X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Μαμά λοιπόν

Posted by Constantina Delimitrou στο Αυγούστου 2, 2010

Έτσι με λένε εδώ και λίγο καιρό, αν και εγώ ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Αδύνατον. Μέχρι και λουλούδια μου χάρισαν την ημέρα της Μητέρας παρόλο που εγώ βίωνα ακόμη τις ατέλειωτες ημέρες της Κοιλάρας. Το πρωί που έφευγα από το μαιευτήριο νόμιζα ότι θα μου έλεγαν “εντάξει κοπέλα μου ωραία περάσαμε πάπαλα το πανηγύρι, δώσε μας τώρα το μωρό κι άντε σπίτι σου”. Περιέργως μου το έδωσαν. Βρέθηκα έξω από το μαιευτήριο με ένα καλαθάκι κι ένα τόσο δα μωρούλι να περιμένουμε τον μπαμπά να φέρει το αυτοκίνητο. Κοίταγα γύρω μου σαν τρελή, βιαζόμουν να έρθει το αυτοκίνητο μήπως τελικά έχει γίνει λάθος, μήπως έρθει σύσσωμο το προσωπικό και το ζητήσουν πίσω. Από εκείνη τη μέρα, κάθε πρωί ξυπνάμε κι οι δυο και ψάχνουμε την μικρή σχεδόν σίγουροι ότι την ονειρευτήκαμε. Ευτυχώς είναι εκεί. Τα 'παμε μη μας τσιμπάτε, ΔΕ θέλουμε να ξυπνήσουμε.

Η ευτυχία δεν είναι στιγμές. Δεν μπορεί να είναι απλά στιγμές. Είναι αδύνατον μερικές στιγμές να έχουν τόση δύναμη, να μπορούν να σε αλλάξουν τόσο πολύ, να μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις τόσο εύκολα τις άλλες στιγμές. Τις κακές. Που είναι περισσότερες και δυνατότερες και ξέρεις ότι δεν θα τελειώσουν. Η ευτυχία είναι μάλλον τουβλάκια λέγκο. Κατακόκκινα. Ικανά να χτίσουν μέσα τους όλα τα σκατά στο κεφάλι σου. Λίγα κόκκινα τουβλάκια μπορούν να κρύψουν στοίβες σκατά. Αεροστεγώς. Μέχρι μια καινούργια σκατοστοίβα να αρχίσει να μαζεύεται. Αλλά τώρα ξέρεις ότι αρκούν λίγα κόκκινα τουβλάκια. Και το καλύτερο, ξέρεις ακριβώς πού θα τα βρεις. Σε δυο τόσο δα ματάκια. Έχω άπειρα να γράψω, όμως καθημερινά προστίθενται στο κεφάλι μου νέα κόκκινα τουβλάκια με τη σέσουλα. Πρέπει να κάτσω να τα βάλω το ένα πάνω στ' άλλο, να χτίσω γερούς τοίχους πρώτα και μετά να τα εξιστορήσω.

Αυτά και άλλα, προλαβαίνω να τα χαζοσκεφτώ τις ελάχιστες στιγμές που δεν θηλάζω, χωμένη στην πολυθρόνα του μπαλκονιού, κρυμμένη πίσω από τον δεντροβασιλικό. Πίνω έναν πικρό ψευτοκαφέ, ρουφάω λίγες τζούρες απαγορευμένο τσιγάρο και αρχίζω τις φιλοσοφίες που τελικά κρατούν δέκατα δευτερολέπτου αφού διακόπτονται σχεδόν πάντα από τα άλλα μεγάλα ερωτήματα της ζωής μου: “τα κακά της άραγε θα είναι πράσινα ή μουσταρδί;”, “πώς γίνεται ένα τόσο γλυκό μωράκι να ρίχνει τέτοιους κλάνους;”. :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: