X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

MINI ME

Posted by Constantina Delimitrou στο Νοέμβριος 20, 2007


Έδειχνε χθες τις καταστροφές από τις πλημμύρες σε όλη την Ελλάδα και σε κάθε βίντεο έβλεπες κι ένα πιτσιρίκι τρελαμένο απ΄ την χαρά του. «Οφείλουν να μας αποζημιώσουν όπως έκαναν με τους πυροπαθείς» έλεγε μια γιαγιά ενώ ο μικρός από πίσω έχωνε το ποδήλατο μέσα στις λάσπες κι έκανε σούζες. «Καταστραφήκαμε» έλεγε ένας αγρότης και δύο μικρές παραδίπλα πέταγαν η μια στην άλλη λασπόβομβες. Ο καλύτερος, ήταν ένας φαφούτης πιτσιρικάς που έτρεχε πίσω από τον δημοσιογράφο με το μικρόφωνο και έκανε γκριμάτσες στην κάμερα.

Ήταν αδύνατο να μη παρατηρήσεις πόσο πολύ γαμάτες φαίνονται οι καταστροφές στα παιδιά. Μικρή, παρακαλούσα να ξαναγίνει ένας μεγάλος σεισμός για να πηγαίνουμε ατέλειωτες βόλτες κουκουλωμένοι με κουβέρτες στο αυτοκίνητο, να ανάψουμε μεγάλη φωτιά έξω από το δασάκι και να ζωγραφίσουμε με μαρκαδόρους τα μπεζ αντίσκηνα που μας είχε χαρίσει ο στρατός. Ένας γείτονας είχε ζωγραφίσει τον Εγκέλαδο (ένα χοντρό τέρας με αυτιά ελέφαντα αλλά με πολύ συμπαθητική φάτσα), κάτι αστείους πολιτικούς με μυτόγκες, ενώ σε κάθε αντίσκηνο έγραφε και μια αστεία λεζάντα. Εμείς απλά χρωματίζαμε τα ρούχα των σκίτσων και τα αφτιά του Εγκέλαδου.

Όταν πήγαμε εκδρομή στις Πλαταιές, θα βλέπαμε και το «ρήγμα» που έλεγε η μάνα μου και που σε γενικές γραμμές θεωρούσα ότι επρόκειτο για κάνα λούνα παρκ. Ε, ήταν καλύτερο. Για ώρες πετούσαμε πέτρες μέσα στο ρήγμα που τελικά ήταν μια πολύ μεγάλη σχισμή στην βάση ενός βουνού, βάζοντας στοιχήματα ότι σίγουρα η δική μας πέτρα θα βρει πάτο. Αλλά δεν. Το πιο απίστευτο ήταν ένα σωρό σκαλιά που στέκονταν μόνα τους. Το σπίτι που οδηγούσαν, είχε καταρρεύσει. Κι ένα σωρό άλλα. Τραγικά αν σου τύχουν αλλά για ένα παιδί, είναι ευκαιρία να ζήσει ασυνήθιστα.

Γενικά, οτιδήποτε συνέβαινε που θα σου άλλαζε στο τόσο τις συνήθειές σου ήταν καλοδεχούμενο. Όπως π.χ. να μην κοιμηθείς στο κρεβάτι σου κι ας ήταν έστω σε ένα αμάξι ή ένα αντίσκηνο. Ή να πετύχεις όλη τη γειτονιά γύρω από μια φωτιά να κάνει αστεία μέχρι το ξημέρωμα και κανείς να μην έχει παρατηρήσει ότι είσαι ξύπνια. Ή να μαγειρεύουν όλες οι γειτόνισσες μαζί, σε αυτοσχέδια τρίποδα και να τρως φαγητά από πλαστικά πιάτα που μετά μπορούσες να πετάξεις και που δεν ήσουν υποχρεωμένη να καθαρίσεις κανένα τραπέζι. Το πιο γαμάτο ήταν τα καινούργια σκηνικά παιχνιδιού. Ένα δέντρο που είχε πέσει ήταν το μόνιμο παιχνίδι μας. Έβλεπες πώς ήταν η κορυφή του, έπιανες τις κάμπιες από πάνω του, τις έβγαζες απ΄ το κουκούλι, τις ζούλαγες και με τα πράσινα ζουμιά έβαφες τα νύχια σου. Χώρια που σε βάζανε οι μεγάλοι να κάνεις πράγματα για τα οποία σε άλλες φάσεις έτρωγες της χρονιάς σου, όπως π.χ. να αλωνίσεις το δάσος και να μαζέψεις ξύλα για τη μεγάλη φωτιά.

Ένοιωθα για χρόνια μεγάλες τύψεις για τις καταστροφές που ευχόμουν να έρθουν. Βέβαια, τόνιζα στον καλό θεούλη ότι δεν ήθελα να πάθει κανένας κακό, μόνο αν γινόταν να καταστραφεί κάνα σπίτι για να έχουμε επιτέλους ένα καταφύγιο της προκοπής γιατί το ερείπιο της γειτονιάς το ΄χαμε βαρεθεί, να καεί κάνα αμάξι για να δούμε το μπαμ και οι καταστροφές να κρατήσουν πάνω από μήνα για να γλιτώσουμε το σχολείο και να κοιμόμαστε στα μπεζ αντίσκηνα με τα ζωγραφισμένα αστεία.

Ευτυχώς, δεν μου ΄χαν τύχει ποτέ αληθινές καταστροφές όπως αυτές που παρατηρώ τον τελευταίο καιρό. Αλλά βλέποντας όλα αυτά τα παιδάκια χθες βράδυ, θυμήθηκα αυτό που ενήλικη πια, ντρεπόμουν να παραδεχτώ. Ότι δηλαδή, για αρκετά χρόνια το «Ολοκαύτωμα» που όλοι έτρεμαν με τον τρελό και το δάχτυλο στο κόκκινο κουμπί – που ήταν πολύ της μοδός στα παιδικάτα μου – ήταν το πιο γαμιστερό σενάριο έβερ.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

47 Σχόλια to “MINI ME”

  1. Ναί ρε φίλε…ήμουν Καλαμάτα στο σεισμό παλιά, μικρό…δέν είχα πάρει τότε γραμμή τί έγινε, ήταν όμως τόσο γαμάτα στα λυόμενα και τόσο τέλεια που μετά από μερικές μέρες μας εντόπισε ο πατέρας μου! Δέν υπήρχαν κινητά και καρτοτηλέφωνα βλέπεις…

  2. ouf. den eimai h monh me sataniko parel8on. 😉

  3. magica said

    Δεν είναι σατανικό παρελθόν καλή μου, παιδικά αθώα μάτια είναι μοναχά. Σκέψου να είσαι μαζί με ένα πιτσιρίκι. Και να δεις έναν άνθρωπο να πετάει στον αέρα χωρίς λόγο. Ποιός από τους δυο σας θα φρικάρει;

  4. Idάκι said

    Μαγική αθωότητα…

    Το σεισμό του ’81 δεν τον θυμάμαι διότι ήμουν μόλις ενός, αλλά θυμάμαι το Τσέρνομπιλ και ότι δεν με μπουκώνανε αγκινάρες και άλλα λαχανικά που δεν συμπαθούσα για καμιά διετία, οπότε παρακαλούσα να μπαστακωθεί η ραδιενέργεια μπας και γλιτώσω μια και καλή από δαύτα.

    Επίσης παρακαλούσα να γίνει κάτι τις Κυριακές που πηγαίναμε στην Πάρνηθα για πικνίκ, να κλείσουν οι δρόμοι κ να αναγκαστούμε να μείνουμε εκεί ή να ανέβουμε με τα πόδια στη Μόλα και να κατασκηνώσουμε για βράδυ στο εκκλησάκι, όπως είχαμε κάνει μια φορά και μου είχε μείνει. Και συνεχώς για χιόνι τόσο που να μην κυκλοφορεί το σχολικό.

    Νομίζω με το πρώτο μου παράδειγμα πρέπει να καθησυχαστείς πλήρως 😉

  5. stixakias said

    Η Mini you είναι γαμώ τα άτομα.

    Καλά κάνεις και την κάνεις ακόμα παρέα.

    Να θυμάστε μαζί, να μας λέτε και να το φχαριστιόμαστε.

  6. sakafiora said

    θέλω να εκραγεί ένα ηφαίστειο τώρα, να γεμίσει ο τόπος λάβα, να εξαφανιστεί η ανθρωπότητα, να απολιθωθώ, να με ανακαλύψει μετά από 456734 χρόνια μια άλλη μορφή ζωής και να με λατρεύουν ως Θεά.
    Αυτές είναι ευχές !

  7. Sophia said

    Χοχοχο, εγώ ως Mini me παρακάλαγα να καεί το σχολείο, και είμαι απολύτως βέβαιη πως κάτι ανάλογο σκέφτονταν και όλα αυτά τα χρόνια οι μαθητές μου, περιττό βέβαια να πω πως καλά θα κάνουμε να μην παίξει κανείς από μας Τζόκερ, μιας και τα αποτελέσματα πυρκαγιών και πλημμυρών, αφήσαν αλώβητα τα σχολικά κτίρια!! Κάτι πήγε να κάνει ο σεισμός, αλλά, ατυχία, η ακαταλληλότητα σχολικού κτιρίου, δεν αποτελεί αρκετά σημαντικό παράγοντα για το άμεσο κτίσιμο νέου… Ω, τι κόσμος… (γκρρρρρ….)

  8. penguin_witch said

    Δεν είσαι η μόνη; Μήπως δεν είσαι ούτε η εξαίρεση; 😉

  9. An-Lu said

    😉 Πάγια ευχή μου: να αποκελιστούμε από τα χιόνια για να μην παμε σχολείο! Καμμιά φορά έπιανε 😀 😛

  10. «Γενικά, οτιδήποτε συνέβαινε που θα σου άλλαζε στο τόσο τις συνήθειές σου ήταν καλοδεχούμενο»
    Να γιατί εγώ δεν θέλω ένα στέρεο και απόλυτα επιστημονικά ελεγχόμενο κόσμο… Πάντα γούσταρα και γουστάρω να υπάρχει το ανεξήγητο, το παράξενο, το ανατρεπτικό, αυτό που αλλάζει τις συνήθειες μας, την οπτική μας… Θέλω συνέχεια διαβολάκια… και μαγικές ανατροπές… Νοσταλγός για πάντα και φιλαράκι με το παιδί μέσα μου… φιλενάδα. Μουάτς 🙂 Υπέροχο το σημερινό σου κείμενο!

  11. Λίνα said

    τελικά αυτό που ήθελες κατα βάση ήταν το να είστε παρέα όπως φάινεται. Να τρώτε πολλοί μαζί, να κοιμάστε πολλοί μαζί, και να χετε μπόλικο χώρο για παιχνίδι.

    δεν χρειάζονται καταστροφές για να γίνει αυτό, απλά οι «μεγάλοι» τα κάνουν αυτά μόνο όταν έχει προηγηθεί καταστροφή 😉

  12. Λέω: «η αλαζονεία μας ότι ελέγχουμε τη φύση», ενώ αναφέρομαι στην 11η Σεπτεμβρίου. Συμπληρώνω: Και η αλαζονεία κάποιων ότι με αστυνομοκρατία ελέγχονται τα πάντα…

  13. Ουπς! Γιατί το σχόλιο που άφησα μετά πήγε πριν;

  14. Απλά η καταστροφή Λίνα ανατρέπει τον απόλυτα τακτοποιημένο κόσμο μας που έχουμε ανάγκη να είναι τέτοιος για να νιώθουμε ασφαλείς, αλλά οι πολύ ασφάλεια καταντάει ενίοτε απόλυτα βαρετή… Οι άνθρωποι βγάζουν τις μάσκες τους και είναι πολύ περισσότερο αληθινοί και απλοί στις ανάγκες και στις συνήθειες τους δυστυχώς μόνο κάτω από τέτοιες συνθήκες κατά κανόνα. Την 11η Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη παρατηρήθηκαν ανάλογα φαινόμενα σαν αυτά που περιγράφει η Κωνσταντίνα στους σεισμούς. Τότε όλη η αλαζονεία μας ότι ελέγχουμε τη φύση πάει περίπατο και γινόμαστε απλοί και ταπεινοί όπως οφείλουμε να είμαστε και τον υπόλοιπο καιρό για να είμαστε περισσότερο ανθρώπινοι, γαλήνιοι και ευτυχείς. Δυστυχώς κατά κανόνα οι… κανόνες είναι άλλοι σε νορμάλ συνθήκες. Είναι τα τιμήματα της «καλύτερης» ζωής που πληρώνουμε. Κάθε τι έχει αντίτιμο… Ετσι στα διαλείμματα των καταστροφών τα παιδιά, που είναι το πιο ζωντανό και αληθινό κομμάτι των κοινωνιών μας, ανασαίνουν. Και αν ρωτήσετε και τους μεγάλους και αυτοί αν είναι ειλικρινείς θα σας πουν ότι θυμούνται με νοσταλγία τέτοιες στιγμές.

  15. Διαβάστε σε αντίστροφη σειρά τα τρία σχόλια που έχω αφήσει και τούτο τέταρτο μαζί. Τα δείχνει με λάθος ώρα. Ελα, Κωσταντίνα, δεν αφήνω άλλο…

  16. Λίνα said

    coolplatanos η γιαγιά μυο πάντως συνήθιζε στα νυχτέρια να τρώει μαζί με πολλά α΄τομα, να κάνουν αστεία και τα παιδιά τους να πα΄ζιουν χωρίς να προηγηθεί καταστροφή. κάτι τέτοιο εννοούσα

  17. mpampakis said

    Είμαστε πολλοί τελικά, να συνδυκαλιστούμε! 😉

  18. zardoz said

    ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΝΟΧΑ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ ΟΛΩΝ ,,μας

    ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ

    ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

    ….»ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»

    Μεσα σε ολες τις φετεινες καταστροφες
    και καθε φορα που μαζευουμε τα κομματια μας,,
    τα παιδια ειναι εκει , με την φαντασια τους,
    και τα παιχνιδια τους ,, ΑΜΕΡΙΜΝΑ
    να δοσουν ωθηση , να ξαναδημιουργησουμε,

    ξανα , και ξανα ,, ουφ κουραστικο ειναι..

    ελα ντε , που στο σεισμο του ’99

    στα ανω λιοσα , τα ανηψια μου

    ειχαν βρει νεα παιχνιδια στην κοινοβιακη

    ζωη ,,,τρεις μηνες μετα το σεισμο (ναι εξω στις σκηνες).

    Αλλα ηταν οι σκηνες απο τα χαμογελα τους , που οι μεγαλοι

    ξεπερνουσαν τους φοβους τους , για να γυρισουν σπιτια τους,

    Με τα τα γελια τους δουλευουν οι μεγαλοι λιγο παραπανω

    για να προλαβουν τον χειμωνα .Με τα χαμογελα τους κοιμοντουσαν

    απο σουρουπο στο υπαιθρο , τελικα ευτυχισμενοι.

    ΑΝΥΓΟΥΑΗΣ ,,
    γιαυτο το σεξ ειναι σημαντικο
    διαιωνιζεται το ειδος,,
    σου χαμογελαει , σου προσφερει ελπιδα
    μπροστα στο τελος του καθενος που ερχεται ,
    ΑΠΟ ΟΤΙ ΚΑΙΝΑΝΑΙ ΑΥΤΟ.
    ..
    ΟΠΟΤΕ , ΜΗΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΤΑΙ….ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΕ..ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ

  19. apasxolisi said

    ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ 11 ΜΗΝΕΣ Η ΓΣΕΕ μου «ΥΠΕΞΑΙΡΕΙ»ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ 17 ΧΡΟΝΩΝ

  20. Τι μου θύμισες τώρα. Τα παιδικά μου χρόνια με τους σεισμούς και το κόσμο στους δρόμους τα βράδυα.

  21. 🙂
    Εκπληκτικό, τρυφερό και τόσο αληθινό.

  22. Να σε ευχαριστήσω και για το DIAVASAME.GR που προτείνεις. Πολύ καλή η δουλειά των ανθρώπων εκεί.
    (θα πάρω κάποια στιγμή να μεβοηθήσεις με την ανάρτηση του μπάννερ τους στο μπλογκ μου)
    φιλιά

  23. το κείμενο είναι πολύ ωραίο «τηλεοπτικά». θα συμφωνήσω με @Λίνα πιο πάνω. Αυτό που ενθουσιάζει τα παιδιά είναι η ξαφνική συσπείρωση στις μικρές κοινωνίες και το ότι ξεφεύγουν από την καθημερινότητα. Αλλά την ίδια ώρα τα παιδιά πρέπει και να μαθαίνουν. Ότι αυτό το κράτος μπάχαλο δεν γίνεται κάθε φορά να αφήνει αυτές τις μικρές κοινωνίες να βγάζουν το φίδι από την τρύπα, ότι όλοι μας έχουμε ευθύνες σε αυτά που γίνονται, ότι άλλοι συνανθρωποί μας την ώρα της φαντασίωσης μας ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ. Και δεν ξέρω αν αυτό με αφήνει να διασκεδάσω με το σατανικό σου παρελθόν. Νομίζω ότι μάλλον ψυχανάλυση χρειαζόμαστε.
    Επεδιδή λόγω ενασχόλησης έχω δει αρκετά καμμένα σπίτια, ωμή βία του ισχυρού στον αδύνατο, καταστροφή με καταπίεση κάθε έννοιας δικαιώματος, καλό το χαβαλέ αλλά θα ήθελα να δω και ένα «οργισμένο» κείμενο για αυτά που συμβαίνουν. Αυτά θα έπρεπε να λέμε στα «ευνουχισμένα» μας παιδιά από την τηλεόραση και τα video games. Να σταματήσουμε να καταναλώνουμε την καταστροφή και να αρχίσουμε μήπως να βλέπουμε τα αίτια της; Λέω μήπως….
    http://koukios.wordpress.com

  24. alzap said

    Αγαπητέ Σωτήρη Κούκιο, με εκπλήσσεις. Είδα και το ενδιαφέρον μπλογκ σου και μου κάνει εντύπωση η προσέγγισή σου στο ποστ της Κωνσταντίνας. Μου δίνεις την εντύπωση νέου ανθρώπου και επομένως όχι πολυ μακριά απο τα βιώματα και της εμπειρίες που είχες ως παιδί.
    Δεν θέλω να το κουράσω γι αυτό θα το πω συνοπτικά.

    1)Ο κόσμος και ο ψυχισμός του παιδιού είναι πολύ-πολύ διαφορετικός απο τον ενηλίκων.

    2)Δεν ξέρω τι εννοείς με το «σατανικό» παρελθόν αλλά μάλλον προσχωρείς στην άποψη που θέλει τα παιδιά «μικρούς σατανάδες»

    3)Για τον κόσμο που «εμείς», οι ενήλικες, φτιάχνουμε διαχρονικά για να ζουν τα παιδιά είναι απαράδεκτο να θέλουμε να κάνουμε «συνενόχους» τα ίδια τα παιδιά. Να στο πω και διαφορετικά: Μπορούμε και πρέπει να είμαστε όσο οργισμένοι θέλουμε, ένα μέρος της οργής πρέπει να στρέφεται προς τον εαυτό μας, αλλά για τις αιτίες της οργής μας δεν μπορουμε να αναζητούμε συνυπεύθυνους στον κόσμο των παιδιών.

  25. 21 Απριλίου 1967 (ξέρω, ξέρω όλοι ήσασταν αγγελάκια καλά μου παιδιά) υπήρχαν όμως και κάτι διαβολάκια τότε που πήγαιναν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Περιττόν να σάς μεταφέρω την χαρά που έκαναν στο άκουσμα τής άγνωστης λέξης «πρακσηκόπιμα» ή κάπως έτσι, σημασία είχε ότι εκείνη τη μέρα γλυτώσαμε το μάθημα…
    Για να μή θυμηθώ στόν μεγάλο σεισμό της Σαλονίκης (1978)κάτι άλλα «παιδιά» λίγο μεγαλύτερα αλλά εξίσου ντιαμπολίκ πώς έπνιξαν τον καημό τους στα αντίσκηνα απο την καταστροφή (μή το μετατρέψω σε πορνομπλόγκ)
    Μάλλον απο τότε θα μάς κοτσάρατε εκείνο το «η πιό ερωτική πόλη»(τα αντίσκηνα είχαν μείνει 2-3 χρόνια μετά τον σεισμό)

  26. alzap said

    Με πρόλαβε ο Μισέλληνας, ξέχασα να συμπληρώσω και τη δική μου χαρά την 21η Απριλίου για την έκτακτη κοπάνα απο το σχολείο. Το μόνο που με ενόχλησε εκείνη την ημέρα ήταν η απαγόρευση της μετακίνησης που μεταφράστηκε στο σπίτι μου ότι δεν μπορούσαμε τα παιδιά να παίξουμε στο δρόμο…

  27. anwn said

    και αλλα βαρετα ποστ, ουτε που μπορεσα να το διαβασω….

  28. Γειά σου ρε Alzap συνοδοιπόρε (τελικά δεν είμαι ο μόνος πουρέητζερ τής παρέας)

    Γειά σου και σε σένα Anys (sorry) Anwn

  29. alzap said

    Καλά η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
    Να σχολιάζουμε αρνητικά ποστ, και μάλιστα στο μπλογκ που δημοσιεύεται, που δηλώνουμε ότι δεν το έχουμε διαβάσει δεν το έχω ματαξαναδεί…
    Δεν παιζόμαστε λέω…
    :-))

  30. Μεγαλώσατε και μυαλό δε βάλατε! χαχαχαχα

    (για τους πουρεϊντζερ της παρέας το λέω)
    😉

  31. vangelakas said

    κι εσείς εκεί στήν καβάντζα, δίπλα στόν λόφο, έκανε πολύ κούρνια, πολύ φωλιτσούλα κατάσταση στίς δύσκολες (κι ευπρόσδεκτες) στιγμές.

  32. pavlos said

    Εγώ ήμουνα Χαλκίδα και τι χαρά, όλοι στο πάρκο, κουβέρτες χαρά και κλειστά σχολεία.

    Ήθελα τίποτε καλύτερο τότε;

  33. @ Kαλτσό
    και ούτε πρόκειται (ευτυχώς)
    Τι έγινε μετά την Τροπολιτσά άλλαξες …πεποιθήσεις? (χεχε)

  34. Eχμμμμ, τί καιρό σας κάνει εκεί πάνω;
    («κάνω» τον Χουρσίτ Πασά)

    Εδώ δεν αλλάξατε εσείς, θα αλλάξω εγώ που είμαι ακόμα με κοντά παντελονάκια;

  35. 😛

  36. dimitris-r said

    Μόνο από τα δικά σου μάτια τέτοια κείμενα.
    Αρχίζω από απόψε κιόλας να κυττάω πίσω από το πρώτο πλάνο, στα μετόπισθεν.

    @πουρalzap.
    Μα ήτανε γειτονιά αυτή για να αφήσει ένας γονιός το παιδί του να παίζει στο δρόμο τέτοια μέρα;
    Όχι πες μου!

  37. j95 said

    είδατε τι σιχαμένα που είναι τα κωλόπαιδα;

  38. Ριξε μια ματια στο «συνδρομο της Στοκχολμης» , …ποτε δεν ξερεις απο τί μπορει να πασχει κανεις…

  39. sadrina said

    Αχ ρε Κωνσταντίνα τι πας και θυμάσαι καμιά φορά!

    Σεισμοί του ’81. Βλέπαμε την ‘Αστροφεγγιά’. Εγώ είχα απλώσει στο τραπέζι του καθιστικού το μπλοκ της ακουαρέλας, τις νερομπογιές κι όλα τα συναφή γιατί την άλλη μέρα είχαμε Καλλιτεχνικά (ήμουν στο γυμνάσιο τότε). Ο πατέρας μου στεκόταν πίσω μου όρθιος χαζεύοντας τον Λουκή και την Φιλιώ (στην τηλεόραση ντε, Αλμπέρτο Εσκενάζι και Κοραλία Καράντη). Η μάνα μου απέναντι έπλεχε μια δαντέλα και ο αδερφός μου έπαιζε με τα αυτοκινητάκια του πριν πέσει για ύπνο. Και ξαφνικά:
    – Μπαμπά μη με κουνάς!
    – Ο πατέρας σου είναι στο μπάνιο παιδάκι μου -μου λέει η μάνα μου- άκου την κουνάνε!*
    Τι το ήθελε! Κι αρχίζει να χορεύει ολόκληρο το σπίτι. Ο πατέρας μου ότι είχε βγει απ’ το μπάνιο και πήγε και στάθηκε κάτω απ’ την κάσα της πόρτας. Η μάνα μου αρπάζει τον αδερφό μου και τρυπώνουν κάτω απ’ το τραπέζι κι εγώ να κάθομαι στην καρέκλα μου τρομαγμένη και να μην ξέρω τι να κάνω. Το τραπέζι ήταν μικρό για να χωρέσει κι άλλο άτομο από κάτω και τα πόδια μου έτρεμαν για να σηκωθώ να βγω έξω απ’ το σπίτι. Η μάνα μου ούρλιαζε, ο πατέρας μου γελούσε κι εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι γινόταν.
    Ο καταστροφικός σεισμός δεν μας έκανε να δούμε το φαινόμενο σαν παιχνίδι. Το σπίτι μας δεν έπαθε το παραμικρό κι ούτε βγήκαμε έξω στην αυλή. Το αντίθετο φιλοξενήσαμε κάποιους οικογενειακούς φίλους μιας και η κόρη τους ήταν έγκυος και δεν ήθελαν να βγάλουν την βραδιά τους στο διαμέρισμά τους στον 4ο όροφο. Και η φιλοξενία αυτή κόστισε σε μας τα μικρά τότε, για δυο-τρεις μέρες στρωματσάδα σε σκληρό στρώμα στο πάτωμα και με τον αδερφό μου σε μόνιμη διαμάχη: «μην τραβάς τα σκεπάσματα, είναι δικά μου»!
    Για καμιά 10αριά μέρες δεν πήγαμε σχολείο. Κι αυτό που θυμάμαι έπειτα ήταν η απίστευτη ταλαιπωρία μας να πηγαίνουμε πότε πρωί και πότε απόγευμα στο σχολείο και για ένα διάστημα να γίνουμε πρόσφυγγες σε διάφορα άλλα σχολικά κτίρια γιατί στο δικό μας το μισό είχε ρωγμές. Κι ούτε στις Πλαταιές μας πήγαν οι γονείς μου. Μαζεύτηκε το συγγενολόι, μπήκαν όλοι στο βανάκι του πατέρα μου και πήγαν …εκδρομή να δουν την καταστροφή ιδιοίς όμμασι.
    Η ζωή μας συνέχιζε την καθημερινότητα της και το μόνο που μας θύμιζε το σοβαρό πλήγμα των σεισμών τότε ήταν ότι στο σχολείο κάναμε έρανο για να μαζέψουμε τρόφιμα, ρούχα και χρήματα για να στείλουμε στους ανθρώπους και τα παιδιά που είχαν ανάγκη.

    (*) Έλα πονηρούληδες! Εμένα εννοούσε η μάνα μου!

  40. Phevos said

    τα παιδιά συχνά φτιάχνουν κόσμους μέσα στον κόσμο όπου ακόμα και τα πιο άσχημα είναι μαγικά και παραμυθένια. Μια νοσηρή εκδοχή αυτής της ιδέας μπορείς να την δεις στο Tideland του Terry Giliam.

  41. ioanna said

    Ψιλικατζού? Δεν είσαι πια, αλλά και τότε που ήσουνα, σάμπως ήσουν? Όχι με τέτοια καρδιά. Πρώτα σε βρήκα στο βιβλιοπωλείο, σε πήρα στο σπίτι, σε διάβασα, μιλάμε για τρελό κλαυσίγελο, δάκρυα τρέχαν από τα ματάκια μου, και μετά λέω, «τι κάνει αυτή?», κάτσε να τη βρούμε να έχουμε κάποιον να μας κάνει να χαμογελάμε και να μας φτιάχνει και τη πιο βαριά, συννεφιασμένη μέρα.

    Θα το ξέρεις βέβαια, ότι είσαι από τους ανθρώπους που έχουν ταλέντο στο να αγαπιούνται εύκολα, πάλι όμως πώς θα γινόταν αυτό άμα δεν ήξερες ήδη πώς είναι η αγάπη?
    Να είσαι καλά και να μας γράφεις, ε? 🙂

  42. poupix said

    εμένα παιδία ο σεισμός του 81, με στιγμάτισε, την ώρα που διάλεξε για να χτυπήσει εγώ σαν παιδάκι εκπαιδευόμουν στην τουαλέτα της οικίας μου, όταν ξαφνικά το παιδικό κωλαράκι μου άρχισε να χορεύει τρελά γύρω απο την χέστρα, έκτοτε η ευκαιρία για αποδράσεις απο το σπίτι είναι και μια καλή ευκαιρία για άλλες δραστηριότητες εξωτερικού χώρου που δεν χρειάζεται να μοιραστούμε…Πάντως Κωνσταντίνα έχεις απόλυτο δίκαιο, αυτές οι στιγμές έχουν μείνει σαν ιδιαίτερα ευτυχισμένες στιγμές μέσα πάντα απο το παιδικό βλέμα

  43. Φανή said

    Τελικα, ολοι τα ιδια ονειρα κανουμε μικροι!!!

  44. Dyolf said

    Τι μου θύμισες βρε Κωνσταντίνα…
    🙂

  45. anaktisi said

    Τα παιδιά πάντα βλέπουν το ουσιαστικό κομμάτι των γεγονότων οι μεγαλύτεροι σε ηλικία (τις περισσότερες φορές) βλέπουν την «επιφάνεια» των πραγμάτων η οποία συν τοις άλλοις είναι τυλιγμένη με μία «ταπετσαρία» χαρτονομισμάτων….

  46. Tasos said

    Όλοι μικροί, τα ίδια κάναμε και τα ίδια θα κάνουν και στο μέλλον τα πιστιρίκια. Μόνο που στο μέλλον, θα είναι πιο πολλές οι καταστροφές από ότι φαίνεται… 😦

  47. ntina said

    eutuxos na enas akoma anthropos pou paratirei to ti ginete ektos piso apo ton dimosiografo… sinithos vlepo eidiseis kai parakoloutho tis antidraseis ton sxoliaston pros ta logia tou omiliti… polu gelio… eidika otan variountai oi sxoliastes ‘i oi proskeklimenoi… xaxax… gamiseta… a! kai exo kai thelo kai mia xari tora pou erxontai ta xristougenna… tha ithela na grapseis ena arthraki apo ta mikra… xereis esu.. kai na mas kaneis metafrasi merikes apo tis lexeis-fraseis pou xrisimopoieis… gt an sunexisoume etsi.. tha xehasoume kai ta ellinika pou xeroume.. eidiko lexiko xreiazomaste gia parti sou…
    ‘kvantogamaoua…’
    xaxa
    eleos…xaxa

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: