X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Ρεζολούσιονς

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 8, 2014

Κάπου είχα διαβάσει ότι σε περιόδους κρίσης τα ταμπού αυξάνονται τόσο που βαράνε κόκκινα και δεν το καταλάβαινα. Τώρα μου είναι προφανές. Όταν κάτι δε σε συμφέρει πια ή δεν σου αρέσει, μπορείς σήμερα να το βαφτίσεις γρουσούζικο, καρκινογόνο, σατανικό, γερμανικό (το νου σου, γιατί αυτό κάποτε σήμαινε αθάνατο) ή ό,τι τέλος πάντων ακούγεται αρκετά αρνητικό και τζιζ και κανείς δεν επιτρέπεται να το ξαναπιάσει στο στόμα του. Θέλω να πω, άμα θες να κρατήσεις κάτι μακριά ή ανέπαφο, η εύκολη και έξυπνη λύση πια είναι να το ανάγεις σε ταμπού. Και τότε όσοι ζορίζονται κι αυτοί, θα την πέφτουν σε όποιον τολμά έστω να εκστομίσει το ταμπού σου. Και ο φόβος θα φτιάχνει κι άλλες σιωπές και ταμπού μέχρι που θα σταματήσουμε να μιλάμε.

Όπως τώρα. Μούγκα. Άχνα. Ταμπού οι απεργίες, ταμπού η μονιμότητα, ταμπού οι πανεπιστημιακοί, ταμπού οι συντάξεις, ταμπού η βία, ταμπού η ανεργία, ταμπού η περίθαλψη, η αστυνομία, η ανομία, η αναρχία, όλα ταμπού.  Με λίγα λόγια, μη μιλάς, άχνα. Μπορεί να είσαι δηλαδή κατά της μονιμότητας των εφοριακών αλλά υπέρ της μονιμότητας των δασκάλων ξέρω ‘γω αλλά δεν τολμάς πλέον να το πεις. Και δεν μιλάω για εμάς, τα σκυλιά του πολέμου στα μπλογκς που έχουμε πει τέρατα και έχουμε το ακαταλόγιστο και αδιαπέρατη πέτσα, μιλάω για τους πολλούς.Κι αν κάτσεις και το σκεφτείς  λογικά, πραγματικά πρέπει να σπάσεις το κεφάλι σου για να καταλάβεις τί θέλουμε. Τί θέλει δηλαδή ένας μνημονιακός επακριβώς; Ή ένας αντιμνημονιακός; Ένας δεξιός; Ένας αριστερός, πάλι; Κουλουβάχατα.

Πιάσ’ τ’ αυγό: Να μην κοπούν μισθοί στο δημόσιο και να μην πειραχθούν οι θέσεις αλλά να μικρύνει όμως και να κοστίζει λιγότερο; Να μην ανοίξουν τα πανεπιστήμια, να μειωθούν οι δαπάνες τους αλλά και να μην χάσουν το εξάμηνο τα παιδιά και ταυτόχρονα να ικανοποιηθούν τα αιτήματα των καθηγητών; Να πληρώνουν όλοι τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος αλλά κι αυτοί που δεν τις πληρώνουν να μην τους κόβουν το ρεύμα, να μην τους παίρνουν τα σπίτια, να μην τους βάζουν φυλακή αλλά και να επιβιώσουν οι οργανισμοί όπως η ΔΕΗ, να είναι κερδοφόροι και να μην ιδιωτικοποιηθούν; Να πληρώνουμε λιγότερα για δάνεια, δημοτικά τέλη, εφορίες, χαράτσια, – ώπα, ψέμματα να κοπούν τα χαράτσια – αλλά και να μην πειραχθούν δημόσιοι, όλοι οι δημόσιοι ανεξαιρέτως, μαζί με τα βύσματα δηλαδή αλλά και όλες οι συντάξεις και μάλιστα σε όποια ηλικία; Να μην χάνουμε τις δουλειές μας, να μην πέσουν άλλο οι μισθοί, να έχουμε πλήρη δωρέαν κάλυψη ιατροφαρμακευτική, πλήρη δωρεάν ποιοτική παιδεία αλλά και να μη χρεωκοπήσουμε; Όλοι μας; Πώς; Κι άμα θίγεται κάτι, οτιδήποτε, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση να απεργούμε όσο θέλουμε, όποτε θέλουμε, εις βάρος όποιου πάρει ο χάρος και με ό,τι κόστος να ‘ναι; Και μετά να επιστρέψουμε στην δραχμή, να μην επιστρέψουμε στη δραχμή, να έχουμε και τα δύο νομίσματα, ή ό,τι να’ναι ρε παιδάκι μου, αρκεί να έχουμε όλοι λεφτά στις τσέπες; Την παλεύουμε;

Τα λέω όλα αυτά γιατί κάθε φορά θέλω όσο τίποτα να πιάσω έναν έναν από όλους όσους υποστηρίζουν τα διάφορα τύπου ‘’να κάνουμε έτσι αυτό’’ και ‘’όχι έτσι εκείνο’’ και ‘’δεν ντρέπεστε που τολμήσατε να πιάσετε στο στόμα σας αυτό ή εκείνο’’ για μεμονωμένα πράγματα, ξεκομμένα από τη γενική εικόνα και να τον ρωτήσω αν θέλει στ’ αλήθεια να τα βάλουμε κάτω και να δούμε τις συνέπειες αυτού που λέει, σε όλο το κοινωνικό φάσμα χωρίς ταμπού και μετά να κάτσουμε να δούμε τί μας συμφέρει και τί όχι. Χωρίς όμως να ξεχάσουμε πάλι τις συνέπειες ή να θυμηθούμε το βρισίδι στα λαμόγια που τα έφαγαν. Γιατί αν δεν σου πέρασε απ΄το μυαλό, τελικά όλα είχαν συνέπειες, τίποτα δεν πήγε στο ντούκου, από τίποτα δεν ξεφύγαμε και τώρα μαζεύτηκαν, γιγάντωσαν και τσούζουν όλο και πιο πολύ γι’ αυτό δεν μας παίρνει απλά να λέμε για να λέμε. Πέρασαν τα κάλαντα, μας τα ‘πανε, πληρώσαμε. Φτάνει.

Καταλαβαίνω πολύ καλά τη λογική του “να πληρώσουν τα λαμόγια που τα έφαγαν και τα τρώνε” και γνωρίζω πόσο εξωφρενικό είναι να σου ζητάνε να ζεις εσαεί με μακαρόνια ειδικά εσύ που σχεδόν πάντα ζούσες με μακαρόνια και δεν άπλωσες χέρι πουθενά αλλά ούτε και μίλησες τότε,, ενώ οι υπαίτιοι ούτε που έχουν πάρει μυρωδιά τί σημαίνει κρίση. Όμως  μαθηματικώς αν δεν φας μακαρόνια τουλάχιστον για ακόμη πέντε χρόνια, δε βγαίνει. Άδικο; Άδικο. Σκατά; Τρίσκατα. Βρίσε, φώναξε, χώσε, μην ψηφίσεις, φύγε, ξέσπασε όπως θες. Λύση όμως με την έννοια της απτής λύσης άλλη, δεν. Σοβαρά τώρα, αν τα βάλεις κάτω, δεν. Εκτός αν θεωρείς λύση να ζωστείς τίποτα φυσεκλίκια, οπότε μην συνεχίζεις να διαβάζεις άλλο, πήγαινε σε κάνα σιδεράδικο γιατί χάνεις μούσκουλα.

Υποτίθεται ένας λογικός άνθρωπος την τρώει, θυμώνει, ξεσπάει, σκέφτεται, συντονίζεται, προχωράει. Νισάφι δηλαδή. Έγκωσα. Γιατί άμα έχεις μείνει μια πενταετία στο θυμώνει και ξεσπάει, μην απορείς που οι άλλοι δεν περιμένουν ότι μπορείς να σκεφτείς, πόσο μάλλον να συντονιστείς και να προχωρήσεις κιόλας.

Μπότομ λάιν, είναι τόσο γαμημένα εύκολο να τα ρίχνεις όλα σε μια μαύρη τρύπα με
μπινελίκια και Κακούς Λύκους αλλά όταν το παρακάνεις τόσο όσο εμείς, το μόνο που θα έχεις μπροστά σου θα είναι μια γιγάντια μαύρη τρύπα. Και βλέπω πως ήδη έχει αρχίσει να καταπίνει κόσμο. Καλό, αγαπημένο κόσμο που πρέπει να αφήσει τα ταμπού στον μεσαίωνα και να συντονιστεί. Αυτό εύχομαι για τη νέα χρονιά.

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: