X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

Γκρι

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 16, 2009

Με ξέρω, με έχω μάθει πολύ καλά πια. Ξέρω τι θα παραγγείλω σε εστιατόριο, ξέρω ακριβώς τι θα πιω και τι γλυκό μου αρέσει. Πριν πατήσω το πόδι μου εκεί. Ξέρω από πριν τι ρούχα θα αγοράσω, τι χρώμα και τι σχέδιο και ξέρω πως σινεμά χωρίς γρανίτα κόκα κόλα είναι μια μαλακία και μισή. Συχνά τρομάζω κόσμο με όλα αυτά γιατί όσο να το κάνεις είναι περίεργο να μη θέλεις “κάτι καινούργιο”. Είναι αρκετά περίεργο πριν πάρεις το μενού να έχεις αποφασίσει και να έχεις απορρίψει καθετί νέο. Είναι βαρετό και στείρο λένε. Αλλά όποτε μ' αφήνουν να επιλέξω μόνη μου περνάω πολύ καλά. Κάποτε μια φίλη, χαμένη στις επιλογές ενός εικοσασέλιδου μενού, μου είπε ότι δεν έχει ξαναδεί άνθρωπο τόσο πολύ σίγουρο για το τι θέλει ανά δευτερόλεπτο. Δεν το είπε πολύ χαρούμενη, μάλλον ανησυχώντας το είπε. Η απάντηση δυστυχώς ή ευτυχώς είναι ότι δε ρισκάρω εύκολα τα πράγματα που με κάνουν χαρούμενη. Προσπάθησα πολύ για να μάθω ποια είναι αυτά και χαίρομαι που τα κατάφερα, αφήστε με στην ησυχία μου να τα απολαύσω ξανά και ξανά, δώστε μου εμένα τη μπριζολάρα και βγάλτε την εσείς με “νιόκε”. Μπλιαχ!

Μαγνητική λέγεται μια εξέταση που την κάνεις “για να μη φας την ακτινοβολία της αξονικής”. Είναι πανάκριβη, χρονοβόρα αλλά χρειαζόταν λέει στο τσεκ απ. Μια εξέταση ρουτίνας μου έτυχε κι εμένα και είπα σιγά το φοβερό. Ακίνητη, αμίλητη και τέλος. Ξάπλωσα, πέρασαν τους ιμάντες, πήραν ιστορικό, μου έδωσαν ένα χειριστήριο με ένα “κουδούνι για ώρα ανάγκης”, μου φόρεσαν τα ακουστικά και ξεκίνησα αργά να τσουλάω προς το κουβούκλιο. Το πολύ πολύ να έπαιρνα έναν υπνάκο. Τα χέρια μου κολλητά στο σώμα γιατί θα ήταν στενά, το κουδούνι σφιχτά στο χέρι μη μου πέσει και ο σωλήνας όλο και πλησίαζε. Λίγο γκρι και πλακωτικό αλλά τι να μας κουνηθεί.

Όσες φορές φέρνω στο μυαλό μου το μετά, τινάζομαι σαν ψάρι. Ο ουρανός του μηχανήματος ήταν τελικά ελάχιστα εκατοστά πάνω από τη μύτη μου, τράβαγα δυνατά αέρα απ΄ το στόμα να μη σκάσω και δεν έφτανε. Βρέθηκα να πατάω το κουμπί και να χτυπιέμαι μέσα σε έναν στενό γκρι σωλήνα με ακουστικά στ' αφτιά, χωρίς να μπορώ να ακούσω τους γιατρούς που ήρθαν να με βγάλουν. Σίγουρη ότι θα πεθάνω. Ακόμη είμαι δηλαδή. Ο Τ. προσπαθεί εδώ και μέρες να με πείσει ότι άραξε ρε χαζό, δεν είναι απαραίτητο να το κάνεις, σιγά. Καμιά φορά κολλάω πάνω του το βράδυ μπας και συνέλθω από τους εφιάλτες της κωλομαγνητικής.

Εγώ κλειστοφοβία, λέει. Εγώ κρίση πανικού. Τι λέτε ρε παιδιά, εγώ είμαι μια χαρά, ΕΓΩ ΜΕ ΞΕΡΩ, δεν είχα ποτέ τέτοια πράγματα. Σε ασανσέρ, στη σπηλιά του Κολοκοτρώνη, μέσα στη ντουλάπα για έξι ώρες μικρή, στο τσελ μου που άραζα κλεισμένη με το φερμουάρ μέχρι απάνω σχεδόν κάθε μέρα. Λάτρης της απομόνωσης σας λέω, ξέρω να επιβάλλομαι στον εαυτό μου, το μηχάνημα φταίει. Το 'χετε κάνει τόσο στενό που δε χωράει άνθρωπος, χώρια αυτό το γκρι. Ο γιατρός γέλασε και μου είπε ότι δεν πειράζει υπάρχουν τόσα άλλα να κάνω, συμβαίνουν αυτά. Ίσως εάν έπαιρνα ένα ηρεμιστικό πριν... Ώπα! Εγώ ηρεμιστικό; Τι έγινε ρε παιδιά, σε μένα το 'πε ή στην μάνα μου; Σοκ. Στον πιο υγιή και ήρεμο άνθρωπο του κόσμου; Τον πιο ισορροπημένο; Στερεότυπα, είπε ο γιατρός πάλι γελώντας και μου έφερε λίγο νερό να ηρεμήσω.

Κι αφού δεν μπόρεσα να πείσω τον γιατρό ότι με ξέρω, ότι ξέρω πως δεν συμβαίνουν αυτά σε μένα, ότι θα ήταν της στιγμής, έφυγα ντροπιασμένη με κομμένα γόνατα απ΄ την τρομάρα και προσπαθούσα ώρες να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαι καλά, θα έτυχε, μήπως να το ξαναπροσπαθήσω, δεν γίνεται να είμαι εγώ κλειστοφοβική, δεν ήμουν εγώ αυτή που έπαθε πανικό, δεν ήταν αληθινός πανικός. Και δώστου το σώμα μου να με διαψεύδει ζητώντας συνέχεια βαθιές ανάσες απ΄το πουθενά. Κι ενώ ενδόμυχα χαίρομαι που γλίτωσα την κωλομαγνητική, διαπιστώνω πως έμαθα καινούργια πράγματα για μένα κι αυτό είναι τόσο πολύ τρομακτικό, είχα φτάσει σε τόσο καλό σημείο, όχι ρε γαμώτο, καθόλου δε με ξέρω τελικά, άντε πάλι φτου κι απ΄την αρχή.

Ο διαβολάκος στον ώμο μου επιμένει: “τουλάχιστον τώρα ΞΕΡΕΙΣ ότι σιχαίνεσαι την μαγνητική” αλλά ο αγγελάκος τον προλαβαίνει και συμπληρώνει: “ναι μαλάκα αλλά δεν κόβει πια το κεφάλι της ότι δεν είναι κλειστοφοβική”. Κι αφού τους σφαλιαρίσω και τους δύο σκέφτομαι σε τί μπελάδες με έβαλε ένας τσίπης μόνο και μόνο γιατί αποφάσισε να βάψει το κωλομηχάνημα γκρι. :D



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

30 Σχόλια to “Γκρι”

  1. tougo said

    άσε η μαγνητική είναι από τις χειρότερες εμπειρίες μου…με βάλανε μέσα πόση ώρα (45 λεπτά), παραλίγο να χτυπηθώ και εγώ σαν χταπόδι και μόλις με βγάλαν μου είπαν ότι θα πρέπει να μου κάνουν μια ένεση με ένα ροζ αηδιαστικό (σκιαγραφικό) υγρό και να το επαναλάβω…αμόκ σου λέω…5 με κράταγαν για να μην φύγω. ε το έκανα ….μπρρρ …και έκανε και αφόρητη ζέστη μέσα σε αυτή την μαλακία.

  2. Σιγά ρε παιδιά, σιγά! Μια μαγνητική σας βάλανε να κάνετε, οχι εγχείρηση χωρις αναισθητικό! Και καλά, αν ειναι κάποιος αποδεδειγμένα κλειστοφοβικός το καταλαβαίνω. Αλλά έχω κανει και εγώ, και μαγνητική και αξονική, και το μόνο που μου συνέβη ήταν οτι από την ακινησία παραλίγο να με πάρει ο ύπνος. Δεν λεω, δεν είναι το πιό άνετό μου το κονσερβοκούτι, αλλά όχι κι έτσι!

    Πιό πολύ με πιάνει πανικός σε κάτι ασανσερ – φέρετρα του ενός ατόμου χωρίς καθρέφτη παρά σε ένα ιατρικό μηχάνημα που στο κάτω κάτω ξερεις οτι διπλα βρίσκεται ένας τύπος που θα σε τραβήξει έξω..

  3. xamogelo said

    ε δεν πειράζει!!!
    Ορισμένες φοβίες μας εμφανίζονται αργότερα. Τι να σου πω.

    Εγώ για την ώρα έχω φτάσει το άλλο άκρο… την τελευταία φορά που έκανα παρόλο τον θόρυβο με πήρε ο ύπνος!!!!

  4. το γουργουρίνι said

    Nioki ουφο ;P
    Να σου πω ρε φιλενάδα, δηλαδή μόνο σε μενα θα κάνεις training για τα κανούρια πράγματα που θα ανακαλύψω, στην καινούρια ζωή μου- και-ποσα- θα-καταλάβω στο μέλλον? Πάρε και εσύ να χεις. Τα χουμε πει θέλουμε δεν θέλουμε, η ζωή μας ξεπερνάει, η ζωή μας βάζει να επιλέξουμε ακομά και όταν εμεις δεν θέλουμε να διαλέξουμε τίποτα επειδή τα ξέρουμε όλα.
    Σκέφτομαι και κάτι άλλο, αλλά αυτό θα στο κατ’ιδίαν.
    Η κατσαρίδα δεν τσοντάρει στο ενοίκιο, και σκέφτομαι να της πασάρω τον λογαριασμό του τηλεφώνου

    φιλάκι

  5. atheofobos said

    Ακριβώς επειδή υπάρχουν πολλοί που αντιδρούν σαν και σένα γι΄αυτό και υπάρχουν και μηχανήματα ανοικτής μαγνητικής.
    Πάντως και η γυναίκα μου τα ίδια έπαθε και είδα και έπαθα να την ηρεμήσω!

  6. Polykarpos said

    Μια μικρή κρίση πανικού ήταν .. μην κάνεις έτσι… συμβαίνει και στις καλλίτερες οικογένειες
    και μένα παραλίγο να με πάρει ο ύπνος σε μαγνητική.
    Γι’αυτό οι γυναίκες μας λένε αναίσθητούς; 😛

  7. xamogelo said

    @polykarpos
    μάλλον!!! :-p

  8. KiTaSuMbA said

    Χαχαχα! Σόρρυ, αλλά όπως και να το κάνεις είναι κάπως αστείο το υπερμαχίμι η Κ. να φοβάται ένα σωληνόμορφο άψυχο αντικείμενο… Μπορεί γενικά να μην φοβάσαι τα στενάχωρα μέρη αλλά από την άλλη γενικά δεν \»φτιάχνεσαι\» και με ό,τι έχει να κάνει με μας τα παλληκάρια με τις άσπρες ποδιές… Ο συνδυασμός αποδείχτηκε εκρηκτικός παρότι τα επιμέρους στοιχεία από μόνα τους δεν θα σε είχαν στριμώξει έτσι.

    Ψυχραιμία! 😉

    ΥΓ. Μια χαρά είναι τα gnocchi άμα είναι φρέσκα. Ακούς εκεί, \»μπλιαχ\»!! 😛

  9. Χα!
    Η δολοφόνα επέστρεψε στον τόπο του εκλήματος!
    🙂
    Για το γκρι, υπάρχει:
    α. η λύση Κραουνάλη: Πήρα κόκκινα γυαλιά, κι όλα μοιάζουν φωτεινά κλπ
    β. η λύση Onirama: Κλείσε τα μάτια κι άφησε το μυαλό κλπ

  10. -ακη, άκη, άκη… Κραουνάκη
    🙂

  11. Εδώ εγώ είχα αρχίσει να ασπρίζω όταν το σκοτάδι είχε φτάσει μέχρι τη μέση μου όλο κι όλο. Γνωρίζοντας ότι δεν θα πάει παραπάνω.
    Ένα μηχάνημα ήτανε όλο κι όλο αυτό που δεν ήξερες. Σε ξέρεις βρε χαζή. Ρώτα και τον Τ.
    Χαίρομαι που ξαναγύρισες ρε γειτονάκι. Νά ‘σαι καλά.

  12. Tougo ευχαριστώ για τη συμπαράσταση, πλέον στα μάτια μου είσαι Ήρωας που τα κατάφερες! 😀

    Γυρομυριστή τα ασανσέρ δεν με έχουν φοβίσει ποτέ όσο μικρά κι αν είναι. Πάντως, τα ίδια έλεγα κι εγώ πριν τη μαγνητική, ακόμη και λίγα δεύτερα πριν με χώσουν μέσα. Ε, μετά έμεινα στις θεωρίες. Και μπιλίβ μι έχω κάνει πολλές “κλειστοφοβικές” εξετάσεις. 🙂

    Χαμόγελο, είσαι πάαααααρα πολύ τυχερή. 🙂

    Γουργουρίνι μου, είδες; Τα μαθήματα ζωής με μάραναν! Και πάνω που νόμιζα ότι εντάξει ρε παιδάκι μου ίσως να έμεινε κάνα ψιλό που δεν το ‘χω καταλάβει για μένα, ήρθε η Τρομάρα και με ισοπέδωσε. Nioki, νιόκε, μαλακία ήταν πάντως. 😛
    (η δικιά μας, αντιμίλησε στον τάσο και έφαγε παντοφλιά – ενώ εγώ προτίμησα να μείνω κλεισμένη στην ντουλάπα = φρεσκότατο μάθημα: ο Φόβος Της Κατσαρίδας Νικάει Κλειστοφοβίες Πάντα)
    μάκια

    Αθεόφοβε έτσι για να μαθαίνεις, (αχρείαστο, αλλά με φοβιτσιάρα γυναίκα αφού) υπάρχει και τετραδιάστατος υπέρηχος με ελάχιστα λεφτά. 😉

    Polykarpos, θενκς αλλά μ’ αρέσει που αναρρωτιέσαι κιόλας με τέτοια άνεση. Φυσικά και είστε αναίσθητοι. Τέρατα αναισθησίας! 😛

    Kitasumba χέσου ρε που θα μου πεις εμένα ότι φοβάμαι μηχανήματα και τη φάρα σου! Αφού το ‘παμε ήταν της στιγμής, είμαι ισορροπημένο άτομο εγώ! Φυσικά αρκεί να μην σας ξαναδώ μπροστά μου γιατί δεν ξέρω πώς θα συμπεριφερθώ. 😛

    Allu της θειάς σου ο κώλος που νομίζεις ότι μου έδωσες διεξόδους! Άκου Κραουνάκης και Ονιράμα, σου ‘κανα τίποτα και με απειλείς έτσι, ρε άκαρδε άνθρωπε;;; 😀

    Mindstripper που ‘σαι ρε αγάπη; Ουφ θενκς, τουλάχιστον να μην νιώθω τελείως τρελή γαμώτο! Κι εγώ χαίρομαι που σας ξαναβρήκα. Μάκια πολλά! 🙂

  13. tougo said

    ..και τα έχω δοκιμάσει και όλα (παρά το «σχετικά» νεαρό της ηλικίας μου). Μαγνητικές, αξονικές, σπινθηρογραφήματα, μέτρηση οστικής μάζας 😛 μιλάμε για πολύ εμπειρία. Που να είχα και κάτι που δεν το ήξερα ήδη.

  14. fava said

    αυτη η προκαταληψη πια με τα ηρεμιστικα… αχ! Ανθρωποι ειμαστε βρε μπουμπου, οχι Θεοι… λιγη βοηθεια οταν πραγματικα χρειaζεται δεν εβλαψε κανεναν 😉

    μιλαει η πειρα, u know 🙂

  15. Tougo, εισηγούμαι επίσημα να λάβεις ιατρικό παράσημο. 😛

    Fava είδες τι μαλάκες και στερεοτυποκέφαλοι είμαστε ώρες ώρες; Ακριβώς αυτό που είπες, άνθρωποι είμαστε, θνητοί. 😀

  16. xamogelo said

    «Χαμόγελο, είσαι πάαααααρα πολύ τυχερή. »
    Τι έγινε βρε παιδιά? Πότε έγινα τυχερή 2 μέτρα άντρας? (και δεν το πήρα και είδηση κιόλας!!!)

  17. mpampakis said

    Δεν είσαι κλειστοφοβική βρε κουτό. Γκριζοφοβική είσαι.

  18. Σε συνέχεια της ανάρτησής σου, εισηγούμαι όλοι οι μαγνητικοί τομογράφοι να βαφτούν μαύροι και κατά την παραμονή των ασθενών εντός τους να εκτελείται δυνατά το άσμα: «Νύυυυχτωωωω σεεε χωρίς φεγγάαααααρι…!!!».

    Έτσι, ο ασθενής θα μερακλώνει κι όλα θα μοιάζουν φυσιολογικά!

    Καλησπέρες!!!
    🙂

  19. Rodia said

    Καλά, πρέπει να σου πω την ιστορία που έφυγα (παράτησα λέμε) μια «πολύ καλή δουλειά» στην αρχή της καριέρας μου, μόνο και μόνο επειδή οι τοίχοι ήταν βαμμένοι μπλε ελεκτρικ και τα κουφώματα κατάμαυρα. Απαίσιος συνδυασμός για χώρο εργασίας. Με το που έμπαινα εκεί μεσα καθε πρωί, με έπιανε πονοκέφαλος, ήταν αδύατο να συγκεντρωθώ, παραπονεθηκα στο διευθυντη της εταιρείας, αυτός μου είπε ότι όλοι οι χώροι ειναι βαμμένοι ετσι, η επιχείρηση δεν αλλαζει τα χρώματά της εξαιτίας μου, υπόβαλλα παραίτηση τη τέταρτη μέρα. Ούτε βδομαδα δε συμπληρωσα, αρα δεν πήρα και φράγκο. Πήρα όμως μια μεγαλη απόφαση, να μη ξαναδουλεψω σε εξαρτημενη εργασια και να ανοιξω δικο μου μαγαζακι κι αυτο μου βγηκε σε καλο!
    Τα χρώματα παίζουν σημανικοτατο ρολο στη ζωη μας, στη διαθεση μας για ζωή, κλπ κλπ -πότε θα ερθεις να παρεις κανα εργακι;
    (υστερογραφο: η εταιρεια μετα απο 2μισυ μηνες εκλεισα)

  20. Estarian said

    Ρε συ Κωνσταντίνα, (καλώς ξανάρθες, αν και το πήρα χαμπάρι αργά απο ο,τι βλέπω.. σορρυ), μου λέγαν ότι συμβαίνει αυτό αλλά δεν το πίστευα… νομιζα ότι μόνο στο House M.D παθαίνουν ταράκουλο μέσα στο μηχάνημα..
    Μια φορά έκανα πρίν δυό χρόνια και έριξα έναν ύπνο μέσα, άλλο πράμα. Τελικά μάλλον οι ισορροπημένοι είναι που φρικάρουν εκεί μέσα ενώ οι ανισόρροποι όπως τα μούτρα μου δε μασάνε μια :p

  21. Sadmanivo said

    Καλή μου βετεράνα μπλογκερού, καλώς μας επέστρεψες! 🙂
    Είδες πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα τα τελευταία 2 χρόνια;;;

  22. anepidoti said

    κόλλησες στο χρώμα, εγώ πάλι ποτέ δεν την έκανα..ένιωθα σαν σε τάφο!
    αλήθεια, δεν ανέπνεα, έκλαιγα θα πέθαινα…και τι θα κάνω αν πρέπει…πως;
    φρικτή εμπειρία!
    καλόσ-κ!

    • Anepidoti ακριβώς έτσι ένιωσα, σαν τάφος. Αφού όταν με πιάνουν οι εφιάλτες παίρνω ανάσες και νομίζω ότι μου κόβουν τον αέρα. Ρε συ δεν υπάρχει «πρέπει», ο γιατρός μου είπε ότι υπάρχουν ένα σωρό εναλλακτικές, δεν είναι ανάγκη να κάνει κάποιο μαγνητική.
      καλό σουκουυυυυυυυυυ

  23. Xamogelo oops… sorry! 😛

    Μπαμπάκη, ευχαριστώ ρε φίλε, και συνειρμικά πρέπει να έπαθε πανικό η αισθητική μου! Σε πάω με χίλια, στο ‘χω πει; 😀

    Άγγελε ε ρε ντέρντια! Εγώ λέω αντί να βαφτούν μαύροι, να τους θάψουμε όλους στα είκοσι μέτρα, να δούμε τους αρέσει;;;; ‘σπέρες! 😀

    Rodia είσαι θεόμουρλη παιδάκι μου, παραιτήθηκες για το χρώμα; Ε λοιπόν εγώ ξέρω να διαλέγω μανούλες. 🙂

    Estarian το μηχάνημα του House είναι θεόρατο και κυριλέ. Καμία σχέση με το φρικουλιάρικο γκρι τέρας που πήγαν να με χώσουν σου λέω. Καλά ήμουν σίγουρη ότι εσύ θα κοιμόσουν αναίσθητο ρεμάλι (εδώ γέλαγες με την κοπελίτσα που έκλαιγε συνέχεια στο εστιατόριο). Και δεν είναι θέμα ισορροπίας. Δε διάβασες παραπάνω τον Μπαμπάκη; Θέμα αισθητικής είναι. 😛

    Sadmanivo τι κάνεις ρε συ;
    Γάμησέ τα, καμία σχέση. 🙂

    • Estarian said

      Μιλάμε για μεγάλο ύπνο προς το τέλος.. βαρέθηκα να περιμένω.. μέχρι να μου κάνει και του εγκεφάλου και του αυχένα, Ριπ Βαν Ουινκλ έγινα..
      (γελάω και με άλλους ατυχήσαντες και ατυχήσασες που η ρουφιάνα η ζωή άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει στα τάρταρα)
      (επίσης δε γέλασα μόνο με το κλάμμα της αλλά και με το λουκ «Ελένη Λουκά- Πρώτο Εξάμηνο στη Χριστιανική Αδελφότητα Νέωνε»)
      (έχω και άλλο φαρμάκι, διατίθεται τσάμπα :p)

    • araXne said

      Την επόμενη φορά που θα πας για εξέταση, ζήτα μηχάνημα μαγνητικής ‘ανοιχτού τύπου’ με τη δικαιολογία ότι έχεις κλειστοφοβία.

      εγώ-επειδή με ξέρω ότι με πιάνει πανικός σε τέτοιες φάσεις-το ζήτησα εξαρχής. Είναι ακριβότερο μεν-αλλά στο πληρώνει το ΙΚΑ και στο δικαιολογεί αν έχει γράψει ο γιατρός που σε στέλνει ότι έχεις κλειστοφοβία.

      Η διαφορά είναι ότι δε μπαίνεις στο κουβούκλιο (η πλάκα εξακολουθεί να είναι από πάνω σου βέβαια και να σε ψυχοπλακώνει, απλά γύρω-γύρω παίρνεις αέρα).

  24. Εμενα ο θορυβος ηταν που με φρικαρε. Ημουν 15 χρονων και αυτος ο ηχος μου θυμιζε ταινια καταστροφης/επιστημονικης φαντασιας. Σκεφτομουν «Τωρα θα μπουν μεσα τα σαρκοβορα ρομποτ ρομποτ και θα μας ξεκοιλιασουν»
    Επισης, επεσα σε κατι ηλιθιες γκομενες, ξεχασαν να μου βαλουν το σκιαγραφικο, ενω με ειχαν ηδη καμια ωρα μεσα, μετα μου το εβαλαν και μου μελανιασαν το ενα χερι.χαλια.
    να μην ξαναπας

  25. Kafrokoritso ευτυχώς δεν πρόλαβα να ακούσω τον θόρυβο. Μόνο κάτι λίγα άκουγα από ένα κοριτσάκι που ήταν μέσα πριν από εμένα. Θενκς, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να πάω. 🙂

  26. curiousss said

    Ξέρω, ξέρεις, ξέρει… ξεράδια! Τίποτε δε ξέρουμε…νομίζουμε οτι ξέρουμε, ούτε τον ίδιο μας τον εαυτούλη δε γνωρίζουμε.
    Εικοσάχρονος δε φαντάζεσαι τι πλάκα έσπανα με τις …θείες που φοβόντουσαν τον σεισμό, μέχρι που είχα ραντεβού με τον μεγάλο της Σαλονίκης και απο τότε έγινα χειρότερος απο τις θείες…
    Πριν απο μερικά χρόνια στην Ιταλία, σαραντάρης και βάλε ανακαλύπτω τι σημαίνει πανικός και κλειστοφοβία μέσα σε ενα γεμάτο βαγόνι τραίνου, δε θέλω ούτε να το ξανασκεφτώ…

    υγ. νομίζεις οτι αν ήταν φουξ με βεραμάν ανταύγειες θα σού άρεσε…πολύ αμφιβάλλω

  27. […] χτυπήσει το καμπανάκι μιας λανθάνουσας κατάθλιψης. Ξεκίνησε με ένα επεισόδιο στην πρώτη μου εξέταση μαγνη…και κάνα μήνα μετά επανήλθε γερά από το πουθενά. Ένα […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: