X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Δώσε κλώτσο

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 3, 2012

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πολύ ευτυχισμένο βασίλειο. Οι κάτοικοι είχαν δουλειές με φούντες, τα μαγαζιά φίσκα στο εμπόρευμα, οι σοδειές τούμπανο, οι στάνες γεμάτες ζωντανά που αυξάνονταν και πλήθαιναν - οκ, με όλη την φασαρία που συνεπάγεται κάτι τέτοιο - και το παλάτι θεόρατο, πάμπλουτο και δυνατό. Οι κύριες ασχολίες παλατιού και υπηκόων ήταν οι ανάλογες. Γλέντια, πανηγύρια, ένα τσικ δουλίτσα και πολλά πολλά παιδιά. Το δε παλάτι, είχε βουλιάξει στο στερεότυπο. Ο Βασιλιάς όλη μέρα με ένα μπούτι κρέας στο χέρι και το κλασικό λαδωμένο χρυσοπότηρο, που κάποιος έρμος μπάστακας γέμιζε ανελλιπώς, η βασίλισα διακόσμηση, ταπισερί, ανακαινίσεις και πάρτι ενώ η πριγκίπησα, το κλασσικό ξεπλυμένο ξανθό μαλλί κάτω απ΄το γόνατο, τις άπειρες προτάσεις γάμου και τα αέρινα σούρτα φέρτα στους διαδρόμους του παλατιού.

Όλα αυτά φυσικά, μέχρι την στιγμή που έπρεπε κάνει κοιλιά η ιστορία, όπως συμβαίνει σε κάθε γόνιμη εποχή. Μια πλημμύρα, ένα σύννεφο ακρίδες στα σπαρτά, τίποτα πειρατές, κάτι τέλος πάντων που λίγη σημασία έχει, διότι εκεί που θέλεις να επικεντρωθεί ο αναγνώστης δεν είναι τόσο τί έπαθαν, αλλά το μέγεθος της πίπας που πρέπει να φάνε οι ήρωες και εάν τελικά θα τη φτύσουν ή θα την καταπιούν, έπειτα φυσικά το κλασσικό κλαψομουνίασμα, ανάλογα βέβαια πόσο σαδιστής και σαπουνολάγνος είναι ο εκάστοτε συγγραφεύς. Κι αφού δεήσει ο χριστιανός και τελειώσουν οι θρήνοι, κάποια στιγμή έρχονται οι θρύλοι. Αναγκαστικό αυτό, σε όλα ανεξαιρέτως τα παραμύθια. Κι όπως ο σούπερμαν χρειάζεται μια γερή αναμπουμπούλα για να αναγκαστεί να σκίσει το λινό, όπως το βασιλόπουλο χρειάζεται μια γκομενάρα για να χαρίσει το υπερπολύτιμο φιλί του που το φύλαγε μόνο για την προκομένη, έτσι και οι Ήρωες των παραμυθιών, που ξέρεις ότι βρίσκονται πάντα μέσα, περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να ξετσουνίσουν. Οι υπερδυνάμεις, ποικίλουν. Το ίδιο και τα κουσούρια. Γιατί υπερδύναμη χωρίς κουσούρι ή με άλλα λόγια, δόξα χωρίς κλαψομουνίαση, δεν.

Ο Σρεκ σωτήρας αλλά δεβλεπόταν, η σταχτοπούτα θεά αλλά φτωχιάπληντίμια, η Κοκκινοσκουφίτσα πονόψυχη αλλά τηνέφαγεοΛύκος. Έτσι και στο παραμύθι μας. Οι ήρωες το είχαν το κουσούρι τους. Κι ο βασικός αγώνας ενός ήρωα παραμυθιού, είναι να καταφέρει να βρει τρόπο να παραμερίσει το κουσούρι του για να φανεί η υπερδύναμη. Ή τέλος πάντων, να πείσει παρά το κουσούρι ότι όντως έχει μια υπερδύναμη. Το άσχημο είναι ότι στα Παραμύθια Του Κλώτσου που ποτέ δεν έφτασαν στ’ αφτιά σου, οι ήρωες δεν το κατάφεραν αυτό. Ή τέλος πάντων το προσπάθησαν, αλλά δεν “έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα”. Το ακόμη πιο άσχημο είναι, ότι αν αντέχεις λίγο το σπλάτερ, αυτά είναι πιο γήινα παραμύθια από τ’ άλλα. Δεν μπορείς να εκθειάζεις μια Σταχτοπούτα, έναν Σρεκ και έναν Παπουτσωμένο Γάτο και να αγνοείς τις στάχτες χιλιάδων ηρώων που δεν είχαν τη δύναμη να σώσουν το παραμύθι τους.

Φτώχεια, ψαλίδια στα χέρια, μεγάλη μύτη, δυσμορφία στα παιδικά χρόνια, δεν έχει σημασία το κουσούρι, σημασία έχει ότι σ’ εκείνα τα παραμύθια, κανείς τους δεν κατάφερε να ξεπεράσει το κουσούρι ή κανείς δεν τους έδωσε την ευκαιρία να κοιτάξει πέρα απ΄αυτό. Ή ότι το ξεπέρασαν αλλά τελικά δεν υπήρχε καμία υπερδύναμη από πίσω. Κι έτσι, φτάνεις να επιλέγεις συνειδητά τα Παραμύθια Με Το Καλό Τέλος, γιατί αν πεις να εξιστορήσεις κάτι από τον αληθινό κόσμο, με τόση στάχτη, θα καταλήξεις με άλλο ένα Παραμύθι Του Κλώτσου όπου αντί για το “έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα” θέλεις να φωνάξεις: “Σαλάχια”!


*Σαλάχια= Oh fuck στο Βυθό Του Μπικίνι


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.