X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

PROCHAINEMENT: ÉTÉ

Posted by Constantina Delimitrou στο Αύγουστος 2, 2007


Ο καλοκαίρης έφτασε, τα ζουζούνια αφού έβγαλαν τα μάτια τους ολόκληρη Άνοιξη ξεκίνησαν βάρδιες: ζουζουνάνε, τσιμπάνε, δαγκώνουν, ρουφάνε και κάνουν ντουπ σε κούτελα αθώου κόσμου που είπε να κάνει καμιά βόλτα με τις μηχανούλες. Ο κήπος μου απέκτησε μια Πίτσα και έναν Βρασίδα, αμφότερους αναρριχητικούς, η κουζίνα μου δε λέει να ξεμυρίσει από τα μπράουνις του χθεσινοβραδινού συνδρόμου σοκολατοστέρησης, τα γραφεία της εταιρείας αρχίζουν σιγά σιγά και ψοφάνε, στο κυλικείο εξαφανίστηκε η ουράκλα για να πάρεις ένα ρημαδοκαφεδάκι ενώ στο Μετρό τα βαγόνια αδειάζουν από μασχαλίλα, πίτωμα και αδιάκριτες ματιές στα νύχια των ποδιώνε μου – που πήγα και τα ΄βαψα πορτοκαλί κι εγώ η ηλίθια.

Ο πάκος to-do εξανεμίζεται σιγά σιγά από το γραφείο, τα τηλέφωνα βαράνε αλλά μόνο για κουτσομπολέισον και οι συνάδελφοι μπιστάνε τσίτα ρέγκε και κάτι έιτιζ που κάνω ότι δεν τα ξέρω γιατί είμαι η σκατόγρια της υπόθεσης και όλοι ρωτάνε και ματαρωτάνε «πόσες δουλειές έχει κάνει αυτή», «άμα τα βάλεις κάτω, σίγουρα θα έπρεπε να ΄τανε πάνω από τριάντα, το σκατό». Είδατε, είδατε;; Πρώτη φορά με λένε σκατό και γουστάρω. Φανταστείτε κρισάρα που περνάω δηλαδή! Θα κάνω εξφολέισον και θα μου περάσει αι γκες.

Και η άδειά μου μετράει ώρες… ατέλειωτες είναι γαμώτο… τεσπα, θα περάσουν πού θα πάει! Μία και σήμεραααααααααααααααααα!!!!!

Αααα δεν θέλω τώρα να αρχίσουμε τα ‘’καλές διακοπές’’, ‘’καλά να περάσεις’’, ‘’κι εσύ επίσης’’ μάτσα μούτσα και τα λοιπά καταναγκαστικά. Αφού το πιθανότερο, όλοι θα περάσουμε καλά και δεν τρέχει και μία να μη πάμε πουθενά, αρκεί να κάτσει μερικές μερούλες να σαπίσουμε σπίτι και να μη χρειάζεται να τρέχουμε με την ψυχή στο στόμα στη δουλειά και άλλα εφιαλτικά. Σχόλια κλειστά λοιπόν.

Αφήστε που δεν ξέρω καν αν θα πάω διακοπές, μπορεί να παίξει καμιά Μυτιλήνη που είναι το νησί μου (“Υψηλομέτωπον Μυτιλήνης Λέσβος” έγραφε στο καλάθι με τα λαδοτύρια ο παππούς) και είμαι μεγάλη γαϊδάρα που δεν έχω πάει ποτέ αλλά δυστυχώς δεν έχω σόι πια εκεί, οπότε οι πέτρες φαντάζομαι ότι μπορούν να περιμένουν. Τεσπα, όπως κάθε χρόνο, δεν έχω κλείσει εισιτήρια, δωμάτια και άλλα ταλαιπωριακά.

Τελευταίας στιγμής όλα. Ιδεολογικά δηλαδή, γιατί μπορεί να ψοφήσω αύριο και να πάνε χαμένα τα εισιτήρια αλλά μη φοβού, άμα είναι να ψοφήσω θα τους πω να με βάλουν στο ψυγείο ή θα το κάνω Δευτέρα , μη μας χαλάσω και το σουκού.

Bon été blogoμούρλες μου! 😀

p.s.: guys, τα mails σας θα περιμένουν δυό βδομαδούλες, μπαίνω σε mood αποσύνθεσης αυτές τις μέρες. 🙂


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
Αρέσει σε %d bloggers: