X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Archive for the ‘books’ Category

Υπόκοσμοι ριβίζιτιντ

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 17, 2011


(και οι 5 δεκάρες μου για τη συγγραφή)

[Είχα υποσχεθεί ότι θα γράψω περισσότερα για τους Υπόκοσμους και άμα υπόσχομαι να γράψω πράγματα, ο λόγος μου είναι συμβόλαιο. Λολ. Καλά, τραβάτε με κι ας κλαίω είναι περισσότερο, γιατί με όλα αυτά τα σκατά που συμβαίνουν τριγύρω, τουλάχιστον γραψιματικώς, το μόνο που με ενδιαφέρει τα τελευταία δύο χρόνια περίπου, είναι να χωθώ στο σύμπαν που έπλασα και να μην ξαναβγώ.

Έπειτα λοιπόν από τα συχαρίκια, τα μέηλ, τα σκουντήγματα στο fb και τις απορημένες φάτσες όταν συνάντησα όλους τους προηγούμενους φάτσα-μπάτσα, οφείλω να δώσω κάποιες εξηγήσεις, κυρίως γιατί ασχολήθηκα με κάτι τόσο καμένο και δεν έκατσα να γράψω άλλο ένα βιβλίο όπως το πρώτο που το καταλαβαίνουν όλοι, που με συμπονάνε, που πουλάει, αλλά και που δεν έχω τολμήσει ούτε την πρώτη του σελίδα να ξαναδιαβάσω και που ακόμη λαμβάνω μέηλ του τύπου «τι υπέροχο βιβλίο, έσκασα στο κλάμα». Η απάντηση θα μπορούσε να είναι πολύ απλή: «τώρα είμαι καλά». Όμως άμα θες να λες ότι έχεις μπλογκ τίποτε δεν πρέπει να το παρουσιάζεις απλά γιατί μπορεί να σε πάρουν για επιφανειακιά, να πέσουν τα στατιστικά σου και τι θα κάνεις μετά χωρίς βγιούερς και μάλιστα γιουνίκς. Άσε που για να το γράφεις ένα σκασμό χρόνια σημαίνει ότι είσαι πολυλογού. Άρα ναι, καλά κατάλαβες, θα στο κάνω πολύ νιανιά για μία ακόμη φορά.]

Όλα ξεκίνησαν (--> άκρως λογοτεχνική φράση και πολύ πιο γαμιστερή από το «λίτλ ντιντ χι νόου») από τον Terry Pratchett και καμιά τριανταριά περίπου βιβλιάκια του που έχω καταπιεί μέχρι στιγμής (αισίως βρίσκομαι στο Carpe Jugulum και με περιμένει το Pyramids και μετά πάπαλα γιατί ο άνθρωπος έπαθε Alzheimer ;( ). Τεσπά, αυτός ο υπέροχος συγγραφέας έκατσε και έγραψε μιας ζωής βιβλία με ιστορίες που συμβαίνουν στον Δισκόκοσμο. Άκου τι πήγε και σκάρωσε: έναν κόσμο σε μορφή δίσκου που στηρίζεται πάνω σε τέσσερις γιγάντιους ελέφαντες που πατάνε πάνω σε μια ακόμα πιο γιγάντια χελώνα. Και αυτή η χελώνα πλέει στο διάστημα. Ούτε ο πιο καμένος μπλόγκερ δε θα στήριζε το συγγραφικό του σύμπαν σε κάτι τόσο αντιπαραλογοτεχνικό. Και μετά ανοίγεις το “Color of Magic”. Το πρώτο βιβλίο της σειράς. Και μετά δεν μπορείς να ξεφύγεις μέχρι να εξαντλήσεις κάθε λεξούλα που έχει γράψει ο άνθρωπος αυτός εντός και εκτός Δισκόκοσμου.

[Κοίτα να δεις, για τους Υπόκοσμους το ξεκίνησα και πάλι τρίμπιουτ στον Pratchett γράφω. Μη φοβού, σωστά το πάω. Οι Υπόκοσμοι είναι ένα τρίμπιουτ στον Pratchett]
Ζήλεψα τόσο, που ήθελα κι εγώ έναν Δισκόκοσμο. Κυρίως από τρόμο που μου τελειώνουν τα βιβλία του. Ήθελα κι άλλους κόσμους να ψοφάω στα γέλια, να αναρωτιέμαι, να πετάω ελεύθερα τα καρφιά μου, να χτίζω πράγματα από την αρχή. Αλλά πιο κοντά στα δεδομένα τα δικά μας. Και τότε σκέφτηκα πως άμα η μυθολογία των Άγγλων προσφέρεται για φανταστικούς κόσμους και ένα κάρο βιβλία φαντασίας, η δικιά μας σχεδόν σου φωνάζει πάρε με και βγάλε μου τα μάτια. Είναι να γράφεις τόμους και πάλι να μην τελειώνουν οι κόσμοι σου.

Έπιασα λοιπόν και έφτιαξα τους δικούς μου. Χονδρικά, τους έχωσα έναν Όλυμπο, Μοίρες, λίγο τζόγο και ό,τι μυθικό τέρας μου γυάλισε. Επίσης ό,τι θεό και ημίθεο βρήκα λίιιιγο πιο τσαχπίνη από το κλασικό. Όλους δηλαδή. Μετά είπα να το διασκεδάσω ένα τσικ παραπάνω. Αποφάσισα λοιπόν να παίξω λίγο με τις διαλέκτους που είναι χίλιες φορές πιο διασκεδαστικό από το να κάθεσαι να γράφεις όπως μιλάς. Όου γιες, ένας από τους πρωταγωνιστές διάλεξα να μιλάει κυπριακά χωρίς να έχω καμία σχέση με Κύπρο και έχοντας μιλήσει 2 φορές στη ζωή μου με Κύπριο. Απίθανες λέξεις, δε χόρταινα να τις ψάχνω. Ένας άλλος χαρακτήρας αποφάσισα να μην μπορεί να πει το σίγμα και στη θέση του δεν βάζει θήτα αλλά «χ». Αυτό μου κόλλησε όταν άκουσα μια μέρα στο περίπτερο μια κυρία να λέει «ένα πρινχ κι ένα κεράνηχ». Έβαλα κι έναν ασυμπάθιστο να μιλάει καθαρεύουσα που την έχω άχτι, έναν γλυκούλη βλάχο κι έναν τρανό ήρωα να μιλάει σε τρίτο πρόσωπο. Μετά, για να ξεδώσει το επαναστατικοποιητικό μου έγραψα κι ένα τραγούδι χιπ χοπ, οργάνωσα ορχήστρα από αυτόματα και τέρατα και έβαλα να το τραγουδήσει ένας Σάτυρος. Στο τέλος, έχωσα κι έναν υπολογιστή παλάμης για να σώσει τον (Υπό)κοσμο. Θέλω να πω, ό,τι ταίριαζε με αυτά που έγραφα, το έβαζα χωρίς ενδοιασμό. Δεν καθόμουν να αναρωτηθώ πόσο λογοτεχνικά είναι όλα αυτά και ποιος κριτικός θα πρωτοπάθει εγκεφαλικά.

Και μπορεί να πολυλόγησα αλλά αυτό είναι τελικά το point. Μέχρι σήμερα, ήξερα ότι για να γράψεις βιβλίο πρέπει να έχεις να πεις τουλάχιστον κάτι σοβαρό ή κάτι βαρύγδουπο. Κάτι πολύ σοφό και σπουδαγμένο. Ακόμα κι αν δείχνει λάιτ πρέπει να έχεις ένα σκοπό, να διδάξεις κάτι, να… να… να. Αλλιώς είσαι Λένα Μαντά. Ή του ύψους ή του βάθους δηλαδή. Μιλάμε για τρομάρα του κερατά.

Ε, μετά τον Pratchett, απενοχοποιήθηκα. Ανάσανα κι έκατσα να γράψω. Δεν έβαλα τις «καλές» μου λέξεις, δεν είχα ιδιαίτερους σκοπούς πέρα από την καλοπέρασή μου, δεν πολυνοιαζόμουν για το πόσο καμένο θα χαρακτηρίσουν το βιβλίο μου (και άρα εμένα) και κυρίως, δεν θα είχα να απολογηθώ για τίποτε σε κανέναν. Τι λέτε κύριοι, φυσικά και ο Ήφαιστος εφήυρε τον υπολογιστή παλάμης. Εγώ τον έφτιαξα τον κόσμο μου, ό,τι θέλω θα κάνει. Εδώ ο άλλος έβαλε τον κόσμο του να πλέει πάνω σε ελέφαντες και χελώνες και η βασίλισσα της Αγγλίας τον έκανε Σερ, ο υπολογιστάκος μου σε πείραξε; Χε!

Γενικά δηλαδή, πέρασα καλά. Τι καλά; Τέλεια. Πόσο μάλλον που βρέθηκε και εκδότης. Αλλά και να μην βρισκόταν, έτσι το ‘χα πάντα στο μυαλό μου το γράψιμο και τελικά μάλλον έτσι ήταν. Μια ωραία ατμόσφαιρα. Και αυτό είμαι σίγουρη ότι θα περάσει και προς τα έξω (σic).

The turtle moved me ;)

Έλα, ας σοβαρευτούμε, τέλος το αντβερτόριαλ, πάμε πάλι πίσω στην Κρίση.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

Posted in books, Life, Philosophy, Uncategorized | 19 Σχόλια »

Προσεχώς βιβλίο για το Βέλος από τον Κωστή Γκορτζή!

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 13, 2010


Μια εκπληκτική ιστορία που την διάβασα κάποτε σε ποστ του Κωστή μας και τώρα περιμένω πως και πως να τη διαβάσω από το βιβλίο του!

Η πρώτη παρουσίαση θα γίνει στη Θεσσαλονίκη:
Κινηματογράφος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (απέναντι από τον Λευκό Πύργο)
Μεγάλη Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010, 19:30
Συντονιστής: Ο Δημοσιογράφος κ.Παύλος Νεράντζης

Για το βιβλίο θα σχολιάσουν:
- Ο ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ κ. Ζήσης Παπαδημητρίου
- Ο Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ κ. Κωνσταντίνος Χατζηκωνσταντίνου
- Ο Καθηγητής Πνευμονολόγος κ.Δημήτρης Ρίγγος, τ.Νομάρχης Γρεβενών
Κατά την έναρξη της παρουσίασης θα προβληθεί σχετικό τηλεοπτικό ντοκυμαντέρ του κ.Παύλου Νεράντζη.

Κωστή μου, καλοτάξιδο!

Έεεεεεεεεεεεεεπ σχόλια, αγκαλιές και συγχαρητήρια εκεί. :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in books, Life, Uncategorized | Leave a Comment »