X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Κόκκινη Γραμμή

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 15, 2012

Θέλω να κάτσω να γράψω άπειρα πράγματα και κάθε φορά, κάθε γαμημένη φορά, ένα κλικ στον reader έρχεται να με σμπαραλιάσει. Παγώνω, ανατριχιάζω, σφίγγεται το στομάχι μου, αναγουλιάζω και πολλές φορές δακρύζω. Δεν είναι δυνατόν να έχουν πάει όλα τόσο σκατά. Στην αρχή θεωρούσα ότι είναι η ιδέα μου και επειδή τα βλέπω απ΄έξω, τα μεγαλοποιώ. Και αρχίζω τα τηλέφωνα και καταλαβαίνω ότι αυτά που διαβάζω είναι τίποτα μπροστά στην απελπισία, την αγωνία και τον ανορθολογισμό που φέρνει η νέα πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Πέρα από τις άσκοπες πολιτικές αναλύσεις, πέρα από τις ψυχολογικές, κοινωνικές και κάθε είδους ανάλυση που έχει υποστεί κάθε εκδοχή της ζωής μας, πέρα από τη χατζάρα της Αποκάλυψης που σίγουρα έρχεται, πέρα από τη σήψη εκείνων που περιγράφουν την πραγματικότητα αυτή, ανακαλύπτω πως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ψάχνω με μανία να βρω κάτι να πιαστώ. Τί-πο-τα. Δεν έχω μια σταθερά να πατήσω, να πω οκ, σκατά, αλλά κυρίες και κύριοι, εδώ. Εδώ είναι το όριο, από εκεί και πέρα το χάος. Τί-πο-τα. Εκλογές, παιδεία, λεφτά, μνημόνιο ή όχι, ανάπτυξη, νέες θέσεις, you name it, είναι όλα σάλτσες. Ένα μουχλιασμένο φαί που όλοι θέλουμε να του ρίξουμε σάλτσες. Ενώ θα ‘πρεπε να φαγωθεί φρέσκο, να μπει στο ψυγείο ή τώρα, απλά να πεταχτεί. Ακόμη κι αν μας χρυσώσουν μέχρι τον επόμενο παγετώνα, η ξεφτίλα αυτή, δεν έχει καμία σχέση με λεφτά και θα είναι πάντα εκεί, μια πηχτή αδιαπέραστη μούχλα.

Βλέποντας τα πράγματα λίγο διαφορετικά από αυτήν την μικροσκοπική κουκίδα στο χάρτη, έμαθα για τις γραμμές και πόσο ανατριχιαστικές είναι. Αλλά και τί μαθήματα μπορούν να δώσουν, όταν η ζωή σε έχει τοποθετήσει μπροστά από μια τέτοια απαγορευτική γραμμή. Εδώ, έχουν την πράσινη και είναι ιδιαίτερα αποκρουστική η όψη της, όμως αν δεις το δέσιμο μεταξύ των ανθρώπων και το πόσο σημαντικές θεωρούνται οι βασικές ανθρώπινες αξίες, θα τα χάσεις. Οι ίδιοι οι Κύπριοι, νομίζουν ότι ζουν στο πιο αλλοτριωμένο κράτος, το πιο διεφθαρμένο, το πιο ασύδοτο, χωρίς αξίες, χωρίς... χωρίς... Αλλά δεν έχουν ιδέα πώς είναι ένα τέτοιο.

Το πρώτο πράγμα που διακρίνει ένας πραγματικά αλλοτριωμένος άνθρωπος στους Κύπριους, είναι μια μεγάλη, παχιά γραμμή εντός τους. Όχι απλά πράσινη. Κατακόκκινη. Υπάρχουν πράγματα που δεν αγγίζονται, πράγματα τα οποία είναι ιερά, πράγματα που δεν χρειάζεται να κάτσεις να τα ξαναβάλεις κάτω. Μπορεί να είναι τα λάθος ή τα σωστά πράγματα, λίγη σημασία για μένα έχει, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι υπάρχει μια κοινή γραμμή, με το ίδιο πάχος για όλους, με το ίδιο έντονο χρώμα κινδύνου και πίσω της, γκρεμός.

Αναρρωτιέμαι πόσα ακόμη Σοκ πρέπει να περάσουμε κι εμείς, για χτίσουμε μέσα μας μια τέτοια γραμμή. Μια αδιαπέραστη κόκκινη γραμμή, για πράγματα που αποδεδειγμένα είναι επικίνδυνα. Μια αληθινά κόκκινη γραμμή κι όχι φανφάρες για την ιερότητα της μάνας ας πούμε, που κάνεις το νταή άμα στη βρίσουν στο γήπεδο αλλά την κότα άμα πρόκειται για μάνα άλλου. Μια γαμημένη κόκκινη γραμμή, που η πίπα της επιδειξιομανίας κατάστρεψε, γιατί βλέπεις ήταν τρέντι τα τελευταία χρόνια να αμφισβητείς δεδομένα πράγματα για την ασφάλειά σου. Και η αμφισβήτηση, χεράκι με την μηδενική κριτική σκέψη και τη μηδενική δίψα για γνώση - ή μάλλον την αποστροφή για τη γνώση - οδηγεί αποδεδειγμένα σε σύγχιση, σε κενά, σε πιο μεγάλα κενά και έπειτα σε μαύρες τρύπες γεμάτες σκουπίδια που καταπίνουν κάθε λογική. Το πάτερν ακολουθήθηκε σχεδόν παντού, σε χρόνο ντε-τε: αμφιβήτηση εμβολίων, άρνηση εμβολιασμών, κακοί γιατροί, άχρηστη ιατρική, πλασιέ παιδίατροι, έλλειψη ανοσίας, πανδημίες. Το ίδιο και στην πολιτική, στην οικονομία, στην κοινωνία, στην παιδεία, στις ίδιες τις βασικές αξίες. Και φτάνεις στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Όλα παίζουν, ακόμη και οι ναζί.

Στη λούμπα αυτή, έχω πέσει πολλές φορές αλλά η εκπληκτική κοσμοθεωρία μου μετά τη μητρότητα, δεν σταματάει να τρώει καθημερινά χυλόπιτες. Πρόσφατα, είδα τη μικρή να φιλάει μια εικόνα και λίγες μέρες μετά, να παρελαύνει στο σπίτι, κρατώντας ένα μικρό χάρτινο σημαιάκι που έφτιαξε στο σχολείο. Σε άλλη περίπτωση θα έφριττα, όμως έπιασα έκπληκτη τον εαυτό μου να τραγουδάει παραγγέλματα και να παρελαύνει πίσω της με χαρά. Αποφάσισα ότι μέχρι να ωριμάσει, τη θέλω με τέτοιου τύπου, καρα-παιδικές αξίες. Άσπρο-μαύρο. Ίσως επικίνδυνες για τα μέχρι τώρα μυαλά μου και την τωρινή ηλικία μου αλλά σαφώς πιο ασφαλείς και διασκεδαστικές για ένα μικρό μυαλουδάκι σε σχέση με αυτό που προέκυψε από τις νέες αξίες στην πατρίδα μου, με τη βουλή των “επαναστατημένων” εφήβων που αποφάσισαν να επανεφεύρουν τον τροχό και να μάθει ο λαός βιώνοντας, τις βασικές προυποθέσεις για τη ζωή, απ΄την αρχή.

Εγώ τα θέλω αλλιώς. Ας μάθει τί σημαίνει κλεψιά κι ας είναι απ΄τους βίους του αγίου αντωνίου. Ας μάθει τί σημαίνει υπακοή στο νόμο, κι ας είναι σε παρέλαση κρατώντας σημαιάκια. Ας τα μάθει όμως. Αποφάσισα ότι τη θέλω να μεγαλώσει με όλα τα ήθη και τα έθιμα της μικρής τοπικής κοινωνίας που θα ζήσει κι ας είναι τα περισσότερα πίπες. Ας είναι η δική της κόκκινη εσωτερική γραμμή φτιαγμένη από πίπες. Ας τις αμφισβητήσει όταν έρθει η ώρα. Και μόνο, χρησιμοιώντας κριτική σκέψη, γνώση και λογική. Όχι επίδειξη, τσάμπα μαγκιά και πλήρη ελευθερία να φιλοσοφήσει πάνω σε ήδη φιλοσοφημένες “αξίες” που όμως έχουν αφανίσει το μισό πλανήτη στο παρελθόν. Ό,τι κι αν μείνει από τις όποιες αμφισβητήσεις της, θα δομηθεί πάνω σε κατάλοιπα αληθινών αξιών, μια αδιαπέρατη γραμμή για τους σοβαρούς κινδύνους.
Αρκεί να υπάρχει αυτή η γραμμή. Και να είναι ολοκότσινη.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.