X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Γιαούρτωμα

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 12, 2012

Θεωρήστε ότι αυτό το κείμενο το γράφω ουρλιάζοντας, μουτζώνοντας και πετώντας γιαούρτια. Και πείτε με βίαιη. Αυτά που λέω και κυρίως αυτά που κάνω, δεν θα γίνουν ποτέ σφαλιάρες, ούτε καν σπρώξιμο σε κανέναν. Ποτέ. Αντιθέτως με τους φόβους σας, ξέρω πάρα πολύ καλά πού αρχίζει και πού σταματάει η δική μου “βία”. Οι έτοιμοι συνειρμοί, δεν είναι νόμοι αλλά πετυχημένο μάρκετινγκ που το ψωνίσαμε όταν και η ζωή μας όλη ήταν πετυχημένο μάρκετινγκ. Τα γιαούρτια δε φέρνουν το φασισμό, όπως η κάναβη δε φέρνει την ηρωίνη μαλάκες γιατί αν ήταν έτσι, όλη η Ελλάδα θα ήταν τελειωμένα πρεζόνια.

Μόνο που τώρα όλη η Ελλάδα είναι φασίστες. Αν όχι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, σίγουρα φασίστες. Τόσα χρόνια, η πλακίτσα μετά από κάθε γεγονός βίας δίνει και παίρνει. Όπως και τώρα. Μετά το γεγονός του live ξυλοδαρμού της Κανέλη, όλος ο πλανήτης ήταν σοκαρισμένος, όλοι ήταν ανήμποροι ακόμη και να το σχολιάσουν, στο γραφείο μου δε δουλέψαμε ούτε πέντε λεπτά εκείνη τη μέρα από τη φρίκη, και σε δέκατα δευτερολέπτου, έβλεπες Έλληνες να το διακωμωδούν, να το δικαιολογούν, να ψάχνουν ποιος ήταν αυτός που το έκανε σε ποιον, τον βίο του, αυτά που είπε και που ίσως προκάλεσαν το γεγονός και άλλα τραγικά. Τότε, έπεσε η κουρτίνα του ελλαδιστάν διότι ακόμη και ο πιο ανυποψίαστος, μέσω αυτής της εικόνας, κατάφερε να συνειδητοποιήσει αυτό που συμβαίνει στις γειτονιές και στους δρόμους επί χίλια. Και ήταν ασύλληπτο για “δυτική” χώρα.

Ανάλογες ειδήσεις, περνιούνται μέρες τώρα στα ψιλά με περιστατικά για “σκούρους” που νόμισαν τα φασισταριά για μετανάστες και τους ξυλοκόπησαν. Ή για περιπολίες που κάνουν στις γειτονιές ζητώντας ταυτότητες από κόσμο. Στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς μου, μαθαίνω ότι κρύβονται τα παιδιά που δεν είναι Έλληνες, κάθε φορά που περνάει το τσούρμο με τα μηχανάκια των φασισταριών. Με συνοδεία περιπολικών, πάντα. Ξέρω ότι αν ήμουν εκεί, θα παρακαλούσα για ένα τέτοιο περιστατικό μπροστά μου. Έχω τόσο θυμώσει που κατηγορηματικά όχι, δεν θα τους αγνοούσα, ούτε θα έφευγα. Αυτό έκανα τόσα χρόνια.

Καιρό τώρα, οι αληθινοί συνειρμοί, εκείνοι που πραγματικά οδηγούν στο φασισμό, μας βάραγαν με ρόπαλα στα κεφάλια, αλλά κανείς δεν τους ψώνισε γιατί προφανώς οι σπόνσορες διάλεξαν άλλους πελάτες.
“Στο World Values Survey και ειδικότερα από την ερώτηση: Ποιά στοιχεία (χαρακτήρα ή αξιών) θεωρείτε σημαντικά να αποκτήσει ένα παιδί; Ε, λοιπόν, το στοιχείο "να ανέχεται και να σέβεται τους άλλους" ήταν στην Ελλάδα λιγότερο σημαντικό από ό,τι ήταν σε κάθε άλλη χώρα. 'Ημασταν 69οι στους 69. Δεν θεωρούμε σημαντικό να διδάσκουμε στα παιδιά ανεκτικότητα και σεβασμό. Οι τελευταίες χώρες (μαζί με την Ελλάδα) ήταν η Ουγκάντα, η Σαουδική Αραβία, η Αλγερία και το Πακιστάν. Οι πρώτες πέντε χώρες σε αυτόν τον δείκτη ήταν η Σουηδία, η Ολλανδία, η Δανία, η Γαλλία και η Ισλανδία”.

Ανοχή και σεβασμός. Πρόκειται για τις δύο λέξεις που με έχουν κουράσει να τις υπερασπίζομαι, τις δύο λέξεις που αν και όποτε δεν τις εισέπραττα, ήταν σαν να μου έπαιρναν το οξυγόνο και χειρότερα. Αλλά προφανώς, πρέπει να τις νιώσεις στο πετσί σου για να καταλάβεις την αξία τους και ακολούθως, να τις εμπνεύσεις σε άλλους. Κι αν στις στερήσουν και ουρλιάξεις, κατηγορείσαι για “γιαούρτια” γιατί αυτό που ενοχλεί δεν είναι η ισοπεδωσή σου, δεν είναι η παντελής έλλειψη αξιών αλλά να δείχνεις ότι έχεις αξίες όταν σε πηδάνε. Μικροαστικός χριστιανισμός, λέω εγώ.

Το απαραίτητο χαλί της δημοκρατίας, εκείνο που διαφυλάσσει τις σαφέστατες γραμμές της βίας, η ανοχή και ο σεβασμός, ουσιαστικά ποτέ δεν υπήρξε. Το μόνο χαλί που κράταγε τα μπόσικα ήταν εκείνο του μικροαστισμού. Που έχει μέσα του σεβασμό και ανοχή αλλά μόνο για μαλακίες. Και μόνο για τους όμοιους. Που ως τώρα ήταν πλειοψηφία. Που όμως η κρίση την αποδεκάτισε. Όταν σε λογίζανε για “νοικοκύρη”, το χαλί του μικροαστισμού σε έμαθε να φέρεσαι ως τέτοιος για να σε δεχτεί. Είχες μάθει να είσαι ότι σε λογίζουνε. Ούτε καν σεβασμό στον ίδιο σου τον εαυτό. Και τώρα, σε λογίζουνε για Πατριώτη. Δε θες ούτε ωραίο αμάξι, ούτε ωραίο σπίτι, ούτε μόστρα πια. Τώρα σου αρκεί ένα λοστάρι. Α, και να καταδικάζεις τα γιαούρτια απ΄όπου κι αν προέρχονται.

Στέλνω λοιπόν το πιο γιγάντιο γιαούρτι που θα μπορούσα να σηκώσω, σε όλα αυτά τα φασισταριά που καταδικάζουν τη βία απ΄όπου κι αν προέρχεται όταν μιλάμε για γιαούρτια, μα έχουν πάντα έτοιμο ένα “αλλά” στην άκρη της γλώσσας όταν μιλάμε για φρίκες. Κι ένα ακόμη, στους “πατριώτες” πολιτικούς όλων των κομμάτων που μας άφησαν έρμαια στα πολιτικά allien να μας παραπλανήσουν, να μας ξεφτιλίσουν, να μας εξαθλιώσουν και να μας διώξουν από τη χώρα μας χωρίς καν το δικαίωμα ψήφου.

A, και μην ξεχάσεις να καταδικάσεις και το δικό μου. Κι ας είναι εισαγώμενο.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.