X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Archive for the ‘Baby!!!’ Category

Συστάσεις. Ξανά.

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 16, 2013


Κυρίες και κύριοι, εδέησα να ξαναγράψω στο μπλογκάκι μου έπειτα από τόσους μήνες απραξίας γιατί έχω λιγουλάκι χρόνο και συνταρακτικά νέα! 😀
Ένα ακόμη τζα ήρθε στη ζωή μας πριν λίγες μέρες και μόλις βρήκα το χρόνο να το πω ψιλοεκτενώς.

GeorgeThePireotis

Να σας συστήσω τον Γιώργο μας, τον νέο γάβρο της οικογένειάς μας από τις 30 Ιουνίου και τον κύριο λόγο που δεν γράφω και δεν θα γράφω για καιρό ακόμη. Όχι ότι παραπονιέμαι. 🙂

Φιλούθκια από Λεμεσό! 🙂

υ.γ.1. Ακόμη μία “γέννα”: το διήγημά μου “Ψυχικό” μόλις κυκλοφόρησε στο συλλογικό βιβλίο “11 Λέξεις” από τις εκδόσεις Καλέντη. Εύχομαι καλοτάξιδο σε όλους τους φοβερούς συγγραφείς και ένα μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ για την επιλογή του διηγήματός μου! 🙂
update:  Αν θέλεις να διαβάσεις το Ψυχικό κλικ εδώ.

υ.γ.2.  Άμα σου λείπω εντελώς πάρα πολύ, όποτε έχω ένα χέρι ελεύθερο, θα με βρίσκεις και εδώ. 🙂


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Baby!!!, Life, Uncategorized, YouAreMySunshine | Leave a Comment »

Το ζουμί

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 25, 2010


Το αστράκι μου μεγαλώνει καθημερινά. Κάθε που ξυπνάει στέκομαι από πάνω της και περιμένω να δω τί καινούργιο θα κάνει. Αλλάζει διαρκώς πίστες και δεν την προλαβαίνω. Μου λένε πολλά κορίτσια με υπογονιμότητα πόσο απογοητευμένες είναι από τις προσπάθειες και πόσο το σκέφτονται να τα παρατήσουν και προσπαθώ με κάθε τρόπο να τις εμψυχώσω, όχι τόσο για τον χρόνο (και όχι μόνο) που επένδυσαν αλλά περισσότερο γιατί πραγματικά δεν φαντάζονται τι γιγάντιο δώρο είναι ένα μωράκι εάν το θέλεις. Δεν είναι από εκείνα τα πανάκριβα δώρα που θα τα φορέσεις/παίξεις/ χαρείς αλλά πάντα με ημερομηνία λήξης. Είναι σαν ένα πανάκριβο δώρο που κάθε μέρα, κυριολεκτικά κάθε μέρα μεταλλάσεται και σου πολλαπλασιάζει τη χαρά.

Λίγο πριν την τελευταία επέμβαση για να μείνω έγκυος, είχα σχεδόν αποφασίσει να τα παρατήσω. Άμα με έβλεπες, θα το καταλάβαινες. Φαινόμουν ότι ήμουν παρατημένη. Το ντύσιμο, το μαλλί, τα κιλά μου που ανέβαιναν διαρκώς, το παρατημένο σπίτι, η διάθεσή μου που δεν έφτιαχνε ποτέ και με τίποτα. Έλεγα, δεν αξίζει να χάσω τα καλύτερά μου χρόνια δυστυχισμένη. Πάνω σε όλα αυτά ήρθε και μια ωραιότατη κρίση πανικού να μου χτυπήσει το καμπανάκι μιας λανθάνουσας κατάθλιψης. Ξεκίνησε με ένα επεισόδιο στην πρώτη μου εξέταση μαγνητικής και κάνα μήνα μετά επανήλθε γερά από το πουθενά. Ένα πρωί μπήκα ανυποψίαστη στο μετρό για να πάω στη δουλειά. Με το που έκλεισαν οι πόρτες πετάχτηκα σαν ελατήριο. Η κοπέλα απέναντί μου γούρλωσε τα μάτια της νομίζοντας ότι πήρα λάθος τρένο. Κατέβηκα στην επόμενη στάση, έτρεξα μέχρι την είσοδο και άρχισα να αναπνέω λες και μου είχαν κόψει τον αέρα. Ε, από τότε ξεκίνησε το μαρτύριο. Ούτε να οδηγήσω μπορούσα γιατί στο τούνελ της Αττικής οδού μου κοβόταν η ανάσα. Ούτε να δουλέψω γιατί το ταβάνι ήταν χαμηλό. Ούτε να μπω σε ασανσέρ. Και το περίεργο ήταν ότι η κλειστοφοβία μου συνοδευόταν από αγοραφοβία ταυτόχρονα. Το πήρα πρέφα στο μουσείο της Ακρόπολης όταν ανάμεσα στον πολύ κόσμο την ώρα της ξενάγησης εγώ με το ζόρι κρατιώμουν να μην τρέξω έξω να πάρω αέρα.

Ένιωθα ασφαλής μονάχα στο κρεβάτι μου κουκουλωμένη μέχρι το κεφάλι αλλά με ανοιχτή πόρτα μήπως και τελειώσει ο αέρας. Η μαλακία με τη διαταραχή πανικού είναι πως ο πρώτος σου φόβος είναι ότι θα πεθάνεις από ασφυξία. Η δεύτερη μαλακία αν δεν ξέρεις τί έπαθες και γιατί, είναι ότι νομίζεις πως το επόμενο βήμα είναι το τρελάδικο. Η τρίτη και χειρότερη μαλακία είναι ότι όοολα αυτά χτυπάνε καμπανάκια για κατάθλιψη που όπου να 'ναι έρχεται. Και όπως πάντα, άρχισα να διαβάζω γι' αυτό, να εκτυπώνω σαν τρελή τεχνικές και να γεμίζω με αυτές όλες μου τις τσάντες, μη τυχόν και με πιάσει κρίση πανικού και δεν θυμάμαι τί πρέπει να κάνω. Το κλου, ταξίδεψα στην Κρήτη για διακοπές περνώντας όλη τη νύχτα έξω στο κρύο γιατί δεν μπορούσα να αναπνεύσω στην καμπίνα. Ταλαιπωρία. Η καλύτερη θεραπεία που βρήκα ήταν η αποδόμηση και η σάτυρα. Πρέπει λέει να κάνεις κάθε φόβο σου κομματάκια και κάθε κομματάκι να το κοροιδέψεις, να το ξεφτιλίσεις, να γελάσεις με αυτό και κυρίως να μην το φοβάσαι για να το ξεπεράσεις. Ναι, πολύ γέλιο. Πέρασε όμως. Ζεις πάντα με το φόβο του πανικού αλλά περνάει. Ευτυχώς.

Θέλω να πω, πως τα 'κανα σκατά τόσα χρόνια γιατί βάζοντας το παιδί ως κύριο σκοπό της ζωής μου άφησα τον εαυτό μου να κυριευτεί από αυτό, με πολύ φόβο και σοβαρούς κινδύνους για την ψυχική μου υγεία. Και άρχισαν να χτυπάνε όταν είχα σχεδόν πάρει την απόφαση να τα παρατήσω. Ήμουν τυχερή και το θαυματάκι μου ήρθε προτού τα φτύσω. Εκ του αποτελέσματος όμως, και επειδή βλέπω πολλές κοπέλες στην ίδια κατάσταση με εμένα πριν έναν χρόνο, έχω να πω ότι άξιζε τον κόπο. Ίσως να έπρεπε να με προσέχω λίγο παραπάνω, να το πάω λίγο πιο σιγά αλλά άξιζε τον κόπο. Αυτό που θα συμβούλευα τον εαυτό μου εάν μέχρι σήμερα δεν τα 'χε καταφέρει θα ήταν η υιοθεσία. Μακράν. Θέλοντας τόσο μα τόσο πολύ ένα μωράκι είναι ηλίθιο να μην το φέρεις στη ζωή σου τη στιγμή που υπάρχουν έτοιμα μωρά και περιμένουν. Η εγκυμοσύνη και η γέννα είναι μια μαλακία και μισή, μπροστά στις χαρές του μωρού κάθε μα κάθε μέρα της ζωής του. Δεν είναι να χάνεις τέτοιο πράγμα μόνο και μόνο επειδή δεν το γέννησες εσύ. Δεν είναι.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Baby!!!, Life, Uncategorized, YouAreMySunshine | Leave a Comment »

Παιδίατρος παύλα πλασιέ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 7, 2010


Να σου έρχεται ο παιδίατρος στο μαιευτήριο να εξετάσει για πρώτη φορά το μωρό σου, να τρέμεις από την αγωνία μήπως έχει βρει πρόβλημα, να σου λέει τα κιλά, το ύψος, να περιμένεις να μάθεις για την υγεία του και εκείνος να σου κόβει ένα φύλλο συνταγής και να στο δίνει. Λες την κάτσαμε τώρα, αυτοί για να γράψουν συνταγή σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα και θα πάρουμε φάρμακα. Αλλά για στάσου, αφού δεν έγραψε τίποτε πάνω στο χαρτί. Τι σόι συνταγή είναι αυτή;

Ααααα γουέλκαμ το ριάλιτι, πρόκειται για τις νέου τύπου ΠΡΟΤΥΠΩΜΕΝΕΣ συνταγές. Έτοιμες. Μην πάθει και αγκύλωση ο άνθρωπος να τα γράφει ξανά και ξανά. Ένας τυφλοσούρτης για όοοολα τα μωρά του μαιευτηρίου που σίγουρα θα χρειαστούν τα πρώτα φάρμακα. Αφού έχεις ξεπεράσει το πρώτο σοκ, λες οκ, ό,τι ασθένεια κι αν έχει το μωρό θα είναι κοινότυπη τουλάχιστον και κοιτάς να δεις τι φάρμακα είναι τελικά αυτά. Και τρως την πρώτη χλαπάτσα. Frezyderm σαμπουάν και Frezyderm αφρόλουτρο. Η όλη πρεμούρα του “παιδιάτρου” που εξέτασε το μωρό είναι τελικά να αγοράσεις την συγκεκριμένη μάρκα ειδών περιποίησης.

Πριν προλάβω καλά καλά να αντιδράσω, μου ξαναπαίρνει τη συνταγή από τα χέρια και ρωτάει αν αγόρασα γάλα. Δεν είχε καμία σημασία που το καλάθι του μωρού είχε αυτοκόλλητο αποκλειστικού θηλασμού. Ούτε που το κοίταξε. Δεν είχε καμία σημασία που του το είπα απορημένη. Αυτός βούτηξε ένα στυλό και έγραψε πάνω πάνω από τα σαμπουάν, να προμηθευτώ οπωσδήποτε γάλα Almiron. “Να του δίνεις κι από αυτό συμπληρωματικά. Και να του δίνεις παραπάνω. Άμα τρώει 60 γραμμάρια, εσύ θα ετοιμάζεις 90 κι ας το πετάς”. Ως κειμενογράφος θα είχα να του προτείνω πολύ καλύτερες προτάσεις να ξεστομίζει στις τρομοκρατημένες μαμάδες για να πουλάει τα προϊόντα του. Ήθελα επίσης να του πω ότι αν χάνω θηλασμούς θα μου κοπεί το γάλα, ήθελα να του πω ότι η αγαρμποσύνη του στις πωλήσεις είναι εξωφρενική, ότι τσάμπα σπούδαζε τόσα χρόνια αν είναι να κάνει τον πλασιέ αλλά η μικρή ούρλιαζε για να φάει και θεώρησα καλό να τον αφήσω να φύγει χωρίς μπινελίκια. Όμως η προώθηση προϊόντων δεν είχε τελειώσει εκεί. Μου έδωσε την κάρτα του για να αναλάβει την μικρή. Σιγουρεύτηκα ότι ήταν στ' αλήθεια παιδίατρος (και όχι ένας απλός πωλητής προϊόντων που φοράει άσπρη ποδιά όπως φορούσαν ακόμα και οι προωθήτριες κωλόχαρτων εκεί μέσα για να σε τρομάξουν ικανοποιητικά) . Ούτε που τον χαιρέτησα. Άρπαξα τη μικρή να την ταίσω και ήθελα να εξαφανιστεί ο τύπος από μπροστά μου γιατί θα τον βούταγα.

Από τότε έγινα μυστήριο τρένο σε ό,τι έχει να κάνει με αγορές για την μικρή. Από αντίδραση δεν έχω ψωνίσει ούτε ένα προϊόν Frezyderm. Δεν τα 'χω δοκιμάσει, μπορεί να είναι τα καλύτερα προϊόντα της αγοράς αλλά εγώ τα μίσησα. Έτσι για πίκα χρησιμοποιώ μόνο σαπούνι, νεράκι και ελαιόλαδο ενώ προς έκπληξή μου το μωρό δεν έχει εμφανίσει κανένα δερματικό πρόβλημα. Ούτε πάνες αγόρασα μετά το πρήξιμο με τα δειγματάκια και τις ενημερώσεις και τις έρευνες και τις επισκέψεις από πλασιέ. Προτίμησα οικολογικές υφασμάτινες πάνες που αγόρασα μία φορά και πλένω κάθε μέρα. Ούτε γάλα πήρα ποτέ. Θηλάζω ολημερίς και ολυνυχτίς χωρίς σταματημό. Από αντίδραση.

Η όλη εμπορευματοποίηση της βιομηχανίας “μωρό” με αηδίασε τόσο, που με έκανε να ανακαλύψω μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία φροντίδας, μερικές φορές απλούστερη άλλες δυσκολότερη, που όμως κοστίζει ελάχιστα, είναι οικολογική και δεν χαρίζει κάστανο σε γιατρούς πλασιέ και άγαρμπες εταιρείες προϊόντων για μωρά.

Φαντάζεστε πώς έχω αντιδράσει από τη μέρα που η μαία μου έκανε την κλασσική παρατήρηση “προς θεού, όχι αγκαλιές, θα κακομάθει”. Έχω λυσάξει το μωρό στις αγκαλιές και είμαι στο παρατσάκ να την κάνω το πιο κακομαθημένο μωράκι του κόσμου. ;)

UPDATE: Παιδίατροι, πλασιέ βρεφικών προϊόντων by Lina Giannarou



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Baby!!!, Life, Sucks, Uncategorized | 4 Σχόλια »

μάι 2 σεντ

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 25, 2010


Το πιο τρομακτικό πράγμα στην εγκυμοσύνη ήταν το πρωινό. Ξεκίνησα με ένα γιαούρτι, μου το έκαναν βιολογικό, μετά πρόβειο, μετά το μισό, μετά μια κουταλιά της σούπας και μετά είπα άει στο διάολο, θα πίνω ένα σκέτο χαμομήλι και παρατάτε με με τα κωλοπρωινά και τις σημασίες τους στην διατροφή μιας εγκύου που όμως ΠΕΙΝΑΕΙ ρε μαλάκες, δεν παίζει πρωινιάτικα.
Διαβήτης κύησης λεγόταν. Τρεις ώρες ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι αφού είχα πιεί ένα ξερατό γλυκοζούμι, να μου παίρνουν αίμα ανά μία ώρα για να διαπιστώσουν τελικά, ότι πρέπει να σταματήσω τη μάσα. Και η μάσα στην εγκυμοσύνη είναι το μοναδικό αποκούμπι όταν είσαι τριανταφεύγα, καθηλωμένη στο κρεβάτι και ξέρεις ότι θα φοβάσαι του θανατά με το κάθετι για μήνες ολόκληρους.

Οι τρομερές οδηγίες με καθήλωσαν. Στον διαβήτη απαγορεύονται οι υδατάνθρακες. Στην ερώτησή μου τί σημαίνει αυτό δηλαδή, ίδρωσα. Όχι δημητριακά, ψωμί, ρύζι, πατάτες, μακαρόνια, φρούτα, όσπρια, σούπες και γενικά δηλαδή όλα αυτά που έτρωγα σε πελώριες ποσότητες. Πελώριες όμως. Πράσινα λαχανικά (ναι καλά, όχι όλα τα πράσινα) και κρέας (άπαχο, ψητό ή βραστό) ήταν σχεδόν το μοναδικό πράγμα που επιτρεπόταν να με χορτάσει. Λέμε τώρα. Γλυκά γιοκ. Ούτε συζήτηση. Ίσως κάνα κουταλάκι μέλι που θα αντικαθιστούσε όμως κάποιο γεύμα. Σα να σου λέει, σου χαρίζω τον πρώτο αριθμό του λαχείου αλλά για κάθε μύριο φιλενάδα, θα μου χαρίζεις μια δεκαετία από τη ζωή σου. Για μαλάκες ψάχνετε;

Χρειάστηκαν λίγοι μήνες παρείτσα με αυτόν τον εφιάλτη για να μπω λίγο στην δύσκολη ζωή ενός διαβητικού. Βασικά εάν δεν υπήρχε κίνδυνος για το μωρό δεν υπήρχε περίπτωση να σταματούσα τη μάσα αλλά έλα που ακόμα η μικρή ήταν γατζωμένη μέσα μου και έπρεπε να είμαι άπειρα προσεκτική. Όπως με το πρωινό, έτσι πήγαινε και με όλες τις τροφές που περιείχαν μια ιδέα υδατάνθρακες. Οι μετρήσεις του σάκχαρου πριν και μετά από κάθε γεύμα (ο θεός να το κάνει) τρελλαίνονταν. Το πορτοκάλι έγινε μια φετούλα μόνο, η μια φέτα ψωμί έγινε μια φρυγανιά, το τυρί ένα τοσοδούλικο κομματάκι και κατέληξα να χάσω 8 κιλά μέχρι τον τοκετό. Όχι πως δεν είχα περιθώρια βέβαια.

Το χειρότερο, κάθε τρεις ώρες έπρεπε λέει κάτι να τρώω. Να πεινάς σα λύκος δηλαδή, να καταφέρνεις να το ξεχνάς από την ασιτία και να αναγκάζεσαι να το ξαναθυμάσαι όταν το μόνο που επιτρέπεται να φας είναι ας πούμε μισή φρυγανιά. Τρελό μαρτύριο να έχεις ξεχάσει πώς είναι να χορταίνεις. Ένα στομάχι που γουργουρίζει ασταμάτητα για μήνες. Και όσο περνούσε ο καιρός, όσο μεγάλωνε το μωρό, τόσο περισσότερο τρελλαίνονταν οι μετρήσεις και τόσο μεγάλωνε η δόση της ινσουλίνης για να φτάσω στα φυσιολογικά.

Όλοι όσοι με ρωτούσαν τί δώρο θέλω στο μαιευτήριο εγώ μέτραγα σοκολατίνες. Έπηξα στις πάστες που τελικά πήγαν στράφι γιατί πάλι μετά με είχαν στη δίαιτα μέχρι να στρώσει λέει το σάκχαρο. Και μόλις έστρωσε, λέω εδώ είμαστε ας τσακίσω ό,τι γουστάρω. Χε. Και μαθαίνω ότι τώρα που θηλάζω πρέπει να ακολουθώ συγκεκριμένο διαιτολόγιο γιατί θα παιδεύεται το μωρό με κολικούς και ενοχλήσεις στο στομάχι. Τουτέστιν πάλι γιοκ οι παστούλες.

μάι 2 σεντ:
Λένε ότι η σοκολάτα είναι υποκατάστατο του σεξ. Μπορεί. Το αντίστροφο πάντως μπιλίβ μι, δεν παίζει. Κλαψ.
:D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Baby!!!, Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | Leave a Comment »

Να πούμε κι ένα τσα από ‘δω!

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 14, 2010




Τσα!

Η Αγγελική μας την δεύτερη ημέρα της ζωής της. 😀



[xazomama mode permanently on]

υ.γ.1. Τασούλη, ευχαριστούμε για όλα!
υ.γ.2. δεν ξέρω πότε θα τα ξαναπούμε γιατί δεν είναι μόνο το κοριτσάκι μου χεσμένο αυτή τη στιγμή. 😛

Posted in Baby!!!, Uncategorized, YouAreMySunshine | 125 Σχόλια »

 
Αρέσει σε %d bloggers: