X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

μάι 2 σεντ

Posted by Constantina Delimitrou στο Αυγούστου 25, 2010

Το πιο τρομακτικό πράγμα στην εγκυμοσύνη ήταν το πρωινό. Ξεκίνησα με ένα γιαούρτι, μου το έκαναν βιολογικό, μετά πρόβειο, μετά το μισό, μετά μια κουταλιά της σούπας και μετά είπα άει στο διάολο, θα πίνω ένα σκέτο χαμομήλι και παρατάτε με με τα κωλοπρωινά και τις σημασίες τους στην διατροφή μιας εγκύου που όμως ΠΕΙΝΑΕΙ ρε μαλάκες, δεν παίζει πρωινιάτικα.
Διαβήτης κύησης λεγόταν. Τρεις ώρες ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι αφού είχα πιεί ένα ξερατό γλυκοζούμι, να μου παίρνουν αίμα ανά μία ώρα για να διαπιστώσουν τελικά, ότι πρέπει να σταματήσω τη μάσα. Και η μάσα στην εγκυμοσύνη είναι το μοναδικό αποκούμπι όταν είσαι τριανταφεύγα, καθηλωμένη στο κρεβάτι και ξέρεις ότι θα φοβάσαι του θανατά με το κάθετι για μήνες ολόκληρους.

Οι τρομερές οδηγίες με καθήλωσαν. Στον διαβήτη απαγορεύονται οι υδατάνθρακες. Στην ερώτησή μου τί σημαίνει αυτό δηλαδή, ίδρωσα. Όχι δημητριακά, ψωμί, ρύζι, πατάτες, μακαρόνια, φρούτα, όσπρια, σούπες και γενικά δηλαδή όλα αυτά που έτρωγα σε πελώριες ποσότητες. Πελώριες όμως. Πράσινα λαχανικά (ναι καλά, όχι όλα τα πράσινα) και κρέας (άπαχο, ψητό ή βραστό) ήταν σχεδόν το μοναδικό πράγμα που επιτρεπόταν να με χορτάσει. Λέμε τώρα. Γλυκά γιοκ. Ούτε συζήτηση. Ίσως κάνα κουταλάκι μέλι που θα αντικαθιστούσε όμως κάποιο γεύμα. Σα να σου λέει, σου χαρίζω τον πρώτο αριθμό του λαχείου αλλά για κάθε μύριο φιλενάδα, θα μου χαρίζεις μια δεκαετία από τη ζωή σου. Για μαλάκες ψάχνετε;

Χρειάστηκαν λίγοι μήνες παρείτσα με αυτόν τον εφιάλτη για να μπω λίγο στην δύσκολη ζωή ενός διαβητικού. Βασικά εάν δεν υπήρχε κίνδυνος για το μωρό δεν υπήρχε περίπτωση να σταματούσα τη μάσα αλλά έλα που ακόμα η μικρή ήταν γατζωμένη μέσα μου και έπρεπε να είμαι άπειρα προσεκτική. Όπως με το πρωινό, έτσι πήγαινε και με όλες τις τροφές που περιείχαν μια ιδέα υδατάνθρακες. Οι μετρήσεις του σάκχαρου πριν και μετά από κάθε γεύμα (ο θεός να το κάνει) τρελλαίνονταν. Το πορτοκάλι έγινε μια φετούλα μόνο, η μια φέτα ψωμί έγινε μια φρυγανιά, το τυρί ένα τοσοδούλικο κομματάκι και κατέληξα να χάσω 8 κιλά μέχρι τον τοκετό. Όχι πως δεν είχα περιθώρια βέβαια.

Το χειρότερο, κάθε τρεις ώρες έπρεπε λέει κάτι να τρώω. Να πεινάς σα λύκος δηλαδή, να καταφέρνεις να το ξεχνάς από την ασιτία και να αναγκάζεσαι να το ξαναθυμάσαι όταν το μόνο που επιτρέπεται να φας είναι ας πούμε μισή φρυγανιά. Τρελό μαρτύριο να έχεις ξεχάσει πώς είναι να χορταίνεις. Ένα στομάχι που γουργουρίζει ασταμάτητα για μήνες. Και όσο περνούσε ο καιρός, όσο μεγάλωνε το μωρό, τόσο περισσότερο τρελλαίνονταν οι μετρήσεις και τόσο μεγάλωνε η δόση της ινσουλίνης για να φτάσω στα φυσιολογικά.

Όλοι όσοι με ρωτούσαν τί δώρο θέλω στο μαιευτήριο εγώ μέτραγα σοκολατίνες. Έπηξα στις πάστες που τελικά πήγαν στράφι γιατί πάλι μετά με είχαν στη δίαιτα μέχρι να στρώσει λέει το σάκχαρο. Και μόλις έστρωσε, λέω εδώ είμαστε ας τσακίσω ό,τι γουστάρω. Χε. Και μαθαίνω ότι τώρα που θηλάζω πρέπει να ακολουθώ συγκεκριμένο διαιτολόγιο γιατί θα παιδεύεται το μωρό με κολικούς και ενοχλήσεις στο στομάχι. Τουτέστιν πάλι γιοκ οι παστούλες.

μάι 2 σεντ:
Λένε ότι η σοκολάτα είναι υποκατάστατο του σεξ. Μπορεί. Το αντίστροφο πάντως μπιλίβ μι, δεν παίζει. Κλαψ.
:D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: