X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Υπόκοσμοι ριβίζιτιντ

Posted by Constantina Delimitrou στο Απριλίου 17, 2011

(και οι 5 δεκάρες μου για τη συγγραφή)

[Είχα υποσχεθεί ότι θα γράψω περισσότερα για τους Υπόκοσμους και άμα υπόσχομαι να γράψω πράγματα, ο λόγος μου είναι συμβόλαιο. Λολ. Καλά, τραβάτε με κι ας κλαίω είναι περισσότερο, γιατί με όλα αυτά τα σκατά που συμβαίνουν τριγύρω, τουλάχιστον γραψιματικώς, το μόνο που με ενδιαφέρει τα τελευταία δύο χρόνια περίπου, είναι να χωθώ στο σύμπαν που έπλασα και να μην ξαναβγώ.

Έπειτα λοιπόν από τα συχαρίκια, τα μέηλ, τα σκουντήγματα στο fb και τις απορημένες φάτσες όταν συνάντησα όλους τους προηγούμενους φάτσα-μπάτσα, οφείλω να δώσω κάποιες εξηγήσεις, κυρίως γιατί ασχολήθηκα με κάτι τόσο καμένο και δεν έκατσα να γράψω άλλο ένα βιβλίο όπως το πρώτο που το καταλαβαίνουν όλοι, που με συμπονάνε, που πουλάει, αλλά και που δεν έχω τολμήσει ούτε την πρώτη του σελίδα να ξαναδιαβάσω και που ακόμη λαμβάνω μέηλ του τύπου «τι υπέροχο βιβλίο, έσκασα στο κλάμα». Η απάντηση θα μπορούσε να είναι πολύ απλή: «τώρα είμαι καλά». Όμως άμα θες να λες ότι έχεις μπλογκ τίποτε δεν πρέπει να το παρουσιάζεις απλά γιατί μπορεί να σε πάρουν για επιφανειακιά, να πέσουν τα στατιστικά σου και τι θα κάνεις μετά χωρίς βγιούερς και μάλιστα γιουνίκς. Άσε που για να το γράφεις ένα σκασμό χρόνια σημαίνει ότι είσαι πολυλογού. Άρα ναι, καλά κατάλαβες, θα στο κάνω πολύ νιανιά για μία ακόμη φορά.]

Όλα ξεκίνησαν (--> άκρως λογοτεχνική φράση και πολύ πιο γαμιστερή από το «λίτλ ντιντ χι νόου») από τον Terry Pratchett και καμιά τριανταριά περίπου βιβλιάκια του που έχω καταπιεί μέχρι στιγμής (αισίως βρίσκομαι στο Carpe Jugulum και με περιμένει το Pyramids και μετά πάπαλα γιατί ο άνθρωπος έπαθε Alzheimer ;( ). Τεσπά, αυτός ο υπέροχος συγγραφέας έκατσε και έγραψε μιας ζωής βιβλία με ιστορίες που συμβαίνουν στον Δισκόκοσμο. Άκου τι πήγε και σκάρωσε: έναν κόσμο σε μορφή δίσκου που στηρίζεται πάνω σε τέσσερις γιγάντιους ελέφαντες που πατάνε πάνω σε μια ακόμα πιο γιγάντια χελώνα. Και αυτή η χελώνα πλέει στο διάστημα. Ούτε ο πιο καμένος μπλόγκερ δε θα στήριζε το συγγραφικό του σύμπαν σε κάτι τόσο αντιπαραλογοτεχνικό. Και μετά ανοίγεις το “Color of Magic”. Το πρώτο βιβλίο της σειράς. Και μετά δεν μπορείς να ξεφύγεις μέχρι να εξαντλήσεις κάθε λεξούλα που έχει γράψει ο άνθρωπος αυτός εντός και εκτός Δισκόκοσμου.

[Κοίτα να δεις, για τους Υπόκοσμους το ξεκίνησα και πάλι τρίμπιουτ στον Pratchett γράφω. Μη φοβού, σωστά το πάω. Οι Υπόκοσμοι είναι ένα τρίμπιουτ στον Pratchett]
Ζήλεψα τόσο, που ήθελα κι εγώ έναν Δισκόκοσμο. Κυρίως από τρόμο που μου τελειώνουν τα βιβλία του. Ήθελα κι άλλους κόσμους να ψοφάω στα γέλια, να αναρωτιέμαι, να πετάω ελεύθερα τα καρφιά μου, να χτίζω πράγματα από την αρχή. Αλλά πιο κοντά στα δεδομένα τα δικά μας. Και τότε σκέφτηκα πως άμα η μυθολογία των Άγγλων προσφέρεται για φανταστικούς κόσμους και ένα κάρο βιβλία φαντασίας, η δικιά μας σχεδόν σου φωνάζει πάρε με και βγάλε μου τα μάτια. Είναι να γράφεις τόμους και πάλι να μην τελειώνουν οι κόσμοι σου.

Έπιασα λοιπόν και έφτιαξα τους δικούς μου. Χονδρικά, τους έχωσα έναν Όλυμπο, Μοίρες, λίγο τζόγο και ό,τι μυθικό τέρας μου γυάλισε. Επίσης ό,τι θεό και ημίθεο βρήκα λίιιιγο πιο τσαχπίνη από το κλασικό. Όλους δηλαδή. Μετά είπα να το διασκεδάσω ένα τσικ παραπάνω. Αποφάσισα λοιπόν να παίξω λίγο με τις διαλέκτους που είναι χίλιες φορές πιο διασκεδαστικό από το να κάθεσαι να γράφεις όπως μιλάς. Όου γιες, ένας από τους πρωταγωνιστές διάλεξα να μιλάει κυπριακά χωρίς να έχω καμία σχέση με Κύπρο και έχοντας μιλήσει 2 φορές στη ζωή μου με Κύπριο. Απίθανες λέξεις, δε χόρταινα να τις ψάχνω. Ένας άλλος χαρακτήρας αποφάσισα να μην μπορεί να πει το σίγμα και στη θέση του δεν βάζει θήτα αλλά «χ». Αυτό μου κόλλησε όταν άκουσα μια μέρα στο περίπτερο μια κυρία να λέει «ένα πρινχ κι ένα κεράνηχ». Έβαλα κι έναν ασυμπάθιστο να μιλάει καθαρεύουσα που την έχω άχτι, έναν γλυκούλη βλάχο κι έναν τρανό ήρωα να μιλάει σε τρίτο πρόσωπο. Μετά, για να ξεδώσει το επαναστατικοποιητικό μου έγραψα κι ένα τραγούδι χιπ χοπ, οργάνωσα ορχήστρα από αυτόματα και τέρατα και έβαλα να το τραγουδήσει ένας Σάτυρος. Στο τέλος, έχωσα κι έναν υπολογιστή παλάμης για να σώσει τον (Υπό)κοσμο. Θέλω να πω, ό,τι ταίριαζε με αυτά που έγραφα, το έβαζα χωρίς ενδοιασμό. Δεν καθόμουν να αναρωτηθώ πόσο λογοτεχνικά είναι όλα αυτά και ποιος κριτικός θα πρωτοπάθει εγκεφαλικά.

Και μπορεί να πολυλόγησα αλλά αυτό είναι τελικά το point. Μέχρι σήμερα, ήξερα ότι για να γράψεις βιβλίο πρέπει να έχεις να πεις τουλάχιστον κάτι σοβαρό ή κάτι βαρύγδουπο. Κάτι πολύ σοφό και σπουδαγμένο. Ακόμα κι αν δείχνει λάιτ πρέπει να έχεις ένα σκοπό, να διδάξεις κάτι, να… να… να. Αλλιώς είσαι Λένα Μαντά. Ή του ύψους ή του βάθους δηλαδή. Μιλάμε για τρομάρα του κερατά.

Ε, μετά τον Pratchett, απενοχοποιήθηκα. Ανάσανα κι έκατσα να γράψω. Δεν έβαλα τις «καλές» μου λέξεις, δεν είχα ιδιαίτερους σκοπούς πέρα από την καλοπέρασή μου, δεν πολυνοιαζόμουν για το πόσο καμένο θα χαρακτηρίσουν το βιβλίο μου (και άρα εμένα) και κυρίως, δεν θα είχα να απολογηθώ για τίποτε σε κανέναν. Τι λέτε κύριοι, φυσικά και ο Ήφαιστος εφήυρε τον υπολογιστή παλάμης. Εγώ τον έφτιαξα τον κόσμο μου, ό,τι θέλω θα κάνει. Εδώ ο άλλος έβαλε τον κόσμο του να πλέει πάνω σε ελέφαντες και χελώνες και η βασίλισσα της Αγγλίας τον έκανε Σερ, ο υπολογιστάκος μου σε πείραξε; Χε!

Γενικά δηλαδή, πέρασα καλά. Τι καλά; Τέλεια. Πόσο μάλλον που βρέθηκε και εκδότης. Αλλά και να μην βρισκόταν, έτσι το ‘χα πάντα στο μυαλό μου το γράψιμο και τελικά μάλλον έτσι ήταν. Μια ωραία ατμόσφαιρα. Και αυτό είμαι σίγουρη ότι θα περάσει και προς τα έξω (σic).

The turtle moved me ;)

Έλα, ας σοβαρευτούμε, τέλος το αντβερτόριαλ, πάμε πάλι πίσω στην Κρίση.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

19 Σχόλια to “Υπόκοσμοι ριβίζιτιντ”

  1. Petefris said

    Πράτσετ και πράσα Τουρκίας. Πρβλ http://en.wikipedia.org/wiki/World_Turtle
    Είναι δοξασία Χίντου,Κινέζικη και προκολομβιανή.Την πρωτοανέλυσαν το 1878. Ο δίσκος που κάθεται σε τέσσερις ελέφαντες κρύβεται ως εικόνα πίσω από μπόλικους «επίπεδους» μεταξύ των οποίων ο Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης.
    «οι κλασικοί φιλόλογοι, ελληνιστές οι περισσότεροι και ορθόδοξοι κατά το θρήσκευμα,ήταν οπαδοί του Πλάτωνα και αντίθετοι με τις ανατολιτικες θεωρίες ,ακόμη κι άν ακολουθούσαν τα επίσημα δόγματα, με κορύφωση την έριδα που είχαν επί δεκαετίες με τους «συμβολικούς» γεωγράφους της σχολής του Κοσμά Ινδικοπλεύστη, που είχε τολμήσει να τετραγωνίσει τον κύκλο, φτιάχνοντας από την κοσμογραφία της Παλαιάς Διαθήκης ένα καλούπι παραμορφωτικό της θεωρίας του Ίππαρχου.Οι μεσημβρινοι και οι παράλληλοι της Σφαίρας, έγιναν ευθύγραμμα τμήματα ενός κρεβατιού με ουρανό που ο Κοσμάς επέμενε ότι αντιπροσωπεύουν τον υπάρχοντα κόσμο. Καταλάβαιναν την προσπάθεια του Νικήτα, έβρισκαν έξυπνη την ιδέα του, αλλά από τον καιρό της σφαγής των φιλοσόφων, μιάς περιόδου τρομοκρατίας που έμεινε στην συλλογική μνήμη επειδή διαμελίστηκε μιά γυναίκα, η Υπατία,προτιμούσαν να είναι πολύ προσεκτικοί»(Πετεφρής,Εσπανιόλα)
    Θέλω να ειπώ, παινεμένη μου, άν διαμελιζεις τόσο έξυπνα την γνώση με κίνητρο τον Πράτσετ(και δυό αβγά Τουρκίας)καταλαβαίνεις τι νήσο των θησαυρών θα εισπράξεις στρεφόμενη με λαγνεία και επιθετικότητα στις ίδιες τις πηγές:εκεί βρίσκεται, ανέγγιχτη και πρόθυμη γιά καθε χρήση εις χείρας σου, η σαχλαμπιχλίαση όλων των Εποχών, που μερικοί αποκαλούν «παγκόσμια σοφία»…
    Αντε πάμε Κρίση ,πάλε…

  2. little did i know… 😉

  3. gazakas said

    Φτου, κι εγώ τώρα τι θα γράψω για τους Υπόκοσμους μετά από αυτό το κείμενο; Τα λες όλα: και για την καμία σχέση που έχουν με το πρώτο σου βιβλίο, και για τον Πράτσετ (εντάξει, γι’ αυτόν δε γίνεται να τα πει κανένας όλα εκτός κι αν παραθέσει και τα 30τόσα βιβλία του από την αρχή μέχρι το τέλος), και για τις βασικές τεχνικές σου, και για το πόσο το φχαριστήθηκες γράφοντάς το -πράγμα που ξεχειλίζει από τις σελίδες του- ΚΑΙ για τη χελώνα!

    ΥΓ.1 Μήπως να οργανώσουμε με Έλληνες αναγνώστες του Πράτσετ μια φάση «και θυμάστε στο τάδε βιβλίο του Δισκόκοσμου που λέει…»;
    ΥΓ.2 Δεν θυμάμαι αν έχεις διαβάσει Τσιφόρο, αλλά είμαι σίγουρος πως αν ζούσε ο συγγραφέας της Ελληνικής Μυθολογίας θα το καταδιασκέδαζε το βιβλίο σου!
    ΥΓ.3 Νομίζω πως αυτό το ποστ πρέπει να το στείλεις μεταφρασμένο στον Σερ Τέρι!

  4. Rodia said

    Γράφε, γράφε κορούλα μου, τώρα που η τσούπρα ειναι μικρή ακόμα! Αμα περπατήσει, θα πρέπει να τρέχεις πίσω της και θα ξαναπιάσεις πληκτρολόγιο όταν θα εφευρίσκεις νανουριστικά παραμυθάκια…🙂
    (κατι ξερουμε και μεις)

  5. strategic said

    προ μιας εβδομάδος βρήκα στον Ευρυπίδη στο Χαλάνδρι τους Υπόκοσμους σου. δεν τους έχω ακόμη ξεκινήσει. Γενικά πλην του Λενου Χρηστιδη αποφευγω τους ελληνες συγγραφεις (πολλοι οι λόγοι ας μην επεκταθω σε αυτο τώρα). Εσυ όμως δεν εισαι συγγραφεας με την στενη εννοια του όρου επομενως μόλις ολοκληρωσω την αναγνωση του «Ο άνθρωπος που έγινε Θεός» του Messadie θα αρχίσω τους Υποκοσμους. ανοιξα κ στο fb στην έφαρμογή weRead σελίδα με το νέο σου πόνημα. Πάντα τέτοια, αγαπητή!

  6. Αντώνη μου, αυτό που έμεινε λοιπόν να πούμε είναι να ΜΗΝ διαβάσει κανείς τις μεταφράσεις του Πράτσετ γιατί θα χάσει ΟΛΗ την ευφυία αυτού του ανθρώπου. Και όπως λέω συνήθως: άμα δεν ήξερα αγγλικά, ο πράτσετ θα ήταν ίσως ο καλύτερος λόγος να μάθω. 🙂
    Ευχαριστώ για τη στήριξη, από εσένα μετράει πολύ! :-*

    Μαρινάκο, το βιβλίο το έγραψα προτού γεννηθεί η μικρή. Ούτε για ζήτω δεν προλαβαίνω να γράψω τώρα. Φαντάζομαι μετά! 😀

    Strategic ευχαριστώ πολύ πολύ, ελπίζω να μην σε απογοητεύσω με τις παλαβομάρες μου! 🙂

  7. gazakas said

    Σχετικά με τις μεταφράσεις του Πράτσετ, το σχόλιό σου ισχύει κυρίως για αυτές του Ψυχογιού σίγουρα, που μάλιστα έχει εντάξει όσα βιβλία του Πράτσετ έχει εκδώσει στην «εφηβική λογοτεχνία»!!!* (πράγμα που ισχύει μόνο για τη σειρά με την Τίφανι). Οι μεταφράσεις του Παρά Πέντε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 είναι αρκετά καλές.
    Καλά, μη χαίρεσαι για τη στήριξη: από Σεπτέμβρη θα σε καλέσω στο σχολείο μου για να μιλήσεις ως συγγραφέας😉

  8. gazakas said

    * Ο Πράτσετ έχει γράψει ένα αιχμηρότατο σχόλιο για όσους χρησιμοποιούν πολλά θαυμαστικά: ‘Multiple exclamation marks,’ he went on, shaking his head, ‘are a sure sign of a diseased mind.’ Eric

  9. Επιτέλους κόσμος που αγαπάει Pratchett!
    όντως οι μεταφράσεις του παρά πέντε είναι αρκετά καλές και διατηρούν όσο το δυνατό περισσότερο το αρχικό ύφος. Αλλά στα αγγλικά είναι άπαιχτο.
    Καλή η επιστημονική φαντασία, αλλά η παρωδία της είναι ακόμα καλύτερη.. Προσπαθώ να συγκεντρώσω όλα τα βιβλία του σιγά σιγά. μήπως να κάναμε ένα φαν κλαμπ;χεχε
    Επίσης, το bbc έχει γυρίσει σε ταινία τα 3 πρώτα βιβλία του δισκόκοσμου, το hogfather και άλλο ένα σχετικό με ταχυδρόμους ο τίτλος του οποίου μου διαφεύγει (ένα μυαλό…κλπ).
    Ευκαιρία λοιπόν να διαβάσω ακόμα ένα βιβλίο, στα ελληνικά αυτή τη φορά🙂

  10. gazakas said

    Εννοείς το Going Postal! Ευχαριστώ για την πληροφορία, δεν το ήξερα😉
    Δεν θα έλεγα πάντως ότι ο Δισκόκοσμος είναι παρωδία της επιστημονικής φαντασίας -περισσότερο με παρωδία της ζωής στη Γη και του ανθρώπινου πολιτισμού μοιάζει:)

  11. Ssunnefoula, γουέλκαμ! Τα κομμάτια της ταινίας τα είχαν ανεβάσει κάποια στιγμή στο youtube και τα είδα, πολύ καλά με τέλειο καστ και μάλιστα σε μερικές σκηνές παίζει και ο ίδιος ο πράτσετ μέσα.
    Επίσης, ενώ ψιλοταλαντεύομαι με το Light Fantastic τείνω να καταλήξω ότι το Going Postal είναι το πιο αγαπημένο μου απ΄όλα (βέβαια, έχει μείνει κι ένα pyramids να διαβάσω – θα δείξει)αλλά στην ταινία δεν είδα καθόλου να υπάρχει το βιβλίο αυτό. Τεσπα, θα το ξαναψάξω. Επίσης, αν έχεις διαβάσει πράτσετ, κράτα μικρό καλάθι για το δικό μου βιβλίο. 😀

  12. Προφήτης Estarian said

    Nα το παίξω ξερόλας τώρα;;
    Ο Pratchett δεν τον βρήκε μόνος του τον δισκόκοσμο. Η χελώνα με τους ελέφαντες και η επίπεδη γη είναι η κοσμογονία διαφόρων, κυρίως Ινδουϊστών.
    Δεν υπάρχει παρθενογέννεση, αλλά τον άτιμο, πήρε την ιδέα και την απογείωσε😀
    (το Color of magic και το Hogfather, τα χεις δει σε ταινία;;;;😀 :D)

  13. anisixos said

    Μου ελειψες ψιλικατζου!

  14. anisixos said

    Αν θες διαβασε τη συνεντευξη μου στο THE F WORD : http://thewordf.blogspot.com/2011/05/blog-post_03.html

  15. Ξυλόκοτα said

    Ναι! Ναι! Υπάρχει και άλλος κόσμος στην Ελλάδα που εκτιμά τον Pratchett. Μου φυγε ένα μεγάλο βάρος, ένοιωθα μόνη μου στον κόσμο… Η μαγεία αυτού του ανθρώπου είναι οτι ακόμα και με Aλτσχάιμερ συνεχίζει να γράφει, και ας ξεχνάει πού άφησε το μολύβι και κατα πού πέφτει το w στο πληκτρολόγιο. Τελευταία νομίζω οτι τα υπογορεύει και του τα γράφουν, αλλά συνεχίζει, αυτό είναι το σημαντικό. Το επόμενο βιλίο του αναμένεται τον Οκτώβρη. Υπάρχουν κάποια κείμενά του, μικρές ιστορίες, ελεύθερα στο ιντερνετ, στην αγγλική wikipedia δίνουν τα λινκάκια.
    Όσο για τις μεταφράσεις, δυστυχώς ποτέ δεν έγιναν προσεκτικά. Θυμάμαι είχα ψάξει τη μετάφραση του Sourcery, για να δω απο περιέργεια πώς μετέφρασαν τη φράση «He could not find a question that didn’t start with W». Προς μεγάλη μου έκπληξη η μετάφραση ήταν χερότερη και απο google translate: «δεν μπορούσε να βρεί μια ερώτηση που να μήν αρχίζει απο Σίγμα». Χμμ… πόσες ερωτήσεις αρχίζουν απο Σίγμα στα ελληνικά?
    Αρκετά μονολόγησα όμως για άλλο συγγραφέα στο μπλογκ άλλης συγγραφέα, Ψιλικατζού καλή σου τύχη με το καινούριο βιβλίο, αν και δεν βλέπω να σε κάνει σύντομα ο τέως «Lady».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s