτός πιο μακριά. Είναι σαν να φαντασιώνεσαι μια τούρτα παγωτό και ξαφνικά να τηλεμεταφέρεσαι στον κοντινότερο τουρτοπαγωτοπλανήτη. Και να μην παχαίνεις. Στον κόσμο λοιπόν των διάφανων κρανίων όλα είναι ονειρικά. Αρκεί βέβαια να θυμηθείς να μην είσαι άνθρωπος. Αρκεί να μην σε συγκινήσουν αυτά που θα διαβάσεις και μπεις στον πειρασμό να βγάλεις την κάπα, για να μοιραστείς τις σκέψεις σου με την αδελφή ψυχή. Τότε, γίνεσαι κι εσύ ένα ακόμα έκθεμα στο περίεργο αυτό μουσείο διάφανων κρανίων.

Ε, μετά σε παίρνει η μπάλλα για τα καλά και προσπαθείς να σε μάθεις ανώδυνα. Με όση λιγότερη έκθεση και κόστος. Αφού τώρα ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Θα κατεβάσεις την κάπα μέχρι τους ώμους ή θα την αφήσεις να πέσει μέχρι την μέση; Θα προτιμήσεις να κουκουλωθείς και να φύγεις τρέχοντας ή θα την ρίξεις μεμιάς στο πάτωμα κι ας μην έχεις κάνει αποτρίχωση; Το χειρότερο είναι να το μετανοιώσεις και να αρχίσεις να την μαζεύεις σιγά σιγά. Να κάνεις στριπτήζ απ΄την ανάποδη ενώ έχεις ήδη δείξει τα πιο απόκρυφα και ζουμερά σημεία του μυαλού σου. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για ανάποδο στριπτήζ, αντίθετα το κοινό οργίζεται. Άλλωστε η γύμνια σου είναι που τους έκανε να ενδιαφερθούν.

Έχεις πλέον μπει στην λογική του εκθέματος και η κατάρα της κάπας έχει πέσει πάνω σου έτοιμη να μεταφερθεί σαν ξενιστής στο επόμενο ανυποψίαστο ανθρωπάκι που θα θέλει να ζήσει την φαντασίωση του αόρατου ανθρώπου αλλά χωρίς να φανταστεί ότι υπάρχουν εκεί έξω χιλιάδες αδελφές ψυχές. Που χωρίς αυτήν την κάπα ένοιωθε μόνος και μόλις συνειδητοποιήσει το μεγαλείο της διαφάνειας, θέλει να τρέξει, να σε αρπάξει αγκαλιά και να μην σε αφήσει ποτέ. Welcome to the Crypt. Άλλο ένα εντυπωσιακό έκθεμα στο μουσείο των διάφανων κρανίων. Ο τουρτοπαγωτοπλανήτης σου δεν παχαίνει αλλά ψοφάς από χοληστερίνη.

Και μια μέρα, εκεί που στέκεσαι στην βιτρίνα μια εργάσιμη καθημερινή του μουσείου σου, ξαφνικά νοιώθεις ένα αεράκι στον ώμο σου και καθώς γυρίζεις να κοιτάξεις βλέπεις να αποκαλύπτεται σιγά σιγά ένα κεφάλι που κρυβόταν πίσω από μια ακόμα μαγική κάπα. Πλησιάζει τα γλοιώδη χείλη του στ΄αυτί σου και σου ψιθυρίζει: «σε ξέρω καλά κουφαλίτσα, βλέπω καλά τί γίνεται μέσα σου».

Είναι εργάσιμη, στέκεσαι εκεί ακίνητη και παρόλο που οι κανόνες του μουσείου είναι αυστηροί, παρόλο που και αυτός έχει πληρώσει «εισιτήριο», γυρνάς στον ανυποψίαστο επισκέπτη και του λες: «έκανες τη μαλακία και ξεσκέπασες το κεφάλι για να μου μιλήσεις. Κι εγώ βλέπω τώρα τί γίνεται στο δικό σου. Διάλεξε θέση και στήσου γιατί σήμερα δουλεύουμε μέχρι αργά. Και κάνε και κάνα μπανάκι ρε χριστιανέ μου, τί βρωμοκέφαλο είναι αυτό»!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Metablogging, Uncategorized | 40 Σχόλια »

ΜΕΤΑΧΡΟΝΟΛΟΓΗΜΕΝΟ METABLOGGIN

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 23, 2007



Παλιός blogger: «Εκεί που ήσουν ήμουνα», «τι να μου πεις εμένα εσύ», «έλα μπάρμπα να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου», «καλώστηνα κι ας άργησε» «εμένα που με βλέπεις».

Μετάφραση: Σκάσε κωλόψαρο, ΕΓΩ τα ξέρω καλύτερα γιατί τα πέρασα ΠΡΙΝ από σένα.

Απάντηση: Χου ρε!

Απανταχού αρχιδάκια που καταφέρατε και βρήκατε κάποιον για να ορθώσετε επιτέλους το ανάστημα (των εμπειριών) σας, σκεφτείτε τα εξής:
Στην πολύ απίθανη περίπτωση που έχετε ζήσει ακριβώς τα ίδια πράγματα με κάποιον άλλο, αυτό δεν σημαίνει ότι έχετε ζήσει σε παράλληλα σύμπαντα. Πολύ δε περισσότερο, όταν δεν διαθέτετε ούτε τις ίδιες γνώσεις, ούτε τον ίδιο επεξεργαστή, ούτε την ίδια ικανότητα να κάνετε κάτι χρήσιμο τις εμπειρίες σας. Άλλοι ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ από αυτές και άλλοι τις επιδεικνύουν ή τις κάνουν σημαία για να ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ. Ή για να μας πρήζουν τ΄αρχίδια.

But guess what! Ο κόσμος μας τρέχει τόσο πολύ γρήγορα πια, που δεν σας παίρνει να κολλάτε ανθρώπους στον τοίχο με επιχείρημα τις εξαιρετικά σπάνιες εμπειρίες σας, γιατί πολύ σύντομα θα βρεθεί μπροστά σας ένα δεκάχρονο (που έχει αξιοποιήσει καλύτερα τις όποιες εμπειρίες του) και θα γίνετε ρόμπες ξεκούμπωτες.

Συμπέρασμα: Πουθενά δεν υπάρχει «παλιός» και «νέος» εκτός από τον στρατό που προφανώς συνεχίζει να καταστρέφει πολύ κόσμο. Αν το σημείο αναφοράς σας είναι ο χρόνος ή η επανάληψη, τότε λυπάμαι αλλά χάσατε. Αρκεί απλά να μιλήσετε τρία λεπτά με ένα πιτσιρίκι για να βάλετε τα κλάματα.Τα απωθημένα σας λοιπόν αλλού. Και όχι, δεν βάζω λινκ. Ξέρετε ποιοι τα λέτε.

p.s. να θυμάμαι να ταπηροκρανιάζομαι on time γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου βγάλει ένας διπλός εσπρέσος (με πήρες στο λαιμό σου dominako). 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Metablogging, Uncategorized | 46 Σχόλια »

 
Αρέσει σε %d bloggers: