X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Social MediApes

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 28, 2009

Έρχεται η μέρα που πετάς μια για πάντα το κλειδί του συρταριού. Δεν χρειάζεται πια να το ανοιγοκλείνεις αφού βρήκες μια πιο ουσιαστική γωνιά. Τα λες κρυφά μεν αλλά με ανώνυμους παραλήπτες. Τα λένε και αυτοί. Τα ίδια. Περίεργο που τελικά δεν ήσουν μόνη. Τα συζητάτε, τα αναλύετε, εμβαθύνετε και ανοίγει ο ένας την ψυχή του στον άλλο. Εντελώς. Τέτοιο θαύμα δεν έχει ξαναγίνει. Περνάς καλά έως γαμάτα για πολύ καιρό. Για πάρα πολύ καιρό. Και οι εκπλήξεις δεν σταματούν να έρχονται. Κι άλλοι ομοιοπαθείς. Κι άλλοι που μισούν τα ίδια με σένα. Κι άλλοι που αγάπησαν όσα εσύ. Κι έρχονται κι άλλοι. Κι άλλοι. Αμέτρητοι. Κάποιοι διαφορετικοί, κάποιοι παράξενοι, κάποιοι πιο φοβισμένοι και άλλοι τρομακτικοί. Όλοι τους όμως εξίσου όμορφοι γιατί τους βλέπεις και σε βλέπουν κάτω από την πέτσα. Διάφανοι όλοι. Και συνεχίζουν να 'ρχονται.

Σύντομα μια λέξη από κάποιο γνωστό, ένα υπονοούμενο από μια φίλη, ένα γελάκι από συνάδελφο και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις πέτσα πια. Είσαι εντελώς διάφανη. Όλοι κάτω από τα ροδαλά τους δέρματα κρύβουν πράγματα εκτός από εσένα που είσαι τώρα το επίκεντρο συζήτησης, πολλές φορές και χλεύης. Και έρχονται κι άλλοι να σε δουν. Εσένα και τη διαφάνειά σου. Κοιτάζουν κάθε πόρο ανεξερεύνητο, αναλύουν τα εσώψυχά σου, δεν σταματούν πριν σηκώσουν το φρύδι.

Αυτός ο ζωολογικός κήπος έχει πολλούς επισκέπτες κι εσύ ούτε στιγμή να ξεκουραστείς. Δεν έχεις σπίτι, δουλειά, σκεπάσματα να χωθείς. Είναι όλα ένα ανοιχτό κλουβί. Το σόου πάει καλά. Κοιτάς τους φίλους σου στα διπλανά κλουβιά κι είναι κι εκείνοι το ίδιο απορημένοι. Και λυπημένοι. Τώρα ο ζωολογικός κήπος γεμίζει κλουβιά. Άδεια. Γεμάτα λαχταριστές μπανάνες. Και οι πόρτες ανοιχτές. Κανείς δεν θέλει να μείνει έξω. Όλοι μαλώνουν για τα κλουβιά. Θέλουν τις μπανάνες, θέλουν προσοχή, ρίχνουν δειλά καμιά πετσούλα και μετά δοκιμάζουν το σόου. Κι είναι όμορφο. Ρίχνουν κι άλλη πετσούλα, μετά μια μεγαλύτερη κι άλλη, κι άλλη. Χαρούμενη διαπιστώνεις ότι σε όλους πια λείπει ένα κομμάτι. Μέχρι και οι επισκέπτες ζήλεψαν και κάνουν το ίδιο. Τα κλουβιά δεν έχουν νόημα πια. Ανοίγουν. Τα διάφανα εκθέματα πετιούνται έξω και στη θέση τους μπαίνει ένα γιγάντιο χρυσό κλουβί. Ένας μόνο θα το πάρει.

Το δικό σου δέρμα σου τώρα έχει αλλάξει. Σαν τα φίδια έχεις πετάξει το παλιό και βγάζεις νέο. Αλλά ακόμη κι αν αποφασίσεις μεμιάς να διώξεις πάλι όλη σου την πέτσα, λίγη διαφορά κάνει. Δεν είσαι πια η μόνη. Τώρα όλοι είναι διάφανοι και όλοι κάνουν τους ντυμένους. Η μάχη για το χρυσό κλουβί δίνεται στην αρένα μόνο. Κάθε συζήτηση για αυτή είναι ταμπού, είναι σα να μην συμβαίνει. Κανείς δε σου σηκώνει φρύδι πια γιατί ήσουν εκεί και στη δική του γύμνια.

Τώρα κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Κανείς δεν ξέρει πως να έχει το χρυσό κλουβί αλλά παράλληλα να μην κρυώνει. Ανακούφιση. Είσαι και πάλι αόρατη. Βρήκες και πάλι ένα κλειδωμένο συρτάρι. Ένα παράξενα κλειδωμένο συρτάρι βασικά αφού έχουν όλοι το κλειδί, όλοι το ανοίγουν αλλά κανείς δεν το βλέπει. Βιάζονται να ανοίξουν το δίπλα ή να βρουν ένα μαγικό λουκέτο για το δικό τους. Κι αν κάποιος κάποια φορά το δει, αν κάποιος σταματήσει να σε παρατηρήσει, μετά θα κάνει τον ανήξερο γιατί ξέρει πως δεν τον παίρνει. Αν κάνει να σηκώσει φρύδι δηλαδή, με τέτοια γύμνια πια ξέρει πολύ καλά τι κάζο τον περιμένει. :P



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

17 Σχόλια to “Social MediApes”

  1. :,)

  2. Sourotiri said

    Γιατι θυμηθηκα αυτο https://xpsilikatzoy.wordpress.com/2008/02/24/0124022008/ ;;;

  3. Pygoskelis 🙂

    Sourotiri αυτό ήταν στη μέση της ιστορίας όταν επιτέλους φτιάχτηκαν κι άλλα κλουβιά με μπανάνες. 😛
    Αλλά δεν είσαι ο μόνος που δεν το κατάλαβες. Το διαβάζει χθες το βράδι ο καλτσό και μου λέει «ρε συ τι θέλεις να πεις δεν κατάλαβα χριστό». Και τότε συνειδητοποίησα ότι ήθελα απλά να γράψω για μια συζήτηση που είχα με μια φίλη που ντρέπεται να ανοίξει blog και της είπα πολύ απλά ότι τώρα έχουν όλοι blog, facebook, twitter, κάτι τέλος πάντων. Εκτός δηλαδή που δεν είναι τόσο τρομερό να γράφεις αυτά που σκέφτεσαι, εκτός που το πιθανότερο κανείς δε θα δώσει σημασία, ακόμη κι αν δώσει δεν θα στο συζητήσει γιατί δεν συζητιώνται πλέον «έξω» αυτά που γράφεις στο νετ. Είναι ψιλοταμπού ρε παιδάκι μου. Ε, και βγήκε αυτό το κουλό μακρυνάρι. 🙂

  4. ίσα ίσα, τώρα είναι ωραία. Ξεχωρίζει πιο εύκολα η ίρα απ’ το στάρι.

  5. Stazybo, δεν είναι απλά ωραία είναι γαμάτα. Περισσότερο ΙΜΗΟ διότι το ρήμα «ξεχωρίζει» δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης πια. 😉

  6. Πρέπει να γίνω φίλος με τον Καλτσό. Συμφωνώ πάντα με αυτά που σου λέει.

    Στην προκειμένη περίπτωση «δεν κατάλαβα Χριστό!»

    Υπάρχει πάντα βέβαια το ενδεχόμενο να μη θέλω να καταλάβω… Το περνάω σε πολλούς τομείς της ζωής μου τον τελευταίο καιρό…

    Πάω να το ξαναρίξω στα γλυκανάλατα…

    🙂

  7. magica said

    άψογο και ειλικρινέστατο

    (τώρα το ότι το κατάλαβα σε κάθε του λέξη δε ξέρω αν ειναι καλό ή κακό αλλά δε πειράζει)

  8. tsouhtra said

    Γεια σου!!! χρόνια και ζαμάνια… απόλυτα συμφωνώ αν και δεν έχω τολμήσει πραγματικά να γράψω τις σκέψεις μου δημόσια (κι ας με βρίζει μια φίλη ότι εμφανίζομαι μόνο σε καταστροφές..)

    ΥΓ. Τα φιλιά μου και στο καλτσόβρακο (και να ομολογήσω ότι ούτε εγώ κατάλαβα τίποτα στην αρχή)
    🙂

  9. lina said

    κάτι παορμοιο μου χες πει όταν σας είχαμε γνωρίσει και λίγο καιρό μετά το κλεισες το ρημάδι!!

    δεν σε πιστέυω τώρα λοιπόν =Ρ

  10. Poy sai re tsoy? Esy re xazo de xreiazetai na ta grapseis. ta jerw. 😛 Missed u!

    Lina, na afta lew. Egw vgazw ta eswpsyxa moy kai eseis psaxnete tin eidish. 😛 😛 😛

  11. Πολύ αληθινό και πολύ βγαλμένο απ τη ζωή…..οι διάφανοι άνθρωποι δεν έχουν καμία θέση πουθενά, δυστυχώς!

  12. patsiouri said

    Εγώ έπρεπε να είχα γεννηθεί άντρας.
    Στην αρχή τουλάχιστον ήμουν έτοιμη να ξύσω τ’αρχίδια μου…
    Μετά σα να πέταξα κάτι θυληκές ορμόνες σιγά σιγά..

  13. amelinia said

    μπορεί να ’μαστε κάτι σαν πίθηκοι στα κλουβιά αλλά εμείς διαλέξαμε να μπούμε εκεί μέσα. κι αν εκτεθόμαστε το κάνουμε εκ του ασφαλούς..
    πονάνε όσα κρατάς κι όσα μοιράζεσαι ξαλαφραίνουν καμιά φορά.

  14. Μάγισα, θενκς. 🙂

    patsiouri ξύστα ρε μαλάκα, καλά το πήγαινες στην αρχή! 😀

    amelinia κανείς σήμερα δεν είναι σε κανένα κλουβί. Μοιράζονται όλοι τα πάντα και πλέον είναι κοινή πρακτική και πολύ γαμάτη κάποιες φορές, αυτό λέω. 🙂

  15. Poli said

    Αυτό που εγώ θέλω να καταλάβω (γιατί έτσι νοίωθω τελευταία): νομίζεις απο καιρό σε καιρό πως έχεις πολύ καλούς φίλους, πολύ καλούς συναδέλφους, πολύ καλά αδέρφια και ανοίγεσαι μιλάς-μιλάς βγάζεις τα σωψυχά σου. Όταν καταλάβεις ότι όλοι αυτοί ήταν απλά part time παρουσίες στη ζωή σου, θέλεις να μην είχες ανοίξει την ψυχή σου, να μην είχες μιλήσει.
    Σ’αυτό το σημείο αλλάζεις «δέρμα» και ξανα μαζεύεσαι. Μέχρι να ξανακάνεις το ίδιο λάθος, γιατί είσαι όν κοινωνικό κι έχεις ανάγκη να μιλήσεις. Καμμιά φορά καλύτερο είναι να μασάς, παρά να μιλάς. Αλλά κι αυτό έχει θερμίδες που να πάρει. Μετά παίρνεις κιλά και θα χρειαστείς ψυχανάλυση. Γιατί βλέπεις τη διαφορά στον καθρέφτη και δε σ’αρέσει.
    Κύκλους κάνει η ζωή …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: