X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Το ζουμί

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτωβρίου 25, 2010

Το αστράκι μου μεγαλώνει καθημερινά. Κάθε που ξυπνάει στέκομαι από πάνω της και περιμένω να δω τί καινούργιο θα κάνει. Αλλάζει διαρκώς πίστες και δεν την προλαβαίνω. Μου λένε πολλά κορίτσια με υπογονιμότητα πόσο απογοητευμένες είναι από τις προσπάθειες και πόσο το σκέφτονται να τα παρατήσουν και προσπαθώ με κάθε τρόπο να τις εμψυχώσω, όχι τόσο για τον χρόνο (και όχι μόνο) που επένδυσαν αλλά περισσότερο γιατί πραγματικά δεν φαντάζονται τι γιγάντιο δώρο είναι ένα μωράκι εάν το θέλεις. Δεν είναι από εκείνα τα πανάκριβα δώρα που θα τα φορέσεις/παίξεις/ χαρείς αλλά πάντα με ημερομηνία λήξης. Είναι σαν ένα πανάκριβο δώρο που κάθε μέρα, κυριολεκτικά κάθε μέρα μεταλλάσεται και σου πολλαπλασιάζει τη χαρά.

Λίγο πριν την τελευταία επέμβαση για να μείνω έγκυος, είχα σχεδόν αποφασίσει να τα παρατήσω. Άμα με έβλεπες, θα το καταλάβαινες. Φαινόμουν ότι ήμουν παρατημένη. Το ντύσιμο, το μαλλί, τα κιλά μου που ανέβαιναν διαρκώς, το παρατημένο σπίτι, η διάθεσή μου που δεν έφτιαχνε ποτέ και με τίποτα. Έλεγα, δεν αξίζει να χάσω τα καλύτερά μου χρόνια δυστυχισμένη. Πάνω σε όλα αυτά ήρθε και μια ωραιότατη κρίση πανικού να μου χτυπήσει το καμπανάκι μιας λανθάνουσας κατάθλιψης. Ξεκίνησε με ένα επεισόδιο στην πρώτη μου εξέταση μαγνητικής και κάνα μήνα μετά επανήλθε γερά από το πουθενά. Ένα πρωί μπήκα ανυποψίαστη στο μετρό για να πάω στη δουλειά. Με το που έκλεισαν οι πόρτες πετάχτηκα σαν ελατήριο. Η κοπέλα απέναντί μου γούρλωσε τα μάτια της νομίζοντας ότι πήρα λάθος τρένο. Κατέβηκα στην επόμενη στάση, έτρεξα μέχρι την είσοδο και άρχισα να αναπνέω λες και μου είχαν κόψει τον αέρα. Ε, από τότε ξεκίνησε το μαρτύριο. Ούτε να οδηγήσω μπορούσα γιατί στο τούνελ της Αττικής οδού μου κοβόταν η ανάσα. Ούτε να δουλέψω γιατί το ταβάνι ήταν χαμηλό. Ούτε να μπω σε ασανσέρ. Και το περίεργο ήταν ότι η κλειστοφοβία μου συνοδευόταν από αγοραφοβία ταυτόχρονα. Το πήρα πρέφα στο μουσείο της Ακρόπολης όταν ανάμεσα στον πολύ κόσμο την ώρα της ξενάγησης εγώ με το ζόρι κρατιώμουν να μην τρέξω έξω να πάρω αέρα.

Ένιωθα ασφαλής μονάχα στο κρεβάτι μου κουκουλωμένη μέχρι το κεφάλι αλλά με ανοιχτή πόρτα μήπως και τελειώσει ο αέρας. Η μαλακία με τη διαταραχή πανικού είναι πως ο πρώτος σου φόβος είναι ότι θα πεθάνεις από ασφυξία. Η δεύτερη μαλακία αν δεν ξέρεις τί έπαθες και γιατί, είναι ότι νομίζεις πως το επόμενο βήμα είναι το τρελάδικο. Η τρίτη και χειρότερη μαλακία είναι ότι όοολα αυτά χτυπάνε καμπανάκια για κατάθλιψη που όπου να 'ναι έρχεται. Και όπως πάντα, άρχισα να διαβάζω γι' αυτό, να εκτυπώνω σαν τρελή τεχνικές και να γεμίζω με αυτές όλες μου τις τσάντες, μη τυχόν και με πιάσει κρίση πανικού και δεν θυμάμαι τί πρέπει να κάνω. Το κλου, ταξίδεψα στην Κρήτη για διακοπές περνώντας όλη τη νύχτα έξω στο κρύο γιατί δεν μπορούσα να αναπνεύσω στην καμπίνα. Ταλαιπωρία. Η καλύτερη θεραπεία που βρήκα ήταν η αποδόμηση και η σάτυρα. Πρέπει λέει να κάνεις κάθε φόβο σου κομματάκια και κάθε κομματάκι να το κοροιδέψεις, να το ξεφτιλίσεις, να γελάσεις με αυτό και κυρίως να μην το φοβάσαι για να το ξεπεράσεις. Ναι, πολύ γέλιο. Πέρασε όμως. Ζεις πάντα με το φόβο του πανικού αλλά περνάει. Ευτυχώς.

Θέλω να πω, πως τα 'κανα σκατά τόσα χρόνια γιατί βάζοντας το παιδί ως κύριο σκοπό της ζωής μου άφησα τον εαυτό μου να κυριευτεί από αυτό, με πολύ φόβο και σοβαρούς κινδύνους για την ψυχική μου υγεία. Και άρχισαν να χτυπάνε όταν είχα σχεδόν πάρει την απόφαση να τα παρατήσω. Ήμουν τυχερή και το θαυματάκι μου ήρθε προτού τα φτύσω. Εκ του αποτελέσματος όμως, και επειδή βλέπω πολλές κοπέλες στην ίδια κατάσταση με εμένα πριν έναν χρόνο, έχω να πω ότι άξιζε τον κόπο. Ίσως να έπρεπε να με προσέχω λίγο παραπάνω, να το πάω λίγο πιο σιγά αλλά άξιζε τον κόπο. Αυτό που θα συμβούλευα τον εαυτό μου εάν μέχρι σήμερα δεν τα 'χε καταφέρει θα ήταν η υιοθεσία. Μακράν. Θέλοντας τόσο μα τόσο πολύ ένα μωράκι είναι ηλίθιο να μην το φέρεις στη ζωή σου τη στιγμή που υπάρχουν έτοιμα μωρά και περιμένουν. Η εγκυμοσύνη και η γέννα είναι μια μαλακία και μισή, μπροστά στις χαρές του μωρού κάθε μα κάθε μέρα της ζωής του. Δεν είναι να χάνεις τέτοιο πράγμα μόνο και μόνο επειδή δεν το γέννησες εσύ. Δεν είναι.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: