X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Where is my mind?

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 14, 2011

Ξέρεις πόσα κείμενα γράφονται καθημερινά στα κεφάλια μας; Ξέρεις τί λέζα έχεις γλιτώσει από τα χιλιάδες νοερά ποστ την ώρα που περιμένουμε το μετρό, το λεωφορείο, την ώρα που περπατάμε το πρωί για τη δουλειά, στη δουλειά, στον ξύπνιο, στα τόσα ζόρια; Ατέλειωτα κείμενα για όλα όσα συμβαίνουν, γιατί είναι πολλά, ξεχειλίζουνε και θα σε σκάσουν άμα δεν κάνεις ότι τα λες κάπου. Πρέπει έστω νοερά να πεις για όλα εκείνα που σου γουρλώνουν τα μάτια, που σε ξεκαρδίζουν μες τη μαυρίλα, που σε κάνουν και σαλτάρεις. Αλλά τί να γράψεις. Τί να πρωτογράψεις. Γιατί πονάνε τα πάντα πια. Δε φτάνει δηλαδή που ζούσαμε στην κοσμάρα μας, τώρα μαθαίνουμε πως δεν επρόκειτο καν για κοσμάρα αλλά για κοσμάκι του κερατά. Οι περισσότεροι είμαστε με μόνιμες τανάλιες στα στομάχια για το περισσότερο μέρος της ημέρας και της νύχτας μη σου πω. Ένα βλαμμένο συνοθύλευμα από φόβους, αγωνίες, εικόνες τρομακτικές που δε θες αλλά σου σφηνώνονται στο κεφάλι και δε σ’ αφήνουν να πάρεις ανάσα.

Τι είπε ο ένας, τί είπε ο άλλος, πότε πτωχεύουμε, πότε μας την πέφτουνε, πότε κόβουν το ρεύμα, πώς σκατά θα επιβιώσουμε. Μου μοιάζουν όλοι με εκείνη τη τύπισσα στη διαφήμιση που περπάταγε και έκανε υπολογισμούς αν θα τη φτάσουν τα λεφτά για ψώνια, μόνο που τώρα είμαστε όλοι μια πίστα παρακάτω, μάλλον κάτι χοντροπίστες παρακάτω, άμα ακούς να ρωτάνε πόσα μακαρόνια να βάλουν στην άκρη για μια ώρα ανάγκης, πώς θα πάνε στη δουλειά χωρίς φράγκο και πόσο νερό άραγε να θέλει ένα μποστάνι στο μπαλκόνι. Και εκείνη η κυρία ένα βράδυ στο μετρό. Που έκλαιγε για δέκα ευρώ στο τηλέφωνο. Τα παιδιά της στο νοσοκομείο και δεν έβρισκε δέκα ευρώ να ταΐσει τα εγγόνια. Και αυτός που μιλούσε δεν είχε να της δώσει. Και δεν είχα ούτε εγώ. Αλλά και να ‘χα, πώς να πλησιάσεις τον άλλο να τον βοηθήσεις; Φαγωθήκαμε να γίνουμε κυριλέδες και τώρα πρέπει να περάσεις κάτι τοίχους ΝΑ για να ξαναγίνεις άνθρωπος. Και μη γελιόμαστε, δεν ξαναγίνεσαι. Δεν υπάρχει γυρισμός αλλιώς όλοι θα τρέχαμε στη Σομαλία. Ή έστω οι καρδιές μας.
Μαλακία, έγινα πολύ μελό. Δε βαριέσαι, πες ότι δεν τα διάβασες. Μια φορά εγώ τα ‘πα γιατί ό,τι και να κάτσω να γράψω εδώ και βδομάδες, καταλήγω να μη θέλω να το δεις. Κυρίως μπας και γλιτώσω από κωλοκβαντοθεωρίες και λοιπά μεταφυσικά. Όχι ρε, άμα δεν τα διατυπώσω, ΔΕΝ ισχύουν. Στο κεφάλι μου είναι όλα. Σε ολονών μας τα κεφάλια. Μόνο.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

8 Σχόλια to “Where is my mind?”

  1. […] social media to vent their frustrations. Published blogger and copywriter Constantina Delimitrou paints a glum picture of the financial insecurity [es] gripping the minds and bodies of Greeks: Οι περισσότεροι είμαστε με […]

  2. […] I kreativni Grci su pogodjeni merama štednje, i koriste blogove i socijalne medije da izraze svoje nezadovoljstvo. Bloger koji objavljuje i vlasnik je autorskih prava Constantina Delimitrou daje mrku sliku financijske nesigurnosti koja nagriza umove i tela Grka:  […]

  3. […] desabafar sobre as suas frustrações. A blogger publicada e publicitária Constantina Delimitrou pinta um retrato negro da insegurança financeira [es] que apoquenta as mentes e corpos dos gregos: Οι περισσότεροι είμαστε με […]

  4. […] τους. Η blogger και copywriter Κωνσταντίνα Δελημήτρου σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα της οικονομικής ανασφάλε… που έχει τυλίξει το μυαλό και το σώμα των Ελλήνων: Οι […]

  5. […] сопственикот на авторски права Константина Делимитру опишува мрачна слика за финансиската несигурност која ги нагризува умовите и телата на Грците: Οι […]

  6. […] beschreibt Constantina Delimitrou, Bloggerin, Autorin und Werbetexterin, das Leben mit der finanziellen Unsicherheit [el] und spricht ihren Mitbürgern aus der Seele: Οι περισσότεροι είμαστε με […]

  7. […] للتعبير عن غضبهم. المدون والناشر قسطنطينا ديليمترا رسم صورة كئيبة لانعدام الأمن المالي (وفق معايير الأيزو) والتي تجتاح عقول وأجساد […]

  8. […] aby dać upust swoim frustracjom. Aktywna blogerka i copywriterka Constantina Delimitrou maluje ponury obraz finansowej niepewności [el], chwytając za serca […]

Sorry, the comment form is closed at this time.