X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Αγανακτισμένη. Μου επιτρέπετε, έτσι;

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 30, 2011

Αυτές τις μέρες διαπίστωσα ότι είμαι απολιτίκ, ότι δεν έχω αιτήματα, ότι δεν θα καταφέρω τίποτα, ότι κάνω παρέα με φασίστες (αφού διαδηλώνω στον ίδιο χώρο με αυτούς) και άλλα πολλά. Διαπίστωσα επίσης ότι η διαφωνία του καθενός ίσως να πηγάζει από πιο «λεπτά» θέματα. Σε κάποιους δηλαδή δεν άρεσε η εικόνα των μικροπωλητών, σε άλλους τα συνθήματα, σε άλλους τα σκουπίδια που είδαν κάτω, σε άλλους τα ρούχα, σε άλλους τα αντίσκηνα, σε άλλους τα παιδάκια που μιμούνταν τις μούντζες και τα ου των μεγάλων, σε άλλους οι μούντζες και τα ου… ουφ!

Και τι να πεις; Ότι αυτά που είδαν και δεν τους άρεσαν είναι αυτά που βλέπεις καθημερινά γύρω σου και δε λες κουβέντα, αλλά άμα είναι να διαδηλώσεις πρέπει να στα κρύψουν για να ‘ρθεις; Οκ, θα σφουγγαρίσουμε, θα βάλουμε γραβάτα και θα σας περιμένουμε. Ένα περίεργο πράγμα, κάτω από τις κομματικές σημαίες φαίνεται πως όλα αυτά κρύβονται τόσο καλά που άμα πεις να τις ξηλώσεις, κανείς δε θα δεχτεί τη γύμνια.

Αφήνεις λοιπόν τα μικρά και λες άντε, να ασχοληθώ με τα μεγάλα. Μόλις μάθουν ότι τρέχεις στις πλατείες έρχονται όλοι και σε κράζουν. Τι μαλακίες είναι αυτές, τι περιμένεις να κερδίσεις, τι θα γίνει μετά. Ε, λυπάμαι αλλά δεν ξέρω. Δεν είναι όπως με το Πασόκ και τη Νουδού που ξέρεις ότι θα σε γαμήσουν στάνταρ μετά. Ούτε σαν τα μικρά κόμματα που ξέρεις ότι θα σου πάρουν τα’ αφτιά μόνο και μόνο για να βγάλουν τον σκασμό μέσα όμως στη Βουλή μέχρι τις επόμενες εκλογές (καλά, εκτός από το Λάος. Αυτό συνεχίζει να φωνάζει. Στους μετανάστες). Ούτε σαν τον καναπέ σου που ξέρεις ότι θα κάνεις ένα ζάπινγκ και όλο και κάτι θα βρεις να συνεχίσει να σου ακινητοποιεί τον εγκέφαλο.

Εδώ, είναι λίγο πιο μπερδεμένα τα πράγματα. Σκάνε στη μάπα μας πράγματα που δεν έχουμε ξανασυναντήσει για να ξέρουμε πώς και πού θα μας πάνε. Άμα όμως εσύ κοιτάς τα σκουπίδια και τους μικροπωλητές πού να τα παρατηρήσεις. Είναι ας πούμε, σαν αυτό που πάθατε με τους φασίστες που διαδήλωναν δίπλα μας, που όσο εσείς κοιτάζατε τον Τρομερά Σωστό Εαυτό σας δίπλα σε αυτούς, δεν είδατε παραδίπλα και τους Άλλους. Πακιστανοί, Ιρανοί, Αλβανοί και κάθε είδους Ξένοι. Μεταξύ μας, προτιμώ αυτούς τους φασίστες παρά όλους τους άλλους που ανέχεστε καθημερινά και σιωπηλά, όταν από αυτούς εξαρτάται η καριέρα/υγεία/καλοπέραση ή με λίγα λόγια το συμφέρον σας.

Επίσης, ας το λήξουμε με τις βαρύγδουπες επαναλήψεις κλισέ όπως αυτό το «απολιτίκ». Έχω να δηλώσω ότι δεν μου καίγεται μία αν όλο αυτό που συμβαίνει για εσάς είναι απολιτίκ, εάν λάβω υπόψη τι θεωρούσατε πολιτίκ έως σήμερα και πού μας έφτασε. Πάντως αυτά που λέγονται στην συνέλευση της πλατείας Συντάγματος αλλά ακόμη και αυτά που δεν λέγονται δια της ανατριχιαστικής σιωπής ωρών, του ίδιου πλήθους, είναι πολιτικές θέσεις με περισσότερο νόημα, από οτιδήποτε συνήθως ακούς από στόμα πολιτικού ή δημοσιιογράφου τόσα χρόνια τώρα.

Φακτ: Χωνέψτε το, ένα γιγάντιο πλήθος κόσμου που κανένα κόμμα δεν έχει καταφέρει ποτέ να συγκεντρώσει, βρίσκεται καθημερινά στις πλατείες όλης της Ελλάδας και θα βρίσκεται εκεί κάθε μέρα, δηλώνοντας ειρηνικά (πρωτιά, επίσης) την αντίρρησή του στην αναξιοπρέπεια, την αδικία, την ανεργία και γενικότερα την εκμετάλλευσή του από τον πολιτικό κόσμο με κύρια αιτήματα: Ισότητα – Δικαιοσύνη – Αξιοπρέπεια.

[Εάν τα καταφέρουμε σίγουρα θα βρείτε κι άλλα να μας προσάψετε απολαμβάνοντας παράλληλα τα κεκτημένα. Εάν όχι, δεν πειράζει. Δική μας η κούραση ό,τι θέλουμε θα την κάνουμε. Χαλάλι]

Άει σιχτήρ
[δε σιχτηριάζω, link είναι το αποπάνω :P]


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.