X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Παρά φύση επιλογή

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 20, 2013

Μιας που βρήκα λίγο πραγματικά άχρηστο χρόνο να σκοτώσω, σκέφτομαι και γράφω πως ο πυρήνας των παρανοήσεων και του υπέρτατου μίσους μεταξύ των –λέμε τώρα - ιδεολογιών (ή ό,τι τέλος πάντων σήμερα έχει ο καθένας στο κεφάλι του σύμφωνα με αυτό που τον συμφέρει, ώστε να επιβιώσει το λιγότερο καράνετα, με όσο δυνατόν λιγότερες ή και καθόλου τύψεις και που το ντύνει ιδεολογία, το ανεβάζει χωρίς τσίπα στο εικονοστάσι των Μεγάλων Ιδεών κι άντε μετά να τολμήσεις να του το κράξεις) είναι η απότομη και χωρίς κανένα, απολύτως κανένα μεταβατικό στάδιο μετατροπή της ζωής της πλειοψηφίας, σε εντελώς και αδικαιολόγητα πολυτελή σε σχέση με την εντελώς αμέσως προηγούμενη γενιά. Μιλάμε για χάσμα, όχι αστεία. Μιλάμε για μεγάλα κενά λογικής.

Είναι λες και η γενιά μας βγήκε με ένα χρυσό καθίκι κολλημένο στον κώλο της και από τότε είναι απολύτως αδύνατον για τους χεσμένους αυτού του κόσμου, ακόμη και για την αμέσως προηγούμενη γενιά, να μας δώσει να καταλάβουμε πλήρως τι σημαίνει κώλος, σκατά, αληθινά σκατά και πόσο πολύ βρωμάνε. Εμείς μόνο χρυσό καθίκι βλέπουμε. Και χάσαμε τόσο πολύ την επαφή με τα σκατά που πλέον ό,τι μας βρωμάει το λέμε έτσι κι ας πρόκειται απλά για κάθε άγνωστη οσμή. Κι όλοι μας, ζώντας με χρυσά καθίκια και θέλοντας έναν σκοπό ή απλά λιγότερες τύψεις, αγωνιζόμαστε με ιδανικό να εκλείψουν τα σκατά των άλλων, των μη προνομιούχων. Αδυνατούμε όμως να αναγνωρίσουμε τα αληθινά σκατά που ήδη έπνιξαν τους διπλανούς μας. Κι αυτό γιατί όλη μας τη ζωή μιλάμε για τα σκατά των μακρινών χεσμένων, έχοντας ο καθένας στο κεφάλι την δική του εικόνα για το τί ακριβώς είναι σκατά. Άλλος τα φαντάζεται κόκκινα, άλλος μαύρα, άλλος με δόντια, άλλος με ουρά.

Όλοι ξέρουμε τι είναι και τί κάνει η φυσική επιλογή. Καιρός να μάθουμε και που οδηγεί η παρά φύσιν επιλογή. Διότι συνειδητοποιείς ξαφνικά πως όλες αυτές οι φιλάνθρωπες και ρομαντικές ιδεολογίες, ακόμη κι αυτές που μας φαίνονται μισάνθρωπες, είναι τίποτε άλλο παρά επιλεκτική ευαισθησία σε συγκεκριμένα δεινά του πλανήτη, συγκεκριμένων κατατρεγμένων αυτού του κόσμου και ακόμη κι αυτή, είναι μια γιγάντια φούσκα και υποκρισία άπαξ και σκάσει μύτη το πιο μικροσκοπικό δικό μας δεινό ή ό,τι τέλος πάντων μας το βαφτίσουν ή επιτρέπει η «ιδεολογία» που διαλέξαμε για δεινό. Γιατί αίσθηση του μέτρου και ειδικά για το τί και σε ποιά ποσότητα και από που εκπορευόμενο έχεις δικαίωμα να ονομάσεις κάτι δεινό, δεν μας βοήθησε η ραγδαία εξέλιξη να καλλιεργήσουμε. Βγαίνει πια μόνο σε προκάτ. Με τα ταμπού του, τα ιερά βιβλία του, τα στραντζαριστά μυαλά του, με τα όλα του.

Μετανάστης ή φύλακας λουσμένος με βενζίνη; Ποιό απ΄τα δύο είναι το πραγματικά άξιο φρίκης; Ναι, το «λουσμένος με βενζίνη» μόνο του δε φτάνει. Αναρχικός ληστής, αλλοδαπός ληστής ή σκέτος ληστής, αν απειλήσεις κόσμο με καλάζνικοφ και πάρεις και όμηρο; Ναι, πλέον έχει σημασία η ιδεολογία και η καταγωγή του ληστή τράπεζας με όπλα και ομήρους για να καταδικάσεις τη ληστεία ή όχι. Βασανιστήρια σε ληστή, πακιστανό ή παιδεραστή; Όχι, πάλι δεν φτάνει σκέτο. Έχει σημασία τί είναι ο βασανιζόμενος και θα αποφασίσεις ανάλογα το ιδεολογικό σου τερατόμετρο. Όπως και η θανατική ποινή που ανάλογα το “τέρας” όλο και περισσότεροι πλέον δέχονται να την ξανασυζητήσουν. Δημοσίευση προσώπων οροθετικών ιερόδουλων, παιδεραστών, ληστών ή μπάτσων που έκλεψαν μετανάστες; Απαράδεκτο, μέχρι να αποδειχθούν ένοχοι. Πάντως τις πόρνες τις πήδηξε όλη η Ελλάδα, είναι και λόγοι υγείας που συντρέχουν, άντε μωρέ ποια θα διαμαρτυρηθεί άλλωστε, ποιος έχασε την αξιοπρέπειά του να την βρουν αυτές;

Και το μόνο που μένει αν εσύ δεν έχεις πια χρυσό καθίκι στον κώλο, κι αν είσαι ήδη στ’ αλήθεια χεσμένος για να τελειώνεις με την συμφεροντολογική βλακεία, είναι να πάρεις τα σκατά και να τους τα τρίψεις στη μούρη για να καταλάβουν ότι νάτα, αυτά είναι ρε μαλάκα, εδώ στο χέρι μου φτάσανε, αυτό είναι το χρώμα τους και παγκόσμια το βλέπουν για Σ-Κ-Α-Τ-Ι, ούτε κόκκινο, ούτε μαύρο, ούτε με χρυσόσκονη, ΣΚΑΤΙ και βρωμάνε ανυπόφορα. Άσε τα τραγούδια και τα συνθήματα και τους “αγώνες” και το θέατρο, άσε κάτω τη μπογιά που σου αρέσει, θα αρκούσε μονάχα ένας κουβάς νερό. Καθαρό νερό.

Πιστεύω ακράδαντα ακόμη πως την τύχη σου τη φτιάχνεις - πάντα με ταβάνι, μη γελιόμαστε, δε θα φτάσεις στ’ άστρα αν δεν γεννήθηκες κάπου εκεί κοντά - αλλά τελικά για να τα καταφέρεις πρέπει πρώτα να μπορείς να διακρίνεις επακριβώς τι είναι τύχη και τι ατυχία, τι είναι άρωμα και τι σκατά και πόσο ισοπεδωτικοί και αλαζόνες καταντήσαμε να τα νομίζουμε όλα πια για υποκειμενικά. Γι’ αυτό κυρίως ατυχούμε. Γι’ αυτό αποδεκατιστήκαμε.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.