X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Archive for the ‘Cyprus, Limassol’ Category

Στοκάρισμα

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 26, 2013


Πάει τέλειωσε κι αυτό, νομίζω ότι τώρα μπορώ να πάρω μια κάπως πιο μεγάλη ανάσα, παρόλο που οι τράπεζες είναι ακόμη κλειστές εδώ και παρόλο που τα ντουλάπια μου δεν κλείνουν από τις αηδίες που ψωνίζαμε με τα λεφτά που είχαμε για τους λογαριασμούς του μήνα, από το φόβο μας μη ξεμείνουμε. Βέβαια, μόνο όταν περάσει η καταιγίδα και κάνεις να ανοίξεις τα ντουλάπια σου καταλαβαίνεις τί σημαίνει τρικυμία εν κρανίω, μικροαστικός πανικός και σύνδρομο κατοχής αλά νεοελληνικά. Γιατί ο παππούς μου μπορεί να στοίβαζε γάλατα και ζάχαρες, - μια φορά και καρπούζια ο έρμος - εμείς όμως οι ένδοξοι απόγονοι στοιβάξαμε λιόσπορους και κοκακόλες. Ω, ναι! Να σε χαιρετάει η Ευρώπη, να σου χαμογελούν οι τουρκαλάδες, να ζεις σε νησί χωρίς ψάρια, να σε θερίζει η πείνα κι εσύ τι στοκάρεις για φαί; Λιόσπορους και κοκακόλες. Σου λέει, τι θα κάνω όλη μέρα στην κατοχή; Στην τηλεόραση θα τη βγάζω. Άσε που θα έχει και τρελά ματσάκια με έκτακτα και εισβολές και βομβαρδισμούς και αποφάσεις και ψηφοφορίες, να μην έχω κάτι να μασουλήσω;

Ευτυχώς οι ντόπιοι ήταν πιο ψύχραιμοι από εμάς, που τους συστήναμε βέβαια ψυχραιμία, γιατί “παιδιά έλεος, τα ‘χουμε ξαναπεράσει, ψυχραιμία θέλει και λογική και θα περάσουν, σιγά” χωρίς βέβαια να έχουμε κάνει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στα δικά μας ντουλάπια με τα τρία λιβάδια λιόσπορους αλλά η παράνοια του Εχθρού και εδώ η ίδια, για άλλη μια φορά σε ριπλέι, προσαρμοσμένη φυσικά στην γεωγραφία της περιοχής: η Μέρκελ, οι Ρώσοι, ο Σακάτης, οι Οβραίοι, οι Τούρκοι και φυσικά, όλα κατέληγαν στο κλασικό τζιαι εμείς οι μαλάκες που αυτό κι εκείνο και το άλλο. Και δώστου έκτακτα δελτία και δώστου άλλη μια μικρή βολτούλα στο σούπερ μάρκετ γιατί γαμώτο ξέχασα να πάρω μουστάρδες και κέτσαπ και πώς θα τρώω τα χοτντογκ και τα μακαρόνια μου μέσα στην κατοχή και πάμε και μια βόλτα στο χόουμ σέντερ γιατί έχουν μια φοβερή προσφορά για καλύματα, τί τέλεια θα είναι να μην σκονίζονται τα έπιπλα του κήπου όταν θα πέφτουν οι μπόμπες.

Και να μην τα πολυλογώ, μια χαρά ήρεμοι είμαστε πια, φάγαμε μέχρι και το τελευταίο μας σεντ, το σπίτι είναι φίσκα, η κρίση πέρασε και εγώ από το πρωί που άνοιξα τα ντουλάπια σπάω το κεφάλι μου πώς στο διάολο θα μαγειρεύω έναν μήνα όλες αυτές τις ασυνάρτητες και ασύνδετες αηδίες που πήγε ο εγκέφαλός μου και στόκαρε. :)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

Posted in Cyprus, Limassol, Politics, Silly, Sucks | 6 Σχόλια »

Ο βασιλιάς της σκόνης

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 17, 2013


Όχι, το σύμπαν δε με ξαπόστειλε απλά από το σπίτι μου όπως νόμιζα μέχρι σήμερα αλλά με έχωσε σε μια χρονοκάψουλα και με τηλεμετέφερε στο πρόσφατο παρελθόν της Ελλάδας. Είναι σαν να έψαξε σε όοοολον τον πλανήτη και να βρήκε εκείνη ακριβώς τη χώρα που είναι ένα μόλις τσικ μετά το πρώτο άκουσμα της λέξης “κρίση”. Σου λέει, μη χαίρεται η γκιόσα ότι τη γλίτωσε έτσι απλά, στείλτην για ένα ριπλέι σε σλόου μόσιον να τα ξαναζήσει από την αρχή μπας και εμπεδώσει τι μπορεί να σου κάνει το σύμπαν άμα αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί σου στ’ αλήθεια.

Κι έτσι, αυτά που ζω καθημερινά είναι ένα μόνιμο ντεζαβού των δικών μας μόνο στο πιο αποστασιοποιημένο αλλά πολύ πιο δραματικό, προφανώς από τον γιγάντιο φόβο των κοντινών παραδειγμάτων. Όχι, για μένα ακόμη δεν έχει ξεσπάσει Αληθινή Κρίση στην Κύπρο. Προφανώς για τους ντόπιους υπάρχουν τα σχετικά προβλήματα που αχνοφαίνονται και όλα εκείνα που προφασίζονται ή βαφτίζονται κρίση αλλά Αληθινή Κρίση, με τίποτα. Και ναι, οι άνεργοι αυξάνονται και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρεις δουλειά αλλά υπάρχουν καθημερινές αληθινές αγγελίες ακόμη, ενώ το χάλι των ανέργων σε κάθε οικογένεια είναι όχι απλά μακρινό αλλά τελείως ξένο προς το παρόν και ελπίζω έτσι να παραμείνει.

Στην τωρινή χρονική μου διάσταση, βρισκόμαστε σε εκείνην την αμήχανη φάση που ανεβαίνει ένα τσικ ο Φ.Π.Α., άλλο ένα η βενζίνη, τα μαγαζιά ξεσκαρτάρονται και αρχίζεις να βλέπεις πλέον αρκετά “ενοικιάζεται” στους δρόμους ή τουλάχιστον στα μικρομάγαζα, όσα δηλαδή από αυτά τα είχε ξεχάσει ο Χρόνος και το Κέρδος, να απολύονται τόσοι όσους μπορούν να σηκώσουν οι πρώτες δειλές δικαιολογίες της κρίσης ενώ να επαναπροσλαμβάνονται με μικρότερους μισθούς, τόσοι όσοι είναι ψιλοαναγκασμένοι να δεχτούν τις δικαιολογίες αυτές. Τα μαγαζιά είναι πίτα στις εκπτώσεις, εικονικές οι περισσότερες, καθώς αληθινές εκπτώσεις και μάλιστα εκποιήσεις όπως αυτές που ζήσαμε ούτε συζήτηση, οι ξένοι αρχίζουν να ψιλοβρωμάνε και να είναι τα κύρια εγκληματικά στοιχεία στις όλο και πιο συχνές κλοπές, ενώ οι τράπεζες έχουν αρχίσει ήδη να εφαρμόζουν στ’ αλήθεια τα πρώτα φρένα στα ξέφρενα, εντελώς ξέφρενα δάνεια και κάρτες. Και μπορεί να ήθελα να τα ξεχάσω όλα αυτά και ειδικά τα επιχειρήματα όλων αυτών των πεφτοσύννεφων που πραγματικά έχουν θυμώσει και μπορούν να σου επιχειρηματολογούν για ώρες πόσο πολύ το σύμπαν τους χρωστάει ένα νέο αυτοκίνητο ψωροπενήντα χιλιάδων στην ξεφτίλα αλλά λυπηθείτε με, είναι του ματς να ξαναζείς αυτό το ματς.

Τι λες, εδώ σου λένε είναι η κρίση. Ήρθε. Και έχουν δίκιο γιατί αν συγκρίνεις με τις χλίδες του πρόσφατου παρελθόντος ή διαβάσεις σήμερα τους τίτλους στις εφημερίδες και τα άρθρα, παίζει να νομίσεις ότι οι ουρές για τα συσίτια από τους άστεγους είναι ατελείωτες, -όχι, δεν έχουμε ακόμη άστεγους τουλάχιστον στη Λεμεσό - όπως και ότι αποκλειστήκαμε από το χιόνι όπως μου είπε έντρομη η μάνα μου στο τηλέφωνο βλέποντας κυπριακές ειδήσεις και πως οι δρόμοι μας έχουν “παραλύσει” από το έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα όπως έγραψε ένας για τη Λεμεσό, που προφανώς δεν έχει βγει ποτέ όξω απ΄το πρώτο ράουνταμπάουτ, που οκ, μετά έμαθα ότι είναι υποψήφιος βουλευτής, άρα το παίρνω πίσω, λογικές οι φανφάρες, πολιτικοί_και_μπάτσοι_γουρούνια_δολοφόνοι_και_παλιάτσοι.

Θέλω να πω, η ζωή εδώ ακόμη είναι ανθρώπινη και χαρείτε τη και μη σκάψετε μούρες σαν τις δικές μας πριν την ώρα σας, περιμένετε τουλάχιστον να δούμε αν στ’ αλήθεια θα έρθει η κρισένια κρίση. Αν έρθει, θα το καταλάβουμε όλοι μας και οκ, εκμεταλλευτείτε με, πλέον έχετε έναν Ταξιδευτή του Χρόνου, έναν Βασιλιά Της Σκόνης να σας διαβάζει τα σημάδια και να σας πει πότε να τρέξετε. Μόνο μην ξεχνάτε τις τακτικές μνείες στο Σύμπαν, μη σας χώσει σε καμιά χρονοκάψουλα και σας πετάξει σε κανένα προ κρίσης ηλιόλουστο νησί και να πρέπει μετά να την ξαναζήσετε ολόκληρη αλλά αυτή τη φορά με έξτρα βασανιστήρια. Δίπλα σε ξένη θαλασίτσα δατ ιζ. ΑχΒαχ.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Life, Politics | 1 Comment »

Φλασκούθκια

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 31, 2012


τέντες
Αν είσαι τεντάς και ψάχνεις να μεταναστεύσεις αλλά δεν ξέρεις πού και πεις α, ωραία Κύπρος, εδώ είμαστε, μπόλικος ήλιος, βεραντούλες και κηπάρες, την έκατσες. Παρόλο που ο τόπος είναι πίτα στα μπαλκόνια, τις αυλάρες και τον κόσμο που άμα δει να σκάει το παράθυρό σου, σηκώνεται όρθιος και σε καλησπερίζει με ΟυουΟυουΟυυ σε ό,τι γλώσσα μπορείς να φανταστείς, τέντα γιοκ. Με έχει κολλήσει άπειρα αυτό το πράγμα, δεν το καταλαβαίνω με τίποτα, το ίδιο και η σπιτονοικοκυρά μου όταν της είπα μπας και βάλουμε μία. Πού θα πάει, μόλις βρω αρκετό χρόνο, θα στίψω το κεφάλι μου μπας και σκεφτώ επιχειρήματα.

οδήγηση
Το να οδηγήσεις με τη μία, ανάποδο τιμόνι σε ανάποδους δρόμους, δεν το έχω κάνει αλλά πρέπει να είναι μανίκι. Το ξεράδι του αδελφού μου είχε κυριολεκτικά ρημάξει να το βαράει στην πόρτα, ψάχνοντας ταχύτητες. Όμως, και δώσε βάση, με το σωστό τιμόνι και τις σωστές πινακίδες πας παντού. Και μη φοβού, ακόμη και να την κάνεις τη μαλακία σου, δεν είναι όπως η Νίκαια που θα φας τρεις μούτζες και θα πάρεις ένα κοπάδι περαστικούς στο λαιμό σου. Εδώ, μόνη σου θα την κάνεις, μόνη σου θα τη δεις. Ή όχι. Ποτέ δεν θα μάθεις.

λάλησα
Εκτός από τεντάς, άμα είσαι κειμενογράφος και δη για social media, επίσης την έκατσες. Γιατί πόσο κοινωνική να γίνει η σελίδα σου, όταν οι fans σε βομβαρδίζουν με ερωτήσεις σε διάλεκτο και greeklish? Και πόσο να πρήζεις τον διπλανό σου; Βάζεις την εικαστικάρα, ετοιμάζεις τρεις ώρες το λεκτικό και σου σκάει comment κάτι σαν: “enn svmlass?;oo ahah e na erkoumee kaloo! ; ))” ή τα μονολεκτικά που είναι σκότωμα: “skeftouu!;o” & “koureftou”. Πόσα like και πόσα χαμογελάκια να βάλεις στον κόσμο δηλαδή, για να κρύψεις ότι πάλι δεν κατάλαβες αλλά δεν είσαι και ντιπ χαζοχαρούμενη; Κι απ΄την άλλη, κάθε μέρα το λεξικό μου εμπλουτίζεται με ένα κάρο λέξεις που την επόμενη τις ξεχνάω. Μπαίνεις σε μίτινγκ, τα λένε, και μετά έχεις ιδιαίτερα. Χώρια που άμα σε πάρουν χαμπάρι - μόνιμο χαμόγελο αγελαδίσιας ευγένειας, γουρλωτά μάτια -σου κάνουν συνέχεια πλάκα χρησιμοποιώντας τις πιο εξεζητημένες λέξεις, που τις λένε και γρήγορα. Κλαψ. Όχι καλαμαράκο, λάθος τα νόμιζες, οι Κύπριοι σε καταλαβαίνουν μία χαρούλα, άμα λάχει μπορούν και να καλαμαρίσουν και στα πειραιώτικα και στα αιγαλεώτικα και στα ψυχικιώτικα. Εσύ όμως, την έκατσες. Το κυπρίζειν εστί μανίκιν.

παράλληλο σύμπαν
Πρέπει να είσαι φαν του Fringe για να καταλάβεις επακριβώς πώς αισθάνομαι στην Κύπρο. Χοντρικά, στο σήριαλ αυτό, βρήκανε τον τρόπο οι επιστήμονες να περάσουνε σε ένα παράλληλο σύμπαν. Εκτός λοιπόν από το πλήθος κουλών που είδαν εκεί (τους εγκλωβισμένους μέσα στο κεχρί τους σκέφτηκα πρώτη στην βιβλιάρα μου και να μου κάνετε τη χάρη) και εκτός που ήρθαν φάτσα μπάτσα με τους παράλληλους εαυτούς τους, ένα σημαντικό χαρακτηριστικό, ήταν οι ονομασίες οργανισμών και δημόσιων υπηρεσιών που άλλαζαν. Σε κολλάει άπειρα αυτό το πράγμα άμα το ζήσεις. Όλα όσα ξέρεις, όπως περίπου τα ξέρεις, με άλλη ονομασία ή ένα τσικ διαφορετικά. Από την πρώτη μέρα που ήρθα εδώ, ήταν σαν να πέρασα στο παράλληλο σύμπαν μας. Εδώ δε λες οαεδ, λες υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας. Δε λες δεη, λες αρχή ηλεκτρισμού. Δε λες ευδάπ, λες υδατοπρομήθεια. Δεν λες σάμαλι, λες καλό πράμα. Σοβαρά. :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Life, Silly | 14 Σχόλια »

Τα πράγματα στην Κύπρο

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 29, 2012


Προφανώς έχω να μάθω ακόμη πολλά, αλλά αυτό το πεντάμηνο εντατικών στο Κυπριακό Σύμπαν με έχει λιγουλάκι ταρακουνήσει. Με την καλή έννοια*. Επειδή λοιπόν πλησιάζουν εκλογές και η δημοκρατία αρχίζει και ενδιαφέρει όλους, είπα να το ξεκινήσω γράφοντας δυo γραμμές για μια λίιιιγο διαφορετική δημοκρατία. Αυτό λοιπόν, που μου επισήμαναν οι περισσότεροι ντόπιοι για το σύστημα εδώ, είναι πως κυβέρνηση και κράτος, είναι δύο ξεχωριστά πράγματα, που ακόμη κι αν το πρώτο παραπαίει, το δεύτερο ούτε που θα την ακούσει. Έτσι, το πρώτο πράγμα που μου κίνησε την περιέργεια από τις πρώτες μέρες στην Κύπρο, ήταν το πολίτευμα. Εγώ μια δημοκρατία ήξερα. Την Μία, Αγία, Καθολική κι Αποστολική Ελλαδική Δημοκρατία. Άκουγα τόσα χρόνια για τους προέδρους στα περισσότερα κράτη, είδα και λίγες τοπικές ειδήσεις κι είπα να το ψάξω, μη με πάρουνε για γιαλαντζί καλαμαρίνα. Προεδρική στην Κύπρο, προεδρευόμενη εμείς. Κι έπιασα να διαβάζω. Αν είσαι τόσο στην κοσμάρα σου όπως εγώ, πιάσε καρέκλα, γιατί μια επίφανι παίζει να τη νιώσεις.

Θα ‘χεις ακούσει λογικά, πως εδώ δεν έχουν Πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά σκέτο Πρόεδρο. Κάτι σαν τον Ομπάμα (not). Ο Πρόεδρος αυτός λοιπόν, αφού εκλεγεί, είναι σχετικά ακλόνητος και δεν εξαρτάται από την στήριξη της της Βουλής για να υπάρχει στην εξουσία. Δεν έχει το δικαίωμα δηλαδή η Βουλή, να ψηφίσει για να πέσει η κυβέρνηση, ενώ εγώ ως ψηφοφόρος, δεν θα το πάω μέσω υποψηφίων για να δω τον κάθε κληρονόμο στη Βουλή. Πρέπει να ψηφίσω τον ίδιο τον κληρονόμο, άμα τον θέλω για Πρόεδρο. Το ίδιο συμβαίνει και για τον κάθε βουλευτή και όλοι μα όλοι, ψηφίζονται με απλή αναλογική.
Έτσι, όσο και να μισούν οι βουλευτές τον Πρόεδρο, δεν μπορούν να τον ακουμπήσουν. Μόνο ο κόσμος μπορεί να τον ανεβοκατεβάσει με την ψήφο του και μόνο κάθε 4 ή 5 χρόνια. Και άρα, για όλη του τη θητεία είναι σχετικά ακούνητος και δεν πολυεξαρτάται από τις κολεγιές με τους βουλευτές. Όλοι τους, εξαρτώνται από την κοινή γνώμη. Έχοντας λοιπόν, ξεχωριστά βουλευτικές και προεδρικές εκλογές, ο κόσμος δεν ψηφίζει έναν υποψήφιο του κόμματος για να αναδείξει κόμμα και πρόεδρο, αλλά μόνο τον ίδιο. Ένα το κρατούμενο. Πάμε παρακάτω.

Βουλευτής και υπουργός εδώ, δεν παίζει. Υπάρχει ασυμβίβαστο. Ή είσαι το ένα, ή το άλλο. Απαγορεύεται και τα δύο. Άρα υπουργείο και βουλευτιλίκι δεν πάνε πακέτο και mind the gap μεταξύ των δύο, διότι δυσκολεύει πολύ το ρουσφέτι. Ο βουλευτής, εκλέγεται από το λαό ενώ ο υπουργός, όπως και σε εμάς, μπορεί να είναι κάποιος που επέλεξε ο Πρόεδρος και να μην έχει καμία σχέση με εκλογές. Άρα έχουμε και λέμε: Πρόεδρος και βουλευτές, καμία σχέση μεταξύ τους, καμία ανάγκη για υπερψήφιση νομοσχεδίων του κόμματος ή ομοφωνία στη Βουλή, κανένας φόβος για διαγραφή κανενός και κυρίως, κανένας βουλευτής δε φοβάται μη τυχόν και χάσει το υπουργιλίκι. Ο καθένας στο πόστο του, ανεξάρτητος. Και το πιο σημαντικό; Δε φοβάσαι μη τυχόν και αύριο έχεις εκλογές. Καθόλου. Ξέρεις, ότι για πέντε χρονάκια καθάρισες.

Θα μου πείτε, έχει κι αυτό το σύστημα τα κακά του. Φυσικά και τα έχει. Έχω πολλά χρόνια μπροστά μου να τα ανακαλύπτω και να τα κράζω. Αλλά οφείλω να αναγνωρίσω στο σύστημα αυτό, ότι έχει καλά που είτε τα χάσαμε, είτε δεν τα είδαμε ποτέ. Για παράδειγμα, είναι πιο γρήγορο και πιο αποτελεσματικό: Κάποιο καλοκαίρι η Κύπρος βρέθηκε αντιμέτωπη με τρομερή λειψυδρία. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να δανειστεί νερό από την Ελλάδα. Το κόστος μεγάλο - ούτε στο χειρότερο εχθρό σου, που λέει ο σοφός λαός. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, είχαν φροντίσει να επενδύσουν σε εταιρίες αφαλάτωσης. Χτίστηκαν δύο εργοστάσια, με πολύ χαμηλότερο συνολικά κόστος για νερό. Δεν μπήκε καμιά γραφειοκρατία στη μέση, για ελαχιστοποίηση του χρόνου. Στους δύσκολους καιρούς που διανύουν οι οικονομίες πολλών χωρών, η Κύπρος εκ νέου αφαιρεί κάθε γραφειοκρατικό εμπόδιο και βάζει μπροστά τη διπλωματία. Επισπέυει τις διαδικασίες εξόρυξης φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Βλέπει τα δύσκολα, το θέλει ΤΩΡΑ. Ούτε να δούμε πόσο θα βάλω στην τσέπη εγώ, πόσο εσύ, πόσο θα κλέψω, πόσο θα φάω. Το θέλω τώρα, θα το έχω τώρα.

Και είναι και πιο κοινωνικό. Αν εξαιρέσεις το γεγονός της έλλειψης συγκοινωνιών (και το μύθο που λέει ότι οι Κύπριοι επειδή έχουν πολλά αυτοκίνητα δεν τις χρειάζονται), εάν εξαιρέσεις τις αδύνατες βόλτες στην πόλη με το καροτσάκι του μωρού λόγω των παρκαρισμένων αυτοκινήτων πάνω στα πεζοδρόμια, θα πρέπει να είσαι εξωγήινος για να μην παρατηρήσεις ότι δεν υπάρχει ούτε ένας άστεγος ας πούμε, στους δρόμους. Ή ότι ποτέ, τουλάχιστον εγώ, δεν έχω δει επαίτη και δη, τίποτα που να μοιάζει με τις τελευταίες φρικιαστικές ή μάλλον, ΑΠΟΛΥΤΑ ΦΡΙΚΙΑΣΤΙΚΕΣ εικόνες μου από την Αθήνα.

Ακόμη, υπάρχουν κι εδώ επιδόματα, συντάξεις και περιθάλψεις αλλά κάπου-κάπου, βλέπεις ένα τσικ μεγαλύτερης ευαισθησίας. Όπως π.χ. η σύνταξη νοικοκυράς. Προφανώς λόγω επέλασης καλλονών, εικάζω. Επιτέλους, η αλλοδαπή δίμετρη που θα σου κλέψει τον άντρα, είναι μόνο αυτό που θα έπρεπε, δηλαδή σκέτο αντροχωρίστρα και όχι σοβαρός κίνδυνος επιβίωσης εάν όλη σου τη ζωή την πέρασες στην κουζίνα.

Τέλος, η επιχειρηματικότητα κομμάτων και εκκλησίας, μαζί με όλα τα κακά που προφανώς σέρνει, δεν είναι ταμπού. Αντί για μίζες, offshore και κρυφές χρηματοδοτήσεις, αντί όλη η πολιτική και η εκκλησία να είναι χτισμένες εξ’ ολοκλήρου σε σκάνδαλα, καλύτερα να απλώνεις το χέρι σου στο ράφι του σούπερ μάρκετ και να επιλέγεις εσύ εάν θα στηρίξεις τον τάδε ή τον δείνα, αγοράζοντας το προϊόν του ή να μαθαίνεις για το νέο εργοστάσιο ενέργειας που ετοιμάζει η εκκλησία. Κι αντί να φτιάχνεις κρυφές offshore, καλύτερα να τις στεγάζεις. :D

Οι περισσότεροι εδώ, μου είπαν ότι τα θεμέλια για το σύστημα που δουλεύει, τα έβαλαν οι Άγγλοι. Όπως για παράδειγμα, το κτηματολόγιο που λειτουργεί άψογα από τότε. Δεν ξέρω εάν ισχύει γενικότερα, πάντως αυτά που εμένα προσωπικά μου έκαναν και μου κάνουν καθημερινά τρομερή εντύπωση, είναι δύο πράγματα: α. ο νόμος ισχύει και β. γενικά σε θέλουν για πελάτη. Και στο δημόσιο, εννοώ. Το βλέπεις από την εξυπηρέτησή σου σε δημόσιες υπηρεσίες, τράπεζες και μαγαζιά. Εκτός που οι αναμονές είναι από μικρές έως ανύπαρκτες (εξαρτάται βέβαια σε ποια επαρχία μένεις), εκτός που αν πάρεις τηλέφωνο θα σου κάνουν ολόκληρη συζήτηση προκειμένου να σε κατατοπίσουν σωστά, εάν τώρα πας και από εκεί, οι υπάλληλοι θα σε εξυπηρετήσουν που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω. Και στα μηδαμινά ακόμη. Εάν π.χ. σε μια δημόσια υπηρεσία ξέχασες να βγάλεις φωτοτυπία (παρόλο που στο είπαν και στο έδωσαν και γραπτό μαζί με τα δικαιολογητικά που θα χρειαστείς), ο υπάλληλος δεν θα σε επιπλήξει, ούτε θα σε στείλει ξινισμένος απέναντι στο μαγαζάκι να πας να τη βγάλεις. Θα σου πει δεν πειράζει, θα σηκωθεί σα να μην τρέχει τίποτα και θα στη βγάλει επιτόπου. Εάν αποφάσισες να βάλεις web banking στον τραπεζικό σου λογαριασμό, ακόμη κι αν η ουρά μεγαλώνει επικίνδυνα, ο υπάλληλος θα κάτσει επιτόπου να σου κάνει σεμινάριο κανονικότατο, γυρνώντας παρακαλώ την οθόνη του προς το μέρος σου και δίνοντάς σου το ποντίκι του να εξασκηθείς, για να σιγουρευτεί ότι εμπέδωσες πώς θα κάνεις την κάθε συναλλαγή. Είναι εντελώς παράξενο συναίσθημα για μένα, να ξεκινάω ήρεμη να κάνω τις δουλειές μου και να επισκεφθώ δημόσια υπηρεσία, κυρίως. Εντελώς.

Η μόνη μαλακία είναι ότι ένα ευχαριστώ σ’αυτήν την χώρα δεν έχω ακούσει ακόμη. Όλοι, ακόμη και σε 90 χρονών περιπτερά να πέσεις, θενκ γιου θα σου πούνε. :)

UPDATE:
Ο πρόσφατος πολύ καλός μου φίλος Μαρίνος Κουτσοφτίδης, συμπληρώνει στη σελίδα μου στο Facebook μερικά πολύ διαφωτιστικά σχόλια:

Μια σημαντική διαφορά με το πολιτιακό σύστημα της Ελλάδας, είναι οτι εδώ κανένα νομοσχέδιο που ψήφιζει η βουλή μπαίνει σε ισχύ αν δεν το υπογράψει ο πρόεδρος, και αντίθετα νομοσχέδια που καταθέτει η Κυβέρνηση πρέπει να ψηφιστουν από την βουλη. Συχνά ο ένας απορρήπτει τον άλλο και στο τέλος συμβιβάζονται και εγκρίνουν τροποποιημένα νομοσχέδια για να προχωρά η δουλειά. Χωρίς πολιτική κρίση, απλά καθημερινότητα. Στην Ελλάδα ο όρος "συμβιβασμός "μεταξύ των πολιτικών δεν βλέπουμε να υπάρχει. Και αυτό, εδώ εμείς, δυσκολευόμαστε να το καταλάβουμε.”

Οχι δεν ισχύει, απλά κανένας πρόεδρος υπηρέτησε πάνω από δυο θητείες. Μόνο Κυπριανου και Κληρίδης εκαναν 2 θητείες (10 χρόνια). Βασιλείου, παπαδόπουλος και χριστόφιας τελείωσαν από την πρώτη θητεία. Το μόνο που γίνεται από την Προεδρία του Κληρίδη και μετά, ο Πρόεδρος που εκλέγεται παραιτείται από το κόμμα του για να είναι Πρόεδρος όλων των Κυπρίων . ετσι , κάτι δύσκολο να καταλάβουν οι Ελληνες, Χθές ανακοίνωσε ο ΔΥΣΗ ("Αντιπολίτευση") οτι θα στηρίξει τα νέα οικονομικά μέτρα που θα καταθεση η Κυβέρνηση, εφ' οσων τα στηρίξη και το Ακελ ( το κόμμα του Προέδρου).”

Ευχαριστώ θερμά Μαρίνο μου!

*Ως γνήσιος έλληνας, θα μου πεις, αρνητικά δεν έχει; Θα σου πω και πάλι, πως σχεδόν πρέπει να είναι εγκλήματα για να τα πιάσει το μάτι μου, αν σκεφτείς ότι είμαι πια θεόστραβη από αυτά που έβλεπα τόσα χρόνια στον τόπο μου. Συζητώντας για όσα συμβαίνουν εδώ και άλλα τόσα, που θα σου πονέσω τα μάτια άμα κάτσω και στα γράψω, (που θα το κάνω δηλαδή, αλλά σε δόσεις) το πρώτο πράγμα που επίσης σκέφτεται να κάνει κάποιος, όταν τα λέμε αναμεταξύ μας, είναι να μου αντιτάξει τα στραβά. Χωρίς να αναλογίζεται ότι εδώ, οι σταθερές υπάρχουν και λειτουργούν, τουλάχιστων θεμελιωδώς, για να μπορούμε προφανώς να συζητάμε ακαδημαϊκά πάνω από τη φουκού ή δίπλα σε μια από τις δεκάδες πεντακάθαρες παραλίες, προσιτές με τα πόδια, μέσω του μαγικού παραλιακού περιπάτου της Λεμεσού. Και το ξέρω πολύ καλά, ότι είμαι ενθουσιώδης, παρορμητική και χαζά αισιόδοξη τις περισσότερες φορές, μια άμυνα που έφτιαξα αναγκαστικά μπας και το σώσω, όμως, μπάστα λίγο ρε φίλε, μπάστα ένα δευτερολεπτάκι, ο σκοπός δεν είναι να σκεφτείς την επόμενη έξυπνη ατάκα, είναι απλά να βάλεις ακόμη ένα-δυο ενδιαφέροντα πράγματα στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Πού ξέρεις αύριο σε ποια γωνιά του κόσμου ίσως πεταχτείς.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Politics | Leave a Comment »

Κόκκινη Γραμμή

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 15, 2012


Θέλω να κάτσω να γράψω άπειρα πράγματα και κάθε φορά, κάθε γαμημένη φορά, ένα κλικ στον reader έρχεται να με σμπαραλιάσει. Παγώνω, ανατριχιάζω, σφίγγεται το στομάχι μου, αναγουλιάζω και πολλές φορές δακρύζω. Δεν είναι δυνατόν να έχουν πάει όλα τόσο σκατά. Στην αρχή θεωρούσα ότι είναι η ιδέα μου και επειδή τα βλέπω απ΄έξω, τα μεγαλοποιώ. Και αρχίζω τα τηλέφωνα και καταλαβαίνω ότι αυτά που διαβάζω είναι τίποτα μπροστά στην απελπισία, την αγωνία και τον ανορθολογισμό που φέρνει η νέα πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Πέρα από τις άσκοπες πολιτικές αναλύσεις, πέρα από τις ψυχολογικές, κοινωνικές και κάθε είδους ανάλυση που έχει υποστεί κάθε εκδοχή της ζωής μας, πέρα από τη χατζάρα της Αποκάλυψης που σίγουρα έρχεται, πέρα από τη σήψη εκείνων που περιγράφουν την πραγματικότητα αυτή, ανακαλύπτω πως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ψάχνω με μανία να βρω κάτι να πιαστώ. Τί-πο-τα. Δεν έχω μια σταθερά να πατήσω, να πω οκ, σκατά, αλλά κυρίες και κύριοι, εδώ. Εδώ είναι το όριο, από εκεί και πέρα το χάος. Τί-πο-τα. Εκλογές, παιδεία, λεφτά, μνημόνιο ή όχι, ανάπτυξη, νέες θέσεις, you name it, είναι όλα σάλτσες. Ένα μουχλιασμένο φαί που όλοι θέλουμε να του ρίξουμε σάλτσες. Ενώ θα ‘πρεπε να φαγωθεί φρέσκο, να μπει στο ψυγείο ή τώρα, απλά να πεταχτεί. Ακόμη κι αν μας χρυσώσουν μέχρι τον επόμενο παγετώνα, η ξεφτίλα αυτή, δεν έχει καμία σχέση με λεφτά και θα είναι πάντα εκεί, μια πηχτή αδιαπέραστη μούχλα.

Βλέποντας τα πράγματα λίγο διαφορετικά από αυτήν την μικροσκοπική κουκίδα στο χάρτη, έμαθα για τις γραμμές και πόσο ανατριχιαστικές είναι. Αλλά και τί μαθήματα μπορούν να δώσουν, όταν η ζωή σε έχει τοποθετήσει μπροστά από μια τέτοια απαγορευτική γραμμή. Εδώ, έχουν την πράσινη και είναι ιδιαίτερα αποκρουστική η όψη της, όμως αν δεις το δέσιμο μεταξύ των ανθρώπων και το πόσο σημαντικές θεωρούνται οι βασικές ανθρώπινες αξίες, θα τα χάσεις. Οι ίδιοι οι Κύπριοι, νομίζουν ότι ζουν στο πιο αλλοτριωμένο κράτος, το πιο διεφθαρμένο, το πιο ασύδοτο, χωρίς αξίες, χωρίς... χωρίς... Αλλά δεν έχουν ιδέα πώς είναι ένα τέτοιο.

Το πρώτο πράγμα που διακρίνει ένας πραγματικά αλλοτριωμένος άνθρωπος στους Κύπριους, είναι μια μεγάλη, παχιά γραμμή εντός τους. Όχι απλά πράσινη. Κατακόκκινη. Υπάρχουν πράγματα που δεν αγγίζονται, πράγματα τα οποία είναι ιερά, πράγματα που δεν χρειάζεται να κάτσεις να τα ξαναβάλεις κάτω. Μπορεί να είναι τα λάθος ή τα σωστά πράγματα, λίγη σημασία για μένα έχει, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι υπάρχει μια κοινή γραμμή, με το ίδιο πάχος για όλους, με το ίδιο έντονο χρώμα κινδύνου και πίσω της, γκρεμός.

Αναρρωτιέμαι πόσα ακόμη Σοκ πρέπει να περάσουμε κι εμείς, για χτίσουμε μέσα μας μια τέτοια γραμμή. Μια αδιαπέραστη κόκκινη γραμμή, για πράγματα που αποδεδειγμένα είναι επικίνδυνα. Μια αληθινά κόκκινη γραμμή κι όχι φανφάρες για την ιερότητα της μάνας ας πούμε, που κάνεις το νταή άμα στη βρίσουν στο γήπεδο αλλά την κότα άμα πρόκειται για μάνα άλλου. Μια γαμημένη κόκκινη γραμμή, που η πίπα της επιδειξιομανίας κατάστρεψε, γιατί βλέπεις ήταν τρέντι τα τελευταία χρόνια να αμφισβητείς δεδομένα πράγματα για την ασφάλειά σου. Και η αμφισβήτηση, χεράκι με την μηδενική κριτική σκέψη και τη μηδενική δίψα για γνώση - ή μάλλον την αποστροφή για τη γνώση - οδηγεί αποδεδειγμένα σε σύγχιση, σε κενά, σε πιο μεγάλα κενά και έπειτα σε μαύρες τρύπες γεμάτες σκουπίδια που καταπίνουν κάθε λογική. Το πάτερν ακολουθήθηκε σχεδόν παντού, σε χρόνο ντε-τε: αμφιβήτηση εμβολίων, άρνηση εμβολιασμών, κακοί γιατροί, άχρηστη ιατρική, πλασιέ παιδίατροι, έλλειψη ανοσίας, πανδημίες. Το ίδιο και στην πολιτική, στην οικονομία, στην κοινωνία, στην παιδεία, στις ίδιες τις βασικές αξίες. Και φτάνεις στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Όλα παίζουν, ακόμη και οι ναζί.

Στη λούμπα αυτή, έχω πέσει πολλές φορές αλλά η εκπληκτική κοσμοθεωρία μου μετά τη μητρότητα, δεν σταματάει να τρώει καθημερινά χυλόπιτες. Πρόσφατα, είδα τη μικρή να φιλάει μια εικόνα και λίγες μέρες μετά, να παρελαύνει στο σπίτι, κρατώντας ένα μικρό χάρτινο σημαιάκι που έφτιαξε στο σχολείο. Σε άλλη περίπτωση θα έφριττα, όμως έπιασα έκπληκτη τον εαυτό μου να τραγουδάει παραγγέλματα και να παρελαύνει πίσω της με χαρά. Αποφάσισα ότι μέχρι να ωριμάσει, τη θέλω με τέτοιου τύπου, καρα-παιδικές αξίες. Άσπρο-μαύρο. Ίσως επικίνδυνες για τα μέχρι τώρα μυαλά μου και την τωρινή ηλικία μου αλλά σαφώς πιο ασφαλείς και διασκεδαστικές για ένα μικρό μυαλουδάκι σε σχέση με αυτό που προέκυψε από τις νέες αξίες στην πατρίδα μου, με τη βουλή των “επαναστατημένων” εφήβων που αποφάσισαν να επανεφεύρουν τον τροχό και να μάθει ο λαός βιώνοντας, τις βασικές προυποθέσεις για τη ζωή, απ΄την αρχή.

Εγώ τα θέλω αλλιώς. Ας μάθει τί σημαίνει κλεψιά κι ας είναι απ΄τους βίους του αγίου αντωνίου. Ας μάθει τί σημαίνει υπακοή στο νόμο, κι ας είναι σε παρέλαση κρατώντας σημαιάκια. Ας τα μάθει όμως. Αποφάσισα ότι τη θέλω να μεγαλώσει με όλα τα ήθη και τα έθιμα της μικρής τοπικής κοινωνίας που θα ζήσει κι ας είναι τα περισσότερα πίπες. Ας είναι η δική της κόκκινη εσωτερική γραμμή φτιαγμένη από πίπες. Ας τις αμφισβητήσει όταν έρθει η ώρα. Και μόνο, χρησιμοιώντας κριτική σκέψη, γνώση και λογική. Όχι επίδειξη, τσάμπα μαγκιά και πλήρη ελευθερία να φιλοσοφήσει πάνω σε ήδη φιλοσοφημένες “αξίες” που όμως έχουν αφανίσει το μισό πλανήτη στο παρελθόν. Ό,τι κι αν μείνει από τις όποιες αμφισβητήσεις της, θα δομηθεί πάνω σε κατάλοιπα αληθινών αξιών, μια αδιαπέρατη γραμμή για τους σοβαρούς κινδύνους.
Αρκεί να υπάρχει αυτή η γραμμή. Και να είναι ολοκότσινη.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Changing This Fucking World, Cyprus, Limassol, Life | Leave a Comment »

μαρς ατακ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 21, 2012


Μέχρι χθες, όποτε έλεγα στους δικούς μου ότι σκεφτόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα, δεν σηκώνανε κουβέντα. Όχι πως θα τους ρωτούσα δηλαδή, αλλά πραγματικά έβγαιναν από τα ρούχα τους που δε λέγαμε να βάλουμε στα κεφάλια μας ότι δεν υπάρχει ζωή της προκοπής έξω από δω, πόσο πολύ βάρβαρο είναι “να σε τρώει το σαράκι του τόπου σου”, πώς θα ζήσουμε μακριά από τους δικούς μας, τί τραβήξανε στη Γερμανία και άλλα. Όλα αυτά, μέχρι πριν λίγους μήνες. Λίγο μετά, η απόφασή μας είχε παρθεί, όχι ότι είχαμε και ιδιαίτερο χρόνο να κάτσουμε να σκεφτούμε τί πάμε να κάνουμε, όπως και να ‘χε όμως, έπρεπε να το ανακοινώσουμε. Με το εισιτήριο στο χέρι, λίγο πριν φύγει πρώτος ο Τάσος για τα “ξένα”, πήγαμε να τους το πούμε.

Χαμός! Το τί γλέντια και χαρές, δε λέγεται. Έπεσα από τα σύννεφα. Λέω, κάτσε μη δε καταλάβανε καλά. Άρχισα τα μαμά, μπαμπά, ε... μισό λεπτό, δεν πάμε στη Σαλαμίνα, στην Κύπρο πάμε. Εκεί, κάτω από την Τουρκία, εκεί που μιλάνε τραγουδιστά, που τρώνε χαλούμι αντί για φέτα και που θα μας βλέπετε το πολύ δυο φορές το χρόνο; Και δώστου γέλια και χαρές αυτοί! Και λέω, τί έγινε, δε θα τους λείψω, ούτε ένα τόσο δακρυάκι για το παιδάκι τους που θα κάνουνε μαύρα μάτια να το ξαναδούν; Για το εγγονάκι τους; Βέβαια στην πορεία τα κλάματα ήρθαν και δεν έχουν φύγει ακόμη, αλλά ακριβώς εκείνη η στιγμή ήταν που άρχισαν τα μέσα μου να χωνεύουν λίγο καλύτερα την κατάσταση. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σύσκατα απ΄όσο τα νόμιζα. Αν οι γονείς μου, η Αισιοδοξία με την Ελπίδα, οι μόνοι πεντακάθαροι απόγονοι των λουλουδόπαιδων που ξέρω, δεν περίμεναν κανένα απολύτως μέλλον στην Ελλάδα, τότε η απόφαση να τα μαζέψω και να φύγω, ήταν λιγότερο εξωπραγματική απ΄όσο νόμιζα ως τότε.

Οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι γύρω μας δεν ήταν τόσο άνετοι. Οι ενστάσεις έπεφταν βροχή. Κάποιες φορές προβληματιζόμασταν και κάποιες άλλες προσπαθούσαμε με τη λογική να τις αντικρούσουμε. Έπρεπε να απαντήσω από τα πιο απλά πράγματα όπως εάν θα βρίσκουμε φέτα και νεσκαφέ, μέχρι τα πιο δύσκολα όπως τί θα κάνω εάν δεν μ’ αρέσει η Κύπρος, πως θα αντέξω με τόσο ήλιο και ζέστη, πώς θα συνεννοούμαι αν όλοι μιλάνε κυπριακά. Έρχομαι τώρα και σκέφτομαι ότι όλες αυτές οι ενστάσεις δεν ήταν άκυρες, απλά δεν ήταν του αναγκασμένου να φύγει. Ήταν του ανθρώπου που μόλις του ανακοίνωσαν ότι υπάρχουν εξωγήινοι στο παραδιπλανό σύμπαν και προσπαθεί να το χωρέσει στο κεφάλι του. Θα είναι φιλικοί; Μήπως τρώνε γατάκια; Κι αν κλείσει η σκουληκότρυπα; Και τα φωτόσπαθα; Πού τα πας τα φωτόσπαθα; Δεν είναι τυχαίο, για να έχει γίνει τέτοιος ντόρος, σίγουρα οι εξωγήινοι έχουνε φωτόσπαθα!

Ε, και είπα αφού έχω λίγο χρόνο ξεκούρασης ανάμεσα στις ολοήμερες μάχες με τα φωτόσπαθα, να σετ θινγκς στρέιτ (όπως επιβάλλει η παράδοση για εκείνους που περνάνε την άλλη όχθη αλλά ποτέ δεν κάνουν τον κόπο τα ρεμάλια να ειδοποιήσουν όσους έμειναν πίσω) ότι υπάρχει όντως Ζωή πέρα από τον Καναπέ και κυρίως για τις προθέσεις της:

Δαναοί μη φοβού! ΔΕΥ ΚΑΜ ΙΝ ΠΙΣ.

Γιορζ τρούλι,
η καλαμαρού!*

*σοβαρά, έτσι με φωνάζουν εδώ. :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Uncategorized | 21 Σχόλια »

Γιγαντομαχίες

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 8, 2012


Έπρεπε να φύγω από την Ελλάδα για να καταλάβω, έστω αυτό το μηδαμινό που πρόλαβα να καταλάβω, τί σημαίνει να καταρρέει ο τόπος σου και μαζί του όλες οι σταθερές σου μέχρι χθες, μαζί και οι ανθρώποί σου κι εσύ να είσαι μακριά. Κι όλοι στο νέο σου τόπο να σε συμπονούν. Από αυτές τις συμπόνιες όμως τις βαριές αλλά ξώφαλτσες, όπως όταν έχεις ετοιμοθάνατο και έρχονται όλοι γύρω σου αλλά σιωπηλοί επειδή δεν ξέρουν τί να πουν, που νιώθεις όμως ότι δεν πολυκαταλαβαίνουν πόσο Γιγάντιο είναι αυτό που συμβαίνει και πόσο πονάει. Προσπαθείς να τους εξηγήσεις αλλά στο “Γιγάντιο” μπλοκάρουν. Τι μια ώρα, τί πέντε από την Ελλάδα, πρόκειται για νέο Σύμπαν. Όπου για τους ανθρώπους του σύμπαντος αυτού τα “Γιγάντια” πράγματα έχουν αφετηρία “εδώ”. Πιο πέρα, είναι “αλλού”.

Όπως ακριβώς ήμουν κι εγώ μία μέρα πριν τις 4 του Γενάρη. Κάτι Ρωσσίδες συναδέλφισες, μια Ουκρανή πελάτισσα του μαγαζιού, άντε και κάνα δυο ακόμη μεμονωμένα περιστατικά όλα κι όλα να ‘χα συναντήσει που περιέγραφαν ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Το Γιγάντιο. Συμπονούσα. Όσο κατάφερνε να χωρέσει το μυαλό μου. Μεταξύ μας, μετά από πρηξιματική ωρών, δεν ήθελα άλλα κλάματα και ψυχοπλάκωμα. Σύντομα, τις απέφευγα, ίσα που το ‘βλεπα ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον σαν παραμυθάκι, το ξεχνούσα γρήγορα αφού ήταν “αλλού” και όχι “εδώ”. Γιγάντια ήταν μόνο τα δικά μου.

Άμα σου τύχει, είναι απερίγραπτη η αγωνία. Δε σου φτάνουνε όλες οι ειδήσεις του κόσμου για να ενημερωθείς. Το αίσθημα του “έξω” δεν γεμίζει με τίποτα. Όλη μέρα ψαχουλεύουμε στο νετ και στις εφημερίδες ενώ μέχρι να βάλουμε κεραία της προκοπής, ειδήσεις ελληνικές πιάνουμε μόνο στις 9 το βράδυ από το ertworld. Επίσης κάποιος να πει στους Κύπριους ότι ο Αυτιάς είναι οικονομικός μετανάστης, όχι σελέμπριτι που τους κάνει την τιμή για διευθυντής ειδήσεων. Δε βλεπόταν ούτε στην Ελλάδα, ούτε εδώ.
Ρωτάμε και στα τηλέφωνα αλλά τί να μας πρωτοπούν; Για τον καιρό, τα χρωστούμενα, ποιος απολύθηκε, ποιος χώρισε, ποιος ξεσπιτώθηκε; Μιλάμε, ένα τόσο δα πετραδάκι να θυμάσαι, να λες Αυτό Το Ξέρω Καλά Και Υπάρχει, δε σου έχουν αφήσει.

Μέσα μου πλέον έχω Γιγαντομαχίες. Έχω δύο Γιγάντια. Το “εδώ” και το “εκεί”. Ακόμα το “εκεί” το νικάει το “εδώ”. Πού θα πάει όμως. Ατέλειωτα παιχνίδια, ανθρώπινες δουλίτσες, βόλτες στο βουνό, ήλιος και μπόλικες καταιγίδες. Η πόλη γίνεται αγνώριστη κάθε μέρα. Ετοιμάζεται για το Γιγάντιο καρναβάλι της Λεμεσού. Γιγάντιο. Ελπίζω να νικήσει.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 4 Σχόλια »

Crab Bucket

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 25, 2012


Και φεύγεις από το Κέντρο Του Σύμπαντος, από την Κοιτίδα του Πολιτισμού, των Γραμμάτων και των Τεχνώνε και φοβάσαι τι θα συναντήσεις. Το crab bucket στα καλύτερά του. Και μετά προσγειώνεσαι σε ένα πανέμορφο μέρος με πολύ φιλικούς ανθρώπους που ακόμη κι αν δεν σε ξέρουν καθόλου θα σε πήξουν στις καλημέρες και θα αυτοσαρκαστούν σε κάθε ευκαιρία. Τα πάντα περπατιώνται και το μεσημέρι τρως σπίτι σου.Όσο κρύο και να κάνει, ο ήλιος θα σου καίει την πέτσα αλλά παρόλα αυτά θα τον κυνηγάς όπου κι αν είναι. Όλες οι φυλές θα σου μιλήσουν ακόμη και με παντομίμα και τα βράδια δεν θα φοβηθείς να κάνεις τσάρκες.

Βασικά, δεν έφυγα από την Ελλάδα. Σε ένα ελληνικό νησί πήγα ή τουλάχιστον έτσι νιώθω. Μιλάω τη γλώσσα μου, αγοράζω τα προϊόντα που ξέρω, ζουν με τα έθιμα και περίπου τα φαγητά μου και παραδόξως είναι πολύ της μόδας τα μουστάκια αλλά βασικά, αυτά. Όοοολα τα άλλα είναι καινούργια. Κυρίως καλά. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά για τα άσχημα του τόπου αυτού αλλά έχοντας έρθει από τη Ζούγκλα, πραγματικά δεν μου κάνουν αίσθηση.

Τώρα καταλαβαίνω γιατί το νησί αυτό επιβιώνει και μάλιστα μια χαρά. Γιατί λειτουργούν τουλάχιστον τα αυτονόητα. Πόσιμο νερό χρησιμοποιείς μόνο για να πιείς από ειδική βρύση, δεν το καταναλώνεις για βλακείες, λάστιχο στην αυλή απλά δεν επιτρέπεται να βάζεις, ο πεζός έχει πάντα προτεραιότητα παρόλο που γίνεται της πόπης από αυτοκίνητα και πολλά ακόμη μικρά και μεγάλα πράγματα που με παραξενεύουν στην αρχή αλλά μετά σκέφτομαι πως πρόκειται για τα αυτονόητα, αυτά που συμβαίνουν παντού εκτός από τη ζούγκλα μας.

Ναι, στη φάση που είμαι θέλω η μαύρη πέτρα που έριξα να γίνει κατάμαυρη και ακόμη κι αν πήγαινα στην Ουγκάντα πάλι όμορφη θα την έβλεπα αλλά βοηθά και ο τόπος. Πρόκειται για μια πανέμορφη παραλιακή πόλη γεμάτη φοίνικες και κήπους. Μια μικρή βόλτα στα στενά θα σε πείσει ότι κάπου εδώ μένει στα σίγουρα ο Ψαλιδοχέρης. Τέτοια σχήματα στα άπειρα δέντρα δεν έχω ξαναματαδεί και οι κήποι είναι πραγματικά γιγάντιοι. Τα μπέντζαμιν που τα είχα δει μόνο σε γλάστρες, εδώ είναι τεράστια δέντρα και οι ιβίσκοι θάμνοι πυκνοί που περικυκλώνουν βίλες ολόκληρες.

Χώρια οι λεμονιές και οι μανταρινιές. Πρέπει να το 'χουνε τάμα εδώ και κάθε σπίτι έχει τουλάχιστον από μία. Το δικό μου, έχει από δύο. Μάζεψα, έβαλα στο φαγητό, στις σαλάτες, έκανα γλυκό και τελειωμό δεν έχουν. Το νέο παιχνίδι της μικρής είναι να βγαίνουμε στην αυλή και να κόβουμε φρούτα. Και μετά να τα τρώμε. Και μετά να ξανακόβουμε. Μέχρι λεμόνι με τη φλούδα έφαγε το άτιμο.

Όσες αναφορές ελλήνων βλέπω που ήρθαν εδώ έχουν να σου πουν για τις διαφορές της γλώσσας και ένα σωρό χαζά. Αν τα φανάρια λέγονται “φώτα”, αν ντύνονται υπερβολικά, αν ακούνε μόνο σκυλάδικα. Και πραγματικά απορώ. Γίναμε τόσο πολύ μαλάκες ή από πάντα ήμασταν;


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 1 Comment »

Too many jokes :)

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκέμβριος 31, 2011


Δηλαδή τώρα τί να πω για την νέα χρονιά; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω με τις ευχές για τη καινούργια μας ζωή, δε ξέρω. Να ευχηθώ για το νέο σπίτι, για τις νέες δουλειές, για τη νέα χώρα, τους νέους ανθρώπους; Και μάλιστα όταν όλα τα παραπάνω δεν τα 'χω ξαναματαδεί ποτέ; Με ρωτάνε πού θα δουλεύω και απαντώ με έναν Γερμανό, έναν Γάλλο, έναν Άγγλο και έναν Έλληνα και αυτοί νομίζουν ότι λέω ανέκδοτο.

Με ρωτάνε για τα έθιμα της Κύπρου ή για το τάδε μέρος και τους κοιτάω σα χάνος γιατί τη νέα μου γειτονιά μόνο στο χάρτη την έχω δει. Μου παραγγέλνουν τζιβανίες και σκέφτομαι σε τί προχώ μέρος θα πάω. Έρχονται και μου λένε ότι πήγαν στο καινούργιο σπίτι και έχει αυτό κι εκείνο και τ' άλλο και πιάνω τον εαυτό μου να τους ρωτάω λεπτομέρειες μπας και μάθω πώς θα είναι ο χώρος που θα ζω από μεθαύριο και αν θα χωράνε οι κουρτίνες. Πόσο πιο σουρεάλα;

Καλή χρονιά μου λένε. Δε λέτε τίποτα. Αφού χωράει το καλή δίπλα στο χρονιά μου, έστω και σαν ευχή, εγώ είμαι ευτυχισμένη. Χώρια που θα έχει Δουλειά και Αυλή και Θάλασσα και λίγο χώρο για Oνειράκια!

Καλή Χρονιά σε όλους! :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 12 Σχόλια »

Ένα βήμα ακόμη

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 30, 2011



Δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει τί μου συμβαίνει. Οι μέρες κυλούν γρήγορα όπως συμβαίνει συνήθως στις μεταβατικές εποχές μου. Όταν γίνονται αυτές οι πολύ μεγάλες αλλαγές - ορόσημα που θα έχω ελπίζω χρόνο να τις σκεφτώ μετά, μπας και χωνέψω τί πήγα και έκανα και πόσο θα κότευα αν τις σκεφτόμουν ένα τσικ παραπάνω. Ο μπαμπάς λείπει έναν ολόκληρο μήνα και ήδη μας έμοιασε σαν χρόνος. Εκείνου, του φάνηκε σαν δύο.

Η μέγιστη θεραπεία για τον πανικό είναι λέει, να τον κάνεις κομματάκια τόσο μικρά, που να μη τα βλέπεις σχεδόν και να τα πάρεις μετά ένα-ένα και να τα κοροϊδέψεις. Μέχρι να μη σε ενοχλούν. Κουράστηκα να βγάζω τη γλώσσα στις φρίκες και να γελάω με τους μπαμπούλες μου κι ας τους έχω πετσοκόψει όσο δεν παίρνει.

Δεν ξέρω τί να πρωτοευχηθώ. Μέχρι πριν λίγο καιρό ήθελα ταυτόχρονα να πάγωνε ο χρόνος για πάντα όσο ήμασταν όλοι μαζί, καλά, κι ας έπαιζαν θύελλες ακριβώς έξω από την πόρτα. Αλλά ήθελα και να πάω τον χρόνο μπροστά, ίσα μέχρι τη στιγμή που θα καταφέρναμε τα βασικά. Ένα σπίτι, λίγη ρουτίνα, κανέναν να απειλεί την γαλήνη μας και λίγες ώρες κάθε μέρα ξέγνοιαστες για παιχνίδια. Τώρα ξέρω ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο. Όχι εδώ. Αυτό που κυρίως θέλω τώρα είναι να είμαστε όλοι μαζί πάλι, καλά. Σκέτο. Το ξέρω ότι θα αργήσει αυτή η στιγμή αλλά θα την περιμένω.

Το νέο μας σπίτι έχει λέει, εργαλεία για τον πανικό. Έχει αυλή και λεμονιές και μανταρινιές και βεράντα. Έχει γειτονιά απ΄τις παλιές και θάλασσα και πολύ ήλιο. Ανάσα.
Μέχρι τότε, γεμίζω κούτες, κομματιάζω ότι με τρομάζει και ψάχνω κουράγιο να πω αντίο σε ανθρώπους, γειτονιές, διαδρομές και εικόνες.

Προς το παρόν, αυτά.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Life, Uncategorized | 17 Σχόλια »

Γράμμα στην ξενιτιά on steroids

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 2, 2011


Αγαπημένε μας μπαμπάκα,
Από τη μέρα που έφυγες από την Ελλάδα μας λείπεις πολύ και σε σκεφτόμαστε ΣΥΝΕΧΕΙΑ αλλά άμα είναι να μας πάρεις μερσεντές σα μερικούς - μερικούς θα κάνουμε υπομονή όση θες!

Εδώ τα πράγματα είναι όπως τα άφησες. Μπεμπέλιλί, Ντόρα, Ζουζούνια, πολλά λιουλιού και γύλωγύλω και τάχιο και ντί-νια. Μόνο οι γιαγιάδες έχουν λαλήσει λιγάκι και μας έχουν πήξει στο μπολάκι και στο ξεμάτιασμα. Για κείνες, άμα δεν πεινάμε σίγουρα έχουμε μάτι. Και μετά πρέπει οπωσδήποτε να πεινάμε γιατί τότε το μάτι δεν έφυγε. Και άμα δεν πεινάμε και την επόμενη, τότε κοιμηθήκαμε με μάτι. Και να κλειδώνουμε. Και να ντυνόμαστε. Και να σηκώνουμε τα τηλέφωνα στο πρώτο ντριν γιατί κάτι πάθανε τα κορίτσια και πάμε από κει να δούμε αν είναι καλά. Και έρχονται συχνά, δεν έχουμε παράπονο.

Μπαμπάκα να ντύνεσαι. Και να τρως. Και να προσέχεις.
Μόνο σε παρακαλούμε μη πέσεις στα στερεότυπα και αρχίσεις να ακούς Καζαντζίδη.

Φιλούθκια στη Λεμεσό!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Uncategorized | 1 Comment »