X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Μπου!

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 27, 2011

Την βαρέθηκα την μαλακία στον εγκέφαλο. Ειλικρινά. Οποιαδήποτε συζήτηση γύρω από τους μετανάστες θα βρει από κάτω πέντε μαλάκες, άλλοι να κάνουν λόγο για τα δεινά που περνάμε, άλλα να με πρήζουν ότι μας φτώχυναν, άλλοι να υποστηρίζουν με μένος την υπεροχή μας, άλλοι να κάνουν χαβαλέ, ο καθένας τα δικά του.

Προσπαθώ να σκεφτώ μια κοινή ανάμνηση με όλους αυτούς, ένα πρόσφατο μεγάλο κακό που πραγματικά τους τρόμαξε. Ένα γεγονός που πήρε τη γη κάτω από τα πόδια τους. Τρακάρουμε και το εξιστορούμε για μήνες, σπάμε πόδια, κεφάλια, αρρωσταίνουμε και κάνουμε σα χαμένα. Όμως αυτά δεν συμβαίνουν σε όλους. Και φυσικά, έρχεται στο νου μου ο τελευταίος μεγάλος σεισμός στην Αθήνα. Για χρόνια, όλοι μας εξιστορούσαμε ο ένας στον άλλον πόσο μυρμήγκια νιώσαμε σε εκείνον τον σεισμό. Πόσο αδύναμοι, ανήμποροι και τρομαγμένοι ήμασταν για μέρες. Αυτό. Αυτό είναι το ΜΟΝΟ γεγονός για το οποίο πραγματικά όλοι τρομάξαμε, όχι μόνο για τις ζωές μας, όχι μόνο για τις περιουσίες μας αλλά και για τις οικογένειές μας, τους φίλους, τον κόσμο όπως τον ξέραμε. Για λίγα λεπτά βέβαια, αλλά μου κάνει.

Και μετά κάθομαι και λέω, δε βαριέσαι. Είναι να γελάς. Να προσπαθείς να βάλεις στα κεφάλια λεμέδων που δεν έχουν τρομάξει στ΄αλήθεια για σχεδόν τίποτα στη ζωή τους τί σημαίνει φόβος για τη ζωή σου για χρόνια, ίσως για όλη σου τη ζωή. Τί σημαίνει αληθινή πείνα κι όχι από εκείνη που σε περιμένει ένα πιάτο φαί στην μάνα σου άμα χρειαστεί, τί σημαίνει μόνιμος πόνος, τί σημαίνει να σου ανήκει μόνο το ρούχο που φοράς, τί σημαίνει να χωρίζεις από την οικογένειά σου ή και να την χάνεις για πάντα. Να πρέπει να αρθρώσω έστω και μία λέξη στους μπαμπουίνους που καλεί το σταρ τσάνελ να ψηφίσουν εάν είναι υπέρ ή κατά των μεταναστών στην Νομική για να κερδίσουν ένα κινητό.

Θέλω να πω, είναι τόσοι πολλοί οι σεισμοί που θα 'πρεπε να τρώμε στα κεφάλια για χρόνια για να έχουμε το παραμικρό δικαίωμα να κρίνουμε πραγματικά δίκαια, που ούτε καν θα προσπαθήσω. Για άλλο ένα βράδι λέω να κλείσω υπολογιστή και τηλεόραση και να πω ευχαριστώ που έζησα ακόμη μια μέρα χωρίς αληθινό σεισμό.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: