X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Να Κάνω Λίγο;

Posted by Constantina Delimitrou στο Απριλίου 25, 2014

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο The Greek Cloud| 26.03.2014
 
Είχα πάντοτε την απορία πώς βλέπουν μερικοί εκλεκτοί τον κόσμο μας από πολύ ψηλά. Από πάρα πολύ ψηλά. Για σκέψου για παράδειγμα, η βασίλισσα Ελισάβετ πόσο θα έχει θεοποιήσει τα λεωφορεία ή πόσο ας πούμε, θα ψόφαγε ο Νταλάρας να φάει σουβλάκι καλαμάκι στο Πέραμα σε μια συναυλία των Active Member. Ναι, εγώ κι εσύ ξέρουμε πόσο ταλαιπωριακό σπορ είναι τα λεωφορεία ή πόσο άβολο να κυνηγάς να φας το καλαμάκι την ώρα που οφείλεις να κουνάς τα χέρια πάνω κάτω και δε λέει να τελειώσει το κωλοτράγουδο. Αλλά αυτοί δεν το ξέρουν. Και το ζηλεύουν. Είναι όπως ο φωτογράφος στις πυραμίδες της Αιγύπτου. Αυτόν τον τρώει το λιοπύρι και η σκόνη  να κυνηγάει κάθε ροζ τουρίστα αλλά εγώ κι εσύ που δεν έχουμε πάει ποτέ φαίνεται ο πιο τυχερός μπαγάσας του πλανήτη που τολμάει και παραπονιέται κιόλας.
 
Δατ σεντ, οι Έλληνες πολιτικοί πρέπει να είναι η πιο ζηλιάρικη φάρα απ΄όλες. Το καταλαβαίνεις απ΄τον τρόπο που τους τρέχουν τα σάλια όταν λένε λέξεις όπως εργάτης, μεροκάματο, τραυματίας στα επείγοντα, συνταξιούχος. Καταλαβαίνεις τη διαφορά και το μάτι τους γυαλίζει παράξενα κι όχι όπως όταν λένε Ευρώπη, αγορές ή μόρφωση. Πράγματα που τα ‘χουν φάει με το κουτάλι ως κομμάτι του εκλεκτού βίου τους, δεν τους κάνουν τέτοια αίσθηση όπως τα άλλα που είναι δίπλα τους αλλά απαγορεύεται να τα  γευτούν. Μπορεί να βλέπουν όλους μας να τα σιχτιρίζουμε αλλά άμα κάτι δεν το ξέρεις, το μυθοποιείς ή τέλος πάντων, το βλέπεις έτσι γλυκούτσικο από ψηλά και θες να το πιάσεις, να το παίξεις ρε παιδί μου.
 
Βέβαια, άμα πρόκειται για τη βασίλισσα της Αγγλίας, ναι, δεν είναι ντροπή να το παραδεχτεί ότι θα γούσταρε μια βόλτα με λεωφορείο, όταν όμως πρόκειται για πολιτικό είναι τζιζ. Υποτίθεται αυτός πρέπει να δείχνει διαρκώς πως γνωρίζει τον κόπο, τον κάματο, τις δυσκολίες και την απόγνωση των θνητών. Δεν επιτρέπεται να δείξει ότι τα ζηλεύει. Δεν επιτρέπεται να δείξει ξένος προς τα εγκόσμια, πρέπει να ξέρει ότι ανοίγεις μόνος σου την πόρτα του ταξί και πού χτυπάς το εισιτήριο στο λεωφορείο.
 
Αν αυτά δεν τα έχει καταλάβει ο πολιτικός και αντιθέτως, περιφέρει την εκλεκτοσύνη του δημοσίως δείχνοντας σαν παιδί στο Λούνα Πάρκ με μόνιμο το “να κάνω λίγο;” στο μάτι, αν βλέπεις έντονο τον θαυμασμό και την έκπληξη για το πώς μπορείς εσύ και ζεις και επιβιώνεις κιόλας, τότε μάλλον παραείναι εκλεκτός για πολιτικός, τότε μάλλον ρέπει προς το βασιλικό και θα πρέπει λίγο να επιληφθούμε. Αν μάλιστα δεν νιώθει καν την ανάγκη να κρύψει τα γέλια και τη χαρά του για τις φρίκες σου και στο βγάζει και δημόσια σε ντοκυμαντέρ να τον δεις να τον καμαρώσεις, τότε μιλάμε για ειδική κατηγορία εντελώς βασιλική, τη λεγόμενη τσογλάν.
 

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: