X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

  • --------
  • Σελιδοδείκτης

  • Εγγραφή

  • Συμπληρώστε το mail σας για να λαμβάνετε εκεί τις ενημερώσεις του blog.

    Μαζί με 648 ακόμα followers

  • Kaltsovrako @ flickr

  • Τρέντι κλικς!

  • SheBlogs!

    SheBlogs!
  • RSS SheBlogs Feed

    • Έφτασε η εποχή για να φροντίσετε τα ξύλινα έπιπλα κήπου Σεπτεμβρίου 14, 2017
      Λατρεύουμε τα ξύλινα έπιπλα κήπου και τα χαιρόμαστε όλο το καλοκαίρι, τώρα που φθινοπωριάζει όμως πρέπει να τα φροντίσουμεThe post Έφτασε η εποχή για να φροντίσετε τα ξύλινα έπιπλα κήπου appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Pesto alla Genovese, το πέστο της Tiziana Σεπτεμβρίου 8, 2017
      Φτιάχνουμε Γενοβέζικο πέστο! μια αυθεντική ιταλική συνταγή που εκτός από βασιλικό, μυρίζει μεσόγειο σε όλο της το μεγαλείο!The post Pesto alla Genovese, το πέστο της Tiziana appeared first on SheBlogs.eu.
      Giannis Charpantidis
    • Σπουδή πάνω στο κρητικό πιλάφι Σεπτεμβρίου 6, 2017
      Το κρητικό πιλάφι είναι ένα τα πιο γνωστά πιάτα της κρητικής κουζίνας και η Καλλιόπη το μαγειρεύει με βασικό συστατικό το άρωμα των παιδικών της αναμνήσεωνThe post Σπουδή πάνω στο κρητικό πιλάφι appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Kalliopi Fountoulaki
    • Παντζάρια σε βάζο Σεπτεμβρίου 1, 2017
      Σκεφτήκατε ποτέ να διατηρήσετε παντζάρια σε βάζο για να έχετε έτοιμη σαλάτα ή μεζέ οποιαδήποτε στιγμή;The post Παντζάρια σε βάζο appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Τι είναι τα hashtags, πώς και που τα βάζουμε στο Internet Αύγουστος 28, 2017
      Ακόμα κι αν δε ξέρεις τι είναι τα hashtags, σίγουρα έχεις δει στην τηλεόραση τις περίεργες λεξούλες με το καγκελάκι. Ας δούμε τι είναι τα hashtagsThe post Τι είναι τα hashtags, πώς και που τα βάζουμε στο Internet appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Πιτιά Καρπάθου Αύγουστος 25, 2017
      Ξέρεις τι είναι τα πιτιά Καρπάθου; Εγώ όχι. Αλλά ξέρει η αναγνώστρια μας η Άννα και μας στέλνει τη συνταγή της για να μάθουμε και να τα δοκιμάσουμεThe post Πιτιά Καρπάθου appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Πως να κρατήσεις τους φίλους σου όταν αποφασίσεις να κάνεις παιδάκι Αύγουστος 22, 2017
      Όταν αποφασίζεις να κάνεις ένα παιδάκι η ζωή σου αλλάζει. Αν δε θέλεις να αλλάξουν και οι φίλοι σου, θα πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι κάποια πράγματαThe post Πως να κρατήσεις τους φίλους σου όταν αποφασίσεις να κάνεις παιδάκι appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Μεσογειακή μελιτζανοσαλάτα Αύγουστος 22, 2017
      Πειράζουμε τη μελιτζανοσαλάτα για να της προσθέσουμε μέσα κι άλλες καλοκαιρινές γεύσεις για να ξεφύγει από τα συνηθισμέναThe post Μεσογειακή μελιτζανοσαλάτα appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Φτιάξε Μπακάλικα Πικάντικα Πιπεράκια σε βάζο Αύγουστος 20, 2017
      Γέμισαν οι λαϊκές αγορές με μικρά , πράσινα, πικάντικα πιπεράκια! Πάμε να φτιάξουμε πικάντικα, μπακάλικα πιπεράκια σε βάζα για να έχουμε για όλη την επόμενη χρονιά.The post Φτιάξε Μπακάλικα Πικάντικα Πιπεράκια σε βάζο appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Τι είναι η κατηγορία Go Social – Φτιάξε καφέ Αύγουστος 19, 2017
      Το σκεπτικό μου πίσω από τη δημιουργία της κατηγορίας Go Social του SheBlogs. Τι σκέφτομαι και γιατί την δημιούργησα.The post Τι είναι η κατηγορία Go Social – Φτιάξε καφέ appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου

Archive for the ‘Internet’ Category

Κατεβάστε δωρεάν την «Ψιλικατζού» και σε μορφή για android!

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 25, 2014


Με την απρόσμενη και αφιλοκερδή βοήθεια του Antonis Panoris πλέον το ψιλικατζίδικο έγινε κουνητό και το βιβλιάκι μου διατίθεται και σε δωρεάν μορφή για android!

Μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ από την Automon!

Για κερασάκι, έχουμε και πρόμο βίντεο. :P

 

 

Ενσωμάτωση Κειμένων Εφαρμογής Android:
Αλκμήνη Γιαμπανίδου

Ανάπτυξη Εφαρμογής Android:
Αντώνης Πανώρης

Εκδόσεις ΜουάTηςIδίας:

Διανέμεται ελεύθερα με Άδεια Creative Commons:
Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Όχι Παράγωγα Έργα - 3.0 Ελλάδα

――――――― ――――――― ――――――― ――――――― ―――――――

Development of Android application by Automon (Antonis Panoris):

Android Apps by Automon:

Android Books by Automon:

Android Games by Automon:

Android YouTubers by Automon:

      

 

 

Αντώνη είσαι συγκινητικός! Ευχαριστώ πολύ πολύ! :)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

Posted in Changing This Fucking World, Internet, Uncategorized | Leave a Comment »

Lαϊκούρες

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 25, 2013


Πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που θέλησα να γράψω, όχι γιατί δεν ήθελα ακριβώς, αλλά γιατί δεν έβρισκα το λόγο να το κάνω. Και συνεχίζω να μην το θέλω. Παρόλα αυτά, η καθημερινή μου ασχολία με τα κοινωνικά δίκτυα (εργάζομαι από το σπίτι μέχρι το πέρας της μητρικής άδειας) δεν με αποξένωσε τελείως από τους κύκλους μου και κυρίως μου έδωσε λίγους ακόμη λόγους να γράψω κάνα δυο σκόρπια χωρίς να τσιγγουνεύομαι τον χρόνο που σπαταλώ στην οθόνη αντί ας πούμε να δουλεύω, να νοικοκυρεύω ή να νταντεύω. 🙂

Έγιναν πάρα πολλά, τέρατα και σημεία τα λες, από πολύ καλά έως πολύ κακά, πράγμα που πλέον κάνει το σκρολάρισμα ενός λεπτού – αν υποθετικά συνδεόμουν με ένα καρδιογράφημα – μια εντελώς επικίνδυνη ασχολία. Πολλή χαρά, απερίγραπτη ευτυχία και συγκίνηση μαζί με λύπη, οδυρμό και απελπισία. Μια ροδιά στο ποντίκι και κινδυνεύεις, ειδικά αν πάτησες τα σαράντα και λέγεσαι επίσημα μεσήλικας πια.

Είναι όμως μερικές παρατηρήσεις που μου κάνουν εντύπωση στην νέα κοινωνική μας ζωή που τρέχει συνδεδεμένη με τις ροδιές του ποντικιού και είπα να τις καταγράψω για να δικαιολογήσω τη φήμη μου ως γραφιάς, υλατζού, σοσιαλμιντιού και μη ξεχνιόμαστε, σιτεμένη. Ξεκινώ από τα κουλ στα κοινωνικά δίκτυα για να μπορώ να το ξεφτιλίσω μετά.

Ομορφιά. Ο άσχημος -σύμφωνα με τα όποια  πρότυπα-,  αν γράψει κάτι της προκοπής θα πάρει μπράβο, πολλά ενθαρυντικά μηνύματα, θα ανέβει στα μάτια μας και θα του δώσουμε πολλή περισσότερη σημασία, κάτι που μέχρι τώρα δεν συνέβαινε. Η ομορφιά ενός ανθρώπου πλέον δεν είναι μόνο εξωτερική. Μπορείς να «δεις» και έναν άσχημο πανέμορφο πια.  Γιατί δε σε νοιάζει αν έχει φαλάκρα, κοιλάρα, μεγάλη μύτη ή ότι άλλο θεωρείται «τράτζικ». Αντίθετα, το πορνίδιο με τα χιλιάδες λάικζ στη φωτό του, ξέρεις ότι πρόκειται για απλά εξωτερική ομορφιά και κάνεις λάικ για να γαμ… πηδ… φλερτάρεις;  Δικαιότερο και δίνει σε όλους δικαίωμα στην ευτυχία. Ακόμη και στους γέρους. Η εσωτερική ομορφιά, το μυαλό και το χιούμορ πλέον υπερπηδούν το χάσμα γενεών.

Χάσμα γενεών. Ξέχασέ το. Το γκαπ μεταξύ μεγάλων και μικρών, κυρίως γιατί οι πρώτοι ζούσαν σε διαφορετική κοσμάρα από τους δεύτερους δεν υφίσταται πια. Η γριά, η θεία, η μαμά δεν θα πάει στην εκκλησιά. Το πολύ πολύ να κάνει κάνα λάικ σε σελίδα μοναστηριού. Δεν φοράει διαφορετικά ρούχα γιατί το νιουζ φιντ έχει τα ίδια ισόπ για όλους. Δεν έχει άλλα ήθη γιατί τα τερματίζουμε όλοι μαζί πια. Δεν θα φτιάξει φανουρόπιτα αλλά κι αν το κάνει, θα ανεβάσει τη συνταγή και θα σκίσει στα λάικζ. Θέλω να πω, ότι όσο μεγαλώνεις διαδικτυακά, τόσο πιο κουλ γίνεσαι στα μάτια των πιτσιρικιών, άλλωστε έχεις ήδη μαζέψει περισσότερους φρεντς. Γνωρίζεις περισσότερο κόσμο, έχεις πει περισσότερα, το ρανκ σου είναι ψηλάκαι  άρα αντί για ξενέρωτη θεούσα που δεν_μας_καταλαβαίνει είσαι το εισιτήριο του άβγαλτου νιάτου στη σόσιαλ λεωφόρο της επιτυχίας.

Επιτυχία. Δεν έχει σημασία εάν την έχεις. Αρκεί να την δηλώνεις συχνά. Νέιμ ντρόπινγκ, αγγλικούρες, έξυπνα φρασάκια που έκλεψες από εκεί που δεν θα υποψιαστεί κανείς, οι κατάλληλες διασυνδέσεις, οι κατάλληλες φωτογραφίες, πέντε-έξι γύρω σου που μοιράζεστε την ίδια αποστολή χιψτεροποίησης του εαυτού σας και δατς ιτ. Εδραιώθηκες ακόμη κι αν από κοντά δεν αντέχεσαι. Έφτιαξες το καλούπι σου και το απλά το χτίζεις.

Καλούπι. Το άσχημο με την εικονική μας ταυτότητα, πλαστή ή όχι, είναι πως… υπάρχει. Είσαι ας πούμε, επιτυχημένος, δεξιός, σου αρέσουν τα ταξίδια, πηδάς συχνά, σκορπάς φράγκα. Το καλούπι λοπόν αυτό που έβαλες τον εαυτό σου, ο τρόπος που λανσαρίστηκες πρέπει τηρείται και να συντηρείται ευλαβικά αλλιώς χάνεις σε συνέπεια και άρα δημοφιλία. Πρέπει κάθε δημοσιευμένη στιγμή της ζωής σου να ακολουθεί το παραπάνω ποιηματάκι. Δύσκολο και μικροαστικό.

Μικροαστισμός. Στο μεγαλείο του. Ακόμη κι αν πλέον οι κοινωνικές μας υποχρεώσεις περιορίζονται σε κάποια λάικ και μερικές λέξεις,  ακόμη κι αν γλιτώσαμε το ατέλειωτο κυνήγι δώρων, εντούτοις δεν παίζει να τα παραλείψεις. Ελέγχεσαι σε ποιον ευχήθηκες, σε ποιον όχι, μετριούνται οι παρουσίες και οι απουσίες σου, παρεξηγιέσαι πιο εύκολα (γραπτός ο λόγος, γαρ). Δεν μπορείς να πεις ήμουν άρρωστος, εκτός πόλης, δούλευα. Ξέρουν όλοι τι έκανες και πλέον, ακόμη κι αν το ωράριό σου είναι υπερφορτωμένο για τις άλλοτε επισκέψεις, τώρα δεν έχεις δικαιολογία που δεν πάτησες το λαικοκουμπί. Μέρα νύχτα, δεν έχει σημασία, οφείλεις να παραστείς. Άλλωστε είμαστε πλέον όλοι ανοιχτά 24 ώρες το 24ωρο και χτίζουμε αναμνήσεις.

Αναμνήσεις. Η φυσική λειτουργία του εγκεφάλου να εξαλείφει τις άσχημες αναμνήσεις πλέον δεν είναι εφικτή μέσω των κοινωνικών δικτύων και της καταγραφής των περισσοτέρων στιγμών της καθημερινότητάς σου. Ο γκόμενος που χώρισες, αν δεν είσαι αρκετά μικροαστή να τον μπλοκάρεις, θα είναι διαρκώς εκεί να σου θυμίζει τα πάντα. Μια παραπάνω λέξη που αντάλλαξες με κάποιον, ένα χάλια κούρεμα βρε αδελφέ, θα σε συνοδεύει δια παντός και θα σου υπερφορτώνει τον εγκέφαλο κάθε φορά που ένας στάλκερ πατά το λάικ θυμίζοντας στο νιουζφίντ σου τα χάλια σου. Επιστημονικές μελέτες που έκανα δείχνουν ότι αυτή η υπερμνήμη θα κάνει δυσκολότερη την ευτυχία, ειδικά όσων γενεών από εσάς έχουν καταγραφεί οι γκάφες της εφηβείας και θα σας εξοντώνει πριν τα σαράντα σας.

Ευτυχία. Δεν υπάρχει. Στα κοινωνικά δίκτυα εννοώ. Οι μόνιμα ευτυχισμένοι στα κοινωνικά δίκτυα είναι για μένα, όπως αυτοί με το μόνιμα και εξωπραγματικά νοικοκυρεμένο σπίτι. Ύποπτοι. Για μια γιγάντια λίστα πραγμάτων. Ναφ σεντ.

Αθωότητα. Αυτή τη λέξη θα τη βρεις μόνο στο λεξικό. Όχι στο δικό μου. 😉

Posted in Internet, Life, Philosophy | 7 Σχόλια »

Η εισήγησή μου στη διάλεξη του Πανεπιστημίου Αθηνών

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 2, 2011


[ψήστε καφέ, δυό βδομάδες έγραφα :P]

Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Καλησπέρα σας,
Θα ήθελα να παραδεχθώ ότι αισθάνομαι μία αμηχανία διότι δεν έχω υπάρξει ποτέ ούτε καθηγήτρια, ούτε ομιλήτρια, ούτε πολιτικός. Δεν συνηθίζω να μιλάω σε κόσμο, τουλάχιστον όχι χωρίς να είμαι κρυμμένη πίσω από την οθόνη μου.

Ξεκινώ με λίγα λόγια για μένα, διότι δεν είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε τη σχέση μου με τα μπλογκς αλλά και για να γίνουν σαφέστερα τα εφαλτήρια των θέσεών μου.
Η δική μου ιστορία με το blogging ξεκινά τον Μάϊο του 2005 σε ένα ψιλικατζίδικο στη Νίκαια που έπρεπε να εργάζομαι για περίπου 15 ώρες την ημέρα χωρίς ρεπό. Το να βάλω έναν υπολογιστή και να παίζω παιχνίδια για να περάσει η ώρα ήταν το πιο λογικό. Η σύνδεση στο ίντερνετ ήρθε όταν αποφάσισα ότι η πασιέντζα δεν ήταν και τόσο περιπετειώδες παιχνίδι. Βέβαια, ανακάλυψα ακόμη πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια. Ανακάλυψα δωρεάν βιβλία, sites, επισκέφθηκα forum, έγραψα, γνώρισα κόσμο, βρίστηκα.

Μέχρι που μία ημέρα είδα ένα link και πατώντας το, έμαθα για τα blogs. Σε μία ημέρα ακριβώς, είχα ανοίξει το δικό μου και πάνω στη φούρια, του έδωσα το προφανές όνομα “Ψιλικατζού” που τελικά αποδείχθηκε σωτήριο. Με τέτοιο ψευδώνυμο κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά και έχεις το ακαταλόγιστο ό,τι κι αν γράψεις. Συνήθως έγραφα ιστορίες από το ψιλικατζίδικο. Τα κείμενα περιείχαν αστεία κυρίως περιστατικά από το μαγαζί, με τα πιτσιρίκια, το τεφτέρι μου και φυσικά οτιδήποτε είχε να κάνει με τον ρατσισμό, που ενώ με θύμωνε δεν μπορούσα να τον σχολιάσω μπροστά στους πελάτες εάν ήθελα να συνεχίσω να τους έχω πελάτες. Κρυβόμουν λοιπόν πίσω από την οθόνη μου και ξέσπαγα εκεί. Η κλασική μπλόγκερ.

Την επιτυχία του blog κυρίως την αποδίδω στο γεγονός ότι ήμασταν τότε το πολύ 50 Έλληνες μπλόγκερς. Ήθελες δεν ήθελες θα έπεφτες και πάνω μου. Στην πορεία βέβαια, το γοητευτικό αυτό φαινόμενο γιγάντωσε και η μικρή γειτονιά έγινε πόλη. Έπειτα ήρθε μία πρόταση από μία διαφημιστική εταιρεία να εργαστώ ως κειμενογράφος, ήρθε ένας αγοραστής για το ψιλικατζίδικο, ένας εκδοτικός οίκος για να εκδόσει τα κείμενά μου και μπόλικος πονοκέφαλος.

Είπα φυσικά το “ναι” για το βιβλίο και όντας σίγουρη ότι δεν θα ξανάχω τέτοια ευκαιρία να φωνάξω για οτιδήποτε με έκαιγε, αποφάσισα παράλληλα με τα κείμενα του μπλογκ να προσθέσω και εμβόλιμες σελίδες από το μη δημοσιευμένο μου ημερολόγιο, εκείνο για το πρόβλημα της υπογονιμότητας. Το θέμα της ανωνυμίας, τουλάχιστον σε εμένα, τέθηκε στην πιο άγρια μορφή του. Το αν θα χρησιμοποιούσα πλέον το όνομά μου ή το “Ψιλικατζού” στο βιβλίο ήταν ένα μεγάλο δίλημα. Το θέμα όμως που πραγματευόμουν ήταν πολύ σοβαρό και ταμπού για την ελληνική κοινωνία για να το αφήσω έρμαιο σε ένα ψευδώνυμο. Ήθελα να γνωρίζει ο αναγνώστης ότι όλα όσα περιέγραφα συνέβησαν σε έναν πραγματικό άνθρωπο στην Ελλάδα του σήμερα. Αποφάσισα λοιπόν να το εκδώσω επώνυμα αν και το τίμημα στον μικρόκοσμό μου ήταν μεγάλο για ένα τόσο ταμπού θέμα. Το βιβλίο περιέργως έγινε best seller, ενώ πλέον εργάζομαι ως κειμενογράφος και συνεργάτης σε έντυπα και sites. Ως προς τα βιβλία, τόλμησα την δεύτερη συγγραφική μου απόπειρα και αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το νέο μου βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Όπως θα παρατηρήσατε, το μπλόγκινγκ για μένα ήταν το μέσον για να ανακαλύψω δεξιότητές μου, όπως το γράψιμο, που δεν θα τολμούσα ούτε καν να ονειρευτώ παλιότερα. Έφερε όμως και άλλες αλλαγές στον περίγυρό μου, που ίσως να μην εντυπωσιάσουν τους περισσότερους όμως αισιοδοξώ πως μακροπρόθεσμα, θα είναι παραπάνω από εμφανής ο αντίκτυπος αυτού του νέου μέσου. Ειδικά στα χαμηλά στρώματα από τα οποία κατάγομαι. Όπως καταλάβατε, προτού περάσω στο σημερινό θέμα, προτού μιλήσω για την μπλογκόσφαιρα και την ενημέρωση που παρέχει, θεωρώ πως είναι καλό να πω δυό λόγια για το ποιά είναι η μπλογκόσφαιρα, - ή τουλάχιστον ένα μέρος της - ποιοι είναι οι άνθρωποι που την απαρτίζουν και τί μπορείτε να περιμένετε από εμάς. Να κάνω γνωστά όσα άλλαξαν στην καθημερινότητά μου καθώς και στις ζωές των γύρω μου καθώς δεν είμαι εδώ για μια υψηλή ανάλυση του φαινομένου αλλά να μιλήσω για τα δικά μου αυτονόητα.

Πλέον διαβάζουμε
Μπορεί να σας ακουστεί παράξενο αλλά σε γενικές γραμμές το καθημερινό διάβασμα δεν ήταν στο πρόγραμμα μιας κομμώτριας, ενός ταξιτζή ή μιας ψιλικατζούς, ας πούμε. Εκτός βέβαια από την λαθροανάγνωση περιοδικών αστρολογίας. Και από βιβλία, ξέρετε όλοι πολύ καλά ότι ελάχιστοι διαβάζουμε βιβλία στην Ελλάδα. Τώρα όμως, μια ψιλικατζού ως μπλόγκερ ή ως μέλος ενός φόρουμ για παράδειγμα, θα επισκεφθεί τα προτεινόμενα link, θα προσπαθήσει να διαβάσει αγγλικά, θα δει βίντεο, θα ρίξει μια ματιά στο βιβλίο που άρεσε σε κάποιον, θα ενημερωθεί για το αν η νέα γρίπη σκοτώνει το ίδιο με την παλιά, θα διαβάσει για τα γεγονότα της Κερατέας ή στο πιο παγκοσμιοποιημένο, της Αιγύπτου και της Λιβύης. Έρευνες αποδεικνύουν ότι πλέον μέσω ίντερνετ διαβάζουμε ύλη περίπου 174 εφημερίδων.

Πλέον γράφουμε
Σκεφτείτε το, ο καθημερινός απλός άνθρωπος το μόνο που έγραφε ήταν λίστες για ψώνια, συμπλήρωνε σταυρόλεξα ή κάποιο δημόσιο έντυπο και αυτό με δυσκολία. Τώρα, κάθε μέρα, η ψιλικατζού που λέγαμε, αργά ή γρήγορα θα ρωτήσει, θα γράψει δυό κουβέντες παραπάνω για αυτά που ζει, και εάν είναι και λίγο τσαούσα, θα μπει στον πειρασμό να απαντήσει σε αυτά που διαβάζει. Θα ρίξει μια ματιά στην ορθογραφία και το συντακτικό της, κι αν ντρέπεται πολύ, θα τα γράψει σε greeklish που είναι καλοδεχούμενα τουλάχιστον από τον δικό της περίγυρο, προκειμένου να εκφραστεί. Στην πορεία, όσο διαβάζει και γράφει, η ορθογραφία της θα βελτιωθεί, το ίδιο και το συντακτικό της, πόσω μάλλον το λεξιλόγιο ή ακόμη και τα αγγλικά της.

Πλέον σχολιάζουμε
Παλιότερα όταν έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση ένιωθα πως με είχαν κλείσει σε ένα κελί με γυάλινα παράθυρα. Όσο κι αν φώναζα κανείς δεν θα άκουγε μέσα από το γυαλί, παρά συνέχιζε απτόητος τον παράλογο μονόλογό του, απολαμβάνοντας μάλιστα κύρος και περίοπτη θέση στη δημόσια ζωή. Και παρόλο που με παρότρυναν να την κλείνω, εγώ δεν το ήθελα αυτό. Ήθελα να ενημερώνομαι, να τους ακούω όλους αλλά να μπορώ να απαντώ. Ε, αυτό πλέον το κάνω. Και μάλιστα δημόσια. Όπως έχει πει και ένας μπλόγκερ: “Είχαμε χάσει το παγκάκι στην πλατεία και τώρα το ξαναβρήκαμε”. Έτσι ακριβώς είναι. Χαρίζαμε κύρος δια της αναγκαστικής θέασης και της παθητικής κατανάλωσης και καταπίναμε διαρκώς και περισσότερα, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα σχολιασμού. Σύμφωνα με τον καθηγητή Μάρτιν Χίλμπερτ, ο μέσος άνθρωπος σήμερα παράγει στοιχεία ισοδύναμα έξι εφημερίδων.

Πλέον κάνουμε διάλογο
Είναι δύσκολο τουλάχιστον για εμένα να μην διακόψω έστω και μία φορά τον συνομιλητή μου, να μην φωνάξω, να μην φορτώσω τα λόγια μου με γκριμάτσες ή χειρονομίες για τους δώσω περισσότερη βαρύτητα. Αυτά τα χάσαμε με τον γραπτό λόγο. Εδώ δεν έχει φωνές και βαβούρα. Περιμένεις αναγκαστικά τους άλλους να ολοκληρώσουν τις θέσεις τους για να εκθέσεις τις δικές σου, ενώ πρέπει οπωσδήποτε να έχεις επιχειρήματα, παραπομπές και πηγές. Οι αερολογίες και το τεντωμένο δάχτυλο, υπάρχουν όπως παντού, αλλά δεν ενισχύουν την άποψή σου καθώς θα διαπιστώσεις ότι τα άδεια ή τα μεγάλα λόγια ανάμεσα σε τόσες πολλές επιλογές, ισοδυναμούν με το απόλυτο τίποτα. Είναι σαν να μην μίλησες.

Πλέον διασταυρώνουμε
Όλα τα παραπάνω, εξασκούν θέλοντας και μη, την κριτική σκέψη. Σε απλούς καθημερινούς ανθρώπους που η παιδεία και οι γνώσεις είναι περιορισμένες, είναι λογικό πως η οποιαδήποτε είδηση των παραδοσιακών μέσων ήταν μέσα τους συνώνυμη με την Αλήθεια. Ειδικά μία εικόνα. Όχι όμως πια. Τρανταχτό παράδειγμα, η επέμβαση στο βίντεο – ντοκουμέντο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το Mega channel. Η οποία, θα ήταν μέχρι χθες κάτι άγνωστο εάν δεν είχε αναζητηθεί από τους χρήστες η πηγή και το αρχικό βίντεο, ώστε να γίνει η σύγκριση.

Πλέον συνομιλούμε με όλους
Δεν ξέρω πόσο καθημερινό είναι για εσάς να συγχρωτίζεστε με ανθρώπους από όλες τις ηλικίες, τις χώρες, τα επαγγέλματα και τα στρώματα. Για εμένα πάντως, το να συνομιλώ για παράδειγμα με γιατρούς και άλλους επιστήμονες κάτω από το κείμενό μου για την ομοιοπαθητική [1,2,3] ή τα μεταλλαγμένα [1,2,3,4], ήταν ασύλληπτο. Στην πραγματική ζωή, ένας γιατρός θα με εξέταζε, ίσως να απαντούσε σε κάποιο μου ερώτημα κι αυτό όχι με πολλή όρεξη, και στην συνέχεια θα με χρέωνε κιόλας. Στην πραγματική πραγματικότητα οι συναναστροφές μου ήταν λίγο-πολύ περιορισμένες στην κάστα μου. Το μέσο αυτό, λόγω της μεγάλης διείσδυσης, του δημόσιου βήματος και της διάδρασης, τα άλλαξε όλα αυτά. Τώρα, δεν έχει πολλή σημασία από πού είσαι, εάν έχεις καλή δουλειά, πανάκριβο αυτοκίνητο ή τις σωστές διασυνδέσεις για να έχει βάρος η γνώμη σου, όπως συμβαίνει τουλάχιστον στα παραδοσιακά μέσα. Τώρα έχει σημασία κυρίως αυτό που λες.

Πλέον ενδιαφερόμαστε για τα κοινά
Δεν με ενδιέφερε παλιότερα η πολιτική ενώ δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να κοινοποιήσω ότι έπεφτε στην αντίληψή μου, τα θέματα της δικής μου καθημερινότητας, τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζω. Όλα αυτά άλλαξαν. Ένα κείμενό μου για την κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα υιοθεσιών, ευαισθητοποίησε αρκετούς αναγνώστες, έφερε ένα άρθρο σε μία εφημερίδα, δημιούργησε ένα μπλογκ συλλογής υπογραφών για να αλλάξει η νομοθεσία των υιοθεσιών και κατέληξε σε μία επερώτηση στην βουλή από την κα Δαμανάκη. Και αυτό, ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα.

Στο θέμα λοιπόν της σημερινής συνάντησης, “Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;” θα είχα να απαντήσω τουλάχιστον ως προς εμένα: συνέχεια τίνος; Η διάδρασή μου με την κοινωνία και τους πολίτες της είναι πλέον γεγονός και επανάσταση ή όχι, δεν αποτελεί συνέχεια αλλά κάτι εντελώς νέο.

Πέρα όμως από όλες τις παραπάνω νέες καταστάσεις που βίωσα και βιώνω, με την ιδιότητα ενός πολίτη που έχει πλέον ένα βήμα - και που θέλησα να θίξω γιατί είμαι σίγουρη ότι πολλοί δεν γνωρίζετε πως παρόμοια πράγματα βιώνουν οι περισσότεροι απλοί χρήστες του διαδικτύου, - οφείλω να παραδεχθώ, ότι μεγάλο μέρος των μπλογκς αλλά και γενικά του ίντερνετ, ανήκει πλέον και στα παραδοσιακά μέσα.

Στα πρώτα χρόνια του μπλόγκινγκ στην Ελλάδα, έπειτα από τις εκδηλώσεις λατρείας των δημοσιογράφων για τα μπλογκς, ξεκίνησε ένας “πόλεμος” καθώς ήταν γενικευμένη η αίσθηση ότι τα μπλογκς δημιουργήθηκαν για να αντικαταστήσουν τη δημοσιογραφία. Είχα παρατηρήσει ότι όσο λιγότερο σοβαρή δημοσιογραφία έχεις, τόσο σοβαρότερος είναι ο πόλεμος εναντίον των μπλογκς και της λεγόμενης “δημοσιογραφίας των πολιτών”. Και δεν είχα άδικο, καθώς το αμέσως επόμενο λογικό βήμα ήταν, να κατακλυστεί η μπλογκόσφαιρα από τα λεγόμενα ενημερωτικά και αποκαλυπτικά μπλογκς. Ό,τι άξιζε στο νέο μέσον, η ανωνυμία, ο ελεύθερος σχολιασμός, η απλή γλώσσα, η άμεση δημοσίευση, ήταν αυτό ακριβώς που εκμεταλλεύτηκαν αλλά και που γύρισε μπούμερανγκ.

Οι αντιδράσεις των παραδοσιακών μέσων ήταν ακραίες. “Ασυδοσία”, “κίνδυνος”, “εκβιασμός”, “συμμορίες” ήταν οι λέξεις που περιέγραφαν το διαδίκτυο και τη μπλογκόσφαιρα εν γένει καθώς μας είχε πάρει όλους η μπάλα. Το αποτέλεσμα, άπειρες δημοσιεύσεις ζητώντας από την μπλογκόσφαιρα να αντιδράσει απέναντι στον φασισμό και στην καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου. Η μπλογκόσφαιρα γέλασε πολύ.

Γιατί τόσος θόρυβος;
Η διαφημιστική πίτα μοιράστηκε εκ νέου. Και όσο τα παραδοσιακά μέσα προσπαθούσαν να κερδίσουν μία θέση στο νέο αυτό δύσκολο μέσο, τα λεγόμενα “ενημερωτικά μπλογκ” ανώνυμων προφανώς δημοσιογράφων, προσέφεραν άρτο και θεάματα. Κίτρινες, ροζ ειδήσεις, ανεπιβεβαίωτες φήμες, πολλά προσεχώς, αυτοαναφορικότητα και μάχη για τη δημοτικότητα και τα κλικς. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. “Δείτε ποιανής έχει ιδρώσει η μασχάλη”, “το επόμενο διαζύγιο που θα συζητηθεί”.

Όμως δεν ήταν τόσο πολύ κακό αυτό. Το πλήθος προτού ωριμάσει και εκπαιδευτεί, είναι λογικό να ψάξει τα γνώριμα. Όσο η αισθητική σου, η νοοτροπία σου, ο τρόπος που μιλάς και τα μηνύματα που θες να μεταδώσεις, ταιριάζουν σε ό,τι έκανες μέχρι χθες, τόσο πιο πιθανό είναι να σε ακολουθήσει το κοινό σου και στο νέο μέσο. Ο τηλεθεατής του σταρ, ο γκρούπι του Αυτιά, ο ακροατής του Τράγκα, δε γίνεται να αλλάξει τις συνήθειές του από τη μια μέρα στην άλλη. Είτε στα μπλογκς, είτε στο youtube, είτε στο facebook και το twitter, τα δικά του είδωλα θα ψάξει. Μέχρι που θα του γκρεμιστούν. Γιατί αυτό κάνει το διαδίκτυο. Χαβαλέ, γκρεμίζοντας κυρίως άδεια είδωλα.

Κάνει όμως και κάτι άλλο. Τεστάρει όλα τα μέσα στη φωτιά. Φωτιά, διότι το ίντερνετ, αντί για “συνέχεια με άλλα μέσα”, αποδείχθηκε συνέχεια σε σατανικά μέσα. Γιατί;
Οτιδήποτε δημοσιεύσεις δεν σβήνει, θα μείνει για πάντα ακόμη κι αν το εξαφανίσεις την επόμενη στιγμή, θα διασταυρωθεί, θα σχολιαστεί ελεύθερα, οι ανακρίβειές σου θα καταριφθούν με ένα link στην πηγή, τα ντοκουμέντα και τις μαρτυρίες, το όνομά σου δεν θα έχει καμία σημασία, το κοινό σου θα εκπαιδεύεται γοργά και θα ζητάει όλο και περισσότερα... και όλα αυτά, δημόσια. Χώρια που πρέπει να φτιάξεις και την αισθητική σου γιατί όσο πιο κακή είναι, τόσο περισσότερο θυμίζεις στον χρήστη εκείνα τα sites που κολλάς ιούς.

Πάμε πάλι στα βασικά: Υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα είναι εκείνα που δίνουν την ενημέρωση και τις ειδήσεις, χρησιμοποιώντας ίσως ως πηγές τους τα μπλογκς. Υπό κανονικές συνθήκες τα μπλογκς κυρίως σχολιάζουν ειδήσεις και κοινωνικά θέματα και ενίοτε παράγουν ενημέρωση χρησιμοποιώντας προσωπικές εμπειρίες. Όλα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες. Στην Ελλάδα όμως σπάνια υπήρξαν.
Όχι, τα μπλογκς δεν είναι επανάσταση στην ενημέρωση ούτε όμως και συνέχειά της. Είναι προσωπικές αλήθειες που δεν νοιάζονται για την πρωτιά και ενίοτε υποπέφτουν στα ίδια ακριβώς ατοπήματα με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

Τα ζητήματα που θέτουν οι πολέμιοι της δημοσιογραφίας των πολιτών είναι τέτοια που εγείρουν ερωτήματα και για την ενημέρωση όπως την ξέραμε.

Ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα....

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι αναξιόπιστη;
Ενίοτε, ναι. Σιγά το δύσκολο. Δεν το 'χουμε όμως αποκλειστικό προνόμιο. Το είδαμε για παράδειγμα, και στην εφημερίδα το Βήμα που δημοσίευσε άρθρο για την συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν με εκτενή σχολιασμό μάλιστα του κλίματος μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ενώ η συνάντηση αυτή τελικά δεν είχε γίνει ποτέ. Υποτίθεται ότι όταν η δουλειά σου είναι η ενημέρωση, κοπιάζεις, δεν είναι προκάτ.

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι επιλεκτική;
Φυσικά και είναι. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γράψουμε για όλα, ούτε και θέλουμε άλλωστε. Αλλά ούτε αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της μπλογκόσφαιρας. Όταν πάνω από 10.000 κόσμου συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα στις 6 Φεβρουαρίου να διαδηλώσει για την κάρτα του πολίτη - που μπορεί να διαφωνώ με τους λόγους συγκέντρωσης αλλά θα ήθελα να το γνωρίζω-, κι εγώ με τη σειρά μου αναρρωτιέμαι κατά πόσο η ενημέρωση είναι ενημέρωση και όχι όπως στην μπλογκόσφαρα, πράγματα_που_μας_άρεσαν_και_θέλαμε_να_σας_δείξουμε ή έστω πράγματα_που_μισούμε_ελάτε_να_τα_κράξουμε. Τελικά τα παραδοσιακά μέσα έχουν κι άλλη μια κατηγορία, τα πράγματα_που_δεν_λέμε_άρα_δεν_έγιναν_ποτέ.

Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι γεμάτη αντιεπιστημονικά κείμενα, συνωμοσιολογίες και τρομολαγνίες;
Κυρίως αυτό. Τα παραδοσιακά μέσα απ΄την άλλη, συνήθως δεν είναι. Εκτός βέβαια από τις 30 Ιανουαρίου, όταν το Βήμα science, ένα υποτίθεται έγκυρο ένθετο εκλαϊκευμένης επιστήμης δημοσιεύει το άρθρο “Η Γη εκτός ελέγχου” που με στοιχειώδεις γνώσεις φυσικής, όπως απέδειξε το μπλογκ “μαύρο - όχι άλλο κάρβουνο” επρόκειτο για ίσως το πιο αστοιχείωτο, συνωμοσιολάγνο και αντιεπιστημονικό κείμενο τέτοιου είδους εντύπων.
Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Δεν υπήρχε ημέρα πέρισυ που να μην ενημερώνει η τηλεόραση για τον αριθμό των θυμάτων της νέας γρίπης. Το ίδιο έκαναν και κάποια μπλογκς αλλά αν ήθελες να το ψάξεις θα έβρισκες στατιστικές και αποδείξεις πως η Η1Ν1 δεν ήταν περισσότερο θανατηφόρα. Αποτέλεσμα; Εμβολιοφοβία και συνωμοσιολογία. Παρόλες τις παροτρύνσεις, ελάχιστοι εμβολιάστηκαν και φέτος τα μέσα απορούν γιατί μας θέρισε.

Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι κατώτατου επιπέδου;
Η πλειοψηφία ναι, αλλά τουλάχιστον όσοι βλέπετε ακόμη τηλεόραση αποκλείεται να το προσάπτετε αυτό μόνο στην μπλογκόσφαιρα. Μέσω της τηλεόρασης για παράδειγμα, καθημερινά στα σαλόνια μας πωλούνται βιβλία επιστημονικής φαντασίας και αρχαιολαγνείας που παρουσιάζονται ως επιστήμη και ιστορία αντίστοιχα. Κι ενώ έχουμε πολλά σατιρικά μπλογκ των βιβλίων αυτών, όποιος τολμήσει να τα αποδελτιώσει, όπως π.χ. ο Αντώνης Τσιπρόπουλος του blogme.gr, καταλήγει στο αυτόφορο, με κατασχεμένο τον σκληρό και με χρεωκοπημένη επιχείρηση να παλεύει μέχρι σήμερα ενάντια στον τηλεβιβλιοπώλη που βρίσκεται ακόμη καθημερινά στα σαλόνια μας πουλώντας ανωτάτου επιπέδου επιστήμη. Ο Αντώνης απ΄την άλλη, δεν κατάφερε ποτέ να βρεθεί στα σαλόνια μας.

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών δεν είναι πρωτότυπη αλλά αντιγραφή των ειδήσεων των παραδοσιακών μέσων;
Φυσικά και είναι τις περισσότερες φορές. Όλοι ξεμένουμε από θέματα όμως. Όπως π.χ. πριν λίγες μέρες η κα Ακρίτα. Σε άρθρο της στα Νέα θυμήθηκε τρία χρόνια μετά να θυμώσει με την γνωστή -ελαφρά κατά τη γνώμη μου- πρόταση του Κύπριου ευρωβουλευτή Μάριου Ματσάκη για την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Και έκλεισε το κείμενό της, με την ακόμη πιο γνωστή αλλά ποτέ γενομένη φράση του Κίσινγκερ. Ξέρετε, αυτή που λέει το τρομακτικό αλλά πιασάρικο: «Ο ελληνικός λαός δεν κυβερνιέται εύκολα! Γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουµε βαθιά στις πολιτισµικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί». Το μόνο που θα είχα ίσως να προτείνω στα μπλογκς και ειδικά στα εθνικιστικού περιεχομένου, θα ήταν να βάζουν ημερομηνίες στα κείμενά τους για να ενημερώνεται σωστά ο δημοσιογράφος που έχει ξεμείνει από θέματα.

Θέλω να πω, ότι όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα, δείχνουν ότι ενώ υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα θα έπρεπε να δίνουν το παράδειγμα, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Κι ενώ δεν θα 'πρεπε, εξισώνονται ευκολότατα με τα χειρότερα της μπλογκόσφαιρας. Ο πιο αστοιχείωτος χρήστης πλέον, είναι εύκολο να βρει τις ανακρίβειες και τα ατοπήματα, θα τα γράψει, θα τα συζητήσει, θα τα αναλύσει και θα βγάλει τα συμπεράσματά του, κάτι που μέχρι χθες δεν συνέβαινε. Ή μάλλον συνέβαινε αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό και όχι δημόσια. Αυτό, έχει ως αναγκαστικό επακόλουθο την σοβαρότερη αντιμετώπιση του κοινού κυρίως από τον φόβο του δημόσιου πλέον περίγελου.

Ένα μεγάλο βέβαια θέμα που τίθεται σε σχέση με τη μπλογκόσφαιρα και το ίντερνετ γενικότερα, είναι η ανωνυμία. Βλέπω συχνά στα παραδοσιακά μέσα εκτενέστατες αναφορές κατά της ανωνυμίας στην μπλογκόσφαιρα κυρίως, ζητώντας από το κράτος πολλά πράγματα, και εν τέλει την επιβολή κανόνων. Παραβλέποντας φυσικά το γεγονός ότι αρκετά άρθρα εφημερίδων, ειδικά τα πιο δηλητηριώδη και καίρια, είναι είτε ανυπόγραφα είτε χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: γιατί η ανώνυμη άποψή μου είναι κατάπτυστη ενώ η κρυφή μου ψήφος καλοδεχούμενη; Επίσης, ποιός έχει ανάγκη να ρυθμίσει κάτι που ελέγχει ο ίδιος; Ποιος ακριβώς χρειάζεται κανόνες για να λειτουργήσει;

Θέλω να πω, ο παράνομος στον “έξω” κόσμο είναι το ίδιο παράνομος και “μέσα”. Τουλάχιστον τώρα που ωρίμασε το μέσον αυτό, τώρα που κάθε σπίτι σχεδόν έχει πρόσβαση στο ίντερνετ είναι περισσότερο σαφές πως ένα πληκτρολόγιο και μία οθόνη δεν μπορούν να σε κρύψουν ικανοποιητικά εάν έχεις σκοπό να παρανομήσεις. Ο κλέφτης, ο ψεύτης και ο συκοφάντης είτε θα απομονωθεί, είτε θα κυνηγηθεί. Εάν έχεις σκοπό να διαδώσεις κάτι παράνομο, είτε αρχίσεις να ταχυδρομείς ανώνυμες επιστολές, είτε να δημοσιεύεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να γνωρίζεις πως ενδέχεται να υποστείς κυρώσεις. Όμως το πρόβλημα με την ανωνυμία δεν έχει τόσο να κάνει με την σοβαρότητα αλλά με την σοβαροφάνεια. Είχαμε φτάσει στο σημείο η χαμηλή ποιότητα να είναι συνυφασμένη με την αθυροστομία, με την ανορθογραφία, τα greeklish ή με το αν βάζεις το όνομά σου κάτω από αυτά που λες. Όλα απόρροια του τηλεοπτικού καθωσπρεπισμού. Ξέρετε, ονοματεπώνυμο που αστράφτει, στρογγυλές κουβέντες, clean γενικότερα αισθητική και παράλληλα να εκστομίζονται με ωραία λόγια, τα πιο αισχρά πράγματα που πολύ σπάνια θα διαβάζατε όμως σε ένα μπλογκ.

Τα παραδοσιακά μέσα και οι αντιδράσεις τους, θυμίζουν λίγο-πολύ τους άνω των σαράντα, οι οποίοι, τουλάχιστον όταν πρωτογνώρισαν το διαδίκτυο τα έκαναν μαντάρα. Φταίει κυρίως που ήρθε ξαφνικά στη ζωή τους και δεν μεγάλωσαν με αυτό. Το αποτέλεσμα; Διαχώρισαν εντελώς την έξω ζωή τους από τη μέσα, ενώ το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μιά προέκταση αυτής όπως συμβαίνει για τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, το θεώρησαν παιχνίδι και κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες τους, έκαναν όλα όσα δεν θα έκαναν ποτέ στην έξω ζωή. Και στη μπλογκόσφαιρα συγκεκριμένα; Παρεξηγούνταν εύκολα με τον γραπτό λόγο και έπαιρναν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους, λες και αν κάποιος σου θίξει το τόσο σπουδαίο όνομα ή ψευδώνυμό σου είναι κάτι τραγικό. Κι αν έπαιρνες μετά αυτούς τους ανθρώπους και τους τους ρωτούσες κατ' ιδίαν τη γνώμη τους για το διαδίκτυο, υποστήριζαν τα χειρότερα για αυτό. “Όργανο του Σατανά”, “άντρο παιδεραστών”, όλοι τα 'χουμε ακούσει. Η ομοιότητα με την απόπειρα των μέσων να διεισδύσουν στο διαδίκτυο, τουλάχιστον για μένα, ήταν παραπάνω από προφανής.

Το γεγονός είναι, ότι σήμερα τα μέσα έχουν ένα ολοένα και ωριμότερο κοινό. Είτε στην έδρα τους, είτε στο διαδίκτυο. Ένα πιο απαιτητικό κοινό που σε κάθε ανακρίβεια ή παραπληροφόρηση, με ένα μονάχα link θα γκρεμίσει κύρος και δουλειά χρόνων, ένα κοινό που απομυθοποιεί, που σταματά σιγά σιγά να τοποθετεί ψηλά τον καθωσπρεπισμό ή τη σοβαροφάνεια και ψάχνει ουσία.

Εάν οι ειδήσεις που παράγεις και η ενημέρωση σου αντέχει τη διασταύρωση, τον ανοιχτό σχολιασμό και ενδεχομένως την κριτική, εάν έχεις την ωριμότητα να παραδεχθείς τα λάθη σου, εάν είσαι πρωτότυπος και εάν έχεις την σοβαρότητα να παραθέτεις πηγές και όχι να αντιγράφεις κατά γράμμα, την έλλειψη εγωισμού ώστε να χρησιμοποιείς παραπομπές και προσωπικές μαρτυρίες ή ντοκουμέντα, η μπλογκόσφαιρα και το νέο μέσο θα είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που είχες ποτέ. Όχι ακριβώς επανάσταση, αλλά σε καμία περίπτωση συνέχεια με άλλα μέσα.

υ.γ.1. ένα σπέσιαλ θενκς στον καθηγητή Γιώργο Πλειό που έφαγε ο άνθρωπος τα δαχτυλάκια του να μου αναλύει το θέμα μπας και το καταλάβω και που τελικά πάλι τα δικά μου έγραψα. :D

υ.γ.2 ο αρκούδος και ο Μανώλης τα είπαν χωρίς να τα 'χουν γράψει. Αδικίαααααααααααα!!! :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | 42 Σχόλια »

Προσκλησούλα;

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 23, 2011


Η ενημέρωση στην μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας και το Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργανώνουν για έκτη χρονιά τη σειρά διαλέξεων «Ζητήματα Επικοινωνίας». Αυτή τη φορά μας προσκαλούν την Τρίτη 1η Μαρτίου στις 6 το απόγευμα, να παρευρεθούμε στη δεύτερη εκδήλωσή τους στο Αμφιθέατρο «Ιωάννης Δρακόπουλος» - Κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30), με θέμα: «Η ενημέρωση στην μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;».

Συμμετέχουν ως εισηγητές, οι bloggers:

"Η Ψιλικατζού"
https://xpsilikatzoy.wordpress.com/

Μανώλης Ανδριωτάκης
http://andriotakis.wordpress.com/

"Αρκούδος"
http://arkoudos.com/blog/

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Πλειός.

ΕΠΙ Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας
Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ - Πανεπιστήμιο Αθηνών

τηλ. 210-3689413 / φαξ 210-3245246
www.media.uoa.gr / piakov@media.uoa.gr

υ.γ. ναι ρε, μη βαράτε, με λυσσάξατε στο δούλεμα, προφανώς και κάνανε λάθος, λέτε να έβγαινα να μιλήσω για τα ελληνοτουρκικά; :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | Leave a Comment »

1 ώρα και 20 λεπτά

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 2, 2010


Τόσο λέει ο κύριος Σφακιανάκης του ηλεκτρονικού εγκλήματος, πρέπει να αφήνουμε τους έφηβους και τα παιδιά στο ίντερνετ. Το είπε και ο Γκέιτς, λέει. Πέραν αυτού του ορίου πρόκειται για εξάρτηση. Καρατσεκαρισμένο. 84 παιδιά λέει, είναι στο “Αγία Σοφία” για να απεξαρτηθούν από το ίντερνετ(???)!!!

Για όνομα, πόσο πιο ούγκα μπούγκα; Μήπως να πάνε οι γονείς να χωθούν πουθενά προτού μπουζουριάσουν τα πιτσιρίκια τους; Μήπως να φτιάξουμε ένα κέντρο απεξάρτησης από την οξεία μαλακοπιτουρίαση; Κάτσε ρε φίλε, μου 'χεις ένα μαραφέτι στο σπίτι σου και κάθεσαι και χρονομετράς πόση ώρα κόλλησε το πιτσιρίκι σε αυτό, προτού καν δεις τι διάολο κάνει εκεί μέσα;
Είναι σα να περιμένεις το παιδί σου έξω από ένα κωλόμπαρο και μόλις συμπληρωθεί 1 ώρα και 20 λεπτά, να χώνεσαι μέσα να το βουτάς και να το πηγαίνεις χαρούμενος σπίτι. Ή άμα περάσουν δύο ώρες να το στέλνεις για αποκωλομπαρεξάρτηση. Όχι, λάθος. Ούτε καν πατάς το πόδι σου μέσα στο κωλόμπαρο. Απ΄έξω φωνάζεις, από την πόρτα. Μέσα δεν έχεις μπει ποτέ.

Πειράζει δηλαδή αν το πιτσιρίκι ψάξει κάτι για το μάθημά του; Εκεί θα χρονομετρήσεις; Αν θέλει να διαβάσει ένα κόμικ ηλεκτρονικά και όχι στο χαρτί, αυτό μετράει στη 1 ώρα ή όχι; Αν αντί να πάρει τηλέφωνο, μιλήσει στο chat με τους φίλους του; Αν παίξουν ομαδικά παιχνίδια, αν θελήσει να ζωγραφίσει; Αν ακούσει μουσική ή θέλει να ακούει όοολη μέρα ραδιόφωνο στο ίντερνετ, τι; Θα του το κλείσεις στη μία ώρα; Αν θελήσει να διαβάσει το blog του κοριτσιού του; Αν μπει να δει τις φωτογραφίες της εκδρομής, αν μπει να κλείσει ένα εισιτήριο για σινεμά; Αν θελήσει να ψάξει τα sites για νέα παιχνίδια, νέες τεχνολογίες, υπολογιστές και γκάτζετ; Πόσο κάτι άλλο από την πραγματική ζωή είναι νομίζεις το ίντερνετ; Γιατί δεν χρονομετράς και την ώρα που διαβάζει ένα βιβλίο ή που ζωγραφίζει στο τραπεζάκι του σαλονιού;

Υπάρχουν λέει πιτσιρίκια που παίζουν παιχνίδια 16 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα, και πλέον το πρόβλημα της εξάρτησής τους είναι σοβαρό. Καλά, για αστροφυσική πρόκειται ότι για να φτάσει να παίζει ένα πιτσιρίκι τόσες ώρες πάει να πει ότι οι γονείς είναι ανύπαρκτοι; Το παιχνίδι τους πείραξε; Καλά να λένε που υπάρχει κι αυτό και δεν τους άρχισε τίποτα ναρκωτικά - πράγμα που παρεμπιπτόντως συνέβαινε με μαθηματική ακρίβεια πριν υπάρξει το ίντερνετ.

Το ίντερνετ δεν είναι κάτι έξω από την υπόλοιπη ζωή πια. Εννοώ πως όσος γονιός χρειάζεται δίπλα στο παιδί “όξω”, άλλος τόσος χρειάζεται και “μέσα”. Αν αυτό το “μέσα”, σου είναι άγνωστο τότε το παιδί διατρέχει τους ίδιους κινδύνους με “έξω” και το πρόβλημα είναι δικό σου και όχι του παιδιού. Χρονικές απαγορεύσεις, στερεότυπα και ούγκα μπούγκα φανφάρες, είναι ο εύκολος δρόμος για όλους όσους θα άφηναν άνετα το πιτσιρίκι τους ένα δεκάωρο στην πλατεία για να αράξουν λίγες ώρες παραπάνω να χαζέψουν μπιγκ μπράδερ, ειδήσεις, μάστερ σεφ και τα υπόλοιπα τέλος πάντων που έχουν ντιπ χαζέψει όσους συνήθως απαγορεύουν το “ίντερνετ” και τους “υπολογιστές” έτσι γενικά.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

ι-σόπινγκ

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 14, 2010


[Προ-προ-πρόλογος
Θα μου πεις εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ ασχολείσαι με ι-σόπινγκ; Θα σου πω ότι δόξα τω θεώ δεν πέθανα και αφού δεν πέθανα πρέπει να τρώω, να ντύνομαι και να εξοπλίζω το σπίτι μου και τα 'χω πάρει κράνα με το συγκεκριμένο θέμα γιατί το ι-σόπινγκ δεν είναι πολυτέλεια άμα είσαι κλεισμένος σπίτι και έχεις ανάγκη χίλια δυό συμπράγκαλα. Κι αφού όλοι μου τα χώνουν γιατί δε γράφω, πάρτε να '΄χετε, μόνο μην αρχίσετε πάλι, αυτό έχει καρφωθεί στο κεφάλι μου τελευταίως. :P ]

Άκου πολιτική οι Έλληνες ι-μπίζνεσμεν. Άμα ψωνίσεις κάτι από το μαγαζί τους, πληρώνεις πιο ακριβά απ΄ότι να το ψωνίσεις στο site τους. Δηλαδή άμα τους κουβαληθείς και σε δούνε live, σε χρεώνουνε πιο πολλά από ότι να πατήσεις ένα κουμπί. Προφανώς για ψυχική οδύνη. Σου λέει θα έρθει αυτή, θα μας τα πρήξει, θα μας απασχολήσει και τον υπάλληλο που τον έχουμε να τα ξύνει, ας τη βαρέσουμε στ' αυτιά να μην το ξανακάνει. Και δεν το ξανάκανα. Αλλά επειδή είμαι και ξινόμουτρο δεν έμεινα εκεί. Όχι κύριε, ούτε στο site σου θα μπω. Έλα μου όμως που κάποιες φορές ήθελα ντε και καλά τη φίρμα που πούλαγαν αποκλειστικά. Άρχισα λοιπόν να ψάχνω στις αντίστοιχες ευρωπαϊκές αγορές. Κι εδώ ανακάλυψα το πιο κουφό. Άμα πας για παράδειγμα στον κυρ Μήτσο να πάρεις παπούτσια έχουν π.χ. 20 ευρώ. Άμα μπεις στο κυρΜήτσος.gr να τα ψωνίσεις, πληρώνεις 15 ευρώ συν μεταφορικά. Κι άμα μπεις στο SirMitsos.co.uk θα πληρώσεις 10 ευρώ και τα μεταφορικά δώρο.

Χαλόου; Ποιά κρίση ωρέ; Μόνο και μόνο επειδή πληκτρολογώ .gr και όχι ας πούμε .de ή .uk θα φάω καπέλο; Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ξαναψωνίσω από ελληνική εταιρεία με τέτοιες διαφορές για το ίδιο ακριβώς προϊόν, της ίδιας μάρκας. Θυμάμαι όταν έψαχνα για ένα παιδικό φωτιστικό, μου είχαν πέσει τ' αυτιά από τα εκατοστάευρα που άκουγα τριγύρω. Μα 100 ευρά για ένα τόσο δα σκατουλάκι; Και υπ΄όψη ότι αυτά ήταν τα νορμάλ. Υπήρχαν και τα επώνυμα τύπου μπάρμπι, γουίνι και δενξέρωτιάλλομαλακισμένο με 150 και 200 ευρά. Ε, τους μούτζωσα και σε δευτερόλεπτα, βρήκα το πιο γαμάτο φωτιστικάκι έβερ με 20 λίρες μαζί με τα μεταφορικά σε τρεις μέρες σπίτι μου. Άσε το άλλο. Με το τουφέκι να βρεις ελληνικό e-shop να δέχεται paypal. Εδώ δεν εμπιστεύομαι ολόκληρες πολυεθνικές να δώσω την πιστωτική μου και θα την δώσω στα ελληνικά μικροιντερνετομάγαζα που δεν ξέρουν τι τους γίνεται;

Λάστ μπατ νοτ λίστ: Μην είστε τσίπιδες ακόμα και στις εκπτώσεις σας! Από τη Ροδιά.

[Επί-επί-επίλογος
Μη βαράτε ρε, η αλήθεια είναι ότι πλέον για να γράψω πρέπει να έχω υψηλό πυρετό. Καλά όχι κανονικό πυρετό, εννοώ από εκείνους τους πυρετούς που φουντώνεις, καψώνεις, τα παίρνεις κρανίο και μόλις βαρέσεις κόκκινα (αν έχεις δηλαδή χρόνο να ξεσπάσεις) όποιον πάρει ο χάρος. Ή από τον άλλο τον πυρετό. Εκείνον της καφρίλας. Που σε πιάνουν οι διαολιές σου, λες πωωωω θέλω πολύ να ξεφτιλιστώ στο γέλιο, τι καφρίλα να γράψω... και ξεκινάς να γράψεις με τα απαραίτητα διαλείματα διαβολικού γέλιου. Τώρα που. Ανάμεσα σε πάνες, χύτρες που ξεχειλάνε, χαμογελάκια, ασφουγγάριστα πατώματα και “ήταν ένα μικρό καράβι” για διακοσιοστή φορά, χώνεται αυτό που εσείς έχετε για κανονική ζωή σα σφήνα. Μια είδηση, λίγος Λαζό, ένα Νησί, ένας ταλαίπωρος απεγκλωβισμένος, μια βυζαρού έγκλειστη.
Ανάβω, κορώνω, με πιάνουν οι καφρίλες μου, λέω θα κράξω και το αμέσως επόμενο λεπτό ο_ κλήρος_ πέφτει_ στα_ αγόρια_ που_ ήταν_ σα_σα_σα_ σκυλόψαρα... και πέφτει κατακόρυφα ο πυρετός. :D ]



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Social MediApes

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 28, 2009


Έρχεται η μέρα που πετάς μια για πάντα το κλειδί του συρταριού. Δεν χρειάζεται πια να το ανοιγοκλείνεις αφού βρήκες μια πιο ουσιαστική γωνιά. Τα λες κρυφά μεν αλλά με ανώνυμους παραλήπτες. Τα λένε και αυτοί. Τα ίδια. Περίεργο που τελικά δεν ήσουν μόνη. Τα συζητάτε, τα αναλύετε, εμβαθύνετε και ανοίγει ο ένας την ψυχή του στον άλλο. Εντελώς. Τέτοιο θαύμα δεν έχει ξαναγίνει. Περνάς καλά έως γαμάτα για πολύ καιρό. Για πάρα πολύ καιρό. Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν να έρχονται. Κι άλλοι ομοιοπαθείς. Κι άλλοι που μισούν τα ίδια με σένα. Κι άλλοι που αγάπησαν όσα εσύ. Κι έρχονται κι άλλοι. Κι άλλοι. Αμέτρητοι. Κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι παράξενοι, κάποιοι πιο φοβισμένοι και άλλοι τρομακτικοί. Όλοι τους όμως εξίσου όμορφοι γιατί τους βλέπεις και σε βλέπουν κάτω από την πέτσα. Διάφανοι όλοι. Και συνεχίζουν να 'ρχονται.

Σύντομα μια λέξη από κάποιο γνωστό, ένα υπονοούμενο από μια φίλη, ένα γελάκι από συνάδελφο και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις πέτσα πια. Είσαι εντελώς διάφανη. Όλοι κάτω από τα ροδαλά τους δέρματα κρύβουν πράγματα εκτός από εσένα που είσαι τώρα το επίκεντρο συζήτησης, πολλές φορές και χλεύης. Και έρχονται κι άλλοι να σε δουν. Εσένα και τη διαφάνειά σου. Κοιτάζουν κάθε πόρο ανεξερεύνητο, αναλύουν τα εσώψυχά σου, δεν σταματούν πριν σηκώσουν το φρύδι.

Αυτός ο ζωολογικός κήπος έχει πολλούς επισκέπτες κι εσύ ούτε στιγμή να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπίτι, δουλειά, σκεπάσματα να χωθείς. Είναι όλα ένα ανοιχτό κλουβί. Το σόου πάει καλά. Κοιτάς τους φίλους σου στα διπλανά κλουβιά κι είναι κι εκείνοι το ίδιο απορημένοι. Και λυπημένοι. Τώρα ο ζωολογικός κήπος γεμίζει κλουβιά. Άδεια. Γεμάτα λαχταριστές μπανάνες. Και οι πόρτες ανοιχτές. Κανείς δεν θέλει να μείνει έξω. Όλοι μαλώνουν για τα κλουβιά. Θέλουν τις μπανάνες, θέλουν προσοχή, ρίχνουν δειλά καμιά πετσούλα και μετά δοκιμάζουν το σόου. Κι είναι όμορφο. Ρίχνουν κι άλλη πετσούλα, μετά μια μεγαλύτερη κι άλλη, κι άλλη. Χαρούμενη διαπιστώνεις ότι σε όλους πια λείπει ένα κομμάτι. Μέχρι και οι επισκέπτες ζήλεψαν και κάνουν το ίδιο. Τα κλουβιά δεν έχουν νόημα πια. Ανοίγουν. Τα διάφανα εκθέματα πετιούνται έξω και στη θέση τους μπαίνει ένα γιγάντιο χρυσό κλουβί. Ένας μόνο θα το πάρει.

Το δικό σου δέρμα σου τώρα έχει αλλάξει. Σαν τα φίδια έχεις πετάξει το παλιό και βγάζεις νέο. Αλλά ακόμη κι αν αποφασίσεις μεμιάς να διώξεις πάλι όλη σου την πέτσα, λίγη διαφορά κάνει. Δεν είσαι πια η μόνη. Τώρα όλοι είναι διάφανοι και όλοι κάνουν τους ντυμένους. Η μάχη για το χρυσό κλουβί δίνεται στην αρένα μόνο. Κάθε συζήτηση για αυτή είναι ταμπού, είναι σα να μην συμβαίνει. Κανείς δε σου σηκώνει φρύδι πια γιατί ήσουν εκεί και στη δική του γύμνια.

Τώρα κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Κανείς δεν ξέρει πως να έχει το χρυσό κλουβί αλλά παράλληλα να μην κρυώνει. Ανακούφιση. Είσαι και πάλι αόρατη. Βρήκες και πάλι ένα κλειδωμένο συρτάρι. Ένα παράξενα κλειδωμένο συρτάρι βασικά αφού έχουν όλοι το κλειδί, όλοι το ανοίγουν αλλά κανείς δεν το βλέπει. Βιάζονται να ανοίξουν το δίπλα ή να βρουν ένα μαγικό λουκέτο για το δικό τους. Κι αν κάποιος κάποια φορά το δει, αν κάποιος σταματήσει να σε παρατηρήσει, μετά θα κάνει τον ανήξερο γιατί ξέρει πως δεν τον παίρνει. Αν κάνει να σηκώσει φρύδι δηλαδή, με τέτοια γύμνια πια ξέρει πολύ καλά τι κάζο τον περιμένει. :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Philosophy, Uncategorized | 17 Σχόλια »

Ασήμωσε

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 5, 2009


Πολλές φορές βαριόμουν αφόρητα και μερικές άλλες παθιαζόμουν για πράγματα που όταν τα ξανασκέφτομαι τώρα πια, νιώθω όπως την πρώτη στιγμή που τα αντιμετώπισα: παρατήστε με ήσυχη να κάνω ότι γουστάρω εδώ μέσα, δεν μπορείτε να μου επιβάλλετε τίποτα περισσότερο από όσα μου επιβάλλετε στον έξω κόσμο. Διαφήμιση ή όχι στα blogs, ανωνυμία – ψευδωνυμία ή επωνυμία στα blogs, να βρίζεις ή να μιλάς καθώς πρέπει, να γράφεις τα προσωπικά σου ή όχι, να αφήνεις να σε βρίζουν στα σχόλια ή είσαι κατά της ελευθερίας του λόγου (sic), να το λες όταν διαφωνείς με ένα κείμενο ή να κάνεις την πάπια (και ειδικά όταν είναι “φίλος”), να γράφεις για ενήλικα θέματα ή να γράφεις μόνο κατάλληλα για όλους, να καταγγέλεις τα δημόσια πράγματα με το όνομά τους ή κεκαλυμμένα...

Κάθε θέμα από τα παραπάνω και ένα σωρό άλλα τέτοιου είδους ήταν αντικείμενα μπλογκοπολέμων, εκατοντάδων σχολίων, άπειρου μίσους και ίντριγκας για να καταλήξουμε αυτή τη στιγμή να μην απασχολούν σχεδόν κανέναν εκτός από μεσήλικες που είναι καινούργιοι στο μέσο και μεσήλικες χωρίς καμία σωτηρία το μάθουν ποτέ. Θέλω να πω, πως πλέον όποιος θέλει βάζει διαφήμιση στο blog του χωρίς αστείους χαρακτηρισμούς όπως “προδότης”, οι “κακές λέξεις” απενοχοποιούνται καθώς πια τις βρίσκεις και στα έντυπα και στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, όποιος θέλει γράφει τα προσωπικά του ή λέει το όνομά του ή όχι, ο καθένας διαχειρίζεται τα σχόλια στο blog του όπως γουστάρει χωρίς να χαρακτηρίζεται φασίστας, άμα διαφωνείς κάθετα με ένα ρημαδοκείμενο δε φοβάσαι μην τυχόν και σε κακοχαρακτηρίσουν (και κυρίως έχουν την νοημοσύνη οι περισσότεροι να καταλάβουν ότι δεν είναι απαραίτητο να έχεις κάτι εναντίον αυτού που το έγραψε), γράφεις για ό,τι σου καπνίσει όσο ενήλικο κι αν είναι, βλέπεις καθημερινά κείμενα με επώνυμες καταγγελίες για συγκεκριμένα πράγματα και ανθρώπους, κ.ο.κ. Πράγματα αυτονόητα παντού, τώρα γίνονται επιτέλους αυτονόητα και στο ελληνικό νέτ. Φυσικά, μιλάω για τους νορμάλ ανθρώπους πάντα.

Όλο αυτό που ζούμε είναι μία εντελώς νέα διάσταση στην ανθρώπινη ζωή όπως χαρακτηρίζεται από κοινωνιολόγους και ψυχολόγους και είναι υγιείς οι αντιδράσεις, αλλά μέχρι ενός σημείου θα προσθέσω εγώ. Με την ελληνική κοινωνία η σύγκρουση ήρθε και έδεσε. Άντε τώρα να καταφέρεις να εισάγεις ομαλά στο νετ κάποιον που είναι ήδη δυσλειτουργικός στον έξω κόσμο. Γιατί πώς να μάθει τώρα εκείνος που από τότε που γεννήθηκε εκπαιδεύτηκε να μισεί όποιον φέρει αντίθετη άποψη, να δεχτεί ένα αρνητικό λινκ στο κείμενό του; Πώς να συζητήσεις με κάποιον που μέχρι σήμερα ακόμη ψάχνει πίσω από απόψεις και πλέκει συνωμοσίες για καθετί που δεν γνωρίζει και δεν έχει σκοπό να ψάξει περισσότερο; Πως καν να συζητήσεις με κάποιον που δεν θέλει να συζητά; Όλα αυτά πιτώνουν τελείως όταν μπουν στη μέση τα πολιτικά, τα ποδοσφαιρικά ή τέλος πάντων εκείνα τα ελάχιστα που πυροδοτούν τη σκέψη του νεοέλληνα.
Και μπορεί τα πρώτα χρόνια αρκετοί να πίστευαν ότι μπορούν εδώ να υποδυθούν τα πάντα, ότι μπορούν να φαίνονται κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι, τώρα πια όμως η εκπαίδευση στο νέο μέσο καθώς αυτό γίνεται η συνέχεια της έξω ζωής και όχι μια άλλη παράλληλη ζωή, δυσκολεύει τους δυσλειτουργικούς εξίσου γιατί κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα.

Ένα από τα πιο γαμιστερά επαγγέλματα που έχω ανακαλύψει τα τελευταία χρόνια είναι οι futurists, ελληνιστί μελλοντολόγοι. Και μπορεί οι περισσότεροι να νομίζουμε ότι πρόκειται για καφετζούδες, πρόκειται όμως για ένα επάγγελμα έτη φωτός μακριά από τέτοιες μαλακίες. Οι futurists λαμβάνοντας υπόψη κάθε επιστήμη, προβλέπουν το μέλλον του ανθρώπου αναλύοντας στοιχεία, τεχνολογίες και τάσεις. Ξέρω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει περίπτωση τέτοιο επάγγελμα να στεριώσει, είναι άπειρα δύσκολο να κάτσεις να βάλεις την δυσλειτουργικότητα σε νόρμες για να βγάλεις μελλούμενα, αυτό όμως που ξέρω είναι πως σε γενικές γραμμές είναι πολύ σκούρα τα πράγματα για όσους βρίσκονται από την ηλικία μου και πάνω και διαθέτουν γκομπιούτερ και ιντερνέτι. Καλά, αυτό με την ηλικία μην το πάρετε τοις μετρητοίς. Τα ΕΛ-μαλακογονίδια είναι πιο ανθεκτικά κι απ΄τις κατσαρίδες.

Οι προβλέψεις λένε πως ο άνθρωπος πρόκειται να ζήσει μια τρομερή μετάλλαξη προς το καλύτερο. Ότι δηλαδή η ανθρώπινη προσωπικότητα θα εμπλουτιστεί, θα ξαναφιλοσοφήσει και θα ανθίσει με τη βοήθεια του internet καθώς της δίνεται ένα νέο τεράστιο πεδίο δράσης, με γνώσεις και ερεθίσματα για ακόμη περισσότερα ενδιαφέροντα στα οποία δεν θα είχε ποτέ πρόσβαση ή δεν θα τολμούσε να διανοηθεί ότι υπάρχουν.
Πάρτε τώρα αυτήν την πρόβλεψη και χώστε την στην Ελλάδα. Έχεις έναν μεσήλικα κολλημένο παρτάκια απατεωνίσκο ή μια αγάμητη θείτσα φαν της τατιάνας και τους δίνεις πληροφορίες που δεν θέλουν να κατανοήσουν και δεν μπορούν να διαχειριστούν, παρέα μπόλικων ομοιοπαθών, σελίδα στατιστικών, κοκακόλες – πατατάκια και κοινό. Ξεκινήστε από τους αρχαιοΕΛαιόπληκτους, συνεχίστε με τους θρησκόληπτους, προχωρήστε σε αυτούς που νομίζουν ότι επιτέλους θα γαμήσουν (και δη πιπίνια) και προσθέστε σε όλους αυτούς, ταξιτζίδες, κουκουέδες, αεκάκια και παναθηναϊκούς. Βοήθειά μας. :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Memories, Philosophy, Uncategorized | 21 Σχόλια »

browsing routines

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 3, 2009


Μπορεί πριν πατήσουν το κλικ στον browser οι άλλοι άνθρωποι να κάνουν χίλια δυο πράγματα, είδα όμως ότι μετά όλοι ακολουθούν μία συγκεκριμένη ρουτίνα κι ας μην το παραδέχονται οι μισοί. Βασικά ανακούφιση γιατί νόμιζα ότι ήμουν το κολλημένο ψυχάκι με τις ρουτίνες μου αλλά παραφύλαξα και είδα ότι πάνω κάτω όλοι έχουν τουλάχιστον μερικά tab καρφωμένα και από ‘κει και πέρα ανοίγουν ό,τι κάτσει. Η ρουτίνα στο σερφάρισμα ήταν κάτι που νόμιζα ότι το κάνω μόνο εγώ. Υπέθετα ρε παιδάκι μου ότι οι νορμάλ άνθρωποι ανοίγουν το mail τους, ρίχνουν μια ματιά και αυτό είναι το μόνο απαραίτητο. Μέχρι που ρώτησα στα ίσια κάνα δυο, είδα και κάτι άλλους και για μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα ότι οι περισσότεροι έχουν τη δική τους “ρουτίνα”, τα στανταράκια τους δηλαδή που τα ‘χουν ανοιχτά και από εκεί ξεκινούν το σερφάρισμα.

Αρκετά παλιά, η ρουτινίτσα μου αποτελούταν από ένα ολόκληρο παράθυρο για το hotmail μου κι ένα για το in.gr ενώ λίγο αργότερα ένα ακόμη για το gmail που αναγκάστηκα να ανοίξω γιατί είχε λέει μεγαλύτερη χωρητικότητα αλλά μεταξύ μας, σε παραμύθιαζαν ότι ήταν πολύ δύσκολο να πάρεις πρόσκληση, πράγμα που το έκανε βέρι χοτ τις εποχές εκείνες. Το πράγμα ξεφτιλίστηκε όταν πρωτοάνοιξα το blog και πρόσθεσα στη ρουτίνα μου ένα ακόμη παράθυρο για το blogspot. Τα είχα δει όλα καθώς γέμιζε η οθόνη παράθυρα και δεν είχα χώρο για τίποτε άλλο. Ούτε καν για την πασιέντζα μου. Αλλά τα ‘θελα όλα μπροστά μου ανοιχτά.

Όταν έγινε πολύ της μόδας ένας τσάμπα browser ο firefox, τον έβαλα με τη μία, πράγμα που μου βγήκε πολύ σε καλό καθώς είχε την υπεργαμάτη επιλογή των tabs. Είχε κι άλλα να κάνεις αλλά εμένα αυτά μου άστραψαν περισσότερο καθώς και το ότι όλοι έβριζαν τον explorer και μερικοί είχαν βάλει και ρουφιανομηχανάκια και σου έλεγαν φάτσα μπάτσα τι browser έχεις, οπότε δεν ήταν πολύ κουλ να σερφάρεις με i.e. και να σε κράζουν κιόλας. Τι ωραία που ήταν με τον firefox. Ένα μόνο παραθυράκι ανοιχτό και μέσα τα καμιά δεκαριά tabs με τη νέα μου ρουτίνα που τώρα πια περιείχε και το monitor και το ολοκαίνουργιο blog του καλτσό.

Τότε δεν είχα ιδέα τι ήταν το rss, οπότε ο μόνος τρόπος που βρήκε το κεφάλι μου για να παρακολουθήσω ένα blog ήταν να κάνω συχνά refresh στη σελίδα του. Έτσι έπαιρνα σβάρνα τα tabs μου εναλλάξ, πάταγα το refresh και περίμενα εναγωνίως για κάτι νέο. Το δε monitor ήταν άπειρα σπαστικό γιατί ανανεωνόταν περίπου κάθε μία ώρα στην αρχή ενώ τα blogs ήταν ελάχιστα σε αριθμό, οπότε μπορεί να πέρναγε και μία ολόκληρη μέρα χωρίς να διαβάσω κάτι της προκοπής. Και δε μιλάμε για καλοκαίρια, γιατί από μέσα Ιουλίου το ελληνικό ίντερνετ λες και έφευγε όλο μαζί με πούλμαν για διακοπές και άμα δεν ήξερες πολύ καλά αγγλικά ήσουν υποχρεωμένη να τη βγάζεις σε εκείνα τα άθλια ελληνικά σάιτς και φόρουμ με τα άστρα που αναβόσβηναν και σου έτσουζαν τα μάτια και έγραφαν για εξωγήινους και άλλα τσουχτερά.

Σε ελάχιστο διάστημα βέβαια, τα blogs πλήθυναν και τότε μου την έσπασε ακόμη πιο πολύ γιατί για πρώτη φορά έχασα τη μπάλα. Ήταν εξοργιστικό να χάνεις κάτι καινούργιο που γράφτηκε στο ίντερνετ. Ναι, τότε ακόμη νόμιζα ότι το διάβαζα όλο. :) Έχανα λοιπόν τις μισές ανανεώσεις του monitor, ήταν αδύνατο να διαβάσω όλα τα νέα σχόλια και εκτός των άλλων, άνοιγα κι ατέλειωτα tabs με ό,τι blogs είχαν γράψει κάτι νέο. Άσε που άρχισαν να μπαίνουν στο παιχνίδι και οι πρώτες εφημερίδες που ήταν πολύ γαμάτο να διαβάζεις ελληνικές αληθινές επίκαιρες (νταξ΄ χθεσινές) ειδήσεις στο νετ αλλά εξαιρετικά δύσκολο να βλέπεις ό,τι ανανεώνεται. Τα tabs τώρα ήταν εκείνα που άνοιγα πάντα, συν καμιά εικοσαριά blogs, συν κάνα δυο εφημερίδες, συν κάτι ξένα site και ταραταραταράμ τη Wikipedia. Την Wiki την έχωσα στην ρουτίνα μου γιατί περιέργως έπεσα θύμα ψυχαναγκασμού άλλων εποχών –α, ρε μάνα – που έπρεπε απαξάπαντος να έχεις δίπλα σου εύκαιρη μια Δομή.

Σύντομα έμαθα και για το rss. Επιτέλους θα είχα χώρο στην οθόνη μου που είχε αρχίσει πάλι να καταπιέζει την πασιέντζα μου. Πρόσθεσα κατενθουσιάσμενη στο σερφοπάτερν μου το bloglines με καμιά διακοσαριά διευθύνσεις μέσα για αρχή. Ναι, με το χέρι. Το θεώρησα επανάσταση που κάποιος επιτέλους θα καθόταν να ψάξει όλα αυτά τα blogs και θα με ειδοποιούσε σε κάθε ανανέωση. Τα παράθυρα λιγόστεψαν πάλι μέχρι το επόμενο δευτερόλεπτο περίπου που συνειδητοποίησα ότι οκ, παρακολουθώ αυτά που θέλω να παρακολουθώ αλλά ρε βλήμα πώς στο καλό θα παρακολουθώ τα σχόλια που εκεί βρισκόταν όλο το ζουμί; Άρα τι ‘χες Γιάννη. Έβλεπα από το rss ποιος έγραφε κάτι που με ενδιέφερε και ξαναμανά τα ίδια, άνοιγα δηλαδή το blog του σε ένα tab και δώστου refresh άμα ήθελα να πάρω μέρος στη συζήτηση. Σαρανταποδαρούσα η ρουτινίτσα μου.
Μέχρι που η διάνοιά μου πήρε πρέφα ότι υπάρχει rss και για σχόλια! Πάει λέω πσσσσσσσσσσς τεχνολογία ρουλς, λύθηκε και αυτό. Στούμπωσα το bloglines με τα σχόλια των blogs που μου είχαν πηδήξει την οθόνη, έβαλα μέσα και όλες πια σχεδόν τις εφημερίδες, κάτι γαμάτα ξένα blogs, μερικά τέλεια περιοδικά, κάτι forum, αγγελίες, προσωποποιημένες ειδήσεις (τσσσσσσσσσς) και λέω τώρα, άραξε και το ελέγχεις όλο το ίντερνετ.

Ναι, καλά. Αφήνουν άνθρωπο εδώ μέσα να αγιάσει; Ξεσκίστηκαν να βγάζουν καινούργια πράγματα. Ο ρυθμός ήταν περίπου ένα νέο tab την ημέρα. Βάλε facebook, βάλε buzz, βάλε myspace, βάλε twitter, βάλε youtube, βάλε last.fm, βάλε και flickr κι άμα η οθόνη σου δεν είναι τρία μέτρα μήκος, είσαι ο σούπερμαν. Κι όλα αυτά στο πισί στο σπίτι και εντελώς για κωλοβάρεμα, γιατί άμα μιλάμε για τη δουλειά έφτασα να έχω συν 10 tabs σε μια ήρεμη ημέρα και 5 εγγραφές σε ό,τι νέο site σου έστελναν με mail για να φαίνεσαι και καλά ενημερωμένη.

Και φτάνουμε στο προκείμενο. Είμαι τρελή ή οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι, έχετε εφεύρει κάτι άλλο ξέρωγώ παράλληλα σύμπαντα, rss για XMen ή τίποτα τετραδιάστατους reader; Άμα είναι, να βγω σε πρόωρη σύνταξη να αγοράσω και 3 οθόνες να τελειώνουμε δηλαδή.

p.s. μιλάμε πάντα για τους δικούς μου χρόνους ανακάλυψης πραγμάτων και τεχνολογιών στο νετ, εάν εσείς τα ξέρατε νωρίτερα μπράβο σας αλλά είστε πολύ μαλάκες που δεν σφυράγατε ένα φωνήεντο να τα μάθουμε και εμείς οι αργόστροφοι. :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Memories, Uncategorized | 16 Σχόλια »

Greece busted

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 28, 2009


Σε μια εποχή που ο τουρισμός περνά κρίση (sic) και άγρια κρίση συγκεκριμένα, νομίζω πως είναι η κατάλληλη εποχή για να συνεισφέρω κι εγώ το πετραδάκι μου στην ταφόπλακα.

Το δαιμονικό ίντερνετ που λέτε, αυτό το όργανο του Σατανά, το εργαλείο καθαρμάτων και εγκληματιών τώρα περνά στα χέρια και των βρωμοτουριστών. Βλέπεις ξύπνησαν οι πειναλέοι/ βρωμίκουλες/ βάρβαροι - που όμως τα ακουμπούσαν κανονικά τόσα χρόνια -και άρχισαν να γράφουν στα ίσια τις εντυπώσεις από τις διακοπές στη χώρα μας: “δεν είχε ούτε χαρτί υγείας και χρειάστηκε να κάνω το walk of shame από τη ρεσεψιόν στο δωμάτιό μου ”, “οι ντόπιοι είναι πολύ ενοχλητικοί και πολλές φορές επιθετικοί για να σε πείσουν να μπεις στο άθλιο club ή την ταβέρνα τους”, “προσέξτε γιατί άλλες τιμές γράφει στο site και τελικά ισχύουν οι διπλές”, “η ιδιοκτήτρια των δωματίων ήταν πολύ ανάγωγη, αμφιβάλω εάν ξέρει τι σημαίνει τουρισμός”, “μη νοικιάσετε με τίποτα αυτοκίνητο από το τάδε γραφείο”, “δεν ξαναπατάω ποτέ στην Ελλάδα”.

Τα γραφικά κραχτήρια των δωματίων που άλλοτε σου έχωναν στη μούρη την ταμπέλα με το rooms to let, έχουν φέτος μετακομίσει στο internet και προσπαθούν εναγωνίως να πιάσουν πελατάκια αλλά δυστυχώς τρώνε διαγραφές και μπαναρίσματα από τα forums που τα αντιμετωπίζουν ως spam διότι κάνει μπαμ ότι μπαίνουν για να διαφημιστούν. Τα κραχτήρια την πάτησαν χοντρά γιατί εδώ δεν μπορούν να πλαγιοκοπήσουν τους τουρίστες, να τους απομονώσουν και να τους πείσουν για τις δωματιάρες τους. Εδώ έχεις να τα βάλεις όχι μόνο με μελλοντικούς πελάτες αλλά και με τα θύματα των άθλιων υπηρεσιών σου. Δώσε θάρρος στο χωριάτη που λένε, μόνο που σε αυτή την περίπτωση ο χωριάτης είμαστε εμείς και απ΄ότι φαίνεται θα πεινάσουμε μέχρι να ξαναγίνουμε άνθρωποι.

Το holiday watchdog, το trip advisor, το holidays uncovered και το trip report είναι μερικά από τα sites με reviews αλλά σχεδόν σε κάθε forum διακοπών υπάρχει τέτοιο κομμάτι που μπορείς να τα πεις χύμα για τη γυφτιά που θα συναντήσεις στις διακοπές σου. Το βρήκα πολύ σουρεάλ να ψάχνω για τις διακοπές μου μέσω των reviews ξένων τουριστών και να καταλήγω να απορρίπτω τα περισσότερα.

p.s. επειδή ξέρω ότι μόλις τα δεις, το πρώτο που θα σκεφτείς είναι να κάνεις έναν ψεύτικο λογαριασμό και να μας εκθειάσεις, ξανασκέψου το πληζ. Δεν κάνουν μόνο οι ξένοι διακοπές στην Ελλάδα και επίσης ας βγάλουν και κάνα φραγκάκι οι σωστοί επαγγελματίες για μία γαμημένη φορά.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Uncategorized | 35 Σχόλια »

Doublethink

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 22, 2009


Αυτό που ο λαός ονομάζει «γραφτό» τελικά έχει βάση, δεν είναι τελείως ξεκούδουνο. Αποδείχτηκε ότι σαφώς και υπάρχουν όλα τα μελλοντικά συμβάντα κάπου γραμμένα. Και μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι τα έγραψαν εξωγήινοι, μάγοι, καλικάτζαροι, μπορεί κάποιοι να τα λένε ακασικά αρχεία, κισμέτ, μοίρα ή γραφτό, εκείνο όμως που ενδιαφέρει είναι πως υπάρχουν και παραυπάρχουν.

Αποδείχτηκε πως όντως η πραγματικότητα είναι ήδη γραμμένη. Aπλά δεν είναι σε ουρανούς, μαγικά βιβλία, αρχαία ημερολόγια ή άλλους πλανήτες. Εδώ δίπλα είναι. Σε word αρχεία δημοσιογράφων. Βέβαια μη φανταστείς τίποτα τετελεσμένο, ingsoc μεν, αρχαιοελληνικού τύπου δε, με δύο ολόκληρα κισμέτ να σε περιμένουν αντί ενός. Ήξεις - Αφίξεις. Σιγά μη μείνεις με ένα μέλλον. Doublethink.

Όμως όποιο μέλλον κι αν ζήσεις, έρθει δεν έρθει ο Ερντογάν, αποδείχτηκε πως είτε ανοίξεις την εφημερίδα, είτε πατήσεις το τηλεκοντρόλ με τίποτα δε γλιτώνεις το ημερήσιο Two Minutes Hate.

Greece, 1984



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Politics, Uncategorized | 7 Σχόλια »

ΤΣΕΚ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 12, 2008



Επειδή τρέχω άσχημα, καλά που τα ‘γραψε ο Δημήτρης (κλικ).


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Uncategorized | 5 Σχόλια »

“ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΜΑΛΑΚΙΕΣ”

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 30, 2008



Καλά, τι σημαίνει “δεν θέλω να δω το dvd”; Ότι δηλαδή αφού όλοι οι άλλοι θέλουν, εγώ είμαι ανώτερος άνθρωπος και το βάζω ταμπέλα να σας κάνω να σκάσετε; Ή να παραδειγματιστείτε και να προβληματιστείτε; Καλά, κανείς δεν σκέφτηκε πώς για να θέλει τόσος πολύς κόσμος να δει το dvd, χρειάστηκε χρόνια εκπαίδευση από την οποία δεν έχει γλιτώσει κανείς μας; Και πάμε τώρα να το παίξουμε οσίες τη στιγμή που και χωρίς dvd, μια χαρά τα ίδια κάνουμε; Πώς ακριβώς φτάσαμε μέχρι το dvd;

Το θέμα δηλαδή, είναι πόσο στ’ αλήθεια ανώτεροι άνθρωποι είμαστε και ποιους ακριβώς έχουμε πρωτίστως νομιμοποιήσει (και νομιμοποιούμε) για να φτάνουν στο σημείο να μας κουνάνε το ντιβιντάκι ως τρόπαιο που λυσσάμε ν΄αρπάξουμε στον αέρα με τα δόντια. Και φυσικά, τι feedback είχαν και έχουν από εμάς, για να φτάσουν σε τόσο ακραίο (ω μον ντιε) σημείο.

Σε όλη αυτή τη φρίκη που σκάει κάθε μέρα με ό,τι σκάνδαλα (δεν) μπορούσα να φανταστώ, το dvd δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για να τα επικαλούμαστε μετά το πέρας των βασανιστηρίων; Ποια ακριβώς η διάκριση των βασανιστηρίων για να κινητοποιηθούμε; Το μαστίγωμα είναι λιγότερο καταπάτηση από τον βιασμό, ας πούμε; Με δουλεύετε; Βασικότατα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν ξεσκιστεί κανονικότατα με όλα αυτά που δημοσιοποιούνται καθημερινά. Έχεις κανάλια να κατηγορεί το ένα το άλλο, έχεις δημοσιογράφους να ξεσκίζονται live, έχεις πολιτικούς να γίνονται ρόμπα και μετά όοολοι σα να μη συμβαίνει τίποτα πάνε να προσκυνήσουν την άγια σωρό.

Θα μου πείτε εμείς, η διαδικτυακή κοινωνία, είμαστε ανώτεροι και θα δώσουμε το παράδειγμα στα πρόβατα, εμείς δεν είμαστε σαν τους «έξω». Θα σας πω αρχίδια είμαστε, γιατί δεν είδα κανέναν σας να συμμετάσχει σε καμιά κινητοποίηση «δεν θα ξαναγράψω ανεπιβεβαίωτες μαλακίες για εντυπωσιασμό», ή «δεν θα ξαναδιασύρω άνθρωπο χωρίς αποδείξεις επειδή δεν τον γουστάρω», ή «η ανωνυμία δεν είναι για να γίνεις μάγκας με clicks μαλάκα, γιατί όταν τη χρειαστείς δεν θα την έχεις».

Αντιθέτως, έχουμε τιγκάρει στα «αποκαλυπτικά» και «αιρετικά» blogs, να γράφουν ό,τι σενάριο τους κατέβει που το πλασάρουν για inside info, που κατηγορούν όποιον κάτσει με τις χειρότερες των κατηγοριών και τους διασύρουν χυδαία πολλές φορές συμπεριλαμβάνοντας και τις οικογένειές τους. Χωρίς καμία αίσθηση μέτρου, συνεπειών ή έστω στοιχειώδους ανθρωπιάς γι΄αυτά που γράφουν. Η διασταύρωση στοιχείων δε, είναι επιστημονική φαντασία. Κι αν τύχει και βγουν μια φορά κοντά στην αλήθεια, ανοίγουν σαμπάνιες για τη μεγάλη επιτυχία ενώ εμείς προσκυνάμε. Το χειρότερο όμως είναι, πως τροφοδοτείται και η τηλεόραση με ό,τι παπαριά γραφτεί κι όλοι οι υπόλοιποι, αντί να έχουμε γαμηθεί στις κινητοποιήσεις και τα banners για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα παρακολουθούμε σαν χάνοι, τα αναπαράγουμε κιόλας, άλλοι τα αναλύουμε, άλλοι τα επικροτούμε κι άμα έχουμε κέφια κάνουμε και χαβαλέ.

Όλη αυτή την αρένα, την στολίσαμε με ωραιότατα φωτοστέφανα τύπου «η δημοσιογραφία των πολιτών», «η ελευθερία του λόγου», «η επανάσταση των bloggers» και βγήκαμε τώρα όλοι ενωμένοι, να κράξουμε το αμέσως επόμενο λογικότατο πράγμα, το μοναδικό που θα μπορούσε να ακολουθήσει όλα αυτά, το εντελώς τελικό βασανιστήριο, την προβολή του βιασμού.

Bottom line, αυτό που θέλουμε είναι να κόψουμε τα χέρια ενός μανιώδους αυνάνα για να του την παίζουμε μόνο εμείς.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Metablogging, Uncategorized | 122 Σχόλια »

ΙΟΝΙΟΝ FM

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 24, 2008



Η Κατερίνα, η Λία και ο Eddie είναι οι αγαπημένοι μου dj. Όποτε στείλουν πρόσκληση, πέφτει σήμα σε όλη την παρέα και τρέχουμε να ξεσαλώσουμε. Σε μαγαζιά, σε υπόγεια, σε χωράφια.

Πριν λίγες μέρες, μου έστειλαν mail να τους ακούσω στο ραδιόφωνο. Έχουν ο καθένας τη δική του εκπομπή και παίζουν διαδοχικά κάθε Σάββατο βράδι.

Δεν ξέρω αν σας αρέσει αυτού του είδους η μουσική αλλά εγώ ψοφάω για τις αναδρομές τους:

– 7.00 – 8.00MM
Παραγωγός :Κατερίνα Χατζηστεφάνου
Tίτλος Eκπομπής : Shaker
Κερνάω «μουσικά σφηνάκια» με επιλογές Funk( από όλες τις δεκαετίες), Electro-funk, Electro-tango,60’s to 90’s top 10 hits.

– 8.00-9.00MM
Παραγωγός : DJ Eddie
Tίτλος Eκπομπής : Face to Face
Μουσικές επιλογές από την Αγγλική μουσική σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), Rock, Pop, Electro.

– 9.00-10.00MM
Παραγωγός :Λία Μινακούλη
Tίτλος Eκπομπής : Sweet
Μουσικές επιλογές από την ελληνική & ξένη electronica σκηνή (από όλες τις δεκαετίες), electro- pop,σύγχρονα hits της electro-dance.

p.s. Η Κατερίνα μου είπε πως η εκπομπή του Σαββάτου 26 Ιανουαρίου είναι αφιερωμένη στα blogs. Γλυφτρόνιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!! 😛


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, music, Uncategorized | 14 Σχόλια »

FUCK OFF ALIENS

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκέμβριος 11, 2007



Ένα χρόνο πριν, είχα γανιάσει να τα γράφω και στα αγγλικά και στα ελληνικά και σε κάθε ευκαιρία. Όλοι μας δηλαδή. Ήταν πολύ σουρεάλ ρε παιδάκι μου αυτό που είχε συμβεί στον Αντώνη και ακόμη πιο σουρεάλ η ευθιξία του Λιακόπουλου όταν ας πούμε καθημερινά μέχρι σήμερα, λέει τέτοιες μαλακίες, που αν η επιστημονική κοινότητα είχε λίγη τσίπα, θα έπρεπε να τρώει τις μηνύσεις βροχή.

Είχε γίνει μεγάλο τζέρτζελο τότε, γελάσαμε, το κοροιδέψαμε και περιμέναμε να το μαζέψουν. Αρχίδια. Γιατί μπορεί εσύ να είσαι ψωνάρα του κερατά και να μηνύεις δεξιά αριστερά αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει από πάνω ένας σοβαρός να σου πει το λογικό: Πού πα ρε καραμήτρο; Γίνεται ρε εξωγήινε να μηνύσεις κάποιον για τα link του ή την αυτόματη αποδελτίωση του blog του;

Γίνεται μια χαρά, του είπαν. Έδεσαν τον Αντώνη, τον έτρεχαν στα τμήματα, κατέσχεσαν τον σκληρό της ιντερνετικής δουλειάς του κι άντε να βρεις δίκιο μετά, όταν ο πιο προχώ μπάτσος της εποχής μας, το μόνο που ξέρει από νετ είναι googlesearch: poutanakia kai vyzares.

Και μεθαύριο είναι η δίκη. Στ΄αλήθεια δηλαδή. Και δεν ζεις ούτε στην Τουρκία, ούτε στην Κίνα ούτε στο Ιράκ. Στην Ελλάδα. Κι ο μηνυτής έχει το θράσσος να κάνει και βιντεάκια απευθυνόμενος στο κοινό του internet λες και μιλάει ο πρωθυπουργός ενώ αμέσως μετά θριαμβολογεί από τηλεοράσεως για τα hits του στο youtube. Αλλά είναι και άσχετος. Πού να πάει το μυαλό του ότι τα hits στο internet συνήθως δεν είναι ψήφοι, αλλά ντομάτες.

Για μένα δεν έχει καμία σημασία αν ο Αντώνης δικαιωθεί την Παρασκευή ή όχι. Δηλαδή έχει, αλλά τη μεγάλη φόλα την έφαγε, ενώ όλοι μας πια, έχουμε ξενερώσει άπειρα με το πόσο εκτεθειμένοι είμαστε εδώ μέσα. Είναι σαν να ερχόσουν στο ψιλικατζίδικο και να μου έχωνες μήνυση επειδή τα γαριδάκια είναι ανθιυγιεινά. Και να ερχόταν μετά το υγιειονομικό και να μου έκλεινε το μαγαζί για ένα χρόνο, μέχρι να αποφασίσει ο δικαστής. Κι όλα αυτά επειδή το γαριδοεργοστάσιο ήταν πολυεθνική και δεν μπορούσες ούτε τσικ να του κάνεις. Ε, θα με ένοιαζε μετά αν θα κέρδιζα τη δίκη; Μετά από τόση ηλιθιότητα, ανεργία και ξεφτίλα;

Ο Τσιπρόπουλος, με την κατάσχεση του υπολογιστή του έχασε την δουλειά του, την επιδότηση και την ησυχία του. Γιατί θίχτηκε λέει ο τύπος! Από πράγματα που έγραφε κάποιος άλλος φυσικά. Αλλά εκείνος τον Αντώνη μπορούσε να πλήξει γιατί ο funel που ήταν ο στόχος επειδή τον σατίριζε, ευτυχώς προστατευόταν από νόμους σύγχρονης χώρας και όχι του εξωγηινιστάν.
Λοιπόν, Αντώνη έχω να σου πω τα εξής: Μακριά από το ελληνικό internet η επόμενη δουλειά σου. Όσο πιο μακριά μπορείς. Στήσε έναν σέρβερ στον Βόρειο Πόλο και βάρα από ΄κει. Οι πολικές αρκούδες είναι πολύ πιο ασφαλείς από τους εξωγήινους της χώρας σου.

Όσοι μπορείτε να παραστείτε, η δίκη γίνεται την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, διαβάστε το κείμενο του Αντώνη για λεπτομέρειες.

Οι υπόλοιποι, υπογράψτε εδώ. Έτσι, για το θεαθήναι προφανώς, αφού είμαστε ακόμα εδώ και συζητάμε έναν ολόκληρο χρόνο μετά, πώς θα αθωωθεί ένας άνθρωπος για τα link του!!!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Metablogging, Politics, Uncategorized | 58 Σχόλια »

ΨΗΦΙΑΚΟ ΧΑΣΜΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 18, 2007


Ως μέλος του ψηφιακού κόσμου και γνωρίζοντας ελάχιστα από τεχνολογία και internet, η ζωή, οι γνώσεις, ο τρόπος σκέψης μου, έχει αλλάξει οριστικά. Συναναστρεφόμενη με ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα από τον ψηφιακό κόσμο, είναι φορές που αισθάνομαι ότι μιλάμε άλλη γλώσσα (στην καλύτερη).

Το γνωστό «χάσμα γενεών» όπως το ξέραμε ως τώρα, είναι τίποτα μπροστά στην μαύρη τρύπα που έχει ανοίξει το ψηφιακό χάσμα. Μία τρύπα που δεν λογίζει εθνικότητες, γλώσσες, κουλτούρες και άλλα κοινά χαρακτηριστικά που σε όλα τα γνωστά χάσματα είναι το κοινό σημείο αναφοράς.

Το ψηφιακό χάσμα χωρίζει αμείλικτα στα δύο, διότι αφορά ασύμβατους ανθρώπους που κινούνται σε εντελώς διαφορετικές ταχύτητες. Σχεδόν σε άλλους κόσμους.

Η Μ13, τα λέει καταπληκτικά.

Τα σχόλιά σας εκεί (κλικ).


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Metablogging, Philosophy, Uncategorized | Leave a Comment »

BLOG ATTRACTION DAY

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 15, 2007



Πολλές φορές τα απλά και καθημερινά, αυτά που σου τρυπάνε το μυαλό απ΄το πρωί ως το βράδι αφήνοντας την καρδιά μισή, τα μάτια σχεδόν κλειστά από την κούραση και το άγχος, δεν δίνουν περιθώριο για τα μεγάλα. Απλά μεγενθύνουν τη θλίψη, καταστρέφουν την ελπίδα, τσακίζουν τα γόνατα αλλά δυστυχώς, έρχονται δεύτερα.

Η γενιά του καναπέ αποχαυνωμένη παρατηρεί και δέχεται παθητικά τις καταστροφές, λένε. Κανείς όμως δεν αναρρωτήθηκε γιατί λέγεται γενιά του καναπέ. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι οι περισσότεροι σωριαζόμαστε σαν ξύλα στους καναπέδες γιατί δεν έχουμε κουράγιο ούτε τα ρούχα να βγάλουμε μπας και συρθούμε στο κρεβάτι να κοιμηθούμε μια φορά σαν άνθρωποι. Στον καναπέ. Εκεί προφταίνουμε να σωριαστούμε.

Ακόμα αντηχούν οι φωνές τους στ΄αφτιά: να τρέξεις, να σώσεις, να δράσεις… και οι δικαιολογίες σου, τους φαίνονται τόσο πολύ ποταπές. Γιατί πρέπει να πληρώσεις το ρεύμα, γιατί δεν έχεις αυτοκίνητο να τρέξεις, δεν έχεις το ενοίκιο, χρωστάς τόσα δάνεια, δεν μπορείς να πάρεις άδεια απ΄τη δουλειά. Ξεφτίλα. Σε κοιτούν περιφρονητικά και όλα αυτά που συνεχίζουν να σου τρυπάνε το κρανίο, όλα αυτά που καλείσαι να καλύψεις για να περισώσεις ό,τι μπορείς από την αξιοπρέπειά σου, ξαφνικά είναι τόσο πολύ φτηνά και άκομψα μπροστά στη σωτηρία του κόσμου. Αλλά είναι η αλήθεια. Η ηλίθια και πεζή αλήθεια σου.

Και γράφεις. Όσο μπορείς και όποτε μπορείς. Για να τα πεις, να καταγραφούν, να ξεσπαθώσεις. Να ξεκαθαρρίσεις ότι δεν θέλεις τέτοια ζωή, δεν θέλεις τόσα δεινά στον κόσμο, δεν τα διάλεξες γαμώ το κέρατό σου! Και πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι΄αυτά παρά μόνο ν΄αγοράσεις μια κωλογλάστρα ή να αλλάξεις τις λάμπες του σπιτιού με οικολογικές. Αυτό μόνο. Αυτό.

Και τώρα σου ζητούν μπανεράκια και καμπάνιες και ημέρες περιβάλλοντος και άλλα ανατρεπτικά. Κι εσύ ντρέπεσαι πιο πολύ που κάνανε την ανημπόρια σου κίνημα και επανάσταση. Έφτασε η εποχή, αυτοί που μπορούν στ΄αλήθεια να τρέξουν, να σε μιμούνται στην απραξία από μόδα. Έφτασαν να θεωρούνται δράση τα ντροπιαστικά που κάνεις επειδή δεν μπορείς τα παραπάνω. Έφτασε να φτάνει ένα μπάνερ για όλα. Κατά παραγγελία. Και θα σώσεις τον κόσμο, λένε. Ποιό κόσμο ρε μαλάκες; Εδώ που φτάσαμε είναι πολυτέλεια να καταφέρω να σώσω τον εαυτό μου.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Metablogging, Uncategorized | 53 Σχόλια »

ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 2, 2007



Μεγάλο άγχος. Περίμενα πώς και πώς να μπω σαν τον κλέφτη στο νετ με την κωλογραμμούλα, να φορτώσω σελιδίτσες και να τις διαβάσω offline. Μάλιστα, επειδή μερικές αργούσαν πολύ λόγω φωτογραφιών, μόλις φόρτωνε το κείμενο πάταγα στοπ για να προλάβω να ανοίξω άλλες. Βίντεο στο νετ είδα πρώτη φορά όταν έβαλα dsl. Άμα ήθελα να ανεβάσω κείμενο στο blog προσευχόμουν να μην αργήσει το blogspot ή να μην γίνει καμία βλακεία κατά τη δημοσίευση γιατί για να διορθώσω τα λάθη ήθελα κάνα μισάωρο με την ασχετοσύνη που μ΄έδερνε. Πολλές φορές τα έκανα χειρότερα και έχανα τα κείμενα ή γινόταν το στομάχι μου κόμπος μέχρι να βρω λύση.

Το χειρότερο ήταν τα link. Μέρες ολόκληρες να διαβάζω html, να δοκιμάζω γραμμούλες με ακαταλαβίστικα, να βλέπω άλλα blog, να νοιώθω τόσο πολύ ζώον. Θυμάμαι όταν είχα πρωτοφτιάξει τα link καθόμουν για ώρες και τα τοποθετούσα στην σελιδίτσα έχοντας αντιγράψει τον κώδικα σειρούλα – σειρούλα, είχα φτιάξει ένα τεράστιο μακρυνάρι και μόλις συνδέθηκα πάτησα ο βλάκας το οκ χωρίς να τα έχω σώσει πουθενά. Φυσικά η σελίδα έβγαλε error και φτου κι απ΄την αρχή.

Δεν θα ξεχάσω όμως τα σχόλια. Έβλεπα τα blog offline διάβαζα τα σχόλια, έγραφα με την ησυχία μου μια υπεργαμάτη σχολιάρα να! για το κάθε κείμενο και ξανασυνδεόμουν για να τα δημοσιεύσω. Κατέληγα να μην τα δημοσιεύω ποτέ γιατί οι συζητήσεις είχαν προχωρήσει τόσο πολύ και αυτά τα πρωτότυπα και πανέξυπνα που είχα γράψει τα ΄χαν πει ένα σωρό άλλοι. Και φτου και πάλι να διαβάζω, να γράφω, να συνδέομαι και να τα σβήνω. Ταλαιπωρία.

Φοβόμουν κάθε νέο format ή εγκατάσταση προγράμματος. Είχα μηχανήματα που έτρεμα ακόμη και restart να κάνω και τα άφηνα ανοιχτά για μέρες. Κάθε επισκευή και καινούργιο πρόβλημα, κάθε νέο εξάρτημα ήθελε κάτι άλλο, κάθε download και ιός. Τα περισσότερα παιχνίδια κόλλαγαν πριν τελειώσει η κρισιμότερη πίστα και Larry δεν κατάφερα να παίξω ποτέ. Πάντα για παιχνίδια που μου άρεσαν είχα τα λάθος windows, κακή κάρτα γραφικών, γκάου οθόνη και καθόλου χώρο στο δίσκο. Γενικά εκτός από κακά μηχανήματα, έπασχα και πάσχω ακόμη από τεχνοφοβία αλλά όχι με την κλασσική έννοια. Η δική μου τεχνοφοβία ορίζεται κάπως έτσι: «ο φόβος όλων των άγνωστων κουμπιών του πισιού πέρα από το ον/οφ και η πεποίθηση ότι όποιος τα ΄βαλε εκεί, το ΄κανε για να μου χαλάσει τη μέρα».

Όλο αυτό το μαρτύριο είχε φυσικά και έναν φουσκωμένο λογαριασμό από πίσω. Όσο λίγο κι αν συνδεόμουν, δεν έπαυε να ήταν πάνω από τρεις φορές τη μέρα και σίγουρα πριν τις δέκα το βράδυ που η χρέωση ήταν μισή. Τα θυμήθηκα όλα αυτά πριν λίγο βλέποντας το σαραβαλιασμένο πισάκι μου που πλέον κάνει ό,τι θέλει. Δεν είμαι στα πολύ καλά μου τελευταία κι ήρθε κι έδεσε. Κι ενώ άλλοτε θα άφριζα να απαντήσω στα σχόλια, να φτιάξω τα link, να παίξω τις παιχνιδάρες μου, να γράψω σαν τρελή, μάλλον είμαι λίγο αχάριστη με όσα κάποτε ήταν δυσκολότερα. Ή απλά κακόκεφη. Είναι που γαμιέται το σύμπαν. Απλά, ήθελα να καταγράψω κάποια πραγματάκια να τα θυμάμαι όταν ξεγαμηθεί το σύμπαν που θα πετάω απ΄τη χαρά μου και θα πάρω μια πισάρα να! με αστρονομικές ταχύτητες και απεριόριστη χωράκλα στον δίσκο που θα φυσάει. Ή απλά όταν πετάω απ΄τη χαρά μου σκέτο.   😦


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Uncategorized | 43 Σχόλια »

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ:

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 26, 2007



ΤΩΡΑ

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ που ετοιμάζουμε και να πάμε όλοι μαζί όπου μπορούμε να βοηθήσουμε. Δηλώστε συμμετοχή
χρησιμοποιώντας το link κάτω (Στείλε μήνυμα στο συντάκτη του άρθρου) με τα στοιχεία σας, την ηλικία σας και το όχημα που θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε, προκειμένου να προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια ομάδα βοήθειας. Στο email σας ενημερώστε μας σε περίπτωση που έχετε βενζινοκίνητα αλυσοπρίονα.
UPDATE: άκυρο/ δείτε τα σχόλια.

ΜΕΤΑ

«ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ.

Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 το απόγευμα. Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.

Αποδοκιμάζουμε το αίσχος χωρίς πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.” (κλικ)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Politics, Uncategorized | 1 Comment »

ΜΠΛΟΓΚΟ-ΚΑΛΠΗ

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 20, 2007



Ρε σεις, τί θα ψηφίσετε και γιατί; Ανώνυμα πάντα, αλλά δώστε μια εικόνα. Έτσι, για να δω τί παίζει και με τους bloggers που είμαστε λέει, πιο ψαγμένοι.

[Μόνο αν θέλει κάποιος ας βγάλει τα ποσοστά στο τέλος – άσχετη γαρ – και θα ακολουθήσουν συμπεράσματα. Αν θέλετε, γράφτε και ηλικία και περιοχή (π.χ. είμαι 95, μένω κάτωπαναγιά και ψηφίζω νουδού γιατί έτσι κι έτσι κι έτσι)]

Πιστεύω ότι ένα τέτοιο πράγμα έχει περισσότερη χρησιμότητα από εκατοντάδες συζητήσεις ή τέλος πάντων προσφέρεται για συζητήσεις.

Ναι, ξέρω. Κατίνααααααα!   😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Politics, Uncategorized | 424 Σχόλια »

COLON SENSE

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 20, 2007



Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά το κόλλημα όλων αυτών των new agers με τα κωλάντερά τους, είναι άλλο πράγμα. Δεν φτάνει που έχουν φάει τα λυσσακά τους με ό,τι έχει να κάνει με εξαγνισμούς και καθαριότητες, πλέον αποκλείεται να συναντήσεις εναλλακτικόμουτρο που να σέβεται τον εαυτό του και να μην θέλει να καθαρίσει το κόλον του.

Θα μου πεις, αν κουβαλάς ολόκληρη επαρχία από μικροσκοπικά μαμούνια πάνω σου, φαντάσου τί θα παίζει στο κόλον σου. Πάτε καλά ρε σεις, τί το περάσατε το κόλον σας; Σε λίγο θα του κάνετε και παρκέ για να γλιστράει καλύτερα!

Το γαμάτο είναι, ότι έχουν αρχίσει τους κολοπολέμους. Σου λένε οι πρώτοι, ότι μπορείς ας πούμε, να κάνεις την ειδική διαιτούλα και να πετάς πού και πού κάνα κλυσματάκι. Εκεί που ψοφάς δηλαδή από την πείνα, χώνεις ένα κλύσμα και το ξεχνάς.

Όοοχι, λένε οι παραδίπλα, «ένα κλύσμα καθαρίζει μόνο το κάτω κόλο». Υδροθεραπεία πρέπει να κάνεις. Εμ, η μάνα μου τόσα χρόνια αυτά λέει. Άμα είναι να κάνεις σωστή καθαριότητα δεν ξεκινάς απ΄το σαλόνι!

Όοοοχι, λένε οι άλλοι με τα πιο καθαρά κωλάντερα. Ο μόνος σωστός τρόπος είναι να κάνεις εσωτερικό λούσιμο με αλατόνερο και μετά να κάτσεις να μας γράψεις πώς ήταν τα κακάκια σου… στο μπλογκ σου!

Συγνώμη κιόλας, αλλά οι εναλλακτικιές τί λένε μετά το πρώτο ραντεβού, «Σούλα μου, πού να στα λέω! Κελεπούρι! Ψηλός, μετρημένος, σοβαρός και με ένα κόλον μούρλια! Μοσχομύριζε σπιρουλίνα στα πέντε μέτρα!»;;;; 😀


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Silly, Skepticism N' Science, Uncategorized | 58 Σχόλια »

MAJOR EVENT – MAJOR CAUSE

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 20, 2007



… και οι Σούλες*.

Ένας απ΄τους λόγους λέει, που οι άνθρωποι πιστεύουν στις θεωρίες συνομωσίας είναι εκείνος ο τρόπος σκέψης που σε ελεύθερη μετάφραση αποδίδεται ως: τεράστιο γεγονός – τεράστιο αίτιο.

Το aids λέει, δεν γίνεται έτσι απλά να ξεπετάχτηκε. Σίγουρα κάποιος τρελός επιστήμονας, αιχμάλωτος αμερικανικών μυστικών εργαστηρίων δούλευε για δεκαετίες μέχρι να τον εξαπολύσει στην ανθρωπότητα. Αυτή τη στιγμή, το 20% των Αφροαμερικάνων πιστεύουν ότι το aids κατασκευάστηκε με σκοπό να αφανιστούν οι μαύροι. Με την ίδια λογική, ο JFK δεν γίνεται να πυροβολήθηκε από έναν μόνο άνθρωπο, οι Δίδυμοι πύργοι έκρυβαν σίγουρα πίσω τους μια παγκόσμια συνωμοσία κ.τ.λ. Με λίγα λόγια, ένα πολύ μεγάλο γεγονός με τεράστιες συνέπειες στον κόσμο μας, δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε αν και το αίτιό του, δεν είναι εξίσου σημαντικό. Αυτός όμως ο τρόπος σκέψης δεν απαντάται μόνο σε θεωρίες συνομωσίας.

Αρμόζει και σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που δεν τα ΄χουν και τόσο καλά γενικά με την – ανιαρή – πραγματικότητα. Ας πούμε, η Σούλα δεν γίνεται να δεχτεί ότι ο Τάκης δεν την γουστάρει. Χρειάζεται ένα major αίτιο. Είναι πεπεισμένη ότι ο Τάκης την λατρεύει, απλά δεν νοιώθει αντάξιός της, γι΄αυτό την εγκατέλειψε. Η Σούλα, δεν γίνεται να πιστέψει ότι απορρίφθηκε από συνέντευξη για δουλειά. Είναι σίγουρη ότι οι γνώσεις της είναι τρομακτικές για να τις ανταγωνιστεί το αφεντικό. Η Σούλα, δεν μασάει ότι δεν υπάρχει θεός. Ένα τόσο τέλειο πλάσμα σαν κι εκείνη είναι αδύνατον να φύτρωσε από πίθηκο. Η Σούλα, αν βρεθεί θετική στον HIV αποκλείεται να πειστεί ότι θα νοσήσει με aids. Είναι σίγουρη ότι αυτά είναι παραμύθια και ότι ο θάνατός της θα οφείλεται απλά… σε πνευμονία.

Ομολογουμένως, οι Σούλες όλου του κόσμου, έχουν τηλεπάθεια. Δεν υπάρχει κανένα κομμάτι της πραγματικότητάς τους που να μην το ερμηνεύσουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (αλλά με εξαιρετικά οργιάζουσα φαντασία): «είμαι η καλύτερη Σούλα που σας έχει συμβεί και ήρθα σ΄αυτόν τον κόσμο για να σας διαφωτίσω με το λαμπερό μου πνεύμα που ποτέ δεν ακολουθεί την πεπατημένη».

Το μόνο φαινομενικό ελάττωμά της, είναι ότι η Σούλα άργησε κάτι δεκαετίες να γεννηθεί. Κάποτε, ήταν πραγματικά πρωτοποριακό και έξυπνο να αμφισβητείς το κατεστημένο και την κοινή λογική. Τώρα, είναι σχεδόν… πιο κατεστημένο. Δεν κάνεις τη διαφορά αν πεις ότι οι φαρμακοβιομηχανίες συντηρούν τις ανίατες ασθένειες. Σιγά το καινούργιο. Όλοι λίγο – πολύ το πιστεύουν. Δεν είσαι πια και πολύ Σούλα αν υποστηρίξεις ότι οι Τάκηδες νοιώθουν κομπλεξικά απέναντί σου γι΄αυτό σε παρατάνε. Έγιναν τόσες οι Σούλες πια, που πρέπει να διαθέτεις πολλή περισσότερη φαντασία απ΄αυτό, για να διαφέρεις στ΄αλήθεια. Μπορείς ας πούμε, να υποστηρίξεις ότι οι Τάκηδες έπεσαν θύματα των gay που συνομώτησαν για να μην βρίσκουν οι Σούλες άντρα.

Η Σούλα όμως, προσαρμόστηκε στην εποχή. Το φυσικό περιβάλλον της Σούλας, είναι το ίντερνετ. Πουθενά αλλού δεν έχει τέτοια θραύση. Πουθενά αλλού δεν έχει τόσους οπαδούς. Κανένα άλλο μέσο στον κόσμο δεν την υποστήριξε τόσο ζεστά. Για ό,τι σκεφτεί, έχει έτοιμες Σούλες για μπακαπ. Ό,τι κι αν αποφασίσει έχει άπειρες Σούλες να πάνε την ιδέα της στ΄αστέρια.
Γιατί αυτό είναι το μόνο μέσο που δεν έχει τέλος και που η κατάριψη των επιχειρημάτων της, δεν αρκεί να τη σταματήσει. Ίσα – ίσα. Πηγή έμπνευσης είναι.

Είναι το μόνο μέσο που οι ισχυρισμοί της πολλαπλασιάζονται, καθώς εδώ δεν υπάρχει ωράριο εκπομπής, ούτε face to face αντιπαράθεση. Η Σούλα λέει εδώ τις τσαχπινιές της και οι αντίπαλοι την αντικρούουν… από τους δικούς τους χώρους. Έτσι, ψάχνοντας το major cause για το εκάστοτε major event, το πιθανότερο είναι να πέσεις σε Σούλες. Που μπορεί να τις λένε και Peter. Και που μπορεί να είναι γιατροί. Και υποψήφιοι για Νόμπελ. Αλλά ήταν πάντα Σούλες.

Και τότε είναι που συνειδητοποιείς ότι μετά από πυρηνική καταστροφή, το μόνο ον που θα καταφέρει να επιβιώσει, δεν είναι οι κατσαρίδες. Οι Σούλες είναι. 🙂

* Κατά την Πανούτσεια φιλοσοφία


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Skepticism N' Science, Uncategorized | 36 Σχόλια »

AD(EVIL)S

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 17, 2007



Υπέπεσα θύμα ενός ακόμη ηλίθιου ταμπού που λέει χονδρικά ότι: α. δεν διαφημίζουμε τη δουλειά μας, β. δεν διαφημίζουμε γενικά, γ. δεν διαφημίζουμε επί πληρωμή και δ. όποιος τα κάνει όλα αυτά είναι πουλημένος, λαμόγιο, μίσθαρνο όργανο των πολυεθνικών και της παγκοσμιοποίησης και γενικά έχει σκοτεινούς σκοπούς.

Με λίγα λόγια, όσοι αναφέρονται σε προιόντα και μάλιστα πολυεθνικών, (πόσο μάλλον αν έχουν κέρδος απ΄αυτά) είναι για φτύσιμο και καρακατασίγουρα δεν έχουν καμία θέση ανάμεσα στους (αθώους, άσπιλους και αμόλυντους) bloggers. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, στους άνωθι ανήκουν: τα θεματικά blog με αντικείμενο τη δουλειά τους (gadgets, τεχνολογία, βιβλία, διαφήμιση, design κ.τλ.), τα ενημερωτικά blog με ειδήσεις και link (σε εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, προσφορές εντύπων, κ.τ.λ.), τα blogs με πληρωμένες διαφημίσεις, οποιοδήποτε post αφορά προιόντα (αν και άμα αφορά βιβλία, το Κέρδος καταπλακώνεται απ΄την Κουλτούρα και τον Πολιτισμό, οπότε γλιτώνεις το βρισίδι) και γενικά οποιοσδήποτε αναφέρεται σε οτιδήποτε δεν είναι τσάμπα. Εντάξει, προφανώς μιλάμε για το 80% των blogs και posts.

Το μίσος προς τη διαφήμιση γενικότερα έχει όμως μερικά κενά. Αφήστε που είναι αγαπημένο θέμα του Ψαριανού (ανάμεσα στα διαλείματα για… διαφημίσεις) μετά τους παπάδες, τους ταξιτζήδες και τους γαύρους. Εντάξει, έχει άπειρη πλάκα ο τρόπος που τα λέει αλλά τα επιχειρήματά του μηδενικά ή κλισέ, με βασικότερο τα λεφτά που βγάζουν. Έχει πολλά κακά η διαφήμιση και δεν είναι τα φράγκα το πρόβλημά μου.

Η μεγαλύτερή μου ένσταση στη διαφήμιση, είναι η βίαιη επιβολή προτύπων και η υπερβολή. Ντε και καλά να είμαστε όλοι ξερακιανοί, τουλάχιστον ένα πεντόκιλο κάτω από το κανονικό, πετυχημένοι, πλούσιοι και χαρούμενοι, ενώ για να σου πλασάρουν ένα γαμωταμπόν, πρέπει να φας στη μάπα λεπτομέρειες στο μπακγκράουντ, από τί βρακί θα φοράς μέχρι τί χρώμα θα είναι ο καναπές σου. Οι περισσότερες είναι άτοπες, πώς να το κάνουμε; Έτσι λοιπόν, βλέποντας όλη αυτή τη χλίδα και το ψέμα για προιόντα που δεν αξίζουν ή που σε θέλουν να αγωνίζεσαι (συνειδητά ή ασυνείδητα) να ταυτιστείς με το προφίλ που πουλάνε, ήρθε το μίσος προς τις διαφημιστικές.

Το θέμα είναι, ότι το πλασάρισμα των προιόντων μπορεί να αλλάξει γρήγορα και ευκολότατα αλλά μας έφαγαν τα ταμπού, τα κλισέ και η καχυποψία. Εννοώ, ότι προτιμώ χίλιες φορές να μου πει ένας άνθρωπος απλά ότι πήρε την τάδε φωτογραφική μηχανή και είναι σούπερ ή το τάδε λάπτοπ και ήταν πατάτα παρά να τα διαβάζω σε γυαλιστερά διαφημιστικά έντυπα και να νοιώθω σαν να παίζω λόττο κάθε φορά που τα αγοράζω. Προτιμώ χίλιες φορές να συζητήσω για ένα προιόν με άλλους δέκα που το αγόρασαν και να διαβάσω τα reviews και τα σχόλια, παρά να φοβάμαι να ανοίξω κουβέντα μη τυχόν και με πουν «πουλημένη». Βρήκαμε επιτέλους έναν καλύτερο τρόπο να γλιτώσουμε την παραπληροφόρηση αλλά δεν μας αρέσει γιατί… κάποιοι λέει, βγάζουν φράγκα! Ουυυυυυ πουλημένοι!

Πάμε τώρα και στα φράγκα. Πάρτε μερικά ρητορικά ερωτήματα για αρχή: Τι ακριβώς πρόβλημα έχετε με τα blogs που βάζουν διαφημίσεις; Αν υπάρχει ειδικός χώρος γι΄αυτές και η διαφήμιση γίνεται ανοιχτά και όχι «ύπουλα», γιατί είναι λάθος κάποιος που έχει ανάγκη, να βγάζει χρήματα από το blog του; Αν ο διπλανός σας έχει οικονομικό πρόβλημα αλλά ταυτόχρονα έχει ένα πολύ καλό blog, για ποιόν ακριβώς λόγο να αρνηθεί τις διαφημίσεις; Για να μην τον κράξετε; Για να μην χάσει την αξιοπιστία του; Μα, πόσο κακό θα κάνει στην αξιοπιστία του blog μου αν χρησιμοποιώ άβα και όχι π.χ. ρολί; Και τί σημαίνει δηλαδή ότι εμπιστεύεστε αυτά που γράφουμε και θα χάσετε την εμπιστοσύνη σας;

Όλα είναι θέμα κρίσης. Αν έχετε έλλειψη κρίσης, κινδυνεύετε χίλιες φορές περισσότερο από ένα κεκαλυμένο ακροδεξιό post τύπου Καρατζαφέρη παρά από ένα διαφημιστικό μπανεράκι. Και στην τελική, σε όποιον δεν αρέσει ας μην ξαναδιαβάσει. Αν και σε ένα – δύο χρόνια, παίζει να μην υπάρχει blog χωρίς διαφήμιση, απλά είμαστε οι πρώτοι και χρειάζεται να φάμε ένα κάποιο κύμα ηλιθιότητας πριν κάποιοι καταλάβουν ότι δεν είναι αμαρτία να πληρώνεσαι. Το μόνο πρόβλημα με τις διαφημίσεις στα blogs είναι επειδή ακριβώς υπάρχει αυτό το ταμπού, κάποιοι αναγκάζονται να τις κάνουν πλαγίως. Μόνο αν απενοχοποιηθεί η διαφήμιση δεν θα έχουμε πρόβλημα να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Πάμε τώρα και στο αντικείμενο του καθενός μας. Γιατί παρακαλώ είναι οκ για έναν γραφίστα να φτιάξει το λογότυπο της γιούνισεφ και κατάπτυστο για έναν άλλο να φτιάξει το λογότυπο της βόνταφον; Και οι δυό πληρώνονται, απλά έτυχε να έχουν διαφορετικούς πελάτες. Γιατί είναι οκ για έναν περιπτερά να πουλάει το ελληνόραμα π.χ., και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να βάζει link στο αγαπημένο του περιοδικό; Γιατί είναι οκ για έναν διαιτολόγο να μου προτείνει γιαούρτι τάδε και είναι κατάπτυστο για έναν blogger να γράψει τις μάρκες των προιόντων που προτιμά; Γιατί είναι οκ να μου προτείνει ένας τεχνικός τί μάρκα υπολογιστή και τί software θα πάρω, αλλά είναι λαμογιά να τα διαφημίσει ένας blogger;

Στην πολύ τελική, όλοι διαφήμιση κάνουμε και όλοι καταλήγουμε να «δουλεύουμε» για σατανικές πολυεθνικές. Αν μέχρι τώρα δεν έχω δεχτεί χρήματα για τυχόν αναφορές στο blog μου, αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι εναντίον των παιδιών που το κάνουν. Αν έχεις περάσει οικονομικές φρίκες μαθαίνεις να σέβεσαι και να καταλαβαίνεις λιγάκι τον διπλανό σου.


Τα πάντα είναι θέμα ανθρώπου. Είτε μιλάμε για blogger, είτε για συνάδελφο, είτε για φίλο, αν έχεις να κάνεις με ζώο, δεν υπάρχει τρόπος να τον εμποδίσεις να (σου) κάνει λαμογιά. Αυτό που πάντα μου έκανε εντύπωση είναι η άποψη ότι αν κάποιος πάρει λίγα φράγκα παραπάνω ή ανέβει ένα τσικ μισθολογικά, κατεβαίνει ένα τσικ ανθρωπιάς. Σόρι κιόλας αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας. Ο άφραγκος μαλάκας είναι συνήθως πιο μαλάκας από τον φραγκωμένο. Γιατί ο άφραγκος καίγεται να επιβιώσει. Αν κρίνω από τον εαυτό μου δηλαδή, αν ερχόταν μια πολυεθνική πριν δύο χρόνια και μου έσταζε κάνα πεντοχίλιαρο, ίσως και να το σκεφτόμουν. Φυσικά, ποτέ των ποτών δεν θα διαφήμιζα ινστιντούτα αδυνατίσματος. Ούτε για δέκα μύρια ευρώ. Όχι πως έβγαλα φράγκα τώρα αλλά τουλάχιστον έχω μετά από πολλά χρόνια, έναν σταθερό μισθό που επιτέλους φτάνει να πληρώνω τους λογαριασμούς μου.

Σταματήστε λοιπόν να φρενάρετε ανθρώπους με ηλίθιους ηθικούς κανόνες που δεν τηρείτε πρώτα εσείς (κοκακολίτσα, χαρμπουγκεράκια, τζηνάκια, τσιγαράκια, γκομπιουτεράκι και γενικά το 999.9999% των προιόντων που καταναλώνετε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ανήκουν και «διαφημίζουν» πολυεθνικές). Ο καθένας ας αποφασίζει ελεύθερα τί γουστάρει και τί όχι, αλλά μη μου το παίζετε οσίες επειδή κάποιοι θέλουν να βγάλουν ( ; ) φράγκα ή να διαφημίσουν τη δουλειά τους που κόπιασαν ή που αισθάνονται περήφανοι (δικαίως ή αδίκως) γι΄αυτήν.

Το καταλαβαίνω ότι είναι στη μόδα το κόλλημα με τις πολυεθνικές γενικά, αλλά άμα αποφασίσες να επαναστατήσεις, ο μόνος τρόπος να είσαι συνεπής στην επιλογή σου είναι να το κάνεις με σήματα καπνού και όχι με πισιά πολυεθνικών. Είναι σαν να αποφάσισες να πολεμήσεις την Αγγλία με μοναδικό όπλο το αγγλικό χιούμορ. Μόνο εσύ θα πέσεις ξερός. 😀


Post it: να θυμηθώ να τον κράξω.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Metablogging, Uncategorized | 75 Σχόλια »

ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΑΝ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 9, 2007



Η συγκέντρωση στη Βουλή, δεν έγινε ούτε για τις φωτιές, ούτε για το περιβάλλον, ούτε για τους πολιτικούς. Έγινε για μένα. Ναι, για μένα. Ο σκοπός ήταν να σηκωθώ οικειοθελώς από τον καναπέ μου, να μην κανονίσω βόλτα Κυριακή βράδι και να πάω στο ξεκάρφωτο να σταθώ για ένα δίωρο καλοκαιριάτικα μπροστά στην Βουλή πάνω στην λεωφόρο. Πόσο ηλίθιο είναι αυτό;

Για δύο ώρες, με έπεισαν να σταθώ εκεί ενώ περίπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι με μούτζωναν, με έβριζαν, με λοιδωρούσαν. Αυτό γινόταν εναλλάξ σε όλους όσους πήγαμε εκεί. Έβρισα και μούτζωσα κι εγώ τους διπλανούς μου μέχρι που μετά από ώρες και χιλιάδες φάσκελα, αποφασίσαμε κόκκινοι από ντροπή να αλλάξουμε την ζωή μας.

Δεν ξέρω αν υπήρχε ευγενέστερος τρόπος να «ξυπνήσω» αλλά αυτή η ομαδική αυτοκατακραυγή λειτούργησε μέσα μου ως σημείο μηδέν.

Δεν θα ανεχτώ ξανά τέτοιο διασυρμό στο μέλλον. Θέλω την επόμενη φορά που θα με προσκαλέσουν σε ομαδική συγκέντρωση να μην με φασκελώσει κανείς. Θέλω να μοιράζουμε μπράβο ο ένας στον άλλον και το ραντεβού να είναι σε μια καταπράσινη Αθήνα.

Τουλάχιστον το κομμάτι που μου αναλογεί θα το κάνω παραδεισένιο.

[-Οι πολιτικοί; Το κράτος; Αυτοί δεν έχουν ευθύνες;
– Έλα τώρα, ποιος τους χέζει όλους αυτούς τους «καμμένους]


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Politics, Uncategorized | 42 Σχόλια »

ΧΑΟΥΝΤΟΥΓΙΟΥΝΤΟΥ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 26, 2007



Οι μέρες εκτός blogging με την δεν - ποστάρω – όσο – και – να – μου – τη –βιδώσει έννοια, λειτούργησαν όπως φανταζόμουν και να το δοκιμάσετε. Σου ΄ρχεται να γράψεις, να απαντήσεις, να αναλύσεις, να χώσεις και αντί να κάνεις όλα αυτά, πατάς ένα x και χαμογελάς. Όλο και κάποιος θα βρεθεί να τα γράψει πολύ καλύτερα από σένα, όλο και κάποιος θα αποτυπώσει με γερά λόγια αυτά που ένιωσες κι εσύ, όλο και κάποιος θα έχει σκεφτεί τα επιχειρήματά σου.

Αράζεις απορημένη, τα πάντα γίνονται από μόνα τους και λες ώπα! Τι συνέβη τώρα; Ακριβώς. Ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει είτε κάνεις πετάλι είτε όχι. Γιούπι!!! Μεγάλη ανακάλυψη αυτή. Έχοντας απαλλαχθεί από το Σύνδρομο Του Απαραίτητου Γραναζιού, ξεφυσάς πέντε τόνους άγχος και άλλους τόσους κούρασης. Τα βλέπεις αλλιώς τώρα. Δε θες να αλλάξεις τα πράγματα ντε και καλά, αλλά να νιώσεις, να μάθεις και να ικανοποιήσεις την κοινωνική σου φύση. Κάποιες φορές όμως, ακόμα κι αυτό σε τουμπανιάζει.

Κοινωνική φύση λέει. Ναι, αλλά πόσο όμως; Υπάρχει κοινωνικόμετρο να σε μετρήσεις; Μέχρι πού φτάνει αυτό το πράγμα; Να είσαι κοινωνική τύπου, καλημέρα σας, καλησπέρα σας και τσουπ στο σπιτάκι σου; Κοινωνική όπως, για πες, τι έγινε με τον γκόμενο και ψου ψου ψου; Κοινωνική, με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους; Κοινωνική, με διακόσιους ακόμα ανθρώπους από τα blog; Κοινωνική με άλλους τόσους στα mail; Κοινωνική με… πόσους ακριβώς; Και πού σταματάει αυτή η κοινωνικότητα;

Όσο αναπτύσσεται η τεχνολογία τόσο λέει, αυξάνεται η αποξένωση. Διαφωνώ. Κάθετα δηλαδή. Όσο περισσότερα είναι τα καλώδια τόσο αυξάνεται ο περίγυρος. Κάθε νέο είδος επικοινωνίας προσθέτει γύρω μου όλο και περισσότερους ανθρώπους. Η έννοια «φίλη» έχει αλλάξει και δεν ξέρω αν το ΄χετε παρατηρήσει. Φίλη είναι εκείνη που ξέρω εξ όψεως, που αγαπάω, που ζω κοντά της αλλά φίλη είναι και εκείνη που ένοιωσε τα κρυφά γραπτά μου. Το ίδιο σημαντική. Φίλη είναι ο άνθρωπος που θα τρέξει για μένα αλλά φίλη είναι και αυτή που θα μου αφιερώσει δυό γραμμές για να μου πει ότι με σκέφτηκε. Στις μέρες μας, «φίλη» και «φίλος» είναι ο οποιοσδήποτε σε ακουμπήσει εσωτερικά. Και πιστέψτε με όσοι μοιράζετε φόβο για τα νέα μέσα, γι΄αυτό το άγγιγμα αρκούν ακόμα και μερικά ηλεκτρόνια.

Ο εγκέφαλός μου, αποφάνθηκε. Το κοινωνικόμετρο της no-blogging περιόδου, έδειξε ότι μάλλον δεν ήμουν και πολύ άνθρωπος. Λίγη μοναξιά, έτσι γι΄αλλαγή. Αυτό νομίζω είναι το βασικό quest της εποχής.

Ε, και μόλις απομονωθείς λιγάκι τότε ξυπνά μέσα σου ο άνθρωπος και θες πάλι επικοινωνία. Για χαβαλέ, κυρίως.   🙂


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | 40 Σχόλια »

“ISTORIKI MNIMI…

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 11, 2007


…SIMAINEI KAT ARXIN “GLOSSA” K. YPOURGOS!”

“Ayti ti stigmi i nea genia,ektos elaxiston eksaireseon, ekdilonetai me enan oplismo tis takseos ton 1000 to poly lekseon,eno i diadiktyaki glossiki tous ekfrasi einai ta frixta ekeina «greaklish» pou tora diavazete.. ”

άντε ας το δεχτούμε αυτό…. πάμε όμως να δούμε το συμπέρασμα:

“Gi ayto oi neoi politikoi mas adynatoun na ftiaksoun ena syllogismo tis prokopis, kai anagazontai na diaxeirizontai ton petsino logo tis paroximenis politikis ekfrasis, eno ta syntaktika la8i tous kai oi miksobarbarismoi tous dinoune kai pairnoune stis tileoptikes tous «emfaniseis».”

Προφανώς οι παλιοί πολιτικοί μας που δεν αδυνατούν να φτιάξουν έναν συλλογισμό της προκοπής, διαχειρίζονται καλύτερα τον λόγο με αποτέλεσμα….:

“Κontologis, an den stiriksoume ti glossa mas stis neoteres genies, i istoriki mas mnimi 8a eksafanistei. Mazi, isos kai me o,ti allo simainei akoma, «ΕΛΛΑΔΑ».”

….να τιμούν δηλαδή την ιστορική μας μνήμη;;;;;;

Εντάξει κύριε Ιατρόπουλε, δεν σας αρέσει το μονοτονικό και τα greeklish, το σέβομαι. Αλλά οφείλετε να παραδεχτείτε ότι τα άψογα ελληνικά σας έχουν έλλειψη λογικής.

Φυσικά, μου επιβεβαιώνετε τις υποψίες μου πως αυτός ο ασύνδετος τρόπος σκέψης όντως σημαίνει ΕΛΛΑΔΑ.

Greeklish rulez.-


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Politics, Uncategorized | 21 Σχόλια »

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 8, 2007


Αν έβγαινα και έλεγα επώνυμα ( ΚΑΙ σε βιβλία ΚΑΙ σε κανάλια) ότι ο Γιώργος Νταλάρας είναι αποδεδειγμένα Σαύρας, Εσωγήινος, Βριλ, καταπίνει μωρά και ετοιμάζει τα σατανικά του σχέδια για να κατακτήσει τον πλανήτη ΓΗ και ότι ο Τζίμης Πανούσης είναι αποδεδειγμένα απόγονος των Ελ και έχει προφητευτεί γι΄αυτόν (από τους σεβαστούς πατέρες της ορθόδοξης εκκλησίας φυσικά) ότι θα νικήσει τον υποχθόνιο Γιώργο Νταλάρα και θα εξαπολύσει μυστικά γυαλιστερά κολάν κατά του λαρυγγιού του, βοηθώντας το Καλό Τραγούδι να κυριαρχήσει…

…ο Γιώργος Νταλάρας δεν θα είχε το δικαίωμα να με μηνύσει ως συκοφάντισσα;

Άμα τα πεις αυτά για έναν (και μάλιστα επώνυμο) έχεις πρόβλημα, ενώ άμα αναφερθείς σε ας πούμε, μερικές χιλιάδες ανθρώπους (ειδικά αν είναι μη Έλληνες, μη ορθόδοξοι κ.τ.λ.) την βγάζεις καθαρή;

Αν δηλαδή πεις ότι πέντε χιλιάδες Αμερικάνοι είναι Υποχθόνιοι Νταλάρες και ότι δύο εκατομμύρια Έλληνες είναι Ελ Πανούσηδες, τότε οι Νταλάρες κάνουν μόκολα και οι Πανούσηδες κάνουν πάρτι και μπορούν να πουν μετά όσο «Νταλάρας» θέλουνε τσάμπα;

Ωραία.

Οι βιοτέχνες υποδημάτων ετοιμάζουν γαλαξιακό πόλεμο με μυστικές αερόσολες ενώ οι κρυφοσιωνιστές αρτοποιοί κάνουν πειράματα με κοσμόσφαιρες – φρατζόλες για να είναι έτοιμοι για το το τελικό τους χτύπημα εναντίον της Ορθοδοξίας, τον Δεκέμβριο του 2007 στην πλατεία Συντάγματος όπου μάλλον θα επέμβουν οι Ελ Ταρίφιδες που θα πατήσουν το μυστικό κουμπί «ΚΙΤ» των υπερόπλων – ταξί τους και θα στείλουν βιοτέχνες και αρτοποιούς σούμπητους στον Σείριο. Οι βουλκανιζαντέρ-εξατμίσεις τα ξέρουν αλλά κάνουν τις πάπιες.


Χα! Πιάστε με άμα μπορείτε. 😛


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Silly, Skepticism N' Science, Uncategorized | 43 Σχόλια »

GREEK BLOGGERS CAMP ‘07

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 5, 2007


Προφανώς έχετε μάθει τα περισσότερα απ΄όσα έγιναν στο gbc 07 στην Ίο φέτος. Σίγουρα όμως, δεν έχετε μάθει αυτά που εγώ είδα και έμαθα. Και ήταν πολλά. Ακόμα κι αν δεν έγραφα τίποτα, θα καταλαβαίνατε πολύ σύντομα πόσο με επηρέασε η συζήτηση με όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να συναντήσω και να συνομιλήσω από κοντά. Γιες, τους ζάλισα.

Δεν μιλάω μόνο για τους bloggers που λίγο πολύ, όλοι ξέρουμε και συνομιλούμε μέσα από ΄δω και που τα λέγαμε – με όσους προλαβαίναμε να βουτήξουμε απ΄το σβέρκο – σερί τρεις μέρες (hi vrypan, hi evi, hi diafanos, hi chaka, hi nikan, hi alepou, hi parafone, hi panos, hi Valia… ουφ ξέχασα πολλούς προφανώς, τεσπα hi to you all guys). 🙂

Δεν μιλάω για τον υπέροχο και ακούραστο διοργανωτή (που δεν μου βγαίνει με τίποτα απ΄το κεφάλι ότι καρακατασίγουρα μπήκε «μέσα» για να μας τα προσφέρει όλα αυτά, χώρια που ήταν πολύ στεναχωρημένος για την άσχημη κριτική που του έγινε πριν το camp) hi stefanos. 🙂

Δεν μιλάω μόνο για τους γνωστούς ομιλητές του Camp (hi Matt, hi Steve) που είχαν όλη την υπομονή να εξηγούν ξανά και ξανά ό,τι δεν καταλαβαίναμε.

Ούτε τέλος, για τους δημοσιογράφους που έγιναν ένα με την παρέα μας και πλέον θεωρώ ότι θα τα λέμε συχνά και από ΄δω (και που παίζει να ήταν ιγκόγκνιτο (ή δεν ξέρωγωτί), οπότε δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα κάνει πάλι τη μαλακία πρώτη). 😛

Μιλάω επίσης για μερικούς ακόμα ανθρώπους που ήρθαν από διάφορα μέρη του κόσμου και της Ελλάδας, επίσης με δικά τους έξοδα, απλά για να είναι εκεί. Είτε για να μας παρουσιάσουν την δουλειά τους, είτε για να μας γνωρίσουν. Και αυτό ήταν πολύ μεγάλο.

Πάμε λοιπόν, να σας τους γνωρίσω.

Ο Αλέξανδρος Παγίδας, ένα φοβερό Πειραιωτάκι, ήρθε από το Σαν Φραντζίσκο! Δουλεύει στην σίλικον βάλεϊ και είναι ΚΑΙ φιλόσοφος. Δεν μπορούσε να σταματήσει τα γέλια όταν άκουσε το «Καλτσόβρακος» (όπως και όλη η αίθουσα – μπου χαχχα) ενώ μας είπε πολλά πράγματα για την ιστορία της οικογένειάς του και έναν αντεροβγάλτη πρόγονο. Οκ Αλέξανδρε, got the point δε θα γράψω κακό λόγο. Πολύ ευχάριστος άνθρωπος, από εκείνους που έχουν γυρίσει όλο τον κόσμο και πραγματικά τίποτε δεν στέκεται εμπόδιο στα όνειρά τους. Ένας πραγματικά ανοιχτός άνθρωπος. Hi Αλέξανδρε! 🙂

O Νεκτάριος με τον Μανώλη, ήρθαν να παρουσιάσουν την drupal. Οκ, δεν κατάλαβα πολλά στην παρουσίαση – ναι, είμαι τούβλο λέμε – , αλλά μου έκανε φοβερή εντύπωση ο ενθουσιασμός τους να μοιραστούν τα πάντα γύρω από τη δουλειά τους ακόμα και με τον πιο άσχετο άνθρωπο. Είχαν όλη την καλοσύνη να μου εξηγούν διαρκώς κάθε νέο όρο και να αναγκάζονται να τα κάνουν όλα φραγκοδίφραγκα. Ευχαριστούμε πολύ παιδιά για όλα και κυρίως γιατί είχαμε την χαρά να νοιώσουμε για πρώτη φορά, κομμάτι μιας τόσο ενδιαφέρουσας ματιάς στην τεχνολογία (τα κουτσομπολιά παρακάτω). 😉

Ο Leonid Mamchenkov, ένα γλυκύτατο τυπάκι που ήρθε από την Κύπρο. Είναι Ρώσσος που σπούδασε σε Ρωσσία, Αγγλία και Κύπρο και εκείνος που κατάλαβε τα περισσότερα από όλα αυτά που ακούσαμε (είχε για όλα απορίες και ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις). Ε, το δεύτερο βράδι, τον τσακίσαμε τον άνθρωπο στις ερωτήσεις. Μας μίλησε για το ρωσικό εκπαιδευτικό σύστημα και πόσο υψηλού επιπέδου ήταν τότε (αφού όταν πήγε Αγγλία, οι περισσότεροι άγγλοι του ζητούσαν να μιλάει πιο απλά αγγλικά γιατί η γραμματική, το λεξιλόγιο και το συντακτικό του ήταν δύσκολα), την άσχημη κατάσταση τώρα στην χώρα του και την ζωή του με τους Κύπριους. Είδα να μου αναφέρει έκπληκτος μια φράση του καθηγητή του στην Κύπρο «όποιος μου φέρει τα αρχίδια ενός Τούρκου, θα πάρει άριστα στο μάθημα». Ήταν ο μόνος που αντέδρασε και ο μόνος που κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου σωστό. Γενικά, ο Leonid είχε μια φοβερά αποστασιοποιημένη ματιά για όλες τις χώρες που έζησε (και είναι πολλές) και μου έκανε εντύπωση που δεν ένοιωθε ότι έπρεπε να υποστηρίξει την δική του.
Leonid, thanx a lot for the beautiful discussion, if you can’t understand any of this, tell me and I’ll try to translate. Although my Cypriot – English is a bit rusty. 😀

Φίουυυυυυυ, έχω άπειρα πράγματα να γράψω και για πολλούς ακόμα αλλά έχει πέσει πολλή δουλειά γαμώτο. Πάραυτα, όπως προφανώς έχετε καταλάβει, δεν γίνεται να μην κουτσομπολέψουμε γιατί παίζει να χαλάσουμε το ίματζ μας με όλα αυτά τα γκικς. 😀

– Η πρώτη βραδιά στην Ίο, ήταν Σκοτσέζικο ντούς. Ξεκινήσαμε από το Flames και τους Άγγλους που κάνουν τα εκκρεμές (εκκρεμές = μετά το πρώτο καφάσι μπύρες, στέκονται όρθιοι μπροστά σου και γέρνουν μπρος πίσω για κάνα μισάωρο πριν σωριαστούν. Ο Καλτσό έπαιξε βόλεϊ με έναν από αυτούς: Στέκεσαι πίσω από το εκκρεμές και όταν γείρει προς τα σένα, του δίνεις μια και έρχεται στα ίσια του. Αν είναι πολύ λιώμα, φροντίζεις φυσικά να βρίσκεται απ΄την άλλη ένας παίχτης γιατί παίζει να πέσει στο κενό. Εμείς τον ρίχναμε σε αγγλίδες γκομενέτε που έκαναν ουάου και χοροπήδαγαν που είχαν τέτοια ρέντα – ρέντα = ό,τι κινείται και πετάει).

Συνεχίσαμε μετά σε έναν άλλο κόσμο… Καθίσαμε όοολοι σε ένα ταβερνάκι παρακάτω, όπου μετά από λίγο έκατσαν τρεις μουσικοί. Μπαγλαμάς, μπουζούκι και κιθάρα, μας έκαναν πολύ σύντομα να τραγουδάμε όλοι Μάρκο και ρεμπέτικα, κάποιοι ερωτεύτηκαν χωρίς ανταπόκριση (αλλά τσάκισαν μια ντουζίνα σουβλάκια πράγμα που με έκανε να ησυχάσω γιατί ρε φίλε άμα τσακίζεις σουβλάκια απέναντι απ΄τη γκόμενα τι περιμένεις δηλαδή; ), κάποιοι τραγουδούσαν, κάποιοι έριχναν παραγγελίες (κλαψς, την δικιά μου δεν πρόλαβα να την ακούσω, ανεβάστε το βιντεάκι λέμε) και κάποιοι χόρεψαν κιόλας (γιες γιες, μπορεί οι μάγκες να μην υπάρχουν πια αλλά οι προγραμματιστές καρακατασίγουρα πάνε για διαδοχή – βέρι νάις μουβς μαν! ). 😛

Από τον Μυλοπότα στην Χώρα, κάτι τελειωμένοι, πήγαμε με τα πόδια. Οου γιές. Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης υποσχόταν να χτίσει γέφυρες και Μετρό, οι γυναίκες μουρμουρίζαμε για «πότε επιτέλους θα φτάσουμε» και ο Τσάκα αποφάσισε να μας πει το πιο σπασαρχίδικο και κορυφαίο ανέκδοτο έβερ. Όταν φτάσαμε, καταλάβαμε ότι κάναμε μόνο δέκα λεπτά.

Την δεύτερη μέρα, πήγαμε οι περισσότεροι στο Κατώγι. Ένα μικρό μαγαζάκι που το έχει η Θεοδώρα (φωτό στον Καλτσό) που μετακόμισε τα δύο τελευταία χρόνια στην Ίο και που φοράει πολύ ψηλά τακούνια (για να χωράει λέει ο ποπός της απ΄τις καρέκλες – γιου ρουλ γκερλ). Τους χειμώνες δεν βαριέται. Τον χειμώνα που πέρασε, ασχολήθηκε με το ψάρεμα και ψάρεψε ένα ολόκληρο καλαμάρι σε έξι μήνες! Επίσης, μάζεψε λεφτά και πήρε ραπτομηχανή και έραψε τα μαξιλάρια του μαγαζιού. Δεν έχει καμία σχέση με τεχνολογία και αρνείται ακόμη να πάρει κινητό. Το πιο γελαστό και απλό κορίτσι που έχω γνωρίσει. Και παρεμπιπτόντως είναι πανέμορφη!

Ουφ… τόσα πολλά!

Bottom line, για τρεις μέρες ήμουν πολύ αλλού με ανθρώπους που ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχουν, τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο αξιόλογα παιδιά. Είμαι αρκετά αισιόδοξη. Παρόλο που ηλικιακά ένοιωθα αταίριαστη (ρε σεις, ο ματ της γουορντπρες είναι μόνο 24, έλεος!!!!) και παρόλο που παίζει να ήμουν η πιο αστοιχείωτη σε θέματα γνώσεων και τεχνολογίας, εντούτοις αυτά τα παιδιά με έκαναν να νοιώσω λίγο περήφανη.

Θερμά ευχαριστώ σε όλους σας.

p.s. Αν όλα αυτά με κάνουν «πρόβατο», «πουλημένη» και «θύμα» έχω να δηλώσω ότι κουράστηκα να αναλώνομαι σε απολογίες για ό,τι κάνω στην ζωή μου. Είμαι blogger, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι εκτίθεμαι οικειοθελώς αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μου επιβάλλει κανείς πώς θα σκέφτομαι και θα πράττω. Δεν έχετε ιδέα τι απολογίες έχω ρίξει τρία χρόνια τώρα και πόσο πολύ αποφασισμένη είμαι να το κόψω μια και καλή.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Metablogging, Uncategorized | 30 Σχόλια »

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 1, 2007


«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)


«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

  • ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
  • ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
  • ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
  • ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
  • ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

  • ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
  • ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, email: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Politics, Skepticism N' Science, Uncategorized | Leave a Comment »

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 26, 2007


κορίτσι μου…


αρκετά βασανίστηκες. 😥


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Life, Metablogging, Politics, Uncategorized | 1 Comment »