X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ραντ

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκεμβρίου 12, 2013

Τα βλέπω κατά καιρούς, κάτι σούπερ αστεία ή κάτι ευγενικούλια αλλά Κοίτα-Τη-Χαζή ποστάκια/μπηχτάκια, σχεδόν τις βλέπω τις βαριεστημένες Γκετ_Ε_Λάιφ φάτσες, τα κουρασμένα αυτιά από την πιτσιρικοπρηξιματική αλλά εγώ χριστό. Μπορεί να είναι τρομερά βαρετό αλλά όταν ζεις με πιτσιρίκια και ειδικά όταν είναι ακόμη μωροκατάσταση, θες να μιλάς γι’ αυτά, να μοιράζεσαι φωτογραφίες τους, να τα παίρνεις παντού μαζί σου, να διαβάζεις για αυτά, να μιλάς με ομοιοπαθείς και κυρίως να ανοίγεις σαμπάνιες σε κάθε νέα κατάκτηση με όσο δυνατόν μεγαλύτερο κοινό.

Αυτιστικό, αλλά όχι και τόσο. Γιατί μπορεί όλοι να θέλουν να σε στραγγαλίσουν στην εκατοστή φωτογραφία μπουσουλήματος ή όταν ας πούμε σου τρέμει το σαγόνι στο “έναχ ιχτόχ αράχνηχ μαμά” αλλά δεν έχεις ιδέα πόσους ιστούς αράχνης πρέπει να φιλοξενήσεις στην αυλή, πόσες κωλοαράχνες πρέπει να βάλεις στα παραμύθια σου ή πόσες πρέπει να χαϊδέψεις στη χούφτα σου μέχρι να το κατακτήσει. “Καλάμι ψαρέματος” λέει και σφίγγεσαι να μην την κάνεις πάλι τη φιγούρα του τζάκσον ντάλα μεσημέρι έξω από τον φούρνο, αλλά δεν περνάει από το μυαλό κανενός πόσες φορές τη διόρθωσες να μην το λέει σαλάμι ψαρέματος ή μόλις χθες που το ‘πε ψαράμι. Κι όταν τη ρώτησες όσο πιο αυστηρά και δασκαλίστικα μπορούσες τί σημαίνει ‘’ψαράμι’’ το σκασμένο γύρισε και σου απάντησε εξίσου τσαμπουκαλεμένα ‘’καλέματος’’. Κατάλαβες. Κι όλα αυτά, με ένα θεόχοντρο λεξικό μονίμως καρφωμένο στον εγκέφαλό σου για να μεταφράζεις λεξούλες που γίνονται απελπισία σε χρόνο ντε-τε αν δεν έχεις ιδέα τι θέλει να σου πει. Τι φαί έχει η κατσαρίδα (=κατσαρόλα), κλείσε το φουρεμάμ (=φερμουάρ), πότε θα έρθει πια η κοκοχονιά (=πρωτοχρονιά) και κούνα έτσι μαμά τη λεκάνη ΤΩΡΑ (=κωλοPsy).

Απορείς κι εσύ η ίδια, είναι εντελώς μαζοχιστικό όλο αυτό το κοκόρεμα γιατί είσαι τόσο ψόφια από την κούραση, δε θυμάσαι καν πότε κοιτάχτηκες στον καθρέφτη, έχεις να βγεις αληθινή τσάρκα τόσο πολύ καιρό, έχεις ξεχάσει εντελώς πως να κάνεις συζήτηση πλήρως συγκεντρωμένη και χωρίς χιλιάδες μαμά και ουά για υπόκρουση. Δε φτάνει που βασανίζεσαι δηλαδή μαζί τους, βασανίζεσαι και χωρίς αυτά. Και γουστάρεις κιόλας. Τί γουστάρεις, εδώ μιλάμε για φανατίλα. Καίγεσαι για το τώρα, για το σήμερα, για το αύριο, για το μετά από δύο, πέντε, δέκα, ογδόντα χρόνια. Όταν θα βλέπεις τα ραπανάκια ανάποδα, άραγε εκείνα θα έχουν μάθει επιτέλους να διπλώνουν τις κάλτσες τους; Θα λένε σωστά το κωλοκαλάμι ή δεν θα τους χρειαστεί γιατί θα μισούν το ψάρεμα; Θα χωρίζουν τον κόσμο σε «παρών» και «παρούσες» και θα κράζουν τις »παρούσες» όταν φοράνε τα ρούχα των «παρών»; Και τα σκέφτεσαι όλα αυτά ενδιάμεσα από προβολές των πιο γαμάτων σπλάτερ σκηνών με πρωταγωνιστές τα πιτσιρίκια σου σε κάθε θόρυβο, που θα έκαναν ακόμη και τον πιο φανατικό μπι μούβι φαν να σου υποκλιθεί και μάλιστα βαθιά.

Που θα τολμήσουν να σου πουν για λάιφ. Έχεις λάιφ. Και ξεκινά μετά τις 8… 8.30…9.00…9.30 (ή τέλος πάντων όποτε δεήσουν και εάν, να κοιμηθούν τα πιτσιρίκια το βράδυ) και κρατάει έως και 30 λεπτά μέχρι να σε προδώσει και ο τελευταίος κατάκοπος μυς. Μία ώρα βία αν πιεις έναν κουβά φραπέ (αρκεί να μην ξεχάσεις ότι θηλάζεις και το θυμηθείς αμέσως μετά τον μεταμεσονύκτιο βραδινό θηλασμό, οποία σύμπτωση, ακριβώς τότε που θα ξυπνήσει ΚΑΙ η μικρή γιατί κατούρησε -εν-το-σεεεελααααα-συμώμηηηηη-μαμάααα- το κρεβάτι). Είναι  που λες ο δικός σου χρόνος, ο κατάδικός σου και επιτέλους μπορείς να κάνεις χιλιάδες γαμάτα πράγματα! Μαγειρέματα, απλώματα, λάντζα, ψευτοσίδερο, τις τσάντες τους, τα ρούχα, ένα ερωτικό βλέμα στον μπαμπά αλλά μην το παρεξηγήσει κιόλας δεν προλαβαίνεις για πολλά πολλά, να ρίξεις κι ένα γρήγορο συμμάζεμα. Αρκεί όοοολα αυτά χωρίς κιχ γιατί ξυπνάνε για ψύλλου πήδημα. Βέβαια, τις περισσότερες φορές οι προδότες μυς σου δεν κάνουν απολύτως τίποτα και απλά καταλήγεις σε μια βαθιά καρέκλα με το ποντίκι στο χέρι βλέποντας φωτογραφίες και βιντεάκια – μάντεψε ποιών – μέχρι να τρέξει το σαλάκι απ΄τα δεξιά. Παρεκτός κι αν σου κάτσει άλλο ένα κοίτα_τη_χαζή γκετ_ε_λάιφ και όχι_άλλα_μωρά σχόλιο που θα σε ξυπνήσει για τα καλά.

Μη σκιάζεσαι. Όλα τα παραπάνω είναι χοντρό ζόρι μόνο αν δεν έχεις ζήσει λίγη απ΄τη ζωή των άλλων, αυτό δηλαδή που κούνια που τους κούναγε αν είναι ζωή, αυτήν την υποψία συναισθημάτων, αυτή την παράλληλη πραγματικότητα που ούτε κατά φαντασία δεν τη λες πια ζωή. Αν δεν έχεις ζήσει λίγη απ΄τη ζωή των άλλων, αν έφτασες σούμπιτη ως εδώ ή πείστηκες από ζωύφια ντυμένα φεμινίστριες πως “δεν πρόλαβα να ζήσω”, ‘’αυτό ήταν’’, ‘’πάει χαραμίστηκα’’, ‘’έχω και εγκέφαλο’’, ‘’θα θαφτώ μέσα στα λέγκο και το σκατό’’, τότε στ’ αλήθεια είσαι ντιπ χαζή και καλά σου λένε, γιατί σύντομα το σκατό και το λέγκο τελειώνουν και μετά θα σου μείνει μια, σε γνώση σου πια, μίνι-μι- ζωή.

Είχαμε, παραέχουμε και θα έχουμε λάιφ, αυτό προσπαθώ τόσο ασυνάρτητα να πω τόση ώρα, απλά φταίει που ενώ έχετε τόσα ζόμπι μπροστά στα μάτια σας δεν έχετε ακόμη διανοηθεί τι απερίγραπτα γιγάντιο σε βαθμό λοβοτομής μη αντιστρέψιμο και άπειρα συγκινητικό πράγμα είναι η ζωή να σου φέρνει μία – κι άλλη μία –  ακόμη ζωή. 😉

[ναι, το 2013 μου ήταν τίγκα στο σκατό, άρα γαμιστερό – με την λοβοτομημένη έννοια, πάντα🙂 ]

*αφιερωμένο σε ένα ψυχάκι με μια ζωή ΝΑ!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Ένα Σχόλιο to “ραντ”

  1. […] ραντ. […]

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: