X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

  • --------
  • Σελιδοδείκτης

  • Εγγραφή

  • Συμπληρώστε το mail σας για να λαμβάνετε εκεί τις ενημερώσεις του blog.

    Μαζί με 648 ακόμα followers

  • Kaltsovrako @ flickr

  • Τρέντι κλικς!

  • SheBlogs!

    SheBlogs!
  • RSS SheBlogs Feed

    • Έφτασε η εποχή για να φροντίσετε τα ξύλινα έπιπλα κήπου Σεπτεμβρίου 14, 2017
      Λατρεύουμε τα ξύλινα έπιπλα κήπου και τα χαιρόμαστε όλο το καλοκαίρι, τώρα που φθινοπωριάζει όμως πρέπει να τα φροντίσουμεThe post Έφτασε η εποχή για να φροντίσετε τα ξύλινα έπιπλα κήπου appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Pesto alla Genovese, το πέστο της Tiziana Σεπτεμβρίου 8, 2017
      Φτιάχνουμε Γενοβέζικο πέστο! μια αυθεντική ιταλική συνταγή που εκτός από βασιλικό, μυρίζει μεσόγειο σε όλο της το μεγαλείο!The post Pesto alla Genovese, το πέστο της Tiziana appeared first on SheBlogs.eu.
      Giannis Charpantidis
    • Σπουδή πάνω στο κρητικό πιλάφι Σεπτεμβρίου 6, 2017
      Το κρητικό πιλάφι είναι ένα τα πιο γνωστά πιάτα της κρητικής κουζίνας και η Καλλιόπη το μαγειρεύει με βασικό συστατικό το άρωμα των παιδικών της αναμνήσεωνThe post Σπουδή πάνω στο κρητικό πιλάφι appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Kalliopi Fountoulaki
    • Παντζάρια σε βάζο Σεπτεμβρίου 1, 2017
      Σκεφτήκατε ποτέ να διατηρήσετε παντζάρια σε βάζο για να έχετε έτοιμη σαλάτα ή μεζέ οποιαδήποτε στιγμή;The post Παντζάρια σε βάζο appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Τι είναι τα hashtags, πώς και που τα βάζουμε στο Internet Αύγουστος 28, 2017
      Ακόμα κι αν δε ξέρεις τι είναι τα hashtags, σίγουρα έχεις δει στην τηλεόραση τις περίεργες λεξούλες με το καγκελάκι. Ας δούμε τι είναι τα hashtagsThe post Τι είναι τα hashtags, πώς και που τα βάζουμε στο Internet appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Πιτιά Καρπάθου Αύγουστος 25, 2017
      Ξέρεις τι είναι τα πιτιά Καρπάθου; Εγώ όχι. Αλλά ξέρει η αναγνώστρια μας η Άννα και μας στέλνει τη συνταγή της για να μάθουμε και να τα δοκιμάσουμεThe post Πιτιά Καρπάθου appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Πως να κρατήσεις τους φίλους σου όταν αποφασίσεις να κάνεις παιδάκι Αύγουστος 22, 2017
      Όταν αποφασίζεις να κάνεις ένα παιδάκι η ζωή σου αλλάζει. Αν δε θέλεις να αλλάξουν και οι φίλοι σου, θα πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι κάποια πράγματαThe post Πως να κρατήσεις τους φίλους σου όταν αποφασίσεις να κάνεις παιδάκι appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Μεσογειακή μελιτζανοσαλάτα Αύγουστος 22, 2017
      Πειράζουμε τη μελιτζανοσαλάτα για να της προσθέσουμε μέσα κι άλλες καλοκαιρινές γεύσεις για να ξεφύγει από τα συνηθισμέναThe post Μεσογειακή μελιτζανοσαλάτα appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Φτιάξε Μπακάλικα Πικάντικα Πιπεράκια σε βάζο Αύγουστος 20, 2017
      Γέμισαν οι λαϊκές αγορές με μικρά , πράσινα, πικάντικα πιπεράκια! Πάμε να φτιάξουμε πικάντικα, μπακάλικα πιπεράκια σε βάζα για να έχουμε για όλη την επόμενη χρονιά.The post Φτιάξε Μπακάλικα Πικάντικα Πιπεράκια σε βάζο appeared first on SheBlogs.eu. […]
      Μαίρη Χαρίσκου
    • Τι είναι η κατηγορία Go Social – Φτιάξε καφέ Αύγουστος 19, 2017
      Το σκεπτικό μου πίσω από τη δημιουργία της κατηγορίας Go Social του SheBlogs. Τι σκέφτομαι και γιατί την δημιούργησα.The post Τι είναι η κατηγορία Go Social – Φτιάξε καφέ appeared first on SheBlogs.eu.
      Μαίρη Χαρίσκου

Archive for the ‘Άτιμη Κοινωνία’ Category

μύθι μύθι

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 11, 2014


Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud | 25.04.2014

Μια φορά κι έναν καιρό, όπως είχε γανιάσει να τα λέει κι ο Αίσωπος (κι επειδή έφαγα ώρα να βρω κάνα λινκ και τζίφος, θα ξεδαχτυλιαστώ και θα στο γράψω από μνήμης) ήταν που λες ένας γάιδαρος με μεγάλα αφτιά, το αφεντικό του και ο γιος του αφεντικού του. Εκεί λοιπόν που περπάταγαν οι τρεις τους, κουράστηκε το αφεντικό και ανέβηκε στον γάιδαρο. Σούσουρο στον δρόμο, καλά δεν ντρέπεται ο άχρηστος, αυτός ανέβηκε στον γάιδαρο και το παιδί πάει με τα πόδια; Ντράπηκε λοιπόν ο αφεντικός και κατέβηκε γρήγορα κάτω ανεβάζοντας τον γιό του στη σέλα. Σούσουρο και πάλι στον δρόμο από τους περαστικούς, καλά, τί τεμπέλης, δεν ντρέπεται αυτός να πηγαίνει καβάλα και ο γέρος πατέρας του με τα πόδια;

Ντράπηκε ο πιτσιρικάς και σφυράει στον πατέρα να ανέβει κι αυτός στον γάιδαρο. Δεν προλαβαίνει να κάτσει ο χριστιανός, κράξιμο πάλι μεγάλο, καλά τί άνθρωποι είστε κι οι δύο, κοτζάμ νταγλαράδες ανεβήκατε στο ζωντανό και του ‘χετε βγάλει τη γλώσσα έξω. Δώστου πάλι κάτω και οι δύο και τώρα προχωρούσαν πάλι όπως στην αρχή. Αλλά το κράξιμο, κράξιμο. Καλά ρε, τί τον έχετε τον γάιδαρο, βόλτα τονε βγάλατε και περπατάτε δίπλα του σαν τις κυρίες;

Δε θυμάμαι αν πήρε στο τέλος τον γάιδαρο στην πλάτη ο χριστιανός αλλά όπως συνήθιζαν να λένε στο σχολείο οι δασκάλοι σε κάθε ευκαιρία, το ηθικό δίδαγμα είναι πως ό,τι μα ό,τι και να κάνεις θα σε κράξουν, άρα κάνε αυτό που θες.

Προσπαθώντας για λίγα δευτερόλεπτα κάθε μέρα όσο υπάρχει άδειο πάρκινγκ στο κεφάλι μου να βρω καμιά άκρη, καταλήγω πως οι αρχαίοι και οι μύθοι τους μας έχουν καταστρέψει. Ή είμαστε τόσο κατεστραμένοι που ακόμη και κοτζάμ αρχαίους τους έχουμε ισοπεδώσει. Πάρε τον τζίτζικα και τον μέρμηγκα. Ο αρχαίος είπε να διασκεδάζεις αφού προνοήσεις. Δεν είπε προνόησε και μετά κάντα μας πλανήτες με τη μπουζουκοκλάψα για το πόσο κουράστηκες, πόσο μανίκι είναι η δουλειά, πόσο κέρατο έφαγες ενώ δούλευες κι όλα τα γράμματα που έγραψες πικραμένος στη μάνα σου, μετά τη δουλειά. Πάρε τον λαγό και τη χελώνα. Ο αρχαίος είπε πρόσεχε μην καβαλήσεις γιατί ακόμη κι αν είσαι στ’ αλήθεια ανώτερος ποτέ δεν είναι δεμένος ο γάιδαρός σου. Δεν είπε ποτέ καβάλα με τον πιο εξωφρενικά επιδεικτικό τρόπο και χάσεις-κερδίσεις εσύ κάνε τη χελώνα.

Η χαρά του χαλασμένου τηλεφώνου. Κι όλα δηλαδή τα μεγαλοπρεπή άρλεκιν της κατηγορίας άκου την καρδιά σου, ακολούθα το όνειρό σου, άσε τον κόσμο να λέει και άλλα κοελικά. Φαντάσου τώρα άμα στα ‘χουν πει και αρχαίοι. Ως γνήσιοι απόγονοί τους τα πήραμε κι αντί να τα κάνουμε ένα sync ή έστω να τα ξαναδιαβάσουμε με λίγη προσοχή, εμείς τα φοράμε σαν τους χιτώνες στας επετείους, ψηλώνουμε ογδόντα πόντους (λες κι άμα ήξερε ο αρχαίος σωβρακοφανέλες και παντελονάκια θα έδινε νομίζεις δεκάρα για τους χιτώνες) κι όποιον πάρει ο χάρος. Και μας παίρνει. Κυριολεκτικό αυτό.

Γιατί φίλε μου, εννοείται δεν πρέπει να με νοιάζει τί λένε οι άλλοι αλλά στο παραμύθι του ο Αίσωπος έβαλε έναν γάιδαρο και δύο ανθρώπους να περπατάνε. Ούτε δείρανε τον γάιδαρο, ούτε σκουντήσανε κάναν περαστικό, ούτε καν απαντήσανε. Το ολόκληρο δίδαγμα του αρχαίου λοιπόν, παίζει να μην είναι απλά κάνε ό,τι γουστάρεις γιατί έτσι κι αλλιώς θα τ’ ακούσεις αλλά κάνε ό,τι γουστάρεις μόνο στην απλούστατη περίπτωση που έχουμε και λέμε: άκου τα μεν αλλά από μακριά δε. Άκου τα αλλά θα ‘χεις δίκιο μόνο αν δεν ορμήξεις. Άκου τα αλλά πέρνα ανάμεσά τους σαν αίλουρος και κυρίως να φεύγεις, να πηγαίνεις στη δουλειά σου, να μη στέκεσαι σαν τη θείτσα στο παραμικρό κιχ για καυγά. Να ξηγιόμαστε, ο αρχαίος τα είπε αυτά, όχι εγώ.

Κι ακόμη μια συνθηκούλα: όλα αυτά που θέλεις να κάνεις και σε κράζουνε, κάντα υπό μία σημαντική προϋπόθεση: ότι δεν έχεις πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα. Πριν ανέβεις δηλαδή στον γάιδαρο και προτού προχωρήσεις αγνοώντας το σούσουρο, να είσαι σίγουρος ότι πρόκειται στ’ αλήθεια για γάιδαρο.

Κι ένα τελευταίο γενναίε απόγονε. Το σούσουρο δεν είναι υποχρεωτικό σε όλες τις αποφάσεις σου. Δεν θα σου πέσει δηλαδή η μούρη να κάνεις πού και που κάτι να τους ευχαριστεί όλους.

Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Philosophy | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Ο βασιλιάς της σκόνης

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 17, 2013


Όχι, το σύμπαν δε με ξαπόστειλε απλά από το σπίτι μου όπως νόμιζα μέχρι σήμερα αλλά με έχωσε σε μια χρονοκάψουλα και με τηλεμετέφερε στο πρόσφατο παρελθόν της Ελλάδας. Είναι σαν να έψαξε σε όοοολον τον πλανήτη και να βρήκε εκείνη ακριβώς τη χώρα που είναι ένα μόλις τσικ μετά το πρώτο άκουσμα της λέξης “κρίση”. Σου λέει, μη χαίρεται η γκιόσα ότι τη γλίτωσε έτσι απλά, στείλτην για ένα ριπλέι σε σλόου μόσιον να τα ξαναζήσει από την αρχή μπας και εμπεδώσει τι μπορεί να σου κάνει το σύμπαν άμα αποφασίσει να ασχοληθεί μαζί σου στ’ αλήθεια.

Κι έτσι, αυτά που ζω καθημερινά είναι ένα μόνιμο ντεζαβού των δικών μας μόνο στο πιο αποστασιοποιημένο αλλά πολύ πιο δραματικό, προφανώς από τον γιγάντιο φόβο των κοντινών παραδειγμάτων. Όχι, για μένα ακόμη δεν έχει ξεσπάσει Αληθινή Κρίση στην Κύπρο. Προφανώς για τους ντόπιους υπάρχουν τα σχετικά προβλήματα που αχνοφαίνονται και όλα εκείνα που προφασίζονται ή βαφτίζονται κρίση αλλά Αληθινή Κρίση, με τίποτα. Και ναι, οι άνεργοι αυξάνονται και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρεις δουλειά αλλά υπάρχουν καθημερινές αληθινές αγγελίες ακόμη, ενώ το χάλι των ανέργων σε κάθε οικογένεια είναι όχι απλά μακρινό αλλά τελείως ξένο προς το παρόν και ελπίζω έτσι να παραμείνει.

Στην τωρινή χρονική μου διάσταση, βρισκόμαστε σε εκείνην την αμήχανη φάση που ανεβαίνει ένα τσικ ο Φ.Π.Α., άλλο ένα η βενζίνη, τα μαγαζιά ξεσκαρτάρονται και αρχίζεις να βλέπεις πλέον αρκετά “ενοικιάζεται” στους δρόμους ή τουλάχιστον στα μικρομάγαζα, όσα δηλαδή από αυτά τα είχε ξεχάσει ο Χρόνος και το Κέρδος, να απολύονται τόσοι όσους μπορούν να σηκώσουν οι πρώτες δειλές δικαιολογίες της κρίσης ενώ να επαναπροσλαμβάνονται με μικρότερους μισθούς, τόσοι όσοι είναι ψιλοαναγκασμένοι να δεχτούν τις δικαιολογίες αυτές. Τα μαγαζιά είναι πίτα στις εκπτώσεις, εικονικές οι περισσότερες, καθώς αληθινές εκπτώσεις και μάλιστα εκποιήσεις όπως αυτές που ζήσαμε ούτε συζήτηση, οι ξένοι αρχίζουν να ψιλοβρωμάνε και να είναι τα κύρια εγκληματικά στοιχεία στις όλο και πιο συχνές κλοπές, ενώ οι τράπεζες έχουν αρχίσει ήδη να εφαρμόζουν στ’ αλήθεια τα πρώτα φρένα στα ξέφρενα, εντελώς ξέφρενα δάνεια και κάρτες. Και μπορεί να ήθελα να τα ξεχάσω όλα αυτά και ειδικά τα επιχειρήματα όλων αυτών των πεφτοσύννεφων που πραγματικά έχουν θυμώσει και μπορούν να σου επιχειρηματολογούν για ώρες πόσο πολύ το σύμπαν τους χρωστάει ένα νέο αυτοκίνητο ψωροπενήντα χιλιάδων στην ξεφτίλα αλλά λυπηθείτε με, είναι του ματς να ξαναζείς αυτό το ματς.

Τι λες, εδώ σου λένε είναι η κρίση. Ήρθε. Και έχουν δίκιο γιατί αν συγκρίνεις με τις χλίδες του πρόσφατου παρελθόντος ή διαβάσεις σήμερα τους τίτλους στις εφημερίδες και τα άρθρα, παίζει να νομίσεις ότι οι ουρές για τα συσίτια από τους άστεγους είναι ατελείωτες, -όχι, δεν έχουμε ακόμη άστεγους τουλάχιστον στη Λεμεσό - όπως και ότι αποκλειστήκαμε από το χιόνι όπως μου είπε έντρομη η μάνα μου στο τηλέφωνο βλέποντας κυπριακές ειδήσεις και πως οι δρόμοι μας έχουν “παραλύσει” από το έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα όπως έγραψε ένας για τη Λεμεσό, που προφανώς δεν έχει βγει ποτέ όξω απ΄το πρώτο ράουνταμπάουτ, που οκ, μετά έμαθα ότι είναι υποψήφιος βουλευτής, άρα το παίρνω πίσω, λογικές οι φανφάρες, πολιτικοί_και_μπάτσοι_γουρούνια_δολοφόνοι_και_παλιάτσοι.

Θέλω να πω, η ζωή εδώ ακόμη είναι ανθρώπινη και χαρείτε τη και μη σκάψετε μούρες σαν τις δικές μας πριν την ώρα σας, περιμένετε τουλάχιστον να δούμε αν στ’ αλήθεια θα έρθει η κρισένια κρίση. Αν έρθει, θα το καταλάβουμε όλοι μας και οκ, εκμεταλλευτείτε με, πλέον έχετε έναν Ταξιδευτή του Χρόνου, έναν Βασιλιά Της Σκόνης να σας διαβάζει τα σημάδια και να σας πει πότε να τρέξετε. Μόνο μην ξεχνάτε τις τακτικές μνείες στο Σύμπαν, μη σας χώσει σε καμιά χρονοκάψουλα και σας πετάξει σε κανένα προ κρίσης ηλιόλουστο νησί και να πρέπει μετά να την ξαναζήσετε ολόκληρη αλλά αυτή τη φορά με έξτρα βασανιστήρια. Δίπλα σε ξένη θαλασίτσα δατ ιζ. ΑχΒαχ.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Life, Politics | 1 Comment »

Η εικόνα της Ελλάδας όταν δεν την έχεις δει για δέκα μήνες

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 29, 2012


Το lifestyle ή ό,τι έχει μείνει από αυτό, προφανώς νιώθει και πάλι υποχρεωμένο να εκπαιδεύσει τη νέα γενιά στα νέα ήθη (sic). Όλα όσα διάβαζες πως όφειλες να κάνεις στον εαυτό σου και στο φίλο σου (sic), τώρα τα βλέπεις σε όλο το εύρος τους ον κάμερα για να τα εμπεδώσεις, από ανθρώπους που θυσιάζονται για να γίνουν οι εξομοιωτές της νέας σου πραγματικότητας. Δεν χρειάζεται πλέον να υποψιάζεσαι πράγματα για τα πρότυπά σου, τώρα στα δείχνουν μόνες τους. Κωλόφαρδες (no pun intended). :P

Έχουμε Εμφύλιο. Αλλά όταν ακούς για εμφύλιο περιμένεις δύο στρατόπεδα. Αυτούς με τα όπλα και τους άλλους με τα κονσερβοκούτια. Πλέον όμως, δεν έχουμε μόνο δύο. Η ιστορία μας δίδαξε καλά, οπότε φτιάξαμε καβάτζες μη τυχόν και γλιτώσει κανείς την πλακωμάρα. Τα έως τώρα ματσάκια: Οι φασίστες με Όλους ακόμη και με αυτούς που τους ψήφισαν, απλά σε μελλοντικά επεισόδια. Το παπαδαριό με Όλους, ακόμη και με τους πιστούς αρκεί να τους κοστίζεις λεφτά ή να σου αρέσει το θέατρο. Οι απλοί νοικοκυραίοι με Όλους για όσο δε θα έχουν λεφτά. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι στην πρώτη γραμμή, ψηφαλάκια και τηλεθέαση γαρ, τα γνωστά.

Οι φασίστες υπάρχουν. Παλιά, ζήτημα να έβλεπες έναν τέτοιο σε κάνα φόρουμ που ακόμη και με ψευδώνυμο, κρυβόταν να το πολυλέει. Τόσο iq χαρτοπετσέτας ήταν σχεδόν προστατευόμενο είδος, διότι μιλάμε για εγγυημένη διασκέδαση να του κάνεις μια ερωτησούλα και να σου κρασάρει τόσο θεαματικά. Πολλή πλάκα. Τώρα δεν έχει. Τώρα είναι παντού και αντί να κρασάρουν, έχεις αγέλες που σου κάνουν ντου. Τώρα δεν ρωτάς, τώρα μόνο απαντάς. Οok.

Όταν εσείς βλέπετε διαφημίσεις στην ερτ, εμείς βλέπουμε βιντεάκια από νησάκια και πόσο γαμάτη είναι η χώρα ΜΑΣ για να κάνουμε τουρισμό. Φαντάσου πικάρισμα, κοντά ένα χρόνο να μην έχεις δει τους φίλους σου, τα εισιτήρια να είναι στο ΘΕΟ και να σου λένε καθημερινά, σε πόσο γαμάτο μέρος γεννήθηκες και πόσο γαμάτα θα είναι όταν δεις τους φίλους σου και πάρε και μερικές θαλασίτσες και νησάκια και μαγευτικούς προορισμούς (sic) που ΔΕΝ παίζει να δεις σύντομα. Άκαρδοι.

Ελλείψει χρημάτων για νέα σήριαλ, τα κανάλια σου βάζουν ρίαλ πλακωμάρες καθημερινά, σε επεισόδια (pun intended). Το κόνσεπτ πάει ως εξής: καλείς έναν φασίστα, πλακώνει πέντε - έξι, καλείς μετά ένα-ένα τα θύματα να μιλήσουν, πριν ξεχαστεί κάνεις φασιστική φάρσα σε ένα από αυτά, αμέσως το βάζεις να μιλήσει σε σοκ, μετά καλείς τη διανόηση να σου πει πόσο ξεπέσανε τα ήθη και η πολιτική και αυτό το πράγμα δεν τελειώνει ποτέ όπως η Τόλμη και η Γοητεία, που μελώνεις κάθε φορά που ο Ρίτζ πουλάει αγάπες στη Μπρουκ και αναρρωτιέσαι αν τον δεχτεί πίσω, σαν να μην είδες ποτέ το πεντηκοστό ενδιάμεσο διαλειματάκι που παίρνονταν αμφότεροι δίχως αύριο με όλο τους το σόι.

Υπάρχει μια ειδική συνομοταξία συνειδητοποιημένων πολιτών, που ενώ όλοι οι άλλοι έχουνε Εμφύλιο, Φασισμό, Χοντρές Αφραγκίες, Ξεπεσμό και Ξενιτεμό, αυτοί έχουν πάρτυ. Είναι ουσιαστικά η μικρή ομάδα ηρώων που καταφέρνει επάξια με επίμονο στομουνισμό, να κρατήσει την εικόνα της Παρτελλάδος σε ικανοποιητικά επίπεδα με το Χθες, ίσα να αποτρέψει όλους εμάς τους παραπληροφορημένους απ΄το να πάρουμε το τουφέκι μας και το πρώτο αεροπλάνο για να θυσιαστούμε για την πατρίδα. Άξιοι.

Κινέζικη κατάρα updated:
May you live in Interesting times and relocate exactly at the climax of History. Skata.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Philosophy, Politics | Leave a Comment »

Τύχες πεταμένες

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 30, 2012


Σε μια παρουσίαση βιβλίου μου, έτυχε και πέρναγε έξω από το βιβλιοπωλείο ένας υπουργός. Ο βιβλιοπώλης τον είδε, έτρεξε να τον χαιρετήσει και προφανώς επειδή εκείνος τον ρώτησε προς τι το νταβαντούρι, του είπε για μένα και του χάρισε ένα αντίτυπο. Λίγη ώρα αφού το βιβλίο βρέθηκε στα χέρια του, μου μήνυσε μέσω του βιβλιοπώλη να περιμένω τηλέφωνό του την επόμενη.

Σκεφτόμουν διάφορα αλλά λέω οκ μην είσαι στρίτζω, κάτσε να δούμε τί θέλει πρώτα. Έτσι κι έγινε. Την άλλη μέρα ντριν το κινητό και να ’σου μια γλυκύτατη φωνούλα να με ενημερώνει ότι με καλεί από το γραφείο του υπουργού τάδε και πως ο ίδιος ο κύριος υπουργός θέλει να μου μιλήσει. Άντε λέω, να το ζήσουμε κι αυτό. Περιμένω κάνα δίλεπτο ακούγοντας κάτι μπουζουκοπόπ και να ‘σου ο υπουργούλης. “Καλημέρα Κωνσταντίνα” μου λέει. “Είμαι ο τάδε. Ο υπουργός τάδε”. Προφανώς θεώρησε ότι έπρεπε να το ακούσω και απ΄τα χείλια του για να ψαρώσω ικανοποιητικά ή για να γουστάρει αυτός, θα σε γελάσω. “Άκου”, μου λέει, “διάβασα λίγο απ΄το βιβλίο σου χθες στο αυτοκίνητο και έχεις πολύ καλό ταλέντο”. “Ευχαριστώ” του λέω, δοξάζοντας από μέσα μου τον θεό που δε μου ‘δωσε κακό ταλέντο και προσπαθώντας να μη γελάσω. “Ξέρεις, είμαι κι εγώ συγγραφέας” συνέχισε, “το τελευταίο μου βιβλίο ειδικά, είναι πολύ καλό, λίγο βαρύ φοβάμαι για σένα και μάλλον θα σε δυσκολέψει αλλά τέλος πάντων, έχουμε πολλά κοινά εμείς οι δύο". Ωχ, σκέφτομαι ενώ παράλληλα σημειώνω να βρίσω τον Τάσο που το ξεφτίλισε με το φώτοσοπ στη φωτογραφία του βιβλίου μου.

“Να σου πω” συνεχίζει απτόητος, “δεν έρχεσαι τη Δευτέρα το πρωί για έναν καφέ από το γραφείο μου;” και επιμένει “έχουμε πολλά κοινά οι δυο μας”. Ώπα λέω, αυτός περιμένει απάντηση άρα θα σκάσει να μιλάει για λίγο, άρα να η ευκαιρία σου επιτέλους να του το κόψεις. Ξεκινάω φουριόζα λοιπόν να του πω ότι δεν προλαβαίνω, ότι μένω στου διαόλου την κάλτσα, ότι είναι μανίκι να τρέχω κέντρο, ότι δουλεύω Γέρακα... ε ρε γλέντια! Τί ήταν να πω “Γέρακα”, με κόβει πάλι λες και τον τσίμπησε μύγα κι άρχισε να φωνάζει ενθουσιασμένος: “Γέρακα; Δουλεύεις Γέρακα; Άντε ρε Κωνσταντινάκι, κοίτα σύμπτωση, βρες μου κάναν μουτζαχεντίν εκεί να κάνουμε δουλειά! Κανέναν δεν έχω στον Γέρακα!”. Ξέρω, κινέζικα. Δεν τόλμησα καν να ρωτήσω. Μου είπαν μετά ότι εκτός από αδελφή συγγραφική ψυχή, έψαχνε και κάποιον να δουλεύει γι’ αυτόν, κάτι σαν κομματόσκυλο να του μαζεύει ψήφους, γκόμενες, θα σε γελάσω, είμαι παντελώς άσχετη με αυτά που κάνουν οι υπουργοί για να ψηφίζονται και να πηδάνε.

Σύντομα, ο υπουργάκος αφού είδε ότι ούτε μουτζαχεντίν θα του βρω, ούτε την μουτζαχεντίν θα του κάνω, είπε να κλείσει το τηλέφωνο με τον δικό του τρόπο, τον υπουργικό: “λοιπόν, χάρηκα πολύ που σε άκουσα και δεν ακούω κουβέντα. Τη Δευτέρα το πρωί σε περιμένω στο γραφείο μου. Μέχρι τις 11.00 ακυρώνω τα πάντα. Να είσαι εκεί”. Και μου το ‘κλεισε στη μούρη. Κι ενώ περιμένω γέλια και κάζο και κυρίως μετάφραση αυτών που μου είπε, τρώω για μέρες την επόμενη μεγάλη σουρεάλα από τις απορημένες νεανίδες του κύκλου μου: “καλά είσαι τρελή; ΔΕΝ θα πας;”

Πουτάνα κρίση, τί σε βάζει και ξανασκέφτεσαι!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Memories, Politics | 2 Σχόλια »

Το Πατριωτάκι

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 27, 2012


Να είναι 2009, να δουλεύεις στα ίντερνετς, να βρίσκεσαι στη γραφειάρα σου με με καμιά δεκαριά συναδέλφους, σε ένα πανέμορφο γυάλινο κτήριο με λίμνες και καταράκτες, κι εκεί που κωλοβαράτε στα σοσιαλμίντια έχοντας ανακαλύψει την νέα τρεντιά να πετάς πρόβατα ο ένας στον άλλον, να σκάει ακριβώς πάνω απ΄το κεφάλι σου ένα μεσόκοπο τυπάκι, ύψους μετά βίας 1.50, ντυμένος φύλακας με πλήρη αρματωσιά, να μην είναι γκογκομπόι-κακή-έκπληξη για τα γενέθλιά σου και να κοιτάει στραβομουτσουνιασμένος την οθόνη σου κουνώντας το κεφάλι. Και να κάνει γκριμάτσες και να φεύγει και να σταματάει πάνω από κάθε συνάδελφο, να σκύβει το ίδιο νταηλίδικα πάνω απ΄το κεφάλι του και να συνεχίζει την περιπολία.

Το γκλομπ μονίμως στα χέρια, που το έπαιζε ρυθμικά πίσω από την πλάτη και εκείνος, βηματάκι, σκύψιμο πάνω από οθόνη, παίξιμο γκλομπ, γκριμάτσα, βηματάκι. Και το αυτό. Επί δέκα. Και μετά έφευγε. Την πρώτη φορά απορήσαμε. Από τη δεύτερη και μετά, μέχρι να συνέλθουμε από τον επιδαπέδιο χταποδογέλωτα, αυτός είχε προλάβει να κάνει τον γύρο του ορόφου και δώστου πάλι έστριβε στη γωνία. Ίσα που προλάβαινες να πάρεις μια ανάσα και να την κρατήσεις μέχρι να ξαναφύγει. Λογικά, την τρίτη φορά με το που έστριψε φεύγοντας, πρέπει να του πήραμε τ’ αφτιά από τις τσιρίδες οπότε επέστρεψε στο αρχηγείο του, το κλασικό κουβούκλιο φύλακα στην είσοδο του κτηρίου, που ήταν άλλωστε και το σημείο που θα έπρεπε να περιορίζει την αστυφυλακοσύνη του.

Την άλλη μέρα έγινε πιο διαχυτικός. Πάλιουρας κι έτσι. Έσκυβε στην οθόνη σου κι αν είχες μεγάλα βυζιά, αντί για γκριμάτσα, σου ‘σκαγε κάνα χαμογελάκι. Και καλά “νταξ’ ομορφούλα, εσύ δεν κινδυνεύεις” μετάφραση βυζάκια, βυζάκια, βυζάκια. Ή αν η οθόνη ανήκε σε κάποιον με τραγιάσκα, καζάκα, γυαλιά ή οτιδήποτε είχε συνδέσει ο εγκέφαλός του με φύτουκλα ήτοι επαγγελματία χάκερ, έσκυβε συνωμοτικά και έλεγε κάνα προφανώς συνθηματικό “ίντερνετ κάνεις, ε;” ή “γράφεις σάιτς;” Δεν έβγαζες νόημα αλλά και δεν ρίσκαρες να ρωτήσεις ή δεν σε έπαιρνε, γιατί συνήθως ήσουν απασχολημένη να κρύψεις τη μούρη σου, να βουλώσεις στόμα, να ζουμπήξεις νύχια στο γραφείο, να αποφύγεις διασταύρωση ματιού με συνάδελφο, οτιδήποτε τέλος πάντων για να αντέξεις, ενώ οι αδύναμοι έτρεχαν κάθε φορά τουαλέτα με το πιο δεν τρέχει τίποτα βλέμα, που φυσικά στο δαιμόνιο μυαλό του, μεταφραζόταν άνετα σε “όποτε σε βλέπω χέζομαι απ΄το φόβο μου”, γιατί πόσες φορές θα πας τουαλέτα διάολε;

Την τρίτη μέρα του στο γραφείο πλησίασε τον “χάκερ” μας. Ήταν ο μόνος που συνδύαζε όλα τα χαρακτηριστικά του άβγαλτου, συν πουκαμισάκι καρό, συν καζάκα, συν τραγιάσκα. Μαλακομαγνήτης σκέτος. “Δε μου λες” του λέει. “Ίντερνετ” κάνετε εδώ;”. “Ναι”, του λέει ο χάκερ. “Και δε μου λες“ του λέει το λαγωνικό. “Κάνετε και σάιτς, έτσι”; “Ναι, αμέ”, του λέει ο χάκερ. “Και δε μου λες”, του ξαναλέει το λαγωνικό. “Κάνετε και μπλογκς”; “Φυσικά”, του λέει ο χάκερ. Και για να μην να το πάει όλη μέρα μέσω Λαμίας, του προτείνει ο χάκερ “ρε παιδάκι μου, άμα χρειάζεσαι κάτι, δεν τρέχει, ζήτα το και σε βοηθάμε, δεν είναι πρόβλημα”. “Ξέρεις” λέει το λαγωνικό. “Θέλω μια βοήθεια αλλά είναι λίγο... διαφορετικό το μπλογκ μου”. “Τί εννοείς;” του λέει ο χάκερ. “Ε, να. είναι πατριωτικό. Δεν αρέσουν σε πολλούς αυτά που γράφω και δεν θέλω να μαθευτεί”. “Μην ανησυχείς” του λέει ο χάκερ, τρίβοντας δύο καταχθόνια εγκεφαλικά χεράκια. “Να, είναι λίγο ακραίο. Όχι ακραίο δηλαδή, αλλά έτσι μου το λένε. Είμαστε Έλληνες ρε φίλε και κάποιος πρέπει να τα γράψει αυτά που έχουμε κατορθώσει μπας και σηκώσουμε κεφάλι με αυτούς τους ξένους, που έρχονται και μας παίρνουν τις δουλειές και εμείς που χτίσαμε Παρθενώνες και τους μάθαμε τί σημαίνει φιλοσοφία και μαθηματικά... “Ναι μωρέ” του λέει ο χάκερ, “μη σε νοιάζει καθόλου, πες τι θες και στο φτιάχνουμε”. “Ευχαριστώ πολύ φιλαράκι” του λέει έκπληκτο το λαγωνικό. “Γιάννη με λένε. Εσένα;” “Ρεντόν” λέει ο χάκερ. “Ναι, ε; Ε... Ρε... Ρεντόν; Από πού είσαι;” λέει το λαγωνικό. “Αλβανία” του λέει ο χάκερ. “Εεεε... τότε άστο, μάλλον δε θα σου αρέσει το μπλογκ μου”.
Δεν το ξανάδαμε το πατριωτάκι.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Memories | Leave a Comment »

Φλασκούθκια

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 31, 2012


τέντες
Αν είσαι τεντάς και ψάχνεις να μεταναστεύσεις αλλά δεν ξέρεις πού και πεις α, ωραία Κύπρος, εδώ είμαστε, μπόλικος ήλιος, βεραντούλες και κηπάρες, την έκατσες. Παρόλο που ο τόπος είναι πίτα στα μπαλκόνια, τις αυλάρες και τον κόσμο που άμα δει να σκάει το παράθυρό σου, σηκώνεται όρθιος και σε καλησπερίζει με ΟυουΟυουΟυυ σε ό,τι γλώσσα μπορείς να φανταστείς, τέντα γιοκ. Με έχει κολλήσει άπειρα αυτό το πράγμα, δεν το καταλαβαίνω με τίποτα, το ίδιο και η σπιτονοικοκυρά μου όταν της είπα μπας και βάλουμε μία. Πού θα πάει, μόλις βρω αρκετό χρόνο, θα στίψω το κεφάλι μου μπας και σκεφτώ επιχειρήματα.

οδήγηση
Το να οδηγήσεις με τη μία, ανάποδο τιμόνι σε ανάποδους δρόμους, δεν το έχω κάνει αλλά πρέπει να είναι μανίκι. Το ξεράδι του αδελφού μου είχε κυριολεκτικά ρημάξει να το βαράει στην πόρτα, ψάχνοντας ταχύτητες. Όμως, και δώσε βάση, με το σωστό τιμόνι και τις σωστές πινακίδες πας παντού. Και μη φοβού, ακόμη και να την κάνεις τη μαλακία σου, δεν είναι όπως η Νίκαια που θα φας τρεις μούτζες και θα πάρεις ένα κοπάδι περαστικούς στο λαιμό σου. Εδώ, μόνη σου θα την κάνεις, μόνη σου θα τη δεις. Ή όχι. Ποτέ δεν θα μάθεις.

λάλησα
Εκτός από τεντάς, άμα είσαι κειμενογράφος και δη για social media, επίσης την έκατσες. Γιατί πόσο κοινωνική να γίνει η σελίδα σου, όταν οι fans σε βομβαρδίζουν με ερωτήσεις σε διάλεκτο και greeklish? Και πόσο να πρήζεις τον διπλανό σου; Βάζεις την εικαστικάρα, ετοιμάζεις τρεις ώρες το λεκτικό και σου σκάει comment κάτι σαν: “enn svmlass?;oo ahah e na erkoumee kaloo! ; ))” ή τα μονολεκτικά που είναι σκότωμα: “skeftouu!;o” & “koureftou”. Πόσα like και πόσα χαμογελάκια να βάλεις στον κόσμο δηλαδή, για να κρύψεις ότι πάλι δεν κατάλαβες αλλά δεν είσαι και ντιπ χαζοχαρούμενη; Κι απ΄την άλλη, κάθε μέρα το λεξικό μου εμπλουτίζεται με ένα κάρο λέξεις που την επόμενη τις ξεχνάω. Μπαίνεις σε μίτινγκ, τα λένε, και μετά έχεις ιδιαίτερα. Χώρια που άμα σε πάρουν χαμπάρι - μόνιμο χαμόγελο αγελαδίσιας ευγένειας, γουρλωτά μάτια -σου κάνουν συνέχεια πλάκα χρησιμοποιώντας τις πιο εξεζητημένες λέξεις, που τις λένε και γρήγορα. Κλαψ. Όχι καλαμαράκο, λάθος τα νόμιζες, οι Κύπριοι σε καταλαβαίνουν μία χαρούλα, άμα λάχει μπορούν και να καλαμαρίσουν και στα πειραιώτικα και στα αιγαλεώτικα και στα ψυχικιώτικα. Εσύ όμως, την έκατσες. Το κυπρίζειν εστί μανίκιν.

παράλληλο σύμπαν
Πρέπει να είσαι φαν του Fringe για να καταλάβεις επακριβώς πώς αισθάνομαι στην Κύπρο. Χοντρικά, στο σήριαλ αυτό, βρήκανε τον τρόπο οι επιστήμονες να περάσουνε σε ένα παράλληλο σύμπαν. Εκτός λοιπόν από το πλήθος κουλών που είδαν εκεί (τους εγκλωβισμένους μέσα στο κεχρί τους σκέφτηκα πρώτη στην βιβλιάρα μου και να μου κάνετε τη χάρη) και εκτός που ήρθαν φάτσα μπάτσα με τους παράλληλους εαυτούς τους, ένα σημαντικό χαρακτηριστικό, ήταν οι ονομασίες οργανισμών και δημόσιων υπηρεσιών που άλλαζαν. Σε κολλάει άπειρα αυτό το πράγμα άμα το ζήσεις. Όλα όσα ξέρεις, όπως περίπου τα ξέρεις, με άλλη ονομασία ή ένα τσικ διαφορετικά. Από την πρώτη μέρα που ήρθα εδώ, ήταν σαν να πέρασα στο παράλληλο σύμπαν μας. Εδώ δε λες οαεδ, λες υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας. Δε λες δεη, λες αρχή ηλεκτρισμού. Δε λες ευδάπ, λες υδατοπρομήθεια. Δεν λες σάμαλι, λες καλό πράμα. Σοβαρά. :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Life, Silly | 14 Σχόλια »

μαρς ατακ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 21, 2012


Μέχρι χθες, όποτε έλεγα στους δικούς μου ότι σκεφτόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα, δεν σηκώνανε κουβέντα. Όχι πως θα τους ρωτούσα δηλαδή, αλλά πραγματικά έβγαιναν από τα ρούχα τους που δε λέγαμε να βάλουμε στα κεφάλια μας ότι δεν υπάρχει ζωή της προκοπής έξω από δω, πόσο πολύ βάρβαρο είναι “να σε τρώει το σαράκι του τόπου σου”, πώς θα ζήσουμε μακριά από τους δικούς μας, τί τραβήξανε στη Γερμανία και άλλα. Όλα αυτά, μέχρι πριν λίγους μήνες. Λίγο μετά, η απόφασή μας είχε παρθεί, όχι ότι είχαμε και ιδιαίτερο χρόνο να κάτσουμε να σκεφτούμε τί πάμε να κάνουμε, όπως και να ‘χε όμως, έπρεπε να το ανακοινώσουμε. Με το εισιτήριο στο χέρι, λίγο πριν φύγει πρώτος ο Τάσος για τα “ξένα”, πήγαμε να τους το πούμε.

Χαμός! Το τί γλέντια και χαρές, δε λέγεται. Έπεσα από τα σύννεφα. Λέω, κάτσε μη δε καταλάβανε καλά. Άρχισα τα μαμά, μπαμπά, ε... μισό λεπτό, δεν πάμε στη Σαλαμίνα, στην Κύπρο πάμε. Εκεί, κάτω από την Τουρκία, εκεί που μιλάνε τραγουδιστά, που τρώνε χαλούμι αντί για φέτα και που θα μας βλέπετε το πολύ δυο φορές το χρόνο; Και δώστου γέλια και χαρές αυτοί! Και λέω, τί έγινε, δε θα τους λείψω, ούτε ένα τόσο δακρυάκι για το παιδάκι τους που θα κάνουνε μαύρα μάτια να το ξαναδούν; Για το εγγονάκι τους; Βέβαια στην πορεία τα κλάματα ήρθαν και δεν έχουν φύγει ακόμη, αλλά ακριβώς εκείνη η στιγμή ήταν που άρχισαν τα μέσα μου να χωνεύουν λίγο καλύτερα την κατάσταση. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σύσκατα απ΄όσο τα νόμιζα. Αν οι γονείς μου, η Αισιοδοξία με την Ελπίδα, οι μόνοι πεντακάθαροι απόγονοι των λουλουδόπαιδων που ξέρω, δεν περίμεναν κανένα απολύτως μέλλον στην Ελλάδα, τότε η απόφαση να τα μαζέψω και να φύγω, ήταν λιγότερο εξωπραγματική απ΄όσο νόμιζα ως τότε.

Οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωποι γύρω μας δεν ήταν τόσο άνετοι. Οι ενστάσεις έπεφταν βροχή. Κάποιες φορές προβληματιζόμασταν και κάποιες άλλες προσπαθούσαμε με τη λογική να τις αντικρούσουμε. Έπρεπε να απαντήσω από τα πιο απλά πράγματα όπως εάν θα βρίσκουμε φέτα και νεσκαφέ, μέχρι τα πιο δύσκολα όπως τί θα κάνω εάν δεν μ’ αρέσει η Κύπρος, πως θα αντέξω με τόσο ήλιο και ζέστη, πώς θα συνεννοούμαι αν όλοι μιλάνε κυπριακά. Έρχομαι τώρα και σκέφτομαι ότι όλες αυτές οι ενστάσεις δεν ήταν άκυρες, απλά δεν ήταν του αναγκασμένου να φύγει. Ήταν του ανθρώπου που μόλις του ανακοίνωσαν ότι υπάρχουν εξωγήινοι στο παραδιπλανό σύμπαν και προσπαθεί να το χωρέσει στο κεφάλι του. Θα είναι φιλικοί; Μήπως τρώνε γατάκια; Κι αν κλείσει η σκουληκότρυπα; Και τα φωτόσπαθα; Πού τα πας τα φωτόσπαθα; Δεν είναι τυχαίο, για να έχει γίνει τέτοιος ντόρος, σίγουρα οι εξωγήινοι έχουνε φωτόσπαθα!

Ε, και είπα αφού έχω λίγο χρόνο ξεκούρασης ανάμεσα στις ολοήμερες μάχες με τα φωτόσπαθα, να σετ θινγκς στρέιτ (όπως επιβάλλει η παράδοση για εκείνους που περνάνε την άλλη όχθη αλλά ποτέ δεν κάνουν τον κόπο τα ρεμάλια να ειδοποιήσουν όσους έμειναν πίσω) ότι υπάρχει όντως Ζωή πέρα από τον Καναπέ και κυρίως για τις προθέσεις της:

Δαναοί μη φοβού! ΔΕΥ ΚΑΜ ΙΝ ΠΙΣ.

Γιορζ τρούλι,
η καλαμαρού!*

*σοβαρά, έτσι με φωνάζουν εδώ. :D


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Cyprus, Limassol, Άτιμη Κοινωνία, Uncategorized | 21 Σχόλια »

Όχι ρε, δικιά μου είναι η κρίση

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 19, 2011


Το άκρο άωτο της γκαντεμιάς άμα ζεις μια οικονομική κρίση είναι ανήκεις σε εκείνους που ζούσαν σε οικονομική κρίση και πριν την επίσημη οικονομική κρίση. Να θες δηλαδή να μιζεριάσεις και να τα χώνεις μέρα νύχτα αλλά να μη μπορείς πια γιατί αυτά που τραβάς έγιναν μέινστριμ. Κοινώς στα τέτοια τους εσύ και τα προβληματάκια σου και τα συμπεράσματά σου και η απόγνωσή σου μπροστά στη δικιά τους. Αδίκια. Είναι σαν τη γιορτή σου άμα σε λένε Κωνσταντίνα και γιορτάζεις μαζί με τη μισή Ελλάδα. Τί να φτουρίσουν οι ευχές τους και ποιόν να πρωτοκεράσεις.

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι τόσα χρόνια, έχεις γίνει εξπέρ στη μιζέρια και σου ‘ρχονται τώρα οι ψάρακες να σε συμβουλέψουν που ως κλασικοί έλληνες πρόλαβαν και το φιλοσόφησαν κιόλας το πράγμα και σου πασάρουν τη λύση. Να ακούς να σου λένε ότι εντάξει, μέσα στο πρόγραμμα είναι όλα, κάνε λίγα χρόνια υπομονή και μετά σίγουρα θα στρώσει, πού θα πάει, το βαρέλι δεν έχει άλλο πάτο, σε ποιόν, σε εσένα που το δικό σου βαρέλι έχει γίνει σα μετροπόντικας, και να είσαι μονίμως με τον εμετό στο στόμα γιατί αυτή η λέξη, αυτή η υπομονή, σου ‘χει βιδωθεί μέσα σου δεκαετίες τώρα, έχει απλώσει και έχει γίνει σα σαρανταποδαρούσα, έχει φτάσει μέχρι τις φτέρνες κι όπου να ‘ναι θα σου βγει απ΄τα νύχια.

Και ψιτ, δεν έχεις άλλα νιάτα, μην κοροϊδευόμαστε. Όπου να ‘ναι σου ΄ρχεται η κρίση της μέσης ηλικίας που οκ, εσένα δε σε πιάνουν τέτοιες μαλακίες αλλά αντικειμενικά αν το σκεφτείς, λέγεται κρίση της μέσης ηλικίας για κάποιο λόγο, σημαίνει ότι ήρθε η μέση ηλικία και κρίση ξεκρίση, σταμάτα να κάνεις την κινέζα ή τέλος πάντων ρίξε μια ματιά στον καθρέφτη και μην κρύβεσαι πίσω από σταράκια και άλλα νεανικά. Για πέρλες και μιζανπλί είσαι. Κι άμα δεν πάθεις τελικά κρίση μέσης ηλικίας, μη φας, να σου θυμίσω ότι έχεις ήδη μια καρακρισάρα που περνάς από πάντα, την οικονομική, που αυτή τις νικάει όλες και την έχεις μόνιμα. Παρεπιμπτόντως αυτός ο μαλάκας που είπε ότι τα λεφτά δε φέρνουν ευτυχία προφανώς είχε τα στοιχειώδη λεφτά για να μπορεί να σκεφτεί πέρα από αυτά. Γιατί άμα δεν έχεις τα στοιχειώδη λεφτά δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτε άλλο, είναι σαν τη διάρροια αυτό το πράγμα. Άμα σε πιάσει κόψιμο δε πα να γκρεμίζεται το σύμπαν, εσύ χέστρα θα ψάχνεις να βρεις.

Για να μην μακρυγορώ, εμείς οι πάλιουρες που λες έχουμε και φιλοσοφία και λύσεις για την κρίση. Δεν πρόκειται βέβαια να σε γλιτώσουν από τα δεινά αλλά σίγουρα θα τη δεις αλλιώς. Το μυστικό λοιπόν είναι σε γενικές γραμμές να αδράξεις τη μέρα. Και δεν εννοώ όπως κάνουν τα χαζοχαρούμενα του τύπου να γελάς πιο πολύ, να πιάνεις ανυποψίαστους στο γραφείο και να τους λες πόσο τους αγαπάς και να κάνεις σα να είναι η τελευταία σου μέρα. Εννοώ να ψιλουποψιάζεσαι ότι όντως φτάνει η τελευταία σου μέρα και να κάνεις τίποτε πρακτικό. Καμιά διαθήκη, κάνα γκόλντεν ντιλ για νεκροφόρες και τέτοια. Πράγματα προσγειωμένα. Βούτα τη μέρα σου και βγάλτης τον αδόξαστο όσο έχεις τηλέφωνο, νερό, ρεύμα, χώρια που θα απασχολείσαι με κάτι εντωμεταξί.. Πλύνε κάνα ρούχο, βάλε καμιά κατσαρόλα και για αύριο, γενικά δηλαδή να πάρεις επιτέλους απόφαση ότι αύριο μπορεί να είναι μια καινούργια μέρα αλλά σε καμία περίπτωση δε θα είναι καλύτερη. Να ζεις προς τα πίσω. Και να δεις πόσα καλά θα τα περνάς. Χθες.

ουφ τα ‘πα!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Philosophy, Uncategorized | Leave a Comment »

Φέρτε τον Antanas Mockus στη Βουλή

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 15, 2011



Η πρώτη δημοσίευση του άρθρου και τα σχόλια, εδώ.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια πολύ άσχημη πόλη. Βία, εγκλήματα, κυκλοφοριακό, ατυχήματα, ναρκωτικά, βρωμιά και γκρίζοι δυστυχισμένοι πολίτες. Και δεν ήταν καμιά μικρή πόλη, είχε έξι μύρια κατοίκους που είχαν παραδοθεί εντελώς στην μαυρίλα. Ένα πρωί, ο διευθυντής του Πανεπιστημίου της πόλης που ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, εκεί που πήγαινε στη δουλειά του και βλέποντας την κατάντια της πόλης του, πήρε μια πολύ κουφή απόφαση. Δήλωσε την παραίτησή του στο Πανεπιστήμιο, λέγοντας πως ήθελε να διευρύνει την διδασκαλία του και στα έξι εκατομμύρια κατοίκους. Στους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο, ο καθηγητής αυτός ήταν γνωστός για τους περίεργους τρόπους διδασκαλίας του. Για παράδειγμα, μια φορά που επικρατούσε χάβρα στο μάθημα, κατάφερε να επαναφέρει την τάξη κατεβάζοντας τα βρακιά του. Γενικά δηλαδή, εφεύρισκε αστείους και εντελώς ανορθόδοξους τρόπους για να πετυχαίνει το σκοπό του και περιέργως, πάντα τα κατάφερνε.

Για την προεκλογική καμπάνια του λοιπόν, φόρεσε μια στολή σούπερμαν, αυτοχρίστηκε «υπερπολίτης» και αμολύθηκε στους δρόμους βάζοντας ταυτόχρονα υποψηφιότητα για δήμαρχος. Έφερε πολύ γέλιο στον κόσμο αλλά επειδή όπως έλεγαν, είχε αρκετά ειλικρινή φάτσα, τον ψήφισαν. Ο καινούργιος δήμαρχος όμως δεν είχε καμία σχέση με τους προηγούμενους. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσλάβει 20 μίμους και να τους σκορπίσει στους δρόμους της πόλης. Η δουλειά τους ήταν να χλευάζουν όσους παραβίαζαν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σιγά, θα μου πείτε. Οι πολίτες όμως (που εννοείται στα τέτοια τους οι κανόνες οδικής συμπεριφοράς), άρχισαν να συμμορφώνονται γιατί αποδείχτηκε πως τους πείραζε πολύ περισσότερο η δημόσια κοροιδία, παρά τα πρόστιμα. Αμέσως μετά, βγήκε σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και έκανε ντους κατατσίτσιδος live, κλείνοντας την παροχή νερού ενώ σαπουνιζόταν, για να δείξει στους πολίτες πώς μπορούν να εξοικονομούν νερό. Και βουαλά! Η κατανάλωση νερού αμέσως έπεσε.

Όρισε Ημέρα Γυναίκας όπου οι άντρες θα φρόντιζαν τα παιδιά και οι γυναίκες θα έβγαιναν βόλτα στην πόλη. Αυτό, ήταν ανήκουστο γιατί η συγκεκριμένη πόλη ήταν πολύ επικίνδυνο μέρος τα βράδια, ενώ οι γυναίκες δεν έβγαιναν βόλτες σχεδόν ποτέ ως τότε. 700.000 γυναίκες γέμισαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας ενώ ακόμη και o αρχηγός της αστυνομίας ήταν γυναίκα εκείνο το βράδι. Το καλύτερο; Μοίρασε στους πολίτες ταμπέλες με thumbs up και thumbs down για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν δημόσια τις πράξεις των συμπολιτών τους. Πράγμα φυσικά που δεν έχασαν την ευκαιρία να το ξεφτιλίσουν δεόντως αλλά όλως περιέργως, ειρηνικά. Το ομαδικό κράξιμο ήταν ό,τι έπρεπε τελικά.

Γενικώς σκαρφιζόταν αστείες ή περίεργες καμπάνιες για κάθε τί που ήθελε να πετύχει, όπως όταν ζήτησε να του τηλεφωνήσει (στο προσωπικό του γραφείο μάλιστα) όποιος πολίτης συναντούσε έστω κι έναν υποδειγματικό ταξιτζή. Σύντομα, 150 τηλεφωνήματα συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί ομάδα ταξιτζίδων που ο δήμαρχος ονόμασε Ιππότες της Ζέβρας (αχαχχχ) και είχαν την προσωπική του υποστήριξη. Ίδρυσε επίσης ταμείο εθελοντικών φόρων για όσους ήθελαν να δώσουν παραπάνω χρήματα (!) στο δημοτικό ταμείο. Φυσικά και μάζεψε χρήματα. Τέλος, προσπαθώντας να δείξει πόσο σημαντική είναι η ανθρώπινη ζωή, ζωγράφισε αστέρια σε κάθε σημείο θανάτου από τροχαίο στην πόλη, πράγμα εξαιρετικά έξυπνο γιατί το αποτέλεσμα ήταν πανέμορφο αλλά και ιδιαίτερα σοκαριστικό.

Όχι, δεν είναι παραμύθι. Πρόκειται για τον Κολομβιανό Antanas Mockus, τον δήμαρχο της Μποκοτά το 1993. Μετά το πέρας της θητείας του, ο παράξενος αυτός δήμαρχος, ξεκίνησε διαλέξεις αναλύοντας τα συμπεράσματά του από το κοινωνικό του πείραμα. Ένα από τα συμπεράσματά του είναι πως η γνώση δίνει δύναμη αρκεί να καταφέρεις να τη μεταδώσεις μέσω της τέχνης, του χιούμορ και της δημιουργικότητας. Μόνο έτσι οι άνθρωποι αποδέχονται τις αλλαγές.

Όλο το άρθρο και τα αποτελέσματα των πρακτικών του σε νούμερα, εδώ: (κλικ)


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

Αγανακτισμένοι. Έτσι, για Αλλαγή

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 27, 2011


Όχι παιδιά. Αυτή τη φορά δε θα ψαρώσουμε. Τα αιτήματα και οι κουστουμαρισμένες απόψεις και οι ακαδημαϊκές συζητήσεις ήταν μέχρι χθες. Τώρα που στ’ αλήθεια πιάσαμε πάτο και λίγο πριν αρχίσει να κόβει η λόρδα, θα μας επιτρέψετε να είμαστε αγανακτισμένοι σκέτο. Έτσι, χωρίς αιτήματα, τουλάχιστον όπως τα έχετε στο μυαλό σας εσείς, με συντακτικό, ορθογραφία, στρογγυλές λέξεις και πιασάρικα στερεότυπα τύπου παγκοσμιοποίηση, ας πούμε. Λίγο πριν το τέλος, μας επιτρέπετε να πάρουμε στερεότυπα όπως η παγκοσμιοποίηση και να χρησιμοποιήσουμε για λίγο, έτσι; Για ελάχιστο. Να πάρουμε την κακή παγκοσμιοποιησούλα και να ανακαλύψουμε σιγά σιγά την δύναμή της ακόμα κι αν πρόκειται για απλή βουβαμάρα, αλλά σε όλες τις πλατείες της Ευρώπης.

Θα μας επιτρέψετε επίσης να κλείσουμε επιτέλους τ’ αφτιά μας στις αριστεροδεξιοκεντρώες μαλακίες που μας ταΐζατε καναλιακώς κυρίως, και να πάμε να τα συζητήσουμε εκ νέου, αλλά μόνοι μας. Όχι, μη σας κουράζουμε άλλο, δε θα χρειαστούμε ούτε μετάφραση, ούτε στρογγυλοποίηση, ούτε ισοπέδωση, ούτε άλλους λαϊκισμούς. Θα χρειαστούμε λογική. Θα δυσκολευτούμε αρκετά βέβαια γιατί μόνο στραβά μάθαμε να σκεφτόμαστε, αλλά ένεκεν της λόρδας που λέγαμε, θα βρούμε άκρη. Άλλωστε και την επόμενη μέρα εκεί θα ‘μαστε ακόμη να τα συζητάμε. Και την μεθεπόμενη.

Παίζει φυσικά να βρεθεί άκρη αν σκεφτείτε ότι εμείς ούτε θα ξεχνάμε τι λέγαμε χθες (σκρίπτα μάναμ’), ούτε θα καιγόμαστε ντε και καλά να υποσχεθούμε πράγματα αν δεν γίνονται. Τέρμα τα ψηφαλάκια άλλωστε. Τι να τα κάνεις άμα δεν υπάρχει φράγκο πίσω από τη θεσούλα που λιγουρεύεσαι; Απλή καλή λογική.

Και μην έχετε περιέργεια. Δε θα συζητήσουμε τίποτε αστροφυσικές. Τα του Υπουργείου Αυτονόητων (TM Δ. Ρουσσουνέλος) θα κάτσουμε να δούμε. Νεράκι, φαγάκι, δουλίτσα, κάνα ρουχαλάκι και μερικά σχολεία για αρχή. Τίποτε τρομακτικά ακατόρθωτο. Όταν φτάσουμε στα πυραυλικά συστήματα, τον Εχθρό και τις διπλωματικές σχέσεις με το Α’ Κενταύρου που είναι η ειδικότητά σας, θα σας φωνάξουμε να βάλετε ένα χεράκι. Προς το παρόν αντείτε σε κάνα συμβουλιάκι και τα λέμε.

Αιτήματα είπατε; Αιτήματα θέτε; Συνεχίζετε να θέλετε να τα δείτε διατυπωμένα;
Πώς να σας το πω και θα σας σοκάρω τώρα. Βασικά, ένα είναι το αίτημα και πολύ απλό. Αδιανόητο για τον τρόπο που σκέφτεστε και πράττετε ως σήμερα αλλά αυτό είναι, κι άμα δε σας αρέσει δε σας βάζουμε και κάνα πιστόλι στον κρόταφο. Μπορείτε πάντα να παραιτηθείτε. Χαλαρά. Πάντως το αίτημά μας είναι μονάχα ένα: ΟΛΑ. Έτσι, για Αλλαγή.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

ρίαλ χάουζγουάιφ οφ άθενς

Posted by Constantina Delimitrou στο Απρίλιος 2, 2011


Το ξέρω, χάθηκα. Δε φταίω, γίνονται όλα τόσο γρήγορα που το μόνο που ακούω αυτές τις μέρες από το σύμπαν είναι πέσε και παίρνε. Έχουμε και λέμε: η πρώτη συνέντευξη για το νέο βιβλιάκι μου, το πρώτο ενθαρρυντικό ρίβιου από τα φανταστικά παιδιά του σουφουφου, μέσα στη βδομάδα πάω στη δουλειά μετά από ενάμισι χρόνο στο σπίτι, επιτέλους κούρεψα ότι μαλλί είχα στο κεφάλι μου, κατάφερα να φτιάξω το πρώτο μου νόστιμο κέικ, ξεκινάω ωσωνούπω γενική σε όοοολο το σπίτι, η μικρή αρχίζει αρμένικες βίζιτες στις γιαγιάδες για μπέιμπισίτινγκ και το εξάμηνο επιβίωσης με το επίδομα μητρότητας μόλις τελείωσε.
Ρίαλ χάουζγουάιβζ οφ άθενς, μπιτ δισ!

υ.γ. και όχι, δεν είναι μικρό το ποστ αν σκεφτείς ότι το γράφω υπό τους εκκωφαντικούς ήχους της μπεμπελιλί και κάποιος μου τραβάει το πληκτρολόγιο από τα χέρια. :P


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized, YouAreMySunshine | 15 Σχόλια »

Η εισήγησή μου στη διάλεξη του Πανεπιστημίου Αθηνών

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 2, 2011


[ψήστε καφέ, δυό βδομάδες έγραφα :P]

Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Καλησπέρα σας,
Θα ήθελα να παραδεχθώ ότι αισθάνομαι μία αμηχανία διότι δεν έχω υπάρξει ποτέ ούτε καθηγήτρια, ούτε ομιλήτρια, ούτε πολιτικός. Δεν συνηθίζω να μιλάω σε κόσμο, τουλάχιστον όχι χωρίς να είμαι κρυμμένη πίσω από την οθόνη μου.

Ξεκινώ με λίγα λόγια για μένα, διότι δεν είστε υποχρεωμένοι να γνωρίζετε τη σχέση μου με τα μπλογκς αλλά και για να γίνουν σαφέστερα τα εφαλτήρια των θέσεών μου.
Η δική μου ιστορία με το blogging ξεκινά τον Μάϊο του 2005 σε ένα ψιλικατζίδικο στη Νίκαια που έπρεπε να εργάζομαι για περίπου 15 ώρες την ημέρα χωρίς ρεπό. Το να βάλω έναν υπολογιστή και να παίζω παιχνίδια για να περάσει η ώρα ήταν το πιο λογικό. Η σύνδεση στο ίντερνετ ήρθε όταν αποφάσισα ότι η πασιέντζα δεν ήταν και τόσο περιπετειώδες παιχνίδι. Βέβαια, ανακάλυψα ακόμη πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια. Ανακάλυψα δωρεάν βιβλία, sites, επισκέφθηκα forum, έγραψα, γνώρισα κόσμο, βρίστηκα.

Μέχρι που μία ημέρα είδα ένα link και πατώντας το, έμαθα για τα blogs. Σε μία ημέρα ακριβώς, είχα ανοίξει το δικό μου και πάνω στη φούρια, του έδωσα το προφανές όνομα “Ψιλικατζού” που τελικά αποδείχθηκε σωτήριο. Με τέτοιο ψευδώνυμο κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά και έχεις το ακαταλόγιστο ό,τι κι αν γράψεις. Συνήθως έγραφα ιστορίες από το ψιλικατζίδικο. Τα κείμενα περιείχαν αστεία κυρίως περιστατικά από το μαγαζί, με τα πιτσιρίκια, το τεφτέρι μου και φυσικά οτιδήποτε είχε να κάνει με τον ρατσισμό, που ενώ με θύμωνε δεν μπορούσα να τον σχολιάσω μπροστά στους πελάτες εάν ήθελα να συνεχίσω να τους έχω πελάτες. Κρυβόμουν λοιπόν πίσω από την οθόνη μου και ξέσπαγα εκεί. Η κλασική μπλόγκερ.

Την επιτυχία του blog κυρίως την αποδίδω στο γεγονός ότι ήμασταν τότε το πολύ 50 Έλληνες μπλόγκερς. Ήθελες δεν ήθελες θα έπεφτες και πάνω μου. Στην πορεία βέβαια, το γοητευτικό αυτό φαινόμενο γιγάντωσε και η μικρή γειτονιά έγινε πόλη. Έπειτα ήρθε μία πρόταση από μία διαφημιστική εταιρεία να εργαστώ ως κειμενογράφος, ήρθε ένας αγοραστής για το ψιλικατζίδικο, ένας εκδοτικός οίκος για να εκδόσει τα κείμενά μου και μπόλικος πονοκέφαλος.

Είπα φυσικά το “ναι” για το βιβλίο και όντας σίγουρη ότι δεν θα ξανάχω τέτοια ευκαιρία να φωνάξω για οτιδήποτε με έκαιγε, αποφάσισα παράλληλα με τα κείμενα του μπλογκ να προσθέσω και εμβόλιμες σελίδες από το μη δημοσιευμένο μου ημερολόγιο, εκείνο για το πρόβλημα της υπογονιμότητας. Το θέμα της ανωνυμίας, τουλάχιστον σε εμένα, τέθηκε στην πιο άγρια μορφή του. Το αν θα χρησιμοποιούσα πλέον το όνομά μου ή το “Ψιλικατζού” στο βιβλίο ήταν ένα μεγάλο δίλημα. Το θέμα όμως που πραγματευόμουν ήταν πολύ σοβαρό και ταμπού για την ελληνική κοινωνία για να το αφήσω έρμαιο σε ένα ψευδώνυμο. Ήθελα να γνωρίζει ο αναγνώστης ότι όλα όσα περιέγραφα συνέβησαν σε έναν πραγματικό άνθρωπο στην Ελλάδα του σήμερα. Αποφάσισα λοιπόν να το εκδώσω επώνυμα αν και το τίμημα στον μικρόκοσμό μου ήταν μεγάλο για ένα τόσο ταμπού θέμα. Το βιβλίο περιέργως έγινε best seller, ενώ πλέον εργάζομαι ως κειμενογράφος και συνεργάτης σε έντυπα και sites. Ως προς τα βιβλία, τόλμησα την δεύτερη συγγραφική μου απόπειρα και αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το νέο μου βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Όπως θα παρατηρήσατε, το μπλόγκινγκ για μένα ήταν το μέσον για να ανακαλύψω δεξιότητές μου, όπως το γράψιμο, που δεν θα τολμούσα ούτε καν να ονειρευτώ παλιότερα. Έφερε όμως και άλλες αλλαγές στον περίγυρό μου, που ίσως να μην εντυπωσιάσουν τους περισσότερους όμως αισιοδοξώ πως μακροπρόθεσμα, θα είναι παραπάνω από εμφανής ο αντίκτυπος αυτού του νέου μέσου. Ειδικά στα χαμηλά στρώματα από τα οποία κατάγομαι. Όπως καταλάβατε, προτού περάσω στο σημερινό θέμα, προτού μιλήσω για την μπλογκόσφαιρα και την ενημέρωση που παρέχει, θεωρώ πως είναι καλό να πω δυό λόγια για το ποιά είναι η μπλογκόσφαιρα, - ή τουλάχιστον ένα μέρος της - ποιοι είναι οι άνθρωποι που την απαρτίζουν και τί μπορείτε να περιμένετε από εμάς. Να κάνω γνωστά όσα άλλαξαν στην καθημερινότητά μου καθώς και στις ζωές των γύρω μου καθώς δεν είμαι εδώ για μια υψηλή ανάλυση του φαινομένου αλλά να μιλήσω για τα δικά μου αυτονόητα.

Πλέον διαβάζουμε
Μπορεί να σας ακουστεί παράξενο αλλά σε γενικές γραμμές το καθημερινό διάβασμα δεν ήταν στο πρόγραμμα μιας κομμώτριας, ενός ταξιτζή ή μιας ψιλικατζούς, ας πούμε. Εκτός βέβαια από την λαθροανάγνωση περιοδικών αστρολογίας. Και από βιβλία, ξέρετε όλοι πολύ καλά ότι ελάχιστοι διαβάζουμε βιβλία στην Ελλάδα. Τώρα όμως, μια ψιλικατζού ως μπλόγκερ ή ως μέλος ενός φόρουμ για παράδειγμα, θα επισκεφθεί τα προτεινόμενα link, θα προσπαθήσει να διαβάσει αγγλικά, θα δει βίντεο, θα ρίξει μια ματιά στο βιβλίο που άρεσε σε κάποιον, θα ενημερωθεί για το αν η νέα γρίπη σκοτώνει το ίδιο με την παλιά, θα διαβάσει για τα γεγονότα της Κερατέας ή στο πιο παγκοσμιοποιημένο, της Αιγύπτου και της Λιβύης. Έρευνες αποδεικνύουν ότι πλέον μέσω ίντερνετ διαβάζουμε ύλη περίπου 174 εφημερίδων.

Πλέον γράφουμε
Σκεφτείτε το, ο καθημερινός απλός άνθρωπος το μόνο που έγραφε ήταν λίστες για ψώνια, συμπλήρωνε σταυρόλεξα ή κάποιο δημόσιο έντυπο και αυτό με δυσκολία. Τώρα, κάθε μέρα, η ψιλικατζού που λέγαμε, αργά ή γρήγορα θα ρωτήσει, θα γράψει δυό κουβέντες παραπάνω για αυτά που ζει, και εάν είναι και λίγο τσαούσα, θα μπει στον πειρασμό να απαντήσει σε αυτά που διαβάζει. Θα ρίξει μια ματιά στην ορθογραφία και το συντακτικό της, κι αν ντρέπεται πολύ, θα τα γράψει σε greeklish που είναι καλοδεχούμενα τουλάχιστον από τον δικό της περίγυρο, προκειμένου να εκφραστεί. Στην πορεία, όσο διαβάζει και γράφει, η ορθογραφία της θα βελτιωθεί, το ίδιο και το συντακτικό της, πόσω μάλλον το λεξιλόγιο ή ακόμη και τα αγγλικά της.

Πλέον σχολιάζουμε
Παλιότερα όταν έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση ένιωθα πως με είχαν κλείσει σε ένα κελί με γυάλινα παράθυρα. Όσο κι αν φώναζα κανείς δεν θα άκουγε μέσα από το γυαλί, παρά συνέχιζε απτόητος τον παράλογο μονόλογό του, απολαμβάνοντας μάλιστα κύρος και περίοπτη θέση στη δημόσια ζωή. Και παρόλο που με παρότρυναν να την κλείνω, εγώ δεν το ήθελα αυτό. Ήθελα να ενημερώνομαι, να τους ακούω όλους αλλά να μπορώ να απαντώ. Ε, αυτό πλέον το κάνω. Και μάλιστα δημόσια. Όπως έχει πει και ένας μπλόγκερ: “Είχαμε χάσει το παγκάκι στην πλατεία και τώρα το ξαναβρήκαμε”. Έτσι ακριβώς είναι. Χαρίζαμε κύρος δια της αναγκαστικής θέασης και της παθητικής κατανάλωσης και καταπίναμε διαρκώς και περισσότερα, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα σχολιασμού. Σύμφωνα με τον καθηγητή Μάρτιν Χίλμπερτ, ο μέσος άνθρωπος σήμερα παράγει στοιχεία ισοδύναμα έξι εφημερίδων.

Πλέον κάνουμε διάλογο
Είναι δύσκολο τουλάχιστον για εμένα να μην διακόψω έστω και μία φορά τον συνομιλητή μου, να μην φωνάξω, να μην φορτώσω τα λόγια μου με γκριμάτσες ή χειρονομίες για τους δώσω περισσότερη βαρύτητα. Αυτά τα χάσαμε με τον γραπτό λόγο. Εδώ δεν έχει φωνές και βαβούρα. Περιμένεις αναγκαστικά τους άλλους να ολοκληρώσουν τις θέσεις τους για να εκθέσεις τις δικές σου, ενώ πρέπει οπωσδήποτε να έχεις επιχειρήματα, παραπομπές και πηγές. Οι αερολογίες και το τεντωμένο δάχτυλο, υπάρχουν όπως παντού, αλλά δεν ενισχύουν την άποψή σου καθώς θα διαπιστώσεις ότι τα άδεια ή τα μεγάλα λόγια ανάμεσα σε τόσες πολλές επιλογές, ισοδυναμούν με το απόλυτο τίποτα. Είναι σαν να μην μίλησες.

Πλέον διασταυρώνουμε
Όλα τα παραπάνω, εξασκούν θέλοντας και μη, την κριτική σκέψη. Σε απλούς καθημερινούς ανθρώπους που η παιδεία και οι γνώσεις είναι περιορισμένες, είναι λογικό πως η οποιαδήποτε είδηση των παραδοσιακών μέσων ήταν μέσα τους συνώνυμη με την Αλήθεια. Ειδικά μία εικόνα. Όχι όμως πια. Τρανταχτό παράδειγμα, η επέμβαση στο βίντεο – ντοκουμέντο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το Mega channel. Η οποία, θα ήταν μέχρι χθες κάτι άγνωστο εάν δεν είχε αναζητηθεί από τους χρήστες η πηγή και το αρχικό βίντεο, ώστε να γίνει η σύγκριση.

Πλέον συνομιλούμε με όλους
Δεν ξέρω πόσο καθημερινό είναι για εσάς να συγχρωτίζεστε με ανθρώπους από όλες τις ηλικίες, τις χώρες, τα επαγγέλματα και τα στρώματα. Για εμένα πάντως, το να συνομιλώ για παράδειγμα με γιατρούς και άλλους επιστήμονες κάτω από το κείμενό μου για την ομοιοπαθητική [1,2,3] ή τα μεταλλαγμένα [1,2,3,4], ήταν ασύλληπτο. Στην πραγματική ζωή, ένας γιατρός θα με εξέταζε, ίσως να απαντούσε σε κάποιο μου ερώτημα κι αυτό όχι με πολλή όρεξη, και στην συνέχεια θα με χρέωνε κιόλας. Στην πραγματική πραγματικότητα οι συναναστροφές μου ήταν λίγο-πολύ περιορισμένες στην κάστα μου. Το μέσο αυτό, λόγω της μεγάλης διείσδυσης, του δημόσιου βήματος και της διάδρασης, τα άλλαξε όλα αυτά. Τώρα, δεν έχει πολλή σημασία από πού είσαι, εάν έχεις καλή δουλειά, πανάκριβο αυτοκίνητο ή τις σωστές διασυνδέσεις για να έχει βάρος η γνώμη σου, όπως συμβαίνει τουλάχιστον στα παραδοσιακά μέσα. Τώρα έχει σημασία κυρίως αυτό που λες.

Πλέον ενδιαφερόμαστε για τα κοινά
Δεν με ενδιέφερε παλιότερα η πολιτική ενώ δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να κοινοποιήσω ότι έπεφτε στην αντίληψή μου, τα θέματα της δικής μου καθημερινότητας, τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζω. Όλα αυτά άλλαξαν. Ένα κείμενό μου για την κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα υιοθεσιών, ευαισθητοποίησε αρκετούς αναγνώστες, έφερε ένα άρθρο σε μία εφημερίδα, δημιούργησε ένα μπλογκ συλλογής υπογραφών για να αλλάξει η νομοθεσία των υιοθεσιών και κατέληξε σε μία επερώτηση στην βουλή από την κα Δαμανάκη. Και αυτό, ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα.

Στο θέμα λοιπόν της σημερινής συνάντησης, “Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;” θα είχα να απαντήσω τουλάχιστον ως προς εμένα: συνέχεια τίνος; Η διάδρασή μου με την κοινωνία και τους πολίτες της είναι πλέον γεγονός και επανάσταση ή όχι, δεν αποτελεί συνέχεια αλλά κάτι εντελώς νέο.

Πέρα όμως από όλες τις παραπάνω νέες καταστάσεις που βίωσα και βιώνω, με την ιδιότητα ενός πολίτη που έχει πλέον ένα βήμα - και που θέλησα να θίξω γιατί είμαι σίγουρη ότι πολλοί δεν γνωρίζετε πως παρόμοια πράγματα βιώνουν οι περισσότεροι απλοί χρήστες του διαδικτύου, - οφείλω να παραδεχθώ, ότι μεγάλο μέρος των μπλογκς αλλά και γενικά του ίντερνετ, ανήκει πλέον και στα παραδοσιακά μέσα.

Στα πρώτα χρόνια του μπλόγκινγκ στην Ελλάδα, έπειτα από τις εκδηλώσεις λατρείας των δημοσιογράφων για τα μπλογκς, ξεκίνησε ένας “πόλεμος” καθώς ήταν γενικευμένη η αίσθηση ότι τα μπλογκς δημιουργήθηκαν για να αντικαταστήσουν τη δημοσιογραφία. Είχα παρατηρήσει ότι όσο λιγότερο σοβαρή δημοσιογραφία έχεις, τόσο σοβαρότερος είναι ο πόλεμος εναντίον των μπλογκς και της λεγόμενης “δημοσιογραφίας των πολιτών”. Και δεν είχα άδικο, καθώς το αμέσως επόμενο λογικό βήμα ήταν, να κατακλυστεί η μπλογκόσφαιρα από τα λεγόμενα ενημερωτικά και αποκαλυπτικά μπλογκς. Ό,τι άξιζε στο νέο μέσον, η ανωνυμία, ο ελεύθερος σχολιασμός, η απλή γλώσσα, η άμεση δημοσίευση, ήταν αυτό ακριβώς που εκμεταλλεύτηκαν αλλά και που γύρισε μπούμερανγκ.

Οι αντιδράσεις των παραδοσιακών μέσων ήταν ακραίες. “Ασυδοσία”, “κίνδυνος”, “εκβιασμός”, “συμμορίες” ήταν οι λέξεις που περιέγραφαν το διαδίκτυο και τη μπλογκόσφαιρα εν γένει καθώς μας είχε πάρει όλους η μπάλα. Το αποτέλεσμα, άπειρες δημοσιεύσεις ζητώντας από την μπλογκόσφαιρα να αντιδράσει απέναντι στον φασισμό και στην καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου. Η μπλογκόσφαιρα γέλασε πολύ.

Γιατί τόσος θόρυβος;
Η διαφημιστική πίτα μοιράστηκε εκ νέου. Και όσο τα παραδοσιακά μέσα προσπαθούσαν να κερδίσουν μία θέση στο νέο αυτό δύσκολο μέσο, τα λεγόμενα “ενημερωτικά μπλογκ” ανώνυμων προφανώς δημοσιογράφων, προσέφεραν άρτο και θεάματα. Κίτρινες, ροζ ειδήσεις, ανεπιβεβαίωτες φήμες, πολλά προσεχώς, αυτοαναφορικότητα και μάχη για τη δημοτικότητα και τα κλικς. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. “Δείτε ποιανής έχει ιδρώσει η μασχάλη”, “το επόμενο διαζύγιο που θα συζητηθεί”.

Όμως δεν ήταν τόσο πολύ κακό αυτό. Το πλήθος προτού ωριμάσει και εκπαιδευτεί, είναι λογικό να ψάξει τα γνώριμα. Όσο η αισθητική σου, η νοοτροπία σου, ο τρόπος που μιλάς και τα μηνύματα που θες να μεταδώσεις, ταιριάζουν σε ό,τι έκανες μέχρι χθες, τόσο πιο πιθανό είναι να σε ακολουθήσει το κοινό σου και στο νέο μέσο. Ο τηλεθεατής του σταρ, ο γκρούπι του Αυτιά, ο ακροατής του Τράγκα, δε γίνεται να αλλάξει τις συνήθειές του από τη μια μέρα στην άλλη. Είτε στα μπλογκς, είτε στο youtube, είτε στο facebook και το twitter, τα δικά του είδωλα θα ψάξει. Μέχρι που θα του γκρεμιστούν. Γιατί αυτό κάνει το διαδίκτυο. Χαβαλέ, γκρεμίζοντας κυρίως άδεια είδωλα.

Κάνει όμως και κάτι άλλο. Τεστάρει όλα τα μέσα στη φωτιά. Φωτιά, διότι το ίντερνετ, αντί για “συνέχεια με άλλα μέσα”, αποδείχθηκε συνέχεια σε σατανικά μέσα. Γιατί;
Οτιδήποτε δημοσιεύσεις δεν σβήνει, θα μείνει για πάντα ακόμη κι αν το εξαφανίσεις την επόμενη στιγμή, θα διασταυρωθεί, θα σχολιαστεί ελεύθερα, οι ανακρίβειές σου θα καταριφθούν με ένα link στην πηγή, τα ντοκουμέντα και τις μαρτυρίες, το όνομά σου δεν θα έχει καμία σημασία, το κοινό σου θα εκπαιδεύεται γοργά και θα ζητάει όλο και περισσότερα... και όλα αυτά, δημόσια. Χώρια που πρέπει να φτιάξεις και την αισθητική σου γιατί όσο πιο κακή είναι, τόσο περισσότερο θυμίζεις στον χρήστη εκείνα τα sites που κολλάς ιούς.

Πάμε πάλι στα βασικά: Υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα είναι εκείνα που δίνουν την ενημέρωση και τις ειδήσεις, χρησιμοποιώντας ίσως ως πηγές τους τα μπλογκς. Υπό κανονικές συνθήκες τα μπλογκς κυρίως σχολιάζουν ειδήσεις και κοινωνικά θέματα και ενίοτε παράγουν ενημέρωση χρησιμοποιώντας προσωπικές εμπειρίες. Όλα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες. Στην Ελλάδα όμως σπάνια υπήρξαν.
Όχι, τα μπλογκς δεν είναι επανάσταση στην ενημέρωση ούτε όμως και συνέχειά της. Είναι προσωπικές αλήθειες που δεν νοιάζονται για την πρωτιά και ενίοτε υποπέφτουν στα ίδια ακριβώς ατοπήματα με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

Τα ζητήματα που θέτουν οι πολέμιοι της δημοσιογραφίας των πολιτών είναι τέτοια που εγείρουν ερωτήματα και για την ενημέρωση όπως την ξέραμε.

Ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα....

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι αναξιόπιστη;
Ενίοτε, ναι. Σιγά το δύσκολο. Δεν το 'χουμε όμως αποκλειστικό προνόμιο. Το είδαμε για παράδειγμα, και στην εφημερίδα το Βήμα που δημοσίευσε άρθρο για την συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν με εκτενή σχολιασμό μάλιστα του κλίματος μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ενώ η συνάντηση αυτή τελικά δεν είχε γίνει ποτέ. Υποτίθεται ότι όταν η δουλειά σου είναι η ενημέρωση, κοπιάζεις, δεν είναι προκάτ.

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι επιλεκτική;
Φυσικά και είναι. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γράψουμε για όλα, ούτε και θέλουμε άλλωστε. Αλλά ούτε αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της μπλογκόσφαιρας. Όταν πάνω από 10.000 κόσμου συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα στις 6 Φεβρουαρίου να διαδηλώσει για την κάρτα του πολίτη - που μπορεί να διαφωνώ με τους λόγους συγκέντρωσης αλλά θα ήθελα να το γνωρίζω-, κι εγώ με τη σειρά μου αναρρωτιέμαι κατά πόσο η ενημέρωση είναι ενημέρωση και όχι όπως στην μπλογκόσφαρα, πράγματα_που_μας_άρεσαν_και_θέλαμε_να_σας_δείξουμε ή έστω πράγματα_που_μισούμε_ελάτε_να_τα_κράξουμε. Τελικά τα παραδοσιακά μέσα έχουν κι άλλη μια κατηγορία, τα πράγματα_που_δεν_λέμε_άρα_δεν_έγιναν_ποτέ.

Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι γεμάτη αντιεπιστημονικά κείμενα, συνωμοσιολογίες και τρομολαγνίες;
Κυρίως αυτό. Τα παραδοσιακά μέσα απ΄την άλλη, συνήθως δεν είναι. Εκτός βέβαια από τις 30 Ιανουαρίου, όταν το Βήμα science, ένα υποτίθεται έγκυρο ένθετο εκλαϊκευμένης επιστήμης δημοσιεύει το άρθρο “Η Γη εκτός ελέγχου” που με στοιχειώδεις γνώσεις φυσικής, όπως απέδειξε το μπλογκ “μαύρο - όχι άλλο κάρβουνο” επρόκειτο για ίσως το πιο αστοιχείωτο, συνωμοσιολάγνο και αντιεπιστημονικό κείμενο τέτοιου είδους εντύπων.
Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Δεν υπήρχε ημέρα πέρισυ που να μην ενημερώνει η τηλεόραση για τον αριθμό των θυμάτων της νέας γρίπης. Το ίδιο έκαναν και κάποια μπλογκς αλλά αν ήθελες να το ψάξεις θα έβρισκες στατιστικές και αποδείξεις πως η Η1Ν1 δεν ήταν περισσότερο θανατηφόρα. Αποτέλεσμα; Εμβολιοφοβία και συνωμοσιολογία. Παρόλες τις παροτρύνσεις, ελάχιστοι εμβολιάστηκαν και φέτος τα μέσα απορούν γιατί μας θέρισε.

Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι κατώτατου επιπέδου;
Η πλειοψηφία ναι, αλλά τουλάχιστον όσοι βλέπετε ακόμη τηλεόραση αποκλείεται να το προσάπτετε αυτό μόνο στην μπλογκόσφαιρα. Μέσω της τηλεόρασης για παράδειγμα, καθημερινά στα σαλόνια μας πωλούνται βιβλία επιστημονικής φαντασίας και αρχαιολαγνείας που παρουσιάζονται ως επιστήμη και ιστορία αντίστοιχα. Κι ενώ έχουμε πολλά σατιρικά μπλογκ των βιβλίων αυτών, όποιος τολμήσει να τα αποδελτιώσει, όπως π.χ. ο Αντώνης Τσιπρόπουλος του blogme.gr, καταλήγει στο αυτόφορο, με κατασχεμένο τον σκληρό και με χρεωκοπημένη επιχείρηση να παλεύει μέχρι σήμερα ενάντια στον τηλεβιβλιοπώλη που βρίσκεται ακόμη καθημερινά στα σαλόνια μας πουλώντας ανωτάτου επιπέδου επιστήμη. Ο Αντώνης απ΄την άλλη, δεν κατάφερε ποτέ να βρεθεί στα σαλόνια μας.

Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών δεν είναι πρωτότυπη αλλά αντιγραφή των ειδήσεων των παραδοσιακών μέσων;
Φυσικά και είναι τις περισσότερες φορές. Όλοι ξεμένουμε από θέματα όμως. Όπως π.χ. πριν λίγες μέρες η κα Ακρίτα. Σε άρθρο της στα Νέα θυμήθηκε τρία χρόνια μετά να θυμώσει με την γνωστή -ελαφρά κατά τη γνώμη μου- πρόταση του Κύπριου ευρωβουλευτή Μάριου Ματσάκη για την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Και έκλεισε το κείμενό της, με την ακόμη πιο γνωστή αλλά ποτέ γενομένη φράση του Κίσινγκερ. Ξέρετε, αυτή που λέει το τρομακτικό αλλά πιασάρικο: «Ο ελληνικός λαός δεν κυβερνιέται εύκολα! Γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουµε βαθιά στις πολιτισµικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί». Το μόνο που θα είχα ίσως να προτείνω στα μπλογκς και ειδικά στα εθνικιστικού περιεχομένου, θα ήταν να βάζουν ημερομηνίες στα κείμενά τους για να ενημερώνεται σωστά ο δημοσιογράφος που έχει ξεμείνει από θέματα.

Θέλω να πω, ότι όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα, δείχνουν ότι ενώ υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα θα έπρεπε να δίνουν το παράδειγμα, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Κι ενώ δεν θα 'πρεπε, εξισώνονται ευκολότατα με τα χειρότερα της μπλογκόσφαιρας. Ο πιο αστοιχείωτος χρήστης πλέον, είναι εύκολο να βρει τις ανακρίβειες και τα ατοπήματα, θα τα γράψει, θα τα συζητήσει, θα τα αναλύσει και θα βγάλει τα συμπεράσματά του, κάτι που μέχρι χθες δεν συνέβαινε. Ή μάλλον συνέβαινε αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό και όχι δημόσια. Αυτό, έχει ως αναγκαστικό επακόλουθο την σοβαρότερη αντιμετώπιση του κοινού κυρίως από τον φόβο του δημόσιου πλέον περίγελου.

Ένα μεγάλο βέβαια θέμα που τίθεται σε σχέση με τη μπλογκόσφαιρα και το ίντερνετ γενικότερα, είναι η ανωνυμία. Βλέπω συχνά στα παραδοσιακά μέσα εκτενέστατες αναφορές κατά της ανωνυμίας στην μπλογκόσφαιρα κυρίως, ζητώντας από το κράτος πολλά πράγματα, και εν τέλει την επιβολή κανόνων. Παραβλέποντας φυσικά το γεγονός ότι αρκετά άρθρα εφημερίδων, ειδικά τα πιο δηλητηριώδη και καίρια, είναι είτε ανυπόγραφα είτε χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: γιατί η ανώνυμη άποψή μου είναι κατάπτυστη ενώ η κρυφή μου ψήφος καλοδεχούμενη; Επίσης, ποιός έχει ανάγκη να ρυθμίσει κάτι που ελέγχει ο ίδιος; Ποιος ακριβώς χρειάζεται κανόνες για να λειτουργήσει;

Θέλω να πω, ο παράνομος στον “έξω” κόσμο είναι το ίδιο παράνομος και “μέσα”. Τουλάχιστον τώρα που ωρίμασε το μέσον αυτό, τώρα που κάθε σπίτι σχεδόν έχει πρόσβαση στο ίντερνετ είναι περισσότερο σαφές πως ένα πληκτρολόγιο και μία οθόνη δεν μπορούν να σε κρύψουν ικανοποιητικά εάν έχεις σκοπό να παρανομήσεις. Ο κλέφτης, ο ψεύτης και ο συκοφάντης είτε θα απομονωθεί, είτε θα κυνηγηθεί. Εάν έχεις σκοπό να διαδώσεις κάτι παράνομο, είτε αρχίσεις να ταχυδρομείς ανώνυμες επιστολές, είτε να δημοσιεύεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να γνωρίζεις πως ενδέχεται να υποστείς κυρώσεις. Όμως το πρόβλημα με την ανωνυμία δεν έχει τόσο να κάνει με την σοβαρότητα αλλά με την σοβαροφάνεια. Είχαμε φτάσει στο σημείο η χαμηλή ποιότητα να είναι συνυφασμένη με την αθυροστομία, με την ανορθογραφία, τα greeklish ή με το αν βάζεις το όνομά σου κάτω από αυτά που λες. Όλα απόρροια του τηλεοπτικού καθωσπρεπισμού. Ξέρετε, ονοματεπώνυμο που αστράφτει, στρογγυλές κουβέντες, clean γενικότερα αισθητική και παράλληλα να εκστομίζονται με ωραία λόγια, τα πιο αισχρά πράγματα που πολύ σπάνια θα διαβάζατε όμως σε ένα μπλογκ.

Τα παραδοσιακά μέσα και οι αντιδράσεις τους, θυμίζουν λίγο-πολύ τους άνω των σαράντα, οι οποίοι, τουλάχιστον όταν πρωτογνώρισαν το διαδίκτυο τα έκαναν μαντάρα. Φταίει κυρίως που ήρθε ξαφνικά στη ζωή τους και δεν μεγάλωσαν με αυτό. Το αποτέλεσμα; Διαχώρισαν εντελώς την έξω ζωή τους από τη μέσα, ενώ το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μιά προέκταση αυτής όπως συμβαίνει για τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, το θεώρησαν παιχνίδι και κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες τους, έκαναν όλα όσα δεν θα έκαναν ποτέ στην έξω ζωή. Και στη μπλογκόσφαιρα συγκεκριμένα; Παρεξηγούνταν εύκολα με τον γραπτό λόγο και έπαιρναν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους, λες και αν κάποιος σου θίξει το τόσο σπουδαίο όνομα ή ψευδώνυμό σου είναι κάτι τραγικό. Κι αν έπαιρνες μετά αυτούς τους ανθρώπους και τους τους ρωτούσες κατ' ιδίαν τη γνώμη τους για το διαδίκτυο, υποστήριζαν τα χειρότερα για αυτό. “Όργανο του Σατανά”, “άντρο παιδεραστών”, όλοι τα 'χουμε ακούσει. Η ομοιότητα με την απόπειρα των μέσων να διεισδύσουν στο διαδίκτυο, τουλάχιστον για μένα, ήταν παραπάνω από προφανής.

Το γεγονός είναι, ότι σήμερα τα μέσα έχουν ένα ολοένα και ωριμότερο κοινό. Είτε στην έδρα τους, είτε στο διαδίκτυο. Ένα πιο απαιτητικό κοινό που σε κάθε ανακρίβεια ή παραπληροφόρηση, με ένα μονάχα link θα γκρεμίσει κύρος και δουλειά χρόνων, ένα κοινό που απομυθοποιεί, που σταματά σιγά σιγά να τοποθετεί ψηλά τον καθωσπρεπισμό ή τη σοβαροφάνεια και ψάχνει ουσία.

Εάν οι ειδήσεις που παράγεις και η ενημέρωση σου αντέχει τη διασταύρωση, τον ανοιχτό σχολιασμό και ενδεχομένως την κριτική, εάν έχεις την ωριμότητα να παραδεχθείς τα λάθη σου, εάν είσαι πρωτότυπος και εάν έχεις την σοβαρότητα να παραθέτεις πηγές και όχι να αντιγράφεις κατά γράμμα, την έλλειψη εγωισμού ώστε να χρησιμοποιείς παραπομπές και προσωπικές μαρτυρίες ή ντοκουμέντα, η μπλογκόσφαιρα και το νέο μέσο θα είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που είχες ποτέ. Όχι ακριβώς επανάσταση, αλλά σε καμία περίπτωση συνέχεια με άλλα μέσα.

υ.γ.1. ένα σπέσιαλ θενκς στον καθηγητή Γιώργο Πλειό που έφαγε ο άνθρωπος τα δαχτυλάκια του να μου αναλύει το θέμα μπας και το καταλάβω και που τελικά πάλι τα δικά μου έγραψα. :D

υ.γ.2 ο αρκούδος και ο Μανώλης τα είπαν χωρίς να τα 'χουν γράψει. Αδικίαααααααααααα!!! :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | 42 Σχόλια »

Προσκλησούλα;

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 23, 2011


Η ενημέρωση στην μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας και το Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργανώνουν για έκτη χρονιά τη σειρά διαλέξεων «Ζητήματα Επικοινωνίας». Αυτή τη φορά μας προσκαλούν την Τρίτη 1η Μαρτίου στις 6 το απόγευμα, να παρευρεθούμε στη δεύτερη εκδήλωσή τους στο Αμφιθέατρο «Ιωάννης Δρακόπουλος» - Κεντρικό Κτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30), με θέμα: «Η ενημέρωση στην μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;».

Συμμετέχουν ως εισηγητές, οι bloggers:

"Η Ψιλικατζού"
https://xpsilikatzoy.wordpress.com/

Μανώλης Ανδριωτάκης
http://andriotakis.wordpress.com/

"Αρκούδος"
http://arkoudos.com/blog/

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Πλειός.

ΕΠΙ Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας
Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ - Πανεπιστήμιο Αθηνών

τηλ. 210-3689413 / φαξ 210-3245246
www.media.uoa.gr / piakov@media.uoa.gr

υ.γ. ναι ρε, μη βαράτε, με λυσσάξατε στο δούλεμα, προφανώς και κάνανε λάθος, λέτε να έβγαινα να μιλήσω για τα ελληνοτουρκικά; :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | Leave a Comment »

1 ώρα και 20 λεπτά

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 2, 2010


Τόσο λέει ο κύριος Σφακιανάκης του ηλεκτρονικού εγκλήματος, πρέπει να αφήνουμε τους έφηβους και τα παιδιά στο ίντερνετ. Το είπε και ο Γκέιτς, λέει. Πέραν αυτού του ορίου πρόκειται για εξάρτηση. Καρατσεκαρισμένο. 84 παιδιά λέει, είναι στο “Αγία Σοφία” για να απεξαρτηθούν από το ίντερνετ(???)!!!

Για όνομα, πόσο πιο ούγκα μπούγκα; Μήπως να πάνε οι γονείς να χωθούν πουθενά προτού μπουζουριάσουν τα πιτσιρίκια τους; Μήπως να φτιάξουμε ένα κέντρο απεξάρτησης από την οξεία μαλακοπιτουρίαση; Κάτσε ρε φίλε, μου 'χεις ένα μαραφέτι στο σπίτι σου και κάθεσαι και χρονομετράς πόση ώρα κόλλησε το πιτσιρίκι σε αυτό, προτού καν δεις τι διάολο κάνει εκεί μέσα;
Είναι σα να περιμένεις το παιδί σου έξω από ένα κωλόμπαρο και μόλις συμπληρωθεί 1 ώρα και 20 λεπτά, να χώνεσαι μέσα να το βουτάς και να το πηγαίνεις χαρούμενος σπίτι. Ή άμα περάσουν δύο ώρες να το στέλνεις για αποκωλομπαρεξάρτηση. Όχι, λάθος. Ούτε καν πατάς το πόδι σου μέσα στο κωλόμπαρο. Απ΄έξω φωνάζεις, από την πόρτα. Μέσα δεν έχεις μπει ποτέ.

Πειράζει δηλαδή αν το πιτσιρίκι ψάξει κάτι για το μάθημά του; Εκεί θα χρονομετρήσεις; Αν θέλει να διαβάσει ένα κόμικ ηλεκτρονικά και όχι στο χαρτί, αυτό μετράει στη 1 ώρα ή όχι; Αν αντί να πάρει τηλέφωνο, μιλήσει στο chat με τους φίλους του; Αν παίξουν ομαδικά παιχνίδια, αν θελήσει να ζωγραφίσει; Αν ακούσει μουσική ή θέλει να ακούει όοολη μέρα ραδιόφωνο στο ίντερνετ, τι; Θα του το κλείσεις στη μία ώρα; Αν θελήσει να διαβάσει το blog του κοριτσιού του; Αν μπει να δει τις φωτογραφίες της εκδρομής, αν μπει να κλείσει ένα εισιτήριο για σινεμά; Αν θελήσει να ψάξει τα sites για νέα παιχνίδια, νέες τεχνολογίες, υπολογιστές και γκάτζετ; Πόσο κάτι άλλο από την πραγματική ζωή είναι νομίζεις το ίντερνετ; Γιατί δεν χρονομετράς και την ώρα που διαβάζει ένα βιβλίο ή που ζωγραφίζει στο τραπεζάκι του σαλονιού;

Υπάρχουν λέει πιτσιρίκια που παίζουν παιχνίδια 16 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα, και πλέον το πρόβλημα της εξάρτησής τους είναι σοβαρό. Καλά, για αστροφυσική πρόκειται ότι για να φτάσει να παίζει ένα πιτσιρίκι τόσες ώρες πάει να πει ότι οι γονείς είναι ανύπαρκτοι; Το παιχνίδι τους πείραξε; Καλά να λένε που υπάρχει κι αυτό και δεν τους άρχισε τίποτα ναρκωτικά - πράγμα που παρεμπιπτόντως συνέβαινε με μαθηματική ακρίβεια πριν υπάρξει το ίντερνετ.

Το ίντερνετ δεν είναι κάτι έξω από την υπόλοιπη ζωή πια. Εννοώ πως όσος γονιός χρειάζεται δίπλα στο παιδί “όξω”, άλλος τόσος χρειάζεται και “μέσα”. Αν αυτό το “μέσα”, σου είναι άγνωστο τότε το παιδί διατρέχει τους ίδιους κινδύνους με “έξω” και το πρόβλημα είναι δικό σου και όχι του παιδιού. Χρονικές απαγορεύσεις, στερεότυπα και ούγκα μπούγκα φανφάρες, είναι ο εύκολος δρόμος για όλους όσους θα άφηναν άνετα το πιτσιρίκι τους ένα δεκάωρο στην πλατεία για να αράξουν λίγες ώρες παραπάνω να χαζέψουν μπιγκ μπράδερ, ειδήσεις, μάστερ σεφ και τα υπόλοιπα τέλος πάντων που έχουν ντιπ χαζέψει όσους συνήθως απαγορεύουν το “ίντερνετ” και τους “υπολογιστές” έτσι γενικά.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Life, Sucks, Uncategorized | Leave a Comment »

μάι 2 σεντ

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 25, 2010


Το πιο τρομακτικό πράγμα στην εγκυμοσύνη ήταν το πρωινό. Ξεκίνησα με ένα γιαούρτι, μου το έκαναν βιολογικό, μετά πρόβειο, μετά το μισό, μετά μια κουταλιά της σούπας και μετά είπα άει στο διάολο, θα πίνω ένα σκέτο χαμομήλι και παρατάτε με με τα κωλοπρωινά και τις σημασίες τους στην διατροφή μιας εγκύου που όμως ΠΕΙΝΑΕΙ ρε μαλάκες, δεν παίζει πρωινιάτικα.
Διαβήτης κύησης λεγόταν. Τρεις ώρες ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι αφού είχα πιεί ένα ξερατό γλυκοζούμι, να μου παίρνουν αίμα ανά μία ώρα για να διαπιστώσουν τελικά, ότι πρέπει να σταματήσω τη μάσα. Και η μάσα στην εγκυμοσύνη είναι το μοναδικό αποκούμπι όταν είσαι τριανταφεύγα, καθηλωμένη στο κρεβάτι και ξέρεις ότι θα φοβάσαι του θανατά με το κάθετι για μήνες ολόκληρους.

Οι τρομερές οδηγίες με καθήλωσαν. Στον διαβήτη απαγορεύονται οι υδατάνθρακες. Στην ερώτησή μου τί σημαίνει αυτό δηλαδή, ίδρωσα. Όχι δημητριακά, ψωμί, ρύζι, πατάτες, μακαρόνια, φρούτα, όσπρια, σούπες και γενικά δηλαδή όλα αυτά που έτρωγα σε πελώριες ποσότητες. Πελώριες όμως. Πράσινα λαχανικά (ναι καλά, όχι όλα τα πράσινα) και κρέας (άπαχο, ψητό ή βραστό) ήταν σχεδόν το μοναδικό πράγμα που επιτρεπόταν να με χορτάσει. Λέμε τώρα. Γλυκά γιοκ. Ούτε συζήτηση. Ίσως κάνα κουταλάκι μέλι που θα αντικαθιστούσε όμως κάποιο γεύμα. Σα να σου λέει, σου χαρίζω τον πρώτο αριθμό του λαχείου αλλά για κάθε μύριο φιλενάδα, θα μου χαρίζεις μια δεκαετία από τη ζωή σου. Για μαλάκες ψάχνετε;

Χρειάστηκαν λίγοι μήνες παρείτσα με αυτόν τον εφιάλτη για να μπω λίγο στην δύσκολη ζωή ενός διαβητικού. Βασικά εάν δεν υπήρχε κίνδυνος για το μωρό δεν υπήρχε περίπτωση να σταματούσα τη μάσα αλλά έλα που ακόμα η μικρή ήταν γατζωμένη μέσα μου και έπρεπε να είμαι άπειρα προσεκτική. Όπως με το πρωινό, έτσι πήγαινε και με όλες τις τροφές που περιείχαν μια ιδέα υδατάνθρακες. Οι μετρήσεις του σάκχαρου πριν και μετά από κάθε γεύμα (ο θεός να το κάνει) τρελλαίνονταν. Το πορτοκάλι έγινε μια φετούλα μόνο, η μια φέτα ψωμί έγινε μια φρυγανιά, το τυρί ένα τοσοδούλικο κομματάκι και κατέληξα να χάσω 8 κιλά μέχρι τον τοκετό. Όχι πως δεν είχα περιθώρια βέβαια.

Το χειρότερο, κάθε τρεις ώρες έπρεπε λέει κάτι να τρώω. Να πεινάς σα λύκος δηλαδή, να καταφέρνεις να το ξεχνάς από την ασιτία και να αναγκάζεσαι να το ξαναθυμάσαι όταν το μόνο που επιτρέπεται να φας είναι ας πούμε μισή φρυγανιά. Τρελό μαρτύριο να έχεις ξεχάσει πώς είναι να χορταίνεις. Ένα στομάχι που γουργουρίζει ασταμάτητα για μήνες. Και όσο περνούσε ο καιρός, όσο μεγάλωνε το μωρό, τόσο περισσότερο τρελλαίνονταν οι μετρήσεις και τόσο μεγάλωνε η δόση της ινσουλίνης για να φτάσω στα φυσιολογικά.

Όλοι όσοι με ρωτούσαν τί δώρο θέλω στο μαιευτήριο εγώ μέτραγα σοκολατίνες. Έπηξα στις πάστες που τελικά πήγαν στράφι γιατί πάλι μετά με είχαν στη δίαιτα μέχρι να στρώσει λέει το σάκχαρο. Και μόλις έστρωσε, λέω εδώ είμαστε ας τσακίσω ό,τι γουστάρω. Χε. Και μαθαίνω ότι τώρα που θηλάζω πρέπει να ακολουθώ συγκεκριμένο διαιτολόγιο γιατί θα παιδεύεται το μωρό με κολικούς και ενοχλήσεις στο στομάχι. Τουτέστιν πάλι γιοκ οι παστούλες.

μάι 2 σεντ:
Λένε ότι η σοκολάτα είναι υποκατάστατο του σεξ. Μπορεί. Το αντίστροφο πάντως μπιλίβ μι, δεν παίζει. Κλαψ.
:D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Baby!!!, Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | Leave a Comment »

Νέα ρουσφέτια

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 5, 2010


Όταν φίλοι, συνάδελφοι και συγγενείς άρχισαν να μένουν άνεργοι ο ένας μετά τον άλλον, προσπάθησα να μείνω ψύχραιμη. Τι διάολο τόσοι γνωστοί, τόσες σπουδές, τόσες ευκαιρίες για εμάς τα “σπουδαγμένα” που λέει και η γιαγιά μου, κάτι θα βρισκόταν. Έπειτα κάτι οι γονείς, κάτι οι οικονομίες, θα βάζαμε και ρεφενέ όπου χρειαζόταν στους δικούς μας και όλα καλά. Ήταν και το επίδομα του οαεδ, όσο να πεις μια παράταση ενός χρόνου με ένα στάνταρ χαρτζηλίκι δεν είναι να το υποτιμάς. Βέβαια ο χρόνος πέρασε γρήγορα, τα επιδόματα τελείωσαν, οι γονείς ξεπαραδιάστηκαν, οι συντάξεις τους κουτσουρεύτηκαν και το χειρότερο, δεν υπάρχουν καν αγγελίες. Οι περισσότεροι από τους απολυμένους φίλους μου, με αστραφτερά πτυχία και σπουδές στην Ευρώπη, ξένες γλώσσες, κάτι προυπηρεσίες ΝΑ και ένα βιογραφικό ολόκληρο ντοσιέ αλλά τι να το κάνεις, άμα δεν έχει αγγελίες για το αντικείμενό σου είναι όλα άχρηστα.

Προσπαθώ ακόμη να μείνω ψύχραιμη. Ο ένας έπιασε δουλειά μέσω γνωστού σε σούπερ μάρκετ. Πεντάωρο λέει για αρχή και βλέπουμε. Άλλος περιμένει απάντηση για βοηθός σε κεραμοσκεπές. Έναν γνωστό που είδαμε τυχαία τον κάναμε χρυσό να μας πει που δουλεύει. Δεν έλεγε, τα μάσαγε. Μετά κατάλαβα ότι ντρεπόταν. Πωλητής στα τζάμπο, μας είπε χαμηλόφωνα όταν ξεμάκρυνε από την παρέα του. Εμείς τον γνωρίσαμε διαφημιστή με πτυχία και περγαμηνές και μάστερ και δεν ξέρω τι άλλο έχουν όσοι δουλεύουν σε πολυεθνικές. Τώρα λέει, θα στείλει βιογραφικό στην Ολλανδία. Η κοπέλα δίπλα μου στο μαιευτήριο ήταν χαρούμενη γιατί δεν την απέλυσαν. Χατηρικά λέει, την γύρισαν τετράωρο. Με τρία παιδιά. Έπρεπε βέβαια να βρει το έξτρα πεντοχίλιαρο που κόστισε η εντατική του μωρού της γιατί έκανε άπνοιες. Θα τσοντάρανε τα πεθερικά της. Και ο γιατρός της θα πληρωνόταν το Δεκέμβρη. Πολλή χαρά.

Στη γειτονιά βλέπεις την κρίση κατάφατσα. Ή μάλλον, την ακούς. Εδώ τα πράγματα έχουν αγριέψει. Γεμίσαμε πλανώδιους. Είχαμε τον Σάκη το Γλύκα, τον Μελένιο, τον Μελένιο τον Ορίτζιναλ, τον Τακτικό, τον παλιατζή, όλοι με μεγάφωνα που σου 'παιρναν τ' αφτιά τουλάχιστον δυό φορές την εβδομάδα και μόνο πρωί. Ε, τώρα τους έχουμε όλους αυτούς δύο φορές την μέρα συν την Ευρωπαϊκή Αγορά Ότι Πάρεις 2 Ευρώ, άλλους τρεις-τέσσερις γιαλαντζί Σάκηδες, Μελένιους, παλιατζήδες και έναν που είναι απλά μεθυσμένος και είτε τραγουδάει στο δρόμο αμανέδες είτε φυσάει μια πλαστική βουβουζέλα.

Πραγματικά δεν ξέρω γιατί αυτή η κρίση θα μας έκανε καλύτερους. Οι μισοί σκέφτονται να μεταναστεύσουν και οι άλλοι μισοί να τρέξουν για ρουσφέτι σε εκείνο το λαμόγιο τον πολιτικό που ήξερε κάποτε ο πατέρας τους. Οι υπόλοιποι απλά μεθάνε και τραγουδάνε στους δρόμους. Και θα γεράσει η γενιά μου και θα έρθει η επόμενη μετά να μας βρίζει που φύγαμε ή που τρέχαμε για ρουσφέτια και βολευτήκαμε και ξανακαταστράφηκε ο τόπος από τους ζεστοθεσούληδες. Αρχίζω και νιώθω αλλιώς για τις προηγούμενες γενιές. Ίσως δεν ήταν τελικά βόλεμα όλη αυτή η χάβρα που προκάλεσαν. Ίσως να ήταν απλά επιβίωση. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο χάνω την ψυχραιμία μου.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Sucks, Uncategorized | 1 Comment »

Safety paradox

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 12, 2010


Έχει μείνει ελάχιστο χρονικό διάστημα πια μέχρι να βάλω πάλι τη ζωή μου σε μια σειρά για να στρώσει το κεφάλι μου και να βγάζουν νόημα όσα θέλω να γράψω. Απ΄την άλλη, είναι τόσο γαμημένα παρόν το χάος κάθε μέρα, που μετά βίας αντιστέκομαι σε μια γερή κούπα εσπρέσσο κατά τις 2 τη νύχτα και ολονύχτιο γράψιμο δίχως αύριο. Και πάλι όμως, δε με φτάνει για να ξεκαθαρίσω πρώτα σε μένα τί φταίει για αυτό το βαρέλι που λέγεται Ελλάδα - τίγκα στα σκατά που λέγονται Έλληνες. Ή μάλλον το έχω ψιλοξεκαθαρίσει αλλά ψάχνω εκείνες τις λέξεις που θα σοκάρουν περισσότερο μπας και το φχαριστηθώ.

[Ένα μικρό ενσταντενέ από το Ίκα της Νϊκαιας σήμερα το πρωί: Πέντε πέντε ασθενείς καλούνται στα μικρά δωματιάκια – ιατρεία όπου μία νοσοκόμα καταγράφει τα παραπεμπτικά και μία άλλη διαδοχικά παίρνει αίμα από όλους. Με βρώμικα νύχια, χωρίς γάντια, χωρίς στο ενδιάμεσο έστω να πλυθεί ή να ρίξει λίγο οινόπνευμα στα χέρια της. Σε σχετική διαμαρτυρία μου για αυτό (αλλά και για ένα κάρο πράγματα που με ταλαιπώρησαν χωρίς να κάνω τελικά όλες τις εξετάσεις) οι απαντήσεις από τις νοσοκόμες ήταν πολλές: “είμαι 37 χρόνια στο επάγγελμα εγώ”, “ξέρεις τι τραβάμε κάθε μέρα;”, “εγώ κινδυνεύω από έιτζ και ηπατήτιδες, όχι εσείς”, “τι αντισηψίες μου λες, αυτά θα τα δεις μόνο στα ιδιωτικά εργαστήρια”, “ποιό οινόπνευμα και γάντια, δε βλέπεις; Το δημόσιο δίνει μόνο φωτιστικό οινόπνευμα για τις αιμοληψίες”, “βρώμικα νύχια; Δεν ανεχόμαστε τέτοιες προσβολές”, “γάντια; Και πώς θα ψηλαφίσω την φλέβα με τα γάντια;”.
Και τί δεν άκουσα. Για κάθε φράση τους θα μπορούσα να γράφω δέκα post απαντήσεις. Και υπ΄όψιν, μία από τις νοσοκόμες που θίχτηκε ήταν εκείνη που χθες (εννοείται ότι τραβιέμαι πάνω από μία ημέρα για δύο κωλοεξετάσεις) έφαγε παρατήρηση γιατί κάπνιζε φάτσα φόρα. Και σε αυτό είχε απάντηση: “στον τρίτο όροφο είναι το εργαστήριο και γι' αυτό καπνίζουμε, τί δουλειά είχατε να έρθετε εκεί;”. Μάλιστα.]

Θα μπορούσα να εξιστορώ μέρες τα κουφά που μου τυχαίνουν όλο αυτό το διάστημα μπλογκοαποχής αλλά θα έρθει η στιγμή όλων τους και μάλιστα πακέτο με τις καταγγελίες/ διαμαρτυρίες που σκοπεύω να χώσω σε ένα κάρο υπηρεσίες που συναλλάσσομαι. Αυτός είναι ο τρόπος που τουλάχιστον εγώ έχω επιλέξει για να συνεισφέρω ενάντια στο μικρό κομματάκι σκατοσύνης που μου αναλογεί.

Αυτό όμως που θέλω να σημειώσω μην το ξεχάσω, είναι μια παράξενη διαπίστωση από όλα αυτά. Τελικά σκέφτομαι πως δεν πρέπει να φταίει τόσο πολύ ο φόβος για την ανεργία, η ανασφάλεια και όλα όσα επικαλείται συνήθως η αφρόκρεμα της σκατοσύνης, κυρίως όταν απολογείται για τις λαμογιές της. Για να το κάνω πιο λιανά, πες ρε παιδάκι μου ότι αύριο ένας από μηχανής θεός, μας μάζευε κι εμάς και μας έλυνε για πάντα το οικονομικό πρόβλημα δίνοντας στον καθένα μας μια αξιοπρεπή και σχετικά καλοπληρωμένη δουλίτσα χωρίς φόβο απόλυσης. Μιλάω για όλη την Ελλάδα δηλαδή. Θα έλυνε κάτι αυτό; Μπορεί η εργασιακή και οικονομική ασφάλεια από μόνη της να αλλάξει ποτέ τα μυαλά της κάθε μουρλοπαντιέρας, που θεωρεί ας πούμε, πως αν με διώξει σήμερα και με ξαναφέρει την επόμενη μέρα στην υπηρεσία της, θα εργαστεί λιγότερο και θα κάνει σωστότερα την δουλειά της; Υπάρχει ποτέ περίπτωση να εξαφανιστεί ως δια μαγείας η βλακεία και η λαμογιά απ΄τα πετσιά μας ή π.χ. να αρνηθεί κάποιος μίζα, ρουσφέτι, φακελάκι, πιασοκώλιασμα;

Καταλήγω πως δεν είναι καθόλου η ανάγκη που μας κάνει παράλογους, μίζερους, βολεψάκηδες και εν τέλει κλέφτες και αναξιοπρεπείς. Αν ήταν έτσι, η θαλπωρή της μονιμότητας και η έλλειψη φόβου για την ανεργία θα μας έκανε όλους σωστότατους επαγγελματίες και κυρίως, πιο ανθρώπινους. Κυρίως αυτό.

Φυσικά, μέχρι να το διαπιστώσουμε θα τρώμε στην μάπα κάθε λογής επιχειρήματα του κώλου:
“Είμαι 37 χρόνια στο επάγγελμα εγώ!”
Και σε ανεχόμαστε ακόμα;

“Ξέρεις τι τραβάμε κάθε μέρα;”
Μήπως να αλλάξεις δουλειά να δεις τη γλύκα;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Philosophy, Sucks, Uncategorized | 20 Σχόλια »

1 τσόντα και 2 καράτε

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 5, 2010


Έχουμε και λέμε:

Επιστολή Bild

Εμ έτσι είναι. Μια χαρά τα λένε τα συμπεθέρια. Άμα με το ζόρι πας και μπαστακωθείς σώγαμπρος σε μια οικογένεια, πάρεις του κόσμου την προίκα, πηδάς την κόρη τους για χρόνια και ξέρουν όλοι ακόμα και τι σώβρακο φοράς δε μπορείς να μου 'ρχεσαι ξαφνικά και να μου κλαίγεσαι που σου 'βγαλαν τα άπλυτά σου στην φόρα. Ποια φόρα δηλαδή; Πώς γίνεται μέχρι χθες που τρωγόπινες ήσασταν μια χαρά δεμένη οικογένεια και σήμερα εσύ να μου ξανάγινες Έλληνας και αυτοί κακοί-δολοφόνοι-ναζί Γερμαναράδες που σε προσέβαλαν; Την περηφάνεια σου λαμόγιο διεκδίκησέ την όταν τις κάνεις τις λαμογιές και όχι όταν σε πάρουν χαμπάρι.

Μέτρα
Αφού λέει τα μέτρα δεν είναι για να μαζέψουμε λεφτά αλλά για να δείξουμε ότι μπορούμε να σφίξουμε κώλους και αφού το μόνο που θέλουμε να πετύχουμε με τη σφιχτοκωλίαση είναι να δείξουμε καλό χαρακτήρα και να πετύχουμε χαμηλότερα επιτόκια στα επόμενα χοντροδάνεια που θα πάρουμε, εγώ γιατί δηλαδή να φτωχύνω κι άλλο ρε μπαγάσηδες; Πάρτε μέτρα γερά, που θα διασφαλίσουν ότι όοοοολα αυτά τα λαμόγια που κλέβουν καθημερινά δε θα ξαναφάνε δεκάρα και μαζέψτε ένα κάρο λεφτά για βιτρίνα άμα τα ΄χετε ανάγκη. Τα δικά μου λεφτά γιατί να τα ξαναφάτε δηλαδή;

Τσόντα Τζούλιας
Μπράβο και επικροτώ και να τελειώνουμε κάποια στιγμή στο ελλαδιστάν με το θέατρο. Να απενοχοποιηθεί πια το επάγγελμα για να μην πιτώνουν οι πίστες, τα ραδιόφωνα, τα θέατρα και οι τηλεοράσεις με Σκέτες Μουνάρες. Πες της της κοπελίτσας απ΄την αρχή ρε φίλε ότι χριστιανή μου ούτε φωνάρα έχεις, ούτε μυαλουδάρα, ούτε υποκριτικά ταλέντα. Αλλά δεν πειράζει γιατί από μουνί είσαι μουνάρα. Γίνε τέλος πάντων πουτάνα να τα κονομήσεις χοντρά και να μην παραμυθιάζεσαι με ό,τι καραταλαίπωρο επάγγελμα βιτρίνα βρεθεί στο δρόμο σου – λέγε με σόου μπιζ. Άσε που θα ξεκαθαρίσουν τα πρότυπα για πρώτη φορά. Θα λέει το κοριτσάκι θέλω να γίνω ηθοποιός-τραγουδίστρια και δεν θα εννοεί Σκέτη Μουνάρα που κυρίως τον παίρνει. Άξια.-



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Uncategorized | 16 Σχόλια »

Κράισις

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 17, 2010


Αυτό που μου την έχει βαρέσει με την κρίση δεν είναι ούτε οι οικονομικές δυσκολίες, ούτε η αυξανόμενη ανεργία, ούτε η ξεφτίλα που τρώμε παγκοσμίως. Είναι ότι καθημερινά διαπιστώνω πως όλοι γύρω μου γίνονται όλο και πιο μαλάκες και αυτό είναι πλέον ανυπόφορο. Ένα τόσο δα κουσουράκι να έχεις, σε περιόδους κρίσης μεγεθύνεται τόσο που βγάζει μάτι. Έχουμε πήξει στους μιρμιριάρηδες. Είσαι υποχρεωμένη να τρως κιλά καφρίλας και πρηξαρχιδίασης μόνο και μόνο γιατί οι μισοί φοβούνται πλέον άπειρα πράγματα και οι άλλοι μισοί βρίσκουν ευκαιρία να σε πείσουν να φοβηθείς άλλα τόσα.

Πάρε τους απλούς εργαζόμενους που χου. Χρειάζεσαι πλέον διπλάσιες ώρες συνεννόησης γιατί όλοι από τον φόβο μη χάσουν τη δουλειά τους χέζονται πάνω τους όταν πρόκειται να συνεργαστούν με άλλους ή να πάρουν μια τόση δα αποφασούλα. Για να μετακινηθεί πλέον ένας συνδετήρας από το ένα γραφείο στο άλλο, θες πέντε υπογραφές και τριάντα ώρες συζήτηση. Οι μανατζαρέοι; Σταμάτησαν τις αγριοφωνάρες και μιλάνε λιγότερο. Και γελάνε πιο πολύ. Και αυτό είναι χειρότερο. Ξέρουν ότι η παραμικρή τους λέξη, το παραμικρό νεύμα, έχει φιλτραριστεί κατάλληλα από τα τεφάλ εγκεφαλικά φίλτρα “ανεργία” και “κρίση”, χωρίς πλέον να χρειάζονται άλλη προσπάθεια για να τρέξεις χεσμένη. Και αυτά δεν είναι τίποτα.

Πού δηλαδή να κάτσεις να τις πιάσεις όλες τις κατηγορίες όπως αγρότες, μαθητές, συνταξιούχοι, αστυνομικοί, τηλεοπτικοί αστέρες. Και φαντάσου να πιάσεις έναν-έναν τύπο ξεχωριστά όπως τον κουτσομπόλη, τον εθνικιστή, τον γλείφτη, τον βολεψάκια, τον αριστεροδεξιοκεντρώο, τον κάθε τύπο blogger ή κάθε άλλη πιθανή ομάδα με τα κουσούρια της, τον λόγο της, τα δικά της αιτήματα και παράπονα μέχρι χθες, που όμως σήμερα δεν υποφέρονται απ΄ τις γκαρίδες και την υστερία. Κανένας τους.

Κρίση – ξεκρίση δεν έχω πειστεί ότι είναι τόσο σκατά τα πράγματα. Και σημειωτέον ότι στην οικογένειά μου έχω ήδη τρεις άνεργους μόλις τον τελευταίο χρόνο που και οι τρεις όμως έχουν δουλέψει σε κάθε πιθανή δουλειά και που δεν φοβούνται να το ξανακάνουν στην ανάγκη. Περισσότερο πιστεύω ότι για την κατάντια μας, έχει μεγάλο μερίδιο και η προσωπική παραίτηση από τα πράγματα που έχω ειλικρινά βαρεθεί να διαπιστώνω. Χονδρικά, βλέπε αγρότες – επιδοτήσεις, συνταξιούχοι – πρόωρες συντάξεις, μαθητές –βαρεμάρα & χαμηλές επιδόσεις, άνεργοι – απόρριψη “κατώτερων” επαγγελμάτων κ.ο.κ.

Έ, δεν ήθελε και πολύ. Η κρίση έχει κατσικωθεί πια πάνω απ΄ τα κεφάλια μας σαν ένας γιγάντιος μεγεθυντικός φακός που δείχνει μεγαλύτερα κυρίως αυτά που εξέχουν. Άμα μας δεις από ψηλά, είμαστε όλοι πλέον γιγάντιες καμπούρες, φαλάκρες, αποστήματα, πούτσες και κώλοι. Αυτά είμαστε.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Sucks, Uncategorized | 13 Σχόλια »

Ελένη γύρνα ξανά

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 2, 2010


Μου την έχει δώσει αυτές τις μέρες το διαζύγιο της μενεγάκη και πολύ θα ήθελα να της διασαφηνίσω μερικά πραγματάκια γιατί η δικιά μου ζωή ήρθε πιο τούμπα από τη δική της και πρέπει σύντομα να κάνει κάτι. Βγαίνει και ζητάει από τη μάνα μου και τη γιαγιά μου να σεβαστούν τα προσωπικά της (είμαστε ακόμη στο πρώτο της διαζύγιο μελλοντικέ επισκέπτη) και να μην ασχολούνται με αυτά. Εμένα στ' αρχίδια μου ποτέ δεν έβλεπα πρωινάδικα, κυρίως γιατί οι μαγειρικές, τα ζώδια και οι θείτσες ετών 18 και άνω που μαζεύονται εκεί μέσα μου θυμίζουν τη μάνα μου αλλά έχω τις ενστάσεις μου διότι αυτό που ζητάει, εμένα μου πηδάει τη ζωή. Ναι, θα ασχοληθώ.

Κάθεσαι ελενίτσα και μου τις εκπαιδεύεις χρόνια τώρα, να σε βλέπουν σαν το πρότυπο ελληνίδας κόρης δύο δεκαετιών πριν. Ήθελε επιμονή, αλλά χίλια μπράβο που τα κατάφερες. Όμορφη, ευτυχισμένη, με τύχη, ανεξαρτησία, καλό άντρα και πολλά παιδιά. Είναι να μην σε έχουν εκεί πάνω; Έκανε καθημερινά όσα δεν θα έκανε ποτέ μια νορμάλ κόρη. Πλήρης πληροφόρηση. Την έζησαν σε κάθε στιγμή της ζωής της, ήξεραν πότε έχει γκόμενο, πότε βρήκε άντρα, από που κρατάει η σκούφια του, πότε πηδήχτηκε, πότε έμεινε έγκυος, πόσο παιδεύτηκε στη γέννα, τι είπε η αστρολόγα για τον ωροσκόπο του κάθε παιδιού, με ποιόν φλερτάρει και τέλος πάντων όλα όσα δεν λες ή βαριέσαι να πεις στη μάνα σου.

Με ποιο δικαίωμα κυρά λένη μας τώρα ζητάς σεβασμούς και αηδίες και θες η γιαγιά και η μάνα μου να πάψουν να ασχολούνται με εσένα; Γιατί να μην αναλύσει η αστρολόγα σου πώς θα πάει το διαζύγιο και πώς θα είναι ο επόμενος; Γιατί να μην φωνάξεις μια ψυχολόγα να σε ψυχαναλύσει live; Γιατί δε βάζεις τις μάνες μας να σου τηλεφωνήσουν και να σου πουν πώς να το χειριστείς για να κερδίσουν μια ολοκαίνουργια κουζίνα πίτσος αυτοκαθαριζόμενη; Ε; Ε; Γιατί; Και γιατί στα καλά καθούμενα θα πρέπει η μάνα μου και η γιαγιά μου να ασχοληθούν μαζί μου; Ένας πλούσιος γιάννης, μια βίλα και τρία παιδιά ήταν όσο να πεις φούλ τάιμ απασχόληση για όλες τις ελληνίδες μάνες που οι κόρες τους δεν τους έδιναν ραπόρτο, μας ρωτάς εμάς τώρα γιατί να χάσουμε τέτοιο προνόμιο;

Τα τηλέφωνα από μαμάδες, γιαγιάδες και πεθερές έχουν πληθύνει από προχτές, ρωτήστε και τον οτέ. Ξαφνικά “εκείνος” έγινε “ο γαμπρούλης”, “η τρώγλη” έγινε “το σπιτικό σας”, “η τζίβα” έγινε “τα μαλλάκια σου” και όλα στη ζωή μας τους φαντάζουν λίγο πιο ανθρώπινα. Εμ, αφού ολάκερος γιάννης ζήτησε διαζύγιο και κοτζάμ ελένη είναι ερείπιο και μάλλον ξενοπηδήχτηκε, σου λέει βρε μπας τελικά η κόρη μου είναι κανονικός άνθρωπος; Μπας και δεν πειράζει που δεν ξέρει από λαχανοντολμάδες, ταφτάδες και ερμήδες σε τρίγωνα με αφροδίτες στου διαόλου την κάλτσα; Για κάτσε να την έχω από κοντά μπας και την κάνω ελενίτσα-πριν-καταστραφεί. Και δώστου τηλέφωνα “τί καλό μαγείρεψες σήμερα;”, “τι; δε θα 'ρθετε αύριο στη γιορτή της θείας;;;;”, “αχ είδα ένα ταγιεράκι μούρλια, δεν κρατήθηκα και στο πήρα να το βάλεις στη βάφτιση”, “να σου διαβάσω τι λέει το ζώδιό σου σήμερα;”.

Ελένηηηηηηηηηη γύρνα πίσωωωωωωωω!!!!



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Silly, Uncategorized | 17 Σχόλια »

Σφηνάκι πολιτισμού

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 19, 2010


Έφτασε γαμώτο η εποχή που το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σαλόνι, αντί για χαρά αγάπη και αγαλλίαση, προκαλεί στους τρίτους από αηδία έως θυμό. Περίπου τέτοιες μέρες άμα σαν άνθρωπος σου ξέφυγε να ξεστολίσεις το δέντρο πρέπει να αντιμετωπίσεις ένα κάρο ταπηροκρανιασμένους που βγάζουν όλη τη νοικοκυροσύνη τους πάνω τους. Αλλά δεν φταίνε αυτοί. Πάμε και υιοθετούμε τα πιο γκάου έθιμα και γιορτές, πάμε και γεμίζουμε σαχολοαρκουδάκια κάθε βαλεντίνου, ονομάσαμε “Καθαρά” μια Δευτέρα που τρώμε τόνους φασόλια και ταραμάδες, κάνουμε πλέον προτάσεις γάμου γονατιστοί, αγοράζουμε άχρηστα μονόπετρα μόνο και μόνο για να προκαλέσουμε ένα “ναι” σε μια ερώτηση που δεν θα 'πρεπε να είναι ερώτηση, κάνουμε κιτσαρογαμήλιες δεξιώσεις με φλεγόμενα σπαθιά, επετείους, κόντρα επετείους, γιορτές παραγιορτές και πανηγύρια και έχουμε αφήσει απ΄ έξω το πιο υπέρτατο έθιμο όλων των εποχών.

Όχι, φαντάσου τώρα, αντί να έβγαζες ένα ένα τα κωλολαμπάκια, αντί να ξεμεσιαζόσουν να ανεβάζεις κούτες και δέντρα στα πατάρια, απλά να άλλαζες διακόσμηση και κατά άνοιξη μεριά, όταν πέρναγε και το Πάσχα, μαζί με τα χειμωνιάτικα να ανέβαζες και το δεντράκι σου. Αρκεί να είχαμε υιοθετήσει την εθιμάρα του πασχαλινού δέντρου με τα κρεμαστά πολύχρωμα αυγά και θα τα ξαναλέγαμε ποιές είναι οι νοικοκυρές και ποιες οι απολίτιστες.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | 19 Σχόλια »

Χόουπ

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτώβριος 22, 2009


Ο Ψωμιάδης θεωρεί πως με την υποψηφιότητά του χτυπά γροθιά στο κατεστημένο. Ο Αυτιάς ισχυρίζεται ότι έκανε χιούμορ όταν συνομιλούσε τρεις μέρες με το ίδιο βίντεο στην εκπομπή του. Η Καγιά, θεωρεί ότι “οι όμορφες είναι ευλογημένες διότι δεν χρειάζεται να σπουδάσουν για να βγάλουν χρήματα”. Η χθεσινή πρωταγωνίστρια του ριάλιτι “για λογαριασμό σου” λίγο μόλις μετά τη διαπίστωση ότι οφείλει 220 χιλιάδες ευρώ και έχοντας πια σίγουρο πως θα πάρουν το σπίτι της κόρης της που υποθήκευσε για το μαγαζί της, δηλώνει “τελικά θα ξανανοίξω τον φούρνο και θα παλέψω για το όνειρό μου”. Ο Καρπετόπουλος δημοσιεύει επιστολή αναγνώστη με τίτλο “λίγη τσίπα” όπου σε ποδοσφαρικό αγώνα, κάποιος ζήτησε από τους ανάπηρους φιλάθλους σε καροτσάκια να μετακινηθούν προς την άλλη πλευρά του γηπέδου για να μην φαίνεται το θέαμά τους στην κάμερα της τηλεόρασης.

Ούτε που ξέρω ποιον να ψηφίσω στα καλλιστεία καραγκιοζοσύνης που συνεχίζουν να τρέχουν ακάθεκτα όσο κι αν η απόσταση από τα πράγματα μου έδωσε για λίγο την ψευδαίσθηση της ηρεμίας. Η διανόηση ψόφησε.

Ευτυχώς υπάρχει ελπίδα.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Uncategorized | 16 Σχόλια »

Τρύγος

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 24, 2009


Δίπλα στη δουλειά μου έχει ένα χωράφι αμπέλια. Σήμερα είχαν τρύγο. Αληθινό όμως, όχι από εκείνους τους γιαλαντζί τρύγους που κάναμε παλιά στις αυλές μας, άμα είχαμε κάνα ψωράμπελο και φύτρωνε καμιά ρόγα στο τόσο και παραφυλάγαμε μη μας τη φάει κάνας πειναλέος σπουργίτης, για να την κόψουμε ντε και καλά στην εποχή της και να διαπιστώσουμε μετά, ότι η γεύση της έφερνε σε βραστό κοτόπουλο με κουκούτσια.

Ο τρύγος αυτός, είχε καμιά δεκαριά εργάτες με τα μπογαλάκια τους, πατσαβουράκια δεμένα κόμπο με κολατσιό και τα στρογγυλά μεγάλα παγούρια από φελιζόλ στημένα στη σειρά, απ΄ αυτά που κουβαλάγαμε παλιά στις εκδρομές. Ήταν πολύ περίεργο. Λίγα βήματα πιο πέρα ήταν η μεγάλη πόρτα για το γραφείο και αυτοί, έχοντας ήδη δουλέψει απ΄το ξημέρωμα, ετοιμάζονταν για πικ νικ δίπλα στο φορτηγάκι με την εντυπωσιακή σοδειά. Καμιά τριανταριά τελάρα τίγκα στα τσαμπιά. Στο τσακ ήμουν να στριφογυρίσω την τσάντα στον αέρα, να την σαβουρντίσω στο κεφάλι οποιανού πέρναγε και να πάω να βουτήξω στ' αμπέλια, να λερωθώ όσο θέλω και μετά να πάω να κάτσω στην κουρελού. Δεν θα το κούναγα ρούπι μέχρι να τους φάω όλα τα ψωμοτύρια και να τους αδειάσω τα παγούρια με τα παγωμένα νερά. Μέχρι και τα αστεία τσεμπέρια με τον κόμπο πίσω θα φόραγα στο κεφάλι άμα μ' άφηναν για μια μέρα να γουρουνιάσω στο χωράφι τους.

Μετά από λίγο, άρχισε βρόχα. Μέσα από το τζάμι στο γαμιστερό γραφειάκι μου, μια κοίταγα το χωράφι και μια τα άσπρα νύχια μου. Ρε μια μανία που μ΄έπιασε. Ήθελα να πάω να τα χώσω μέσα στις λάσπες μέχρι να γίνουν κατάμαυρα και χαρούμενα πάλι. Μετά ήρθε ένα brief, τρία mail, ένα conference και κάτι άλλα με δύσκολες λέξεις και μετά άρχισε ο πανικός. Όταν έφτασα το απόγευμα στ' αμάξι τα αμπέλια δεν είχαν άλλα σταφύλια. Με έπιασαν τα νεύρα μου. Ούτε κλαράκι δε θα 'σπαγα άμα τα μάζευα εγώ. Άσε που δε θ' άφηνα ρόγα για ρόγα. Θα έκοβα τα τσαμπιά, θα τα καθάριζα προσεκτικά, ίσως να τα γυάλιζα και λιγάκι και μετά θα τα έστρωνα όμορφα στα τελάρα με ρυζόχαρτο ανάμεσα στην κάθε στρώση όπως έμαθα όταν ήμουν πωλήτρια να βάζω στα ακριβά κουστούμια για να φαίνονται πιο ακριβά.

Μέχρι να φτάσω σπίτι είχα στήσει μια θεαματικότατη σταφυλοέκθεση με προβολείς, φωτεινές πινακίδες και σταφυλοζογκλέρ με ρόγες. Είχα συντάξει την ομιλία έναρξης, είχα πλέξει την κορδέλα εγκαινίων από αμπελόφυλλα και έψαχνα όνομα για το μεγάλο γεγονός του Τρύγου Του Χωράφιου Δίπλα Στο Γραφείο Μου, όταν ένας μαλάκας ταξιτζής άρχισε τις κόρνες γιατί δεν πήρα χαμπάρι το φανάρι που άναψε πράσινο. Κι όλα αυτά γιατί δε με πήρανε εργάτρια στον τρύγο. Ευτυχώς αύριο είναι Παρασκευή. Το σουκου θα τη βγάλω με τα γλαστράκια μου και μάλιστα χωρίς γάντια να ξεχαρμανιάσω.
Τώρα που βρήκα και φάρμακο για τις κάμπιες, τις μελίγκρες και τ' άλλα τα μαλακισμένα μαμούνια που μου κάτσιασαν το νυχτολούλουδο θα τους αλλάξω τον αδόξαστο. Σατανικό φάρμακο. Κι αυτουνού του έβγαλα όνομα. Ινδιάνικο. Το ονόμασα “κάτι να βρωμάει, κάτι να γλιστράει, κάτι να ψοφάει”. :D

Φάτε τη σκόνη μου τώρα ακατάδεκτοι τρυγητές με τα αστεία τσεμπεράκια σας, τα δροσερά παγουράκια σας και τα δεμένα σπιτικά φαγάκια σας που έχετε το θράσος να μας τα κουνάτε επιδεικτικά όταν εμείς οι άχρωμοι, κουρασμένοι, πλαδαροί άνθρωποι πάμε σ' αυτό που λέμε δουλειά.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | 12 Σχόλια »

Η συγνώμη του Γ. Παπανδρέου

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 10, 2009


...για αυτά που μου συνέβησαν στην Καβάλα από ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, έλεγε μεταξύ άλλων:

Διαβάσαμε με πολύ σεβασμό το post ‘H X- Psilikatzou γράφει για το ΠΑΣΟΚ’ της Κωνσταντίνας Δελημήτρου (γνωστή και ως η blogger Ψιλικατζού) αναρτημένο στο blog του Alzap και νιώθουμε την ανάγκη να της ζητήσουμε συγγνώμη. Συγγνώμη για το έλλειμμα σεβασμού στο άτομο της, τόσο ως blogger και ως δημιουργού συγγραφέα.
Μια συγγνώμη επ’ ονόματι όλων μας, όσων πιστεύουμε στα βασικά δημοκρατικά δικαιώματα του κάθε πολίτη, ακόμα δε περισσότερο στο δικαίωμα του να συγγράφει, να μετέχει, να δημιουργεί, υπενθυμίζοντας ότι οι βασικές αυτές αρχές αποτελούν και το κινητήριο μοχλό του Κινήματος. Εκφάνσεις ρατσιστικού περιεχόμενου, περιχαραγμένες διαχωριστικές γραμμές, δοβλέτια, ελλείμματα σεβασμού σε πρόσωπα και αξίες δεν θεμελιώνουν δημοκρατικές διδαχές και δεν μας εκφράζουν

Κι έπειτα το βρίσιμο που άρπαζα για μέρες από στελέχη του πασόκ που θεωρούσαν ότι είχα όρεξη να παίζω κομματικά παιχνίδια, τις επιθέσεις για τα κομματικά μου πιστεύω (τα ποιά; ) και τα ιμάτια που σκίστηκαν για το ποιον της κυρίας που μόνο ΠΑΣΟΚ δεν ήταν όπως έλεγαν, μαθαίνω σήμερα ότι την έχρισαν υποψήφια στην Καβάλα. Αναμενόμενο θα μου πεις. Σίγουρα θα σου πω, αλλά αφού με ξέρεις, κρατιέμαι;

Ήθελα λοιπόν απλά να επισημάνω μέρες που 'ναι στον κο Παπανδρέου ότι οι διαδικτυακές συγνώμες προς όσους θίγονται καθημερινά από τα “μορφωμένα” στελέχη του εδώ στην κοινωνία της πληροφορίας που τόσο θερμά υποστηρίζει, δυστυχώς δεν είναι όπως στον έξω κόσμο. Δεν έχουν ημερομηνία λήξης.
Χαριστικά, την δικιά μου μπορεί να την πάρει πίσω.
Δεν χωράει στο βιογραφικό μου άλλωστε. :D

Πάμε πάλι: internet rulez.-



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Politics, Uncategorized | 33 Σχόλια »

Σήμερα το πρόγραμμα…

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 3, 2009


... λέει:

Κηπουρική

&

Κωλοραδιόφωνο :D

Να πάρω μια ανάσα και επιστρέφω με τις αναπάντεχες (μουχαχα) εξελίξεις στην πολιτική! :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Silly, Uncategorized | 10 Σχόλια »

Social MediApes

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 28, 2009


Έρχεται η μέρα που πετάς μια για πάντα το κλειδί του συρταριού. Δεν χρειάζεται πια να το ανοιγοκλείνεις αφού βρήκες μια πιο ουσιαστική γωνιά. Τα λες κρυφά μεν αλλά με ανώνυμους παραλήπτες. Τα λένε και αυτοί. Τα ίδια. Περίεργο που τελικά δεν ήσουν μόνη. Τα συζητάτε, τα αναλύετε, εμβαθύνετε και ανοίγει ο ένας την ψυχή του στον άλλο. Εντελώς. Τέτοιο θαύμα δεν έχει ξαναγίνει. Περνάς καλά έως γαμάτα για πολύ καιρό. Για πάρα πολύ καιρό. Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν να έρχονται. Κι άλλοι ομοιοπαθείς. Κι άλλοι που μισούν τα ίδια με σένα. Κι άλλοι που αγάπησαν όσα εσύ. Κι έρχονται κι άλλοι. Κι άλλοι. Αμέτρητοι. Κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι παράξενοι, κάποιοι πιο φοβισμένοι και άλλοι τρομακτικοί. Όλοι τους όμως εξίσου όμορφοι γιατί τους βλέπεις και σε βλέπουν κάτω από την πέτσα. Διάφανοι όλοι. Και συνεχίζουν να 'ρχονται.

Σύντομα μια λέξη από κάποιο γνωστό, ένα υπονοούμενο από μια φίλη, ένα γελάκι από συνάδελφο και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις πέτσα πια. Είσαι εντελώς διάφανη. Όλοι κάτω από τα ροδαλά τους δέρματα κρύβουν πράγματα εκτός από εσένα που είσαι τώρα το επίκεντρο συζήτησης, πολλές φορές και χλεύης. Και έρχονται κι άλλοι να σε δουν. Εσένα και τη διαφάνειά σου. Κοιτάζουν κάθε πόρο ανεξερεύνητο, αναλύουν τα εσώψυχά σου, δεν σταματούν πριν σηκώσουν το φρύδι.

Αυτός ο ζωολογικός κήπος έχει πολλούς επισκέπτες κι εσύ ούτε στιγμή να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπίτι, δουλειά, σκεπάσματα να χωθείς. Είναι όλα ένα ανοιχτό κλουβί. Το σόου πάει καλά. Κοιτάς τους φίλους σου στα διπλανά κλουβιά κι είναι κι εκείνοι το ίδιο απορημένοι. Και λυπημένοι. Τώρα ο ζωολογικός κήπος γεμίζει κλουβιά. Άδεια. Γεμάτα λαχταριστές μπανάνες. Και οι πόρτες ανοιχτές. Κανείς δεν θέλει να μείνει έξω. Όλοι μαλώνουν για τα κλουβιά. Θέλουν τις μπανάνες, θέλουν προσοχή, ρίχνουν δειλά καμιά πετσούλα και μετά δοκιμάζουν το σόου. Κι είναι όμορφο. Ρίχνουν κι άλλη πετσούλα, μετά μια μεγαλύτερη κι άλλη, κι άλλη. Χαρούμενη διαπιστώνεις ότι σε όλους πια λείπει ένα κομμάτι. Μέχρι και οι επισκέπτες ζήλεψαν και κάνουν το ίδιο. Τα κλουβιά δεν έχουν νόημα πια. Ανοίγουν. Τα διάφανα εκθέματα πετιούνται έξω και στη θέση τους μπαίνει ένα γιγάντιο χρυσό κλουβί. Ένας μόνο θα το πάρει.

Το δικό σου δέρμα σου τώρα έχει αλλάξει. Σαν τα φίδια έχεις πετάξει το παλιό και βγάζεις νέο. Αλλά ακόμη κι αν αποφασίσεις μεμιάς να διώξεις πάλι όλη σου την πέτσα, λίγη διαφορά κάνει. Δεν είσαι πια η μόνη. Τώρα όλοι είναι διάφανοι και όλοι κάνουν τους ντυμένους. Η μάχη για το χρυσό κλουβί δίνεται στην αρένα μόνο. Κάθε συζήτηση για αυτή είναι ταμπού, είναι σα να μην συμβαίνει. Κανείς δε σου σηκώνει φρύδι πια γιατί ήσουν εκεί και στη δική του γύμνια.

Τώρα κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Κανείς δεν ξέρει πως να έχει το χρυσό κλουβί αλλά παράλληλα να μην κρυώνει. Ανακούφιση. Είσαι και πάλι αόρατη. Βρήκες και πάλι ένα κλειδωμένο συρτάρι. Ένα παράξενα κλειδωμένο συρτάρι βασικά αφού έχουν όλοι το κλειδί, όλοι το ανοίγουν αλλά κανείς δεν το βλέπει. Βιάζονται να ανοίξουν το δίπλα ή να βρουν ένα μαγικό λουκέτο για το δικό τους. Κι αν κάποιος κάποια φορά το δει, αν κάποιος σταματήσει να σε παρατηρήσει, μετά θα κάνει τον ανήξερο γιατί ξέρει πως δεν τον παίρνει. Αν κάνει να σηκώσει φρύδι δηλαδή, με τέτοια γύμνια πια ξέρει πολύ καλά τι κάζο τον περιμένει. :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Internet, Άτιμη Κοινωνία, Philosophy, Uncategorized | 17 Σχόλια »

Ε!

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 22, 2009


Στα γρήγορα για το καλοκαιράκι μου τώρα που ίσιωσα λίγο, γιατί με όλα αυτά που συμβαίνουν δε θα με αφήσουν να τα γράψω. So, πήγα Χανιά για 10 μέρες και γύρισα τη μισή Κρήτη, δοκίμασα τα καλύτερα φαγητά έβα και γέλασα τόσο πολύ που μου φτάνει για όλο τον χειμώνα. Έμεινα στο Μελρόουζ Πλέις Των Φτωχών, αυτό που γεννά ζατρούς και μάλιστα σιρούργους, εκεί που παραφυλάνε κάτι γραβατωμένοι για παραλιακές χειραψίες σε επίτιμους, εκεί που ο ήλιος τσουρουφλάει αλλά μόνο την πρώτη μέρα και οι αφράτοι ροζ άνθρωποι είναι για πρώτη φορά γαμάτοι γιατί είναι από τη Νορβηγία και όχι την Αγγλία.

Θες πολλή βενζίνη, κάνα δυο συκώτια καβάτζα, ένα τρίκιλο περιθώριο στην κοιλιακή χώρα πρωί-μεσημέρι-βράδυ και χώρο στα μάτια για τους αμέτρητους άσπρους και ροζ ιβίσκους (πληζ που στο διάολο τους πουλάνε στην Αθήνα;;; ). Έγινα μπεζίρι για μπεζίρι απ΄τις αναβασοκαταβάσεις, ένας σούπερ ντούπερ ντόπιος μας κέρασε εκδρομή από τις 8 το πρωί ως τις 12 τη νύχτα στην νότια Κρήτη, πιάστηκε η ψυχή μου μετά τα Σφακιά με τους γκρεμούς, μια κουκλάρα μαμά μας έφτιαξε μέχρι γαμοπίλαφο (γιαμ), έσκασα από τις ομορφιές, είπα και ξαναείπα ώφου!

Το ρεζουμέ, χρειάστηκαν μόνο λίγες μέρες για να μάθω μια νέα γλώσσα, να καταλάβω πόσο χιούτζ είναι ένας τοσοδούλης χάρτης άμα είναι να τον παίρνεις σβάρνα κάθε μέρα, να γίνω αστέρι στην γευσιγνωσία, τσιπουρογνωσία και μοχιτογνωσία (ναι, εγώ) και κυρίως να γυρίσω επιτέλους μια φορά στην αγία βαρβάρα και να νιώσω άνθρωπός τους ρε παιδί μου! Γιες αμ μπλaκ!!! :D

Προφανώς επειδή πέρασα υπερτέλεια το σύμπαν φρόντισε να επαναφέρει τις ισορροπίες χαρίζοντάς μου τον ιό της κωλογρίπης στο καράβι της επιστροφής και είμαι σε καραντίνα από την ημέρα που γύρισα έως αύριο όπως με ενημέρωσε το 1135, τουτέστιν απαγορεύεται να πάω να δω το νέο μου βαφτισιμάκι μέχρι την Τετάρτη, δεν έχω δει την ανηψιά μου για πάνω από εικοσαήμερο, έχω κυριολεκτικά λιώσει το Anno 1404 (καραλέει) και έχω ξεμείνει από πράτσετ και τσιφόρους με αποτέλεσμα να την έχω πέσει στο Κόκκινο Βιβλιαράκι Του Κειμενογράφου τίγκα στις γραμματικές και τα συντακτικά ώστε να νιώσω μια πελώρια λαχτάρα (sic) να γράψω τα ασύντακτα μακρυνάρια μου. Εξ' ου και το ποστ. :)

*Ε! = γαμιστερή κρητική προσφώνηση που δεν μπορεί να την μιμηθεί όποιος κι όποιος και που προκαλώ κάτι ΓουάναμπιΠανηγύριΣταρς της Κρήτης να την ηχογραφήσουν για να έχω εύκαιρο ένα κράξιμο που συχνά χρειάζομαι.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Uncategorized | 31 Σχόλια »

Αρνητικόλοτζι

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 28, 2009


Χάλια θα περάσω, το ξέρω. Έχω καταφέρει να στραγγίξω και την τελευταία σταγόνα του μισοάδειου μου ποτηριού και περιμένω να περάσουν οι μέρες μέχρι να ρημαδοφύγω διακοπές. Όλα σκατά. Κωλοδιακοπές ρε γαμώτο. Από τώρα ξέρω πόσο χάλια θα είναι. Ξέρω ας πούμε, ότι το δωμάτιο που έκλεισα είναι ύποπτα φθηνό, επίσης ξέρω ότι η περιοχή είναι εντελώς κακόφημη και γεμάτη φασαρία, ξέρω ότι το ταξίδι θα είναι μια ταλαιπωρία και μισή ενώ είμαι καρακατασίγουρη ότι η παρέα είναι για τα μπάζα. Και δεν φτάνουν αυτά που θα τραβήξω, ήδη ταλαιπωρούμαι. Λίστες, ετοιμασίες, πολλή πολλή δουλειά, ψόφιες γραμμές (deadlines εννοώ, μη τα ξαναλέμε) που περιμένουν απειλητικά και μια στοίβα ρούχα πάλι για σίδερο. Άσε που μου 'σπασε κι ένα νύχι.
Οιωνός.

===========================================

Σκάστε, διαλογίζομαι τόση ώρα. Δοκιμάζω μια ολοκαίνουργια τεχνική δικής μου εμπνεύσεως που άμα πιάσει θα ιδρύσω σχολή. Ε μα, με έχουν πρήξει τόσες μέρες με τις θετικές σκέψεις, τις αισιοδοξίες, τις γαμάτες διακοπές και τα ποτήρια που δεν πρέπει να τα βλέπεις μισοάδεια. Όχι ρε, εγώ μισοάδειο θέλω να το βλέπω και όχι μόνο αυτό, αλλά το παίρνω και σας το χύνω στη μάπα και δεν μένει μέσα τίποτα τίποτα τίποτα. Και ξέρετε πώς λέγεται αυτό; Ένα άδειο ποτήρι που δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια για φαντασιώσεις. Άδειο. Κενό. Έμπτι. Ούτε αμφιβολίες ούτε παπαρόλοτζιζ. Μισό, το ξαναπαίρνω από την αρχή.

[Παρατηρώ ότι άμα είναι να γλιτώσω το σίδερο, έχω γαμώ τις λογοδοιάρροιες]

Με λίγα λόγια, τέρμα οι Μεγάλες Προσδοκίες. Άμα τα σκέφτεσαι σκατά τα πράγματα ούτε τα προδιαθέτεις, ούτε τα γκαντεμιάζεις, ούτε τίποτα άλλο συμπαντικό. Ξέρεις τι είναι το μόνο που τους κάνεις; Τα ντύνεις σκατουλί και έχεις προετοιμαστεί μια χαρούλα μέχρι να 'ρθει η ώρα να τα φας.
Και οποία έκπληξις κυρίες και κύριοι, η παραμικρή εσάνσ φράουλας είναι ικανή να σου φτιάξει τη μέρα! Το άδειο πια ποτήρι σου που δεν είχες κανένα πρόβλημα να γέμισει μέχρι απάνω με σκατά, έχει τώρα δυό φραουλίτσες ντεκόρ. Και μετά άλλες δύο. Και μετά λίγη γρανίτα. Και μετά μια μπάλα παγωτό. Εντάξει και λίγα σκατουλάκια κάτω κάτω αλλά σιγά, εδώ μιλάμε για ένα... πώς θα το λέγατε; Α! Ένα μισογεμάτο ποτήρι λιχουδιές!

Συνοψίζω. Παίρνεις το μισογεμάτο, μισοάδειο, γουατέβα ποτήρι σου και το αδειάζεις. Μετά το σκουπίζεις καλά καλά από συμπαντικές σκουπιδοθεωρίες και έπειτα το τιγκάρεις στα σκατά. Παίρνεις κουταλάκι, στρώνεσαι στο τραπέζι, κλείνεις τη μύτη και είσαι αποφασισμένη να τα φας. Και μετά έλα να μου πεις ότι σου βρώμισε το παραμικρό μετά από τόσο σκατό. ;)

Κακές, ψυχρές κι ανάποδες σκατοδιακοπές του γιου του! :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Life, Silly, Uncategorized | 10 Σχόλια »

Phantom limberal

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 17, 2009


Ποτέ δεν ήθελα να το καταπιώ αυτό με τους καναπεδάκηδες. Δεν κόλλαγε ρε παιδάκι μου αυτή η όμορφη θεωριούλα ότι κάποιος θα κάτσει κάποτε στον καναπέ και για όλη την υπόλοιπη ζωή του θα μασάει παθητικά προπαγάνδα και ψέμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πως θα τον έπειθαν κιόλας ότι αν ας πούμε πετάει το τηγανισμένο λάδι του στα σκουπίδια αντί της λεκάνης, θα ήταν αρκετό για να χριστεί αυτομάτως ενεργός πολίτης και θα σώσει και τις θάλασσες από τη ρύπανση.

[Το πρώτο πράγμα που έμαθα στο νήπιο ήταν η υπέροχη και εκπαιδευτικότατη όπως προέκυψε ιστορία του λαδοπόντικα που λατρεύει το λάδι και το κλέβει βουτώντας την ουρά του στον τενεκέ. Ναι, μετά τη γλείφει. Λέτε άμα πετάξετε το λάδι στις λεκάνες να αφήσουν έστω και μια σταγονίτσα οι λαδοπόντικες και τα κάθε είδους ζωύφια, για να ρυπάνει τον πλανήτη; Και ειδικά αν το έχετε αρωματίσει τηγανίζοντας καλαμαράκια; :D]

Ανακεφαλαίωση: καναπές + ακινησία + πλύση εγκεφάλου + ψέμματα νηπιαγωγείου = ενεργός πολίτης.
Στέκει; Ούτε ένα δίχρονο δε θα το 'τρωγε. Διότι αυτά τουλάχιστον που ξέρουμε για την ανθρώπινη φύση λένε ότι έστω μια μικρή μερίδα θα πάταγε το off, θα ζωνώταν φυσεκλίκια και θα 'παιρνε αμπάριζα ό,τι έβρισκε μπροστά της. Όμως δεν είχαμε ούτε σίριαλ κίλερς (μόνο σκέτα σίριαλ), ούτε έναν ανατινιάρη, ούτε καν μία αεροπειρατεία να σου δείξει ότι οκ, οι περισσότεροι έχουν κουνουπίδια στον εγκέφαλο αλλά υπάρχουν και ελάχιστοι που αντιδρούν και είναι λίιιιγο πιο δύσκολο να τους ξεριζώσεις την όποια λογική, τουλάχιστον πριν σε πάρουν μαζί τους.

Όλα αυτά, μέχρι που υπέπεσε στην αντίληψή μου ένα ωραιότατο πείραμα. Διάβασε προσεκτικά. Παίρνεις ένα τσεκούρι και κόβεις το χέρι μιας γιαγιάς με αρθριτικά. Πέρα από το πολύ αίμα και το απορημένο βλέμα της γιαγιάς, συμβαίνει και το εξής απίθανο. Τα ακρωτηριασμένα νεύρα που καταλήγουν πια στο πουθενά θα στέλνουν για καιρό κουκουρούκου σήματα στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα η γιαγιά να πιστεύει ότι συνεχίζει να έχει χέρι. Κι ας μην το βλέπει. Κι ας ξέρει ότι της το 'κοψες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επειδή είχε αρθριτικά θα την πονάει κιόλας, πολλές φορές για χρόνια. Το σύνδρομο phantom limb είναι εντελώς υπαρκτό, καραμπινάτη “ασθένεια” του εγκεφάλου και σιγά – σιγά αρχίζει να μας μαθαίνει πράγματα λένε, που ούτε είχαμε φανταστεί (και σιγά μη τη γλιτώνατε χωρίς να προσπαθήσω να τα φανταστώ εγώ :P).

Κόβω και το δικό μου χέρι λοιπόν, ότι αυτό ακριβώς έχουν πάθει και οι καναπεδάκηδες. Άμα κάθεσαι πολύ καιρό στον καναπέ, μουδιάζεις ολόκληρος, ψοφάς. Ο εγκέφαλος όμως συνεχίζει να παίρνει σήματα ότι είσαι περδίκι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με την βοήθεια των σκουπιδοερεθισμάτων είναι γεγονός για σένα ότι είσαι ενεργός (πολίτης), πείθεσαι ότι σχεδόν έχεις γίνει σούπερ μαν. Τα πόδια σου, τα βλέπεις και τα νιώθεις ενεργά, είσαι σίγουρος ότι τα χέρια σου κάνουν κάθε μέρα ανακύκλωση και πως ψήφισαν τους σωστούς πολιτικούς, άσε που είσαι οικολόγος απ΄τους λίγους αφού αγαπάς την φύση στα ντοκυμαντέρ. Το δε κεφάλι σου κοντεύει να κάψει φλάντζες απ΄την πολλή σκέψη ποιο θα είναι το επόμενο που θα ψωνίσεις και ποιος θα σου δώσει την επόμενη πιστωτική. Μέχρι σουντόκου κάθεσαι και λύνεις γιατί σου 'πανε ότι έτσι αποφεύγεις το Αλζχάιμερ μην τυχόν και χάσει η ανθρωπότητα τέτοιο λαμπρό μυαλό. Η ζωή σου είναι εντελώς γεμάτη παρεκτός από τις στιγμές που ψάχνεις κανάλι και η οικογένειά σου, γύρω σου στον καναπέ κι αυτή, το ίδιο ευτυχισμένη.

Και παρόλα αυτά, παρόλη την υπέρογκη δουλειά που λένε τα νεύρα σου στον εγκέφαλο ότι κάνεις, εσύ απορείς όταν ανοίγεις τη γαμώπορτα να βγεις έξω, γιατί με τόση δουλειά που ρίχνει ο καθένας μας, γιατί με τόσους ενεργούς πολίτες και τόση πάλη, το κωλοχανείο που ζούμε βρίσκεται ακόμα στο μαύρο του το χάλι.
Έλα μου ντε, γιατί;



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Philosophy, Politics, Skepticism N' Science, Uncategorized | 8 Σχόλια »

Time is on my side… not

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 8, 2009


Για να σας βουλώσουμε το στόμα μια και καλή και να μην ξαναπείτε ότι γράφουμε μαλακίες στα ιντερνέτια, πάρτε και δύο ειδήσεις που αποσιωπήθηκαν τεχνηέντως (τσσσσσσσσσσ) και έχουν άμεση (επαναλαμβάνω, άμεση) σχέση αναμετάξυντων:

Το ελληνικό υπουργείο Γεωργίας ανακοινώνει ότι ξεκίνησε πρόγραμμα τεχνητής βροχής. Όχι, δεν έβαλε γεωπόνους να χορεύουν.

Η Ουκρανία απαγορεύει την πορνογραφία. Εντελώς. Επιτρέπεται λέει, μόνο για ιατρικούς λόγους?!?

Μη τα κάνω και νιανιά. Όσοι έχετε μυαλό καταλάβατε την απευθείας σχέση με τους πράκτορες του Σόρος, τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τη σωρό του Μάικλ, τους Καπνιστές και τους Νταβραντισμένους Ουκρανούς Πορνοστάρς.

Με κίνδυνο να φανώ άσχετη, αυτό με τους ιατρικούς λόγους και την πορνογραφία ας μου το εξηγήσει ένας ψαγμένος σας πληζώ γιατί θα βάλω τη φαντασία μου να δουλέψει και θα χάσουμε πάλι κάθε υποψία κύρους, σοβαρότητας, Τάξης & Ηθικής βεβαίως βεβαίως. :P

Δυόμισι και σήμερα.
Βδομάδες.
νοτ ον μάι σάιντ.
λυγμ!



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Posted in Άτιμη Κοινωνία, Silly, Skepticism N' Science, Uncategorized | 19 Σχόλια »