X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Όχι ρε, δικιά μου είναι η κρίση

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτωβρίου 19, 2011

Το άκρο άωτο της γκαντεμιάς άμα ζεις μια οικονομική κρίση είναι ανήκεις σε εκείνους που ζούσαν σε οικονομική κρίση και πριν την επίσημη οικονομική κρίση. Να θες δηλαδή να μιζεριάσεις και να τα χώνεις μέρα νύχτα αλλά να μη μπορείς πια γιατί αυτά που τραβάς έγιναν μέινστριμ. Κοινώς στα τέτοια τους εσύ και τα προβληματάκια σου και τα συμπεράσματά σου και η απόγνωσή σου μπροστά στη δικιά τους. Αδίκια. Είναι σαν τη γιορτή σου άμα σε λένε Κωνσταντίνα και γιορτάζεις μαζί με τη μισή Ελλάδα. Τί να φτουρίσουν οι ευχές τους και ποιόν να πρωτοκεράσεις.

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι τόσα χρόνια, έχεις γίνει εξπέρ στη μιζέρια και σου ‘ρχονται τώρα οι ψάρακες να σε συμβουλέψουν που ως κλασικοί έλληνες πρόλαβαν και το φιλοσόφησαν κιόλας το πράγμα και σου πασάρουν τη λύση. Να ακούς να σου λένε ότι εντάξει, μέσα στο πρόγραμμα είναι όλα, κάνε λίγα χρόνια υπομονή και μετά σίγουρα θα στρώσει, πού θα πάει, το βαρέλι δεν έχει άλλο πάτο, σε ποιόν, σε εσένα που το δικό σου βαρέλι έχει γίνει σα μετροπόντικας, και να είσαι μονίμως με τον εμετό στο στόμα γιατί αυτή η λέξη, αυτή η υπομονή, σου ‘χει βιδωθεί μέσα σου δεκαετίες τώρα, έχει απλώσει και έχει γίνει σα σαρανταποδαρούσα, έχει φτάσει μέχρι τις φτέρνες κι όπου να ‘ναι θα σου βγει απ΄τα νύχια.

Και ψιτ, δεν έχεις άλλα νιάτα, μην κοροϊδευόμαστε. Όπου να ‘ναι σου ΄ρχεται η κρίση της μέσης ηλικίας που οκ, εσένα δε σε πιάνουν τέτοιες μαλακίες αλλά αντικειμενικά αν το σκεφτείς, λέγεται κρίση της μέσης ηλικίας για κάποιο λόγο, σημαίνει ότι ήρθε η μέση ηλικία και κρίση ξεκρίση, σταμάτα να κάνεις την κινέζα ή τέλος πάντων ρίξε μια ματιά στον καθρέφτη και μην κρύβεσαι πίσω από σταράκια και άλλα νεανικά. Για πέρλες και μιζανπλί είσαι. Κι άμα δεν πάθεις τελικά κρίση μέσης ηλικίας, μη φας, να σου θυμίσω ότι έχεις ήδη μια καρακρισάρα που περνάς από πάντα, την οικονομική, που αυτή τις νικάει όλες και την έχεις μόνιμα. Παρεπιμπτόντως αυτός ο μαλάκας που είπε ότι τα λεφτά δε φέρνουν ευτυχία προφανώς είχε τα στοιχειώδη λεφτά για να μπορεί να σκεφτεί πέρα από αυτά. Γιατί άμα δεν έχεις τα στοιχειώδη λεφτά δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτε άλλο, είναι σαν τη διάρροια αυτό το πράγμα. Άμα σε πιάσει κόψιμο δε πα να γκρεμίζεται το σύμπαν, εσύ χέστρα θα ψάχνεις να βρεις.

Για να μην μακρυγορώ, εμείς οι πάλιουρες που λες έχουμε και φιλοσοφία και λύσεις για την κρίση. Δεν πρόκειται βέβαια να σε γλιτώσουν από τα δεινά αλλά σίγουρα θα τη δεις αλλιώς. Το μυστικό λοιπόν είναι σε γενικές γραμμές να αδράξεις τη μέρα. Και δεν εννοώ όπως κάνουν τα χαζοχαρούμενα του τύπου να γελάς πιο πολύ, να πιάνεις ανυποψίαστους στο γραφείο και να τους λες πόσο τους αγαπάς και να κάνεις σα να είναι η τελευταία σου μέρα. Εννοώ να ψιλουποψιάζεσαι ότι όντως φτάνει η τελευταία σου μέρα και να κάνεις τίποτε πρακτικό. Καμιά διαθήκη, κάνα γκόλντεν ντιλ για νεκροφόρες και τέτοια. Πράγματα προσγειωμένα. Βούτα τη μέρα σου και βγάλτης τον αδόξαστο όσο έχεις τηλέφωνο, νερό, ρεύμα, χώρια που θα απασχολείσαι με κάτι εντωμεταξί.. Πλύνε κάνα ρούχο, βάλε καμιά κατσαρόλα και για αύριο, γενικά δηλαδή να πάρεις επιτέλους απόφαση ότι αύριο μπορεί να είναι μια καινούργια μέρα αλλά σε καμία περίπτωση δε θα είναι καλύτερη. Να ζεις προς τα πίσω. Και να δεις πόσα καλά θα τα περνάς. Χθες.

ουφ τα ‘πα!


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.