X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Ντου

Posted by Constantina Delimitrou στο Απριλίου 25, 2014

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud |07.04.2014
Αν δεν την έχεις κάνει εκείνη την άσκηση που πρέπει για λίγες μέρες να μην ξεστομίσεις οποιοδήποτε μα οποιοδήποτε παράπονο, ποτέ δε θα μπορέσεις να με καταλάβεις εντελώς. Σκέψου ότι σε αυτήν την άσκηση αυτοβελτίωσης, δεν απαγορεύεται μόνο να παραπονεθείς για κάθε έκτακτο που σε φρικάρει όπως ας πούμε, την πρωινή ουρά στην τράπεζα, έναν πονοκέφαλο ή κάνα γερό κοψομέσιασμα, δεν απαγορεύεται δηλαδή μόνο για τα ειδικώς αλλά και για τα γενικώς και αορίστως, τα απλά τα καθημερινά παραπονάκια τα ντιπ εντοιχισμένα στην καθομιλουμένη του νεοέλληνα όπως βαριέμαι, πονάω, ταΐδια, αςταλέμε. Κανένα παράπονο, σου λέει. Κιχ. Τίποτα. Νάδα.
Αν μπορείς λοιπόν κάπως να συλλάβεις πόσο χοντρό είναι αυτό το ζόρι, ε, τότε ίσως, ίσως λέω, πλησιάσεις ένα τσικ το πώς νιώθουν όλοι όσοι κάθονται κάτω να εκτεθούν και να σου γράψουν μια γραμμή για τα τεκταινόμενα. Ή έστω μια γραμμή γενικώς. Η αυτολογοκρισία είναι αναλογικά πάντα τόσο μεγάλη και κραταιά εν τέλει, που σόρι κιόλας, αλλά για μένα παίζει να ισχύει ο κανόνας για τους μπεκρήδες και ναρκομανείς μεγάλους γραφιάδες. Διότι αμφιβάλλω αν αλλιώς μπορεί να έχεις διαβάσει ποτέ μια αληθινή, γυμνή και εντελώς ολόκληρη αλήθεια χωρίς ο συγγραφέας να είναι τελείως βλήμα, να κρύβεται έκτοτε ή να τον έχουνε κλείσει σε κάνα Δαφνί. Μισαδάκια σου αποκαλύψανε που είτε τους ξεφύγανε ή στα τυλίξανε τόσο περίτεχνα με μπλαμπλα που λες και θα τους τα ανακάλυπτε κάνας Κολόμβος.
Πάνω στην δύσκολη αυτή ψυχολογία των έρμων εκτιθέμενων λοιπόν, ρίξε στη σούμα και τον μπαμπούλα Ηλεκτρονικό Βήμα, τον μπαμπούλα Κοινωνικά Δίκτυα και τον αμείλικτο όλων, τον μπαμπούλα Κρίση που από μόνος του σούρνωντας ένα κάρο – βαριά κι ασήκωτα – τενεκεδάκια είναι ικανός να σου πάρει τα μυαλά. Ναι ναι ξέρω. Mισό, το ‘χω: και απέναντί τους που λες όλα τα ματαιόδοξα κίνητρα της έκθεσης όπως φιλοδοξία, λεφτά, γκόμενες, δενξέρωγωτι. Και πάλι όμως. Όσο πιο διάσημος, λεφτάς ή περιζήτητος ο εκτιθέμενος παραδόξως τόσο πιο πολύ ισχύει ο νόμος του Μπεκρή Αληθή – Νηφάλιου Ψεύτη. Όσο πιο μεγάλη πιθανότητα διάδοσης έχει η άποψή σου τόσο πιο πολύ τη φοβάσαι ενώ από ένα σημείο και μετά, παίζει σοβαρά να έχεις σιχτιρίσει και τη δόξα και τα λεφτά σου*.
Όλα αυτά, ειδικά όταν ζεις στην εποχή που το γραπτό μόλις φύγει από τα  ακροδάχτυλά σου μεταδίδεται μέσα σε λίγες ώρες σε όλες τις γωνιές του πλανήτη. Θα μου πεις, δυνητικά. Θα σου πω ναι, αλλά το μπορεί. Όταν εσύ λοιπόν ρίχνεις το βοτσαλάκι στη λίμνη, το κράξιμο μπορεί να σηκώσει τσουνάμια, να σε διασύρει για πάντα, να σε στιγματίσει, να κάνει κακό στη ζωή σου, στην οικογένεια, τη δουλειά σου και να προχωρήσει εύκολα μέχρι και στη σωματική σου ακεραιότητα ή χειρότερα, των αγαπημένων σου. Ναι, δυνητικά αλλά το μπορεί.
Όλα λοιπόν τα παραπάνω δεν μπορεί να αφορούν μόνο αυτούς που εσύ θεωρείς καλούς, αληθινούς ή τέλος πάντων άξιους γραφιάδες. Δεν μπορεί να τα φοβούνται μόνο αυτοί που θαυμάζεις, ο φόβος είναι πανανθρώπινο αγαθό και ναι, παρόλο που προτιμά τους έξυπνους δεν προσπερνά εντελώς τους βλάκες**.
Θέλω να πω, αν τα παραπάνω τα ‘χεις να ισχύουν μόνο για τους άξιους, την έχεις χάσει τη μπάλα. Αν αφορούν μόνο τον Τσίπρα ή την Κανέλη και δεν αφορούν και τη Σώτη, τον Πάσχο,τον Πρετεντέρη ή ποιός κάνει τον εσταυρωμένο αντίχριστο σήμερα στο τουίτερ ή μάλλον, κάτσε να σκεφτώ έναν πραγματικά μπάμια, α ναι, τον Άδωνι και τον Κασιδιάρη και την Ουρανία (σκάσε, τί να κάνουμε κι εγώ ξερνάω) ή δεν ξέρω ‘γω ποιον άλλον θα πέσει σύρμα να κράξουμε αύριο το πρωί, την κάτσαμε τη βάρκα. Δεν γίνεται αλλιώς. Η δημοκρατία που πρεσβεύεις; Ναι, σόρι, δυστυχώς πάλι αυτή η μαλάκω.
Εμένα πάντως στο χωριό μου αλλιώς δουλεύουνε τα πράματα. Άμα στην πει ο  απέναντι βγαίνεις και του απαντάς στα ίσα και τα βρίσκετε ή αν δε θες του λες ένα έλα_κάτω_αν_είσαι_άντρας_ρε και ξηγιέστε οι δυο σας. Δε φέρνεις το καφενείο να στον κράζει νυχθημερόν στο πρώτο σύμφωνο και κυρίως δεν σαπακιάζεις ή δεν ζητάς να τον σαπακιάσουν για λογαριασμό σου/ στο όνομά σου. Είναι bullying καθαρό. Αυτά τα έκανες παλιά αν ήσουν η Μαφία. Ή δειλός. Ή αρχηγός σε τίποτα χόμο ερέκτους. Που έπαθαν πολιτισμό.
Στην τελική να στο πω ρε παιδί μου λίγο πιο οπαδικά. Σε λίγο θα σου τελειώσουν οι βάζελοι και θα έχεις μόνο το Αεκάκι. Κι αν θες χειρότερα απ΄τη βία που μπορεί να φέρεις φαντάσου δηλαδή να τους φτάσεις όλους τους παραπάνω να αναγκάζονται να στα γράφουν και σουρωμένοι. Too many jokes. Δε λέει.
*μην το ξεφτιλίσουμε, τις γκόμενες ποτέ
**με τόσες θρησκείες θα έπρεπε να ‘χε σου κόψει καλύτερα
Επιρροές ή που οδηγούμαστε αναγκαστικά

 

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: