X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

“ΚΩΛΟΥΣ ΠΕΣΜΕΝΟΥΣ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ”

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουνίου 6, 2007

Ο λόγος που δημοσιεύεται αυτό το mail – πήρα την άδεια της κοπέλας φυσικά – είναι μήπως κάποιος γιατρός μπορεί να της δώσει μια συμβουλή και επιπλέον γιατί με άγγιξε ο τρόπος που τα χώνει. Είναι αρκετά μεγάλο αλλά αξίζει:

«Γεια σου Κωνσταντινα. Ισως αυτο ειναι το πιο κουλο mail που εχεις λαβει. Αλλα μπορει και οχι.

Με λενε xxxx . Αυτο στη φωτο ειναι το αριστερο μου χερι. Και να πως εγινε: 15 μερες μετα τη γεννηση μου, βρεφος, παρουσιασα βρογχικο ασθμα. Δυσπνοια δηλαδη, που με επιανε πολυ συχνα και απαραιτητα καθε φορα που αρρωσταινα, δηλαδη δυο φορες το μηνα σιγουρα επεφτα με πυρετο. Το παιδικο μου κωλαρακι ειχε φαει ολες τις ενεσεις του κοσμου. Ο παιδιατρος ελεγε πως θα μου περνουσε γυρω στην ηλικια των 10 ετων οπως και – ευτυχως – εγινε, αλλα οι γονεις μου θελανε να δοκιμασουνε και καμια αλλη θεραπεια περα απο τα φαρμακα, απο αυτες τις καλες, τις παρα’ι’ ατρικες. Καποιοι τους ειπανε για βοτανα. Πευκο και θυμαρι αν θυμαμαι καλα, να τα βραζουμε, λεει, κι εγω να κανω εισπνοες. Και το δοκιμασαμε πολλες φορες. Κατσαρολα με τα μαντζουνια να βραζουν στο πετρογκαζ, καρεκλιτσα να παταω κι εγω απο πανω να ρουφαω.

Πολλες φορες, δε θυμαμαι ποσες, αλλα την τελευταια θα τη θυμαμαι παντα. Μεσημερακι, οι γονεις στο αλλο δωματιο κι εγω στην κουζινα να κανω την κουρα. Αλλα στραβοπατησα στην καρεκλα, ισως με το μυαλουδακι των 7 χρονων να σκεφτηκα στην απογνωση του «πεφτω,απο που να κρατηθω;» να πιαστω απο την κατσαρολα, και το καυτο νερο μου εκανε το χερι μπουγαδα για ασπρορουχα. Ητανε και χειμωνας, φοραγα πολλα ρουχα και το νερο δεν κυλησε, αλλα μου μουλιασε το χερι καλα καλα. Μαζι με τα ρουχα βγαινανε και πετσες. Πολλες πετσες, τραβουσες και ολο βγαινανε και βγαινανε. Εγκαυμα τριτου βαθμου. Το μαρτυριο ητανε μετα, οι αλλαγες των γαζων. Οι γαζες κολλαγανε πανω στις πληγες και μαζι με τις γαζες καθε φορα ξεκολλαγανε και σαρκες και εγω ουρλιαζα. Απο τοτε μην ακουω για γιατροσοφια και μαλακιες. Ουτε χαμομηλι για βηχα δε φτιαχνω. Οποιος καει στο χυλο…

Αλλα καποτε εγειανε. Πηγα στο σχολειο. Δημοτικο, Γυμνασιο. Ποτε δε με απασχολησε το σημαδεμενο μου χερι,ποτε δεν ντραπηκα γι’αυτο. Και παντα ευχαριστουσα την καλη μου τυχη που δεν μου επεσε το καυτο νερο στο κεφαλι.
Τα παιδακια στο δημοτικο και στο γυμνασιο ποτε δεν με κορο’ι’δεψαν,ποτε δεν με εκαναν να κλαψω. Τα παιδια, που ειναι πιο σκληρα, αυθορμητα και λενε αθωα οτι τους κατεβει. Κι αν κανενα με ρωτουσε «τι επαθες στο χερι;» χωρις ντροπη απαντουσα οτι καηκα, και μπορει και να με αγγιζε τρυφερα και να το χα’ι’δευε.
Οσο ομως μεγαλωνα, αρχιζα να το βλεπω αλλιως. Ηθελα να αρεσω. Αλλα διαισθανομουνα πως κατι επανω μου δεν πηγαινε καλα. Διεφερα σε κατι.

Μεγαλωνα, και το ματι μου ψαρευε «βλεμματα». Εντονα, αδιακριτα βλεμματα, αλλοτε εκπληκτα, τρομαγμενα, ακομα και αποτροπιασμενα και αηδιασμενα, και αλλοτε «συμπαθητικα». Καποτε μια γυναικα στο λεωφορειο-αχ αυτα τα λεωφορεια, οταν ητανε γεματα και δεν βολευε παρα να κρατηθω απο μια κωλοχειρολαβη που ητανε μονο αριστερα μου-με κοιταζε εντρομη και μουρμουριζε «αχ κοριτσακι μου τι επαθες», σα να μην ειχε δει φριχτοτερο στη ζωη της. Ντρεπομουνα – και ντρεπομαι να κυκλοφορησω το καλοκαιρι με το σημαδι εκτεθειμενο. Το καλοκαιρι για μενα οταν ερχεται ειναι προβλημα. Και ολες ρε γαμω το, πριν καλα πατησει η ανοιξη βιαζονται να ξεγυμνωθουν. Μου φορανε τα τιραντε και τα στραπλες και περπατανε κορδωτες. Εγω εξω απο το σπιτι κρυωνω ακομη και τον Αυγουστο. Ναι ρε,τι κοιτατε,μπορει εσεις να ιδρωνετε αλλα εγω ειμαι μια χαρα με το μακρυμανικο καφτανι μου.

Για το γαμο μου γανιασα να βρω νυφικο με μακρυ μανικι. Ολο τιραντε και στραπλες ξωβυζα υπηρχανε και οταν με ρωταγανε «μα νεο κοριτσακι εισαι,τι το θες το μακρυμανικο», ανεβαζα το μανικι και τους ελεγα «γι’αυτο». Μουγκα ξαφνικα.
Δεν υπαρχουν νυφικα για νυφες με καμμενα χερια. Την πρωτη φορα που βρεθηκα ερωτικα με τον αντρα μου,αρνιομουνα πεισματικα να βγαλω την μπλουζα μου. Μηπως και μολις το δει λακησει. Λες και δεν θα το εβλεπε, θα μου πεις… Ειναι κι αυτη η κωλοεποχη που ολοι σε κρινουν απο την εμφανιση. Ολοι. Και μονο. Προσπαθησα πολυ να ξεριζωσω αυτη την εμμονη απο το κεφαλι μου. Ειπα πολλες φορες στον εαυτο μου τα κλισε «δοξα τω θεω να λες, αλλοι δεν εχουνε ουτε χερι κι εσυ που εχεις γκρινιαζεις» και ολα αυτα τα ωραια που ειναι μεν αληθινα αλλα δεν πιανουνε. Δεν ειμαι μιζερος ανθρωπος,εχω συμβιβαστει με τα λιγα ως τωρα στη ζωη μου, αλλα με αυτο οχι. Ειμαι ανθρωπος, οχι αγια.

Πλαστικη δεν παιζει. Δεν υπαρχουνε φραγκα. Αλλα και αν υπηρχανε παλι δεν παιζει. Το εψαξα. Η καμμενη επιφανεια ειναι μεγαλη και για να καλυφθει χρειαζεται πολυ δερμα. Δερμα που πρεπει να κοπει απο αλλου, μπουτια, κωλο ή πλατη. Απο μπουτακια και κωλο δοξα τω θεω και ουδεμια αντιρρηση θα ειχα να μου τον κοψουνε κομματι, αλλα να το χεσω αφου οπως ειπανε θα μεινουνε κι εκει ουλες. «Και εισαι και γυναικα και ειναι ερωτικες περιοχες και δεν κανει…» λεγανε. Γαμημενοι γιατροι. Κωλους πεσμενους ξερετε να τους σηκωνετε, βυζια ξεφουσκωτα ξερετε να τα γεμιζετε σαν μπαλονια, μυτες κορακισιες ξερετε να τις κανετε γαλλικες, χειλια ανυπαρκτα ξερετε να τα κανετε παχεια παθιαρικα, βλεφαρα κατεβασμενα βασωπαπανδρε’ι’στικα ξερετε να τα ανεβασετε. Για τα εγκαυματα που μας γαμανε την ψυχολογια δεν σκοτιστηκατε να βρειτε μια λυση. Θα μου πεις εδω δεν βρηκανε φαρμακα για αρρωστιες κακες και επαρατες, τι παπαριες μου λες.

Τα σκεφτομαι ολα αυτα, αλλα ειπαμε, ειμαι ανθρωπος, ειμαι γυναικα. Δεν θελω να φουσκωσω το στηθος μου, καλο ειναι κι ετσι. Και ο κωλος μου τη δουλεια του την κανει. Και η μυτη μου. Και τα σημαδια στα μαγουλα, κι αυτα τα γουσταρω. Να φορεσω ενα τιραντακι τωρα που κανει ζεστη θελω, χωρις να δινω εξηγησεις δεξια και αριστερα, τι επαθα, πως, που. Να μη παθαινει το χερι μου αγκυλωση ετσι που το διπλωνω πιανοντας το λουρι της τσαντας μου στον ωμο, για να κρυβεται. Να μη βγαινω παντα απο τη θαλασσα με τα χερια δηθεν να στιβουν τα μαλλια στις πλαζ που ολοι ειναι παραταγμενοι μπροστα σου και σε κοιτανε. Να μην ψαχνω το πιο σκοτεινο μπαρ. Ειμαι κομπλεξαρα, αλλα τι να κανω. Ανθρωπος ειμαι και γυναικα.
Και σημερα τα ψεγαδια και οι μειονεξιες δε συγχωρουνται. Τα αδιακριτα βλεμματα ολογυρα σου σου το θυμιζουν συνεχως.

Και τωρα στο ζουμι. Εσυ Κωνσταντινα που εισαι αισθητικος, πεσμου υπαρχει τροπος να το κρυβω τουλαχιστον με καποιο ειδος μακιγιαζ; Μπορει να πεις «και τι το περασες ρε βλαμμενο,τσαμπα συμβουλες μεσω mail; τραβα σε κανα ινστιτουτο και ρωτα». Δεν εχω καμια γνωστη αισθητικο και πριν παω να γινω θεαμα πηρα το θαρρος να σε ρωτησω. Μια φορα πηγα σε φαρμακειο να ρωτησω για ενα makeup που καλυπτει λεει τατουαζ και ευρυαγγειες – τι διαολο λεω αμα κρυβει τατουαζ μπορει να κρυβει και τουτο το μωσα’ι’ κο. Αλλα το σκηνικο,να μου βαζει η κοπελα το makeup να το δοκιμασουμε και να μπαινοβγαινουν οι πελατες και να κοιτανε και να ρωτανε,δεν το ξαναπερναω. Και μαπα και το makeup καλα που δεν το πηρα.
Μπορει εσεις οι αισθητικοι να ξερετε τροπους να το καλυπτετε. Αν θες πεσμου. Μη φοβασαι,δεν προκειται να σου μπαστακωθω, δεν μενω στην Αθηνα αλλωστε.
Ισως αυτο ειναι το πιο κουλο mail που εχεις λαβει
».

(σε δεύτερη επικοινωνία μας και αφού ανέφερα για laser και ειδικά make up θεάτρου)

«Σ’ευχαριστω πολυ που απαντησες. Για laser το ρωτησα, αλλα οι γιατροι μου ειπανε οτι δεν ειναι δοκιμασμενη μεθοδος-δηλαδη επειδη και το laser κανει ενα μικρου βαθμου εγκαυμα δεν ξερουν ποια θα ειναι η αντιδραση σε μια ηδη καμμενη επιδερμιδα. Θα ψαξω για εξειδικευμενη μακιγιεζ οπως λες, να ρωτησω. Κωνσταντινα, ξερω κατα βαθος πως υπαρχουν πολυ σοβαροτερα πραγματα που πρεπει μας στεναχωρουν. Υπαρχει πολυς μα παρα πολυς πονος εκει εξω. Αλλα να, με πιανει το παραπονο πολλες φορες.

Αν θες να το δημοσιευσεις καντο-διχως το ονομα μου-ετσι, για να σκεφτουν μερικοι, για πρωτη φορα στη ζωη τους ισως, πως οταν κανουν οτι δεν τα βλεπουν τα εγκαυματα, τα κομμενα χερια, τα κουτσα ποδια, τα αναπηρικα καροτσια και τα φαλακρα κεφαλια, ειναι για ολους εμας μεγαλη ανακουφιση, μπορει και ευτυχια. Η εστω ψευδαισθηση οτι δεν διαφερουμε, μας ειναι απαραιτητη, να μη μας την γκρεμιζουν συνεχως με την αδιακρισια τους.
Σε ευχαριστω και παλι και χαρηκα που τα ειπαμε
»

Κι εγώ ευχαριστώ κορίτσι μου και ελπίζω πραγματικά να βρεθεί μια λύση.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

78 Σχόλια to ““ΚΩΛΟΥΣ ΠΕΣΜΕΝΟΥΣ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ””

  1. Ιουλία said

    Υπαρχουν μοσχευματα δερματος. θα το ψαξω μεσω του ιατρικου συντακτη της εφημεριδας (ναι, ειμαι δημοσιογραφος γαμω τα αυτια της πεταλουδας…) και θα επανελθω συντομα! Κατι θα υπάρχει σιγουρα!

  2. Thanx Ioylia. Apla na shmeiwsw oti paizei na kalyptei to IKA mia tetoia epembash pou den eimai kai sigourh vevaia, alla an ginetai, leei me xilia.

  3. skantzoxoiros said

    γαμωτο εχουν δεκα διαφορετικους τροπους να φουσκωνουν βυζια, αλλα εκει που πραγματικα χρειαζεται πλαστικη σηκωνουν τα χερια ψηλα! ο λογος υπαρξης της κοσμητικης ιατρικης(καλα το ‘πα?) ειναι να δινει λυσεις σε τετοιες περιπτωσεις νομιζω και οχι τα αλλα…

    μακαρι να βρεθει καποιος να βοηθησει την κοπελα

  4. neofitos said

    υπάρχει σίγουρα τρόπος αν υπάρχουν τα λεφτά και σίγουρα όχι σε αυτή την κωλοχώρα. αρκεί να θυμηθούν αυτοί που σηκώνουν κώλους τι ακριβώς σπούδασαν.

  5. Ειδικός δεν είμαι, αλλά είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι. Αρκεί να συνοδεύονται με χίλια δυο φακελάκια…
    Όσο για το ΙΚΑ, ναι, μπορεί και να καλύπτει. Αρκεί να η κοπέλα να έχει την υπομονή και το στομάχι να το κυνηγήσει. Και να… τους κυνηγήσει, αν χρειαστεί…

  6. nosyparker said

    Πριν λίγους μήνες σε λεωφορείο του ΚΤΕΛ είδα μια κοπέλα με ποντικοφαγωμένη μύτη. Πραγματικα, το μόνο που έβλεπες πάνω της ήταν η άκρη της μύτης της που δεν υπήρχε -κι ας είχε και όμορφα μάτια κι ας ήταν 2 μέτρα κοπελάρα, είχα κολήσει να κοιτάω το κομμάτι της μύτης της που δεν ήταν εκεί. Μια γνωστή μου την ήξερε κι έτσι έμαθα ότι η κοπέλα είχε ένα καρκίνωμα στο πρόσωπο σε μέγεθος πορτοκαλιού, το οποίο αφαιρέθηκε βέβαια αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα περισσότερο για τη μύτη της. Μου φάνηκε εντελώς «κουφό». Τόσα και τόσα κάνουν οι πλαστικοί και δεν μπόρεσαν να φτιάξουν μια μύτη; Ξέρω πως ακόμα και στα δημόσια νοσοκομεία κάνουν κοσμητικές επεμβάσεις αν κριθεί απαραίτητο, αυτήν πώς λοιπόν την άφησαν έτσι; Και θα ήταν αναγκασμένη να κυκλοφορεί έτσι για πάντα; Ύστερα σκέφτηκα πως αν δεν υπάρχουν τα ρημάδια τα φράγκα, χέστηκε η φατμέ στο γενί τζαμί, ποιος και γιατί να σε αναλάβει; Μακάρι να βρεθεί μια άκρη πάντως. Θέλει απλά τρέξιμο και πολλή υπομονή.

  7. triaina said

    Ρε κοπέλα δε μπορώ να πω ότι έχεις άδικο. «Ο ζωντανός ο άνθρωπος όλα τα θέλει», μου είπε μια Χιώτισσα κάποτε. Η υπόθεση θέλει πολλά φράγκα κι έναν που να ξέρει τη δουλειά του. Για να τον βρεις θέλει πείσμα και υπομονή. Τα καλύτερα σου εύχομαι ρε συ!

  8. triaina said

    Α, ξέχασά ρε σεις. Δεν σηκώνουν απλά κώλους, ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΙΑΝΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ με τα φράγκα που μεταγγίζουν, από το υστέρημα μας στις τσεπάρες τους.

  9. patsiouri said

    Πω πω, μακάρι να ήξερα κάτι…της εύχομαι πραγματικά να το μπορέσει…και μιά θερμή παράκληση καί από μένα, έλεος, ποτέ δέν πρέπει να κοιτάμε έντονα άνθρωπο με οποιοδήποτε σωματικό ελάττωμα και ποτέ να μή γινόμαστε ακόμα πιό αδιάκριτοι κάνοντας ηλίθιες και ενοχλητικές ερωτήσεις…

  10. Debby said

    Μια ξαδέρφη μου είναι σε μια αντίστοιχη θέση. Οταν ήταν πολύ μικρή, κατά λάθος η γιαγιά της, την έλουσε σχεδόν με καυτό λάδι, με αποτέλεσμα μια πολύ μεγάλη επιφάνεια του κορμιού της να μείνει σημαδεμένη.

    Ξέρω ότι έχει κάνει αρκετές πλαστικές κατά καιρούς και ότι χρησιμοποιεί ειδικές κρέμες, αντιηλιακά τώρα το καλοκαίρι απαραιτήτως με πολύ υψηλό δείκτη προστασίας. Φαίνονται και πάλι αλλά σίγουρα όχι έντονα αποκρουστικά. Θα προσπαθήσω να την βρω να την ρωτήσω λεπτομέρειες.

  11. parafonos said

    Δεν έχω δει την φωτογραφία που σου έστειλε για να καταλάβω το μέγεθος του προβλήματος αλλά διαβάζοντας τον γράμμα νομίζω ότι αν το έγκαυμα συνετέλεσε έστω και ελάχιστα στην δημιουργία αυτής της καταπληκτικής προσωπικότητας, πρέπει να ευχαριστεί τον θεό.

    Ίσως υπάρχει τρόπος θεραπείας αλλά από την άλλη ίσως απλά να μην τον έχει ανάγκη… Εμείς οι υπόλοιποι χρειαζόμαστε θεραπεία που ξεχνάμε ο άνθρωπος δεν κρίνεται από το περιτύλιγμα αλλά το περιεχόμενο…

  12. Rodia said

    Συμφωνώ με τον Παράφωνο που τραγούδισε τις νότες του ά-ψο-γα 🙂

  13. Γεωργία said

    Αν και δεν έχουμε φωτογραφία για να δούμε το μέγεθος του αντικειμενικού προβλήματος, το ζήτημα είναι το υποκειμενικό: Την πειράζει που την κοιτάνε…

    Κι εμένα με πείραζε, με πέθαινε τον πρώτο καιρό μετά το αυτοκινητιστικό που με άφησε σακάτισσα στα 32 μου (περπατώ κάπως, δεν μπορώ να ανάβω σκάλες χωρίς να πιάνομαι,φυσικά δεν τρέχω, δεν έχω καλή ισορροπία, δεν μπορώ να σταθώ όρθια για πολύ, και άλλα σχετικά, γιατί έσπασα ένα σπόνδυλο και έπαθαν κάκωση τα νεύρα)
    Σήμερα απλώς το νιώθω σαν κάτι δικό μου:
    Αυτή είμαι, δεν αλλάζει, οι γιατροί δεν είναι θεοί να μπορούν να τα φτιάξουν όλα κι ακόμη κι αν γινότανε να με φτιάξουνε, δε διαθέτω χρόνο απ΄τη ζωή μου, για χειρουργεία, ναρκώσεις, πόνο, φυσιοθεραπείες και άλλα ψυχοφθόρα, ούτε να κυνηγάω φρούδες ελπίδες για κάποια μικρή βελτίωση, ούτε τη διάθεση να στερήσω ξανά τα παιδιά μου με τη μαμά τους στο κρεββάτι του νοσοκομείου…
    Μια εγχείρηση δεν είναι βόλτα στο πάρκο.

    Ίσως νάναι πιο δύσκολο να κουβαλάς τη διαφορετικότητα από παιδί, αλλά έχω φίλη που είναι καμμένη στο πρόσωπο από τα 14 και ούτε μια φορά δε φάνηκε να έχει σημαδέψει τη ζωή της. Όταν τη ρώτησα,μετά το ατύχημά μου, μου είπε πως απλά δε το σκέφτεται πιά, μόνο στην αρχή την πείραζε κάπως, αλλά μετά πήγε πανεπιστήμιο,παντρεύτηκε έκανε παιδιά, δεν έμενε χρόνος να το σκεφτεί…

    Συνεπώς τι θέλω να πω:
    Εφόσον δεν της δυσκολεύει λειτουργικά τη ζωή, το θέμα είναι να συνηθίσει τη διαφορετικότητά της. Κι εγώ δεν μπορώ πια να περπατήσω με ίσια παπούτσια ή να περπατήσω ξυπόλυτη που λατρεύω, αλλά δεν το κάνω θέμα…
    Και μπαίνω στη θάλασσα και βγαίνω μπουσουλώντας (δεν μπορώ να περπατήσω μέσα στο νερό όταν αυτό είναι πιο κάτω από τους μηρούς), χέστηκα για το αν με κοιτάνε, εγώ θέλω να κάνω μπάνιο.
    Κι έχω μια ουλή σε όλο το μήκος της πλάτης, μεσ’ τη μέση, που τώρα πια δεν την κρύβω, όπως στην αρχή…

    Κι όταν με ρωτάνε ή λένε εκείνο το «αχ κοριτσάκι μου τι έπαθες» δε στεναχωριέμαι πια, παρά τη σωματική μειονεκτικότητά μου που μου δυσκολεύει λειτουργικά τη ζωή, νιώθω πολύ πιο δυνατή από τους άλλους, και περήφανη, γιατί τα βγάζω πέρα στα δύσκολα: δουλεύω, φροντίζω τα παιδιά μου, διασκεδάζω, ζω…

    Η δική μου συμβουλή είναι: Αν όντως δεν μπορεί να γίνει κάτι στα σίγουρα ιατρικά, κι αφού δεν επηρεάζει την ποιότητα ζωής της, ας το ξεχάσει, η ζωή έχει τόσα πολλά όμορφα που μπορούν να σκεπάσουν κάτι τέτοιο…
    Κι ούτε να βάλει τη ζωή της στη διαδικασία αμφίβολων επεμβάσεων που ίσως κάνουν κάτι, κλέβοντάς τη κομμάτια απο τη ζωή της και την ψυχή της.

    Αν δεν δίνεις εσύ σημασία, δε σε νοιάζει που οι άλλοι κοιτάνε.

  14. Συγγνώμη για το μακροσκελές του σχολίου, παρασύρθηκα…

  15. aiwra said

    Μακάρι να υπήρχε τρόπος να μην ενοχλούσαν τα βλέμματα των άλλων και τα σχόλια τους. Ο κόσμος δεν είναι κακός, ο κόσμος είναι περίεργος και αδιάκριτος. Το μάτι δε μπορεί να δεχτεί τη διαφορετικότητα και αυτό που έχει συνηθίσει να βλέπει. Ότι είναι δικό σου πρέπει να το αγαπήσεις.
    Μακάρι να υπάρχει κάτι να μπορείς να κάνεις αφού σε ενοχλεί τόσο. Και μένα θα με πείραζε. Έτσι κι αλλιώς πάντα με ενοχλούσαν τα αδιάκριτα βλέμματα.
    Γεωργία μπράβο σου κοπέλα μου

  16. Eξαρτάται τα βλέμματα. Μερικές φορές οι ουλές και τα σημάδια μπορεί να τραβάνε το βλέμμα με μάλλον ερωτικό τρόπο.
    Επίσης ακόμα θυμάμαι έναν θεό σε κάποιες διακόπες που του έλειπε ένα δάχτυλο. So fucking what? Οι λόγοι που δεν τον πλησίασα ήταν ότι συνοδευόταν και ήταν εντελώς έξω από τις δυνατότητές μου.
    Και άλλα μπορεί να είναι βλέμματα τρομαγμένα. Κι εμένα θα με κόλλαγε ένα κομμάτι που λείπει, ειδικά στο πρόσωπο.
    Δεν βλέπουμε βέβαια το χέρι της κοπέλας, για να κρίνουμε τα βλέμματα που το κοιτάνε.

  17. m13 said

    ΜΑΛΑΚΙΕΣ

    Υπάρχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα.

  18. neofitos said

    όπως το να μη σε αφήνει μια γυναίκα οδηγός να την προσπεράσερις m13;
    το τι θεωρεί ο καθένας πρόβλημα είναι πολύ προσωπικό και κανείς δεν μπορεί να το αφορίζει απλά με έναν χαρακτηρισμό του τύπου «μαλακίες». αν η γυναίκα οδήγός σου, είχε αφήσει κάποιον περαστικό χωρίς πόδι, τότε δεν θα ήταν πρόβλημα;

  19. patsiouri said

    Δέ θα ξαναέγραφα κάτι αλλά διάβασα το σχολιο της Γεωργίας και συγκινήθηκα πολύ.
    Μπράβο σου κοπέλα μου.
    Ωστόσο, δέν έχουμε όλοι την ίδια δύναμη να αντιμεωπίσουμε τα τυχόν σωματικά ελαττώματά μας, γι αυτό επιμένω η πρώτη κοπέλα να το κυνηγήσει όσο μπορεί.
    Στην κολοχώρα που έχει μπλέξει βέβαια…
    η πιό σύντομη λύση είναι να εμφανιστεί σε κανα Τατιανοειδές, μπάς και κανονίσει η εκπομπή να ΄τηλεφωνήσει ως δια μαγείας κάποιος ειδικός και να προσφερθεί να την αναλάβει, ω λα λα…
    Ίσως γίνει και κάποιο ριάλιτυ α λα Ισπανία όπου αντί για νεφρό το έπαθλο θα είναι μία πλαστική της αρεσκείας σου…
    Το κερατό μου, τα γράφω και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι…καλό κουράγιο κούκλα.

  20. j95 said

    όπως το να μη σε αφήνει μια γυναίκα οδηγός να την προσπεράσερις m13;

    όχι, όπως το να μην έχεις καθόλου χέρι γιατί έπαθες καρκίνο των οστών και στο κόψανε.

  21. j kai m PANTA yparxoun xeirotera alla to «malakies» mou akousthke poly vary.

  22. thelastrealanwnymous said

    1. σκέφτομαι να μη απευθυνθεί σε ινστιντούτα αισθητικής στην Αθήνα γιατί αυτοί είναι αδίστακτοι . θα την κάψουν ζωντανή και δεν θα χωράει θεραπεία. 🙂
    2. επειδή είναι και οικονομικό θέμα ας ανοίξει ένα λογαριασμό να μας τον ανακοινώσεις εσύ ώστε να την βοηθήσουμε.
    3. πολύ καλός πλαστικός είναι ο Κοντοές στο Ψυχικό απέναντι απο την ισραηλινή πρεσβεία . από εκεί μπορεί να εχει μια ξεκάθαρη εικόνα για το πρόβλημα

  23. leila said

    .. επειδη διαβάζω βιβλία για αισθητική και περιοδικά όπως ολες οι κοπέλες.., πιστεύω οτι υπάρχουν τα λεγόμενα camouflage που μπορουν να δωσουν μια λύση.. δεν ξερω την εκταση του θέματος του καψίματος.. αλλά πιστεύω πως κατι μπορεί να γίνει με αυτά.. γιατι σιγουρα με λειζερ ή με εμφυτευσης δέρματος κάτι θα υπάρχει , δεν μπορεί..

    απλα ολα αυτα στοιχίζουν και πρέπει οποιος αναλάβει την επέμβαση να είναι πολύ καλός για να δοθεί η λύση.. και να μην υπάρξει μεγαλύτερο πρόβλημα..

    Πρόσφατα συναντησα μια κοπέλα στο δρόμο που περπατούσε χέρι-χερι με τον φιλο της.. δεν ειχε μαλλιά [να υποθέτω απο χημειοθερασπείες(;)] και ολοι την κοιτουσαν λες και ηταν φρικτό θέαμα.. Ε όχι και έτσι.. εγω χάρηκα που την κοπέλα την αγαπάνε οσοι αξίζουν οπως το παλικάρι που την εσφιγγε στην αγκαλιά του.. και μακάρι όλα να πηγαίνουν καλά.. τουλάχιστον δεν εδειχνε να ειχε παραιτηθεί από το δικαίωμα για ζωή και για ποιότητα..

    Εχουμε την τάση να κρίνουμε απο το παρουσιαστικο.. ειναι αυτο που εγώ λέω ΦΑΤΕ ΡΟΥΧΑ ΜΟΥ, ΕΣΑΣ ΘΕΛΟΥΝ που ελεγε και ο Καραγκιόζης!! (και το εχω αντιμετωπίσει και στο παρελθόν που με έκριναν απο τα ρουχα μου και από το νεαρό της ηλικίας μου) Αν ειναι δυνατό να κρίνουμε τους άλλους από οτι φαίνεται!! Αυτό ειναι ψυχολογικός πόλεμος και η καλή ψυχολογία είναι το κλειδί για να ζούμε καλά.. Οι άνθρωποι κρίνονται για την ψυχούλα τους και την καρδιά τους!! Αυτο ειναι το σωστό κατα τη δική μου γνώμα..

    Μακάρι η κοπέλα να βρει μια λύση.. τι στο καλό.. τοσες επεμβασεις διορθωτικές γίνονται.. και πάλι για προσωρινή λύση υπάρχει το καλυπτικο μακιγιάζ που προανάφερα σε καταστηματα που πουλάνε επαγγελματικά προϊόντα!

  24. Aυτοί οι γ….οι οι αισθητικοί γιατροί, που όταν τους καλούν στα κωλοκάναλα προσφέρουν «αφιλοκερδώς» τις υπηρεσίες τους για την θεαματικότητα των εκπομπών της κάθε Ρούλας, της κάθε Τατιάνας και του κάθε Μάκη, δεν μπορούν να κάνουν κάτι για την περίπτωση αυτή δωρεάν;
    Αναλαμβάνω την υποχρέωση να τους διαφημίσω στα καλυτερότερα των μπλογκ με υμνητικά σχόλια κάθε μέρα επί ένα χρόνο.
    (γ….οι=γοητευτικοί)

  25. καλά και άγια όλα αυτά τα όμορφα λόγια περι προσωπικότητας αλλά η κοπέλα έχει πρόβλημα γιατί διαφέρει.Καλά θα κάνει να μιλήσει με έναν έγκυρο πλαστικό χειρουργό και να δει τι λύσεις υπάρχουν και κατά πόσο και σε τι βαθμό μπορεί να λυθεί το πρόβλημά της.
    ΣΕ ΞΈΝΟ ΚΏΛΟ ΕΚΑΤΌ ΞΥΛΙΕΣ,ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΝΑΕΙ.

  26. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Οι γιατροί που σε ενημέρωσαν (προς μεγάλη τιμή τους) σού είπαν την αλήθεια. Αν κάπιος σού υποσχεθεί κατί διαφορετικό σού λέει ψέμματα και μην τον ακούσεις.

    ΥΓ η μεταμόσχευση είναι εκτός συζήτησης. Γίνεται μόνο όταν υπάρχει ΟΙΝΤΩΣ εγκαυμα τρίτου βαθμού (ολικού πάχους), και ΜΟΝΟ για να κλέισει μια τρύπα που δεν κλέινει αλλιώς. Το αισθητικό αποτέλεσμα είναι ακόμα χειρότερο από την ουλή.

    Οι ουλές που δεν προκαλούν λειτουργικό πρόβλημα (περιορισμό των κινήσεων) καλό είναι αν αφήνονται στην ησυχία τους.

    Αφού είπα όλα αυτά, να πω ότι κατά περίπτωση είναι πιθανόν να υπάρχουν περιθώρια για αισθητικές βελτιώσεις (εκτομή μέρους της ουλής, επιθέματα σιλικόνης κτλ.)

    Είπα και νιαούρισα
    Σ:))))

  27. Αλλουφάνιε, κιτρινίζεις πάρα πολύ σήμερα- πάνε δες κανέναν γιατρό παιδί μου, μήπως έχς κιτρινάδ;;;;;;

  28. O,τι και να λεμε , αυτος μονο που εχει το προβλημα(οποιοδηποτε κι αν ειναι αυτο) μονο αυτος μπορει να νιωσει τι σημαινει «διαφορετικοτητα».Κατα τη ταπεινη μου αποψη, και απο προσωπικη πειρα,παιρνει αρκετο καιρο να αποδεχτει τη διαφορετικοτητα του, να μαθει να μη δινει δεκαρα τοσο στα περιεργα βλεμματα, οσο και ενιοτε στη περιθωριοποιηση που δημιουργει το προβλημα.

    Η κοπελα που εγραψε το email , θα μπορουσε ισως να παει και σε ενα ψυχολογο , καποια πραγματα ειναι πιο ευκολο να τα αποδεχτεις οταν ενας επαγγελματιας σε βοηθησει.

  29. leila said

    o μαυρος γάτος σωστά τα είπε (και τα νιαούρισε..!!) και μας διαφώτισε.. και ολοι λίγο ως πολύ καλά τα λέμε.. και ο ψυχολόγος (εχει δικιο και η maria-maria) βοηθά.. (σε όλα τα ζητήματα..)
    το θεμα δεν ειναι για να το παζαρέψουμε, να το διαπραγματευτούμε (!!) ή να πούμε 2-3 λόγια και τα φύγουμε γιατι ειναι εξω από μας.. αλίμονο.. ατυχήματα συμβαίνουν συνέχεια..
    το θέμα ειναι τι θα κάνει η κοπέλα.. γιατι οτι μας απασχολεί γίνεται αυτόματα και το μεγαλύτερο προβλημα στον κόσμο.. που μπροστά του δεν πιάνουν μία άλλα προβλήματα.. το θεμα ειναι οτι υπάρχουν -δυστυχώς -και χειρότερα.. και πολύ χειρότερα.. αλλα το θέμα ειναι να παλεύουμε για τα καλύτερα..
    ελπίζω να έχει την σωστότερη ενημέρωση και να πάρει σωστές πληροφορίες από οποιον καλοπροαίρετα ξέρει πέντε πράγματα παραπάνω για την περίπτωση που της ετυχε.. και τα σχόλια μας να τη βοηθήσουν..

  30. Lina said

    η μαλακία είμαστε όλοι εμείς. Γιατί και να υπάρχει τρόπος να καλυφθεί το έγκαυμα, θα υπάροχυν άλλα «ψεγάδια»τα οποία θα κοιτάμε σαν χάνοι.
    Και όλες πλαστικά βυζιά να κάνουμε, πάλι μια θα έχει τα μικρότερα/πιό πεσμένα πώς να το κάνουμε;

    Μια ξαδέρφη μυο είχα ένα κόκκινο σημάδι στο χέρι, και με΄σα στην παιδική της αφέλεια το έβαφε με διορθωτικό για να μην την κοιτάνε εκεί. γίναμε όλοι τέλειοι, και κοιτάμε ό,τι διαφέρει με άγρια χαρά που δεν το έχουμε εμείς.

    Αι σιχτιρ, εκνευρίστηκα πάλι.

  31. roxanne said

    Ξέρω δύο γυναίκες με καμμένο πρόσωπο , ποτέ δεν τις έχω δει ως καημένες ή άσχημες. Νομίζω πως αυτό που πιστεύεις ότι έχουν οι άλλοι στο μυαλό τους όταν βλέπουν το χέρι σου , είναι πολύ χειρότερο από αυτό που όντως έχουν. Και είναι φυσιολογικό , όλοι όταν έχουν κάτι διαφορετικό πάνω τους , πιστεύουν ότι οι άλλοι μόνο αυτό προσέχουν , όμως δεν είναι έτσι , είναι αυτό που λέμε , έχω την μύγα και μυγιάζομαι. Ναι μπορεί κάποιος να κοιτάξει το χέρι σου , όπως ίσως εσύ θα κοίταγες κάποιον στο δρόμο που έχει μισό πόδι κόκκινο και μισό άσπρο γιατί τον πήρε ο ήλιος στην ηλιοθεραπεία. Αλλά ως εκεί , όσο για αυτούς που σου λένε αχ τι έπαθες , το νιώθουν σαν καλοσύνη που στο εκφράζουν , μη πληγώνεσαι , δεν ξέρουν .
    Και κυρίως οι δικοί σου άνθρωποι όχι μόνο έχουν ξεχάσει ότι το σημάδι στο χέρι σου δεν θα έπρεπε να υπάρχει , αλλά ίσα ίσα σε αγαπάνε όπως είσαι ακριβώς.

    γεωργία είσαι παράδειγμα!

  32. tsopanis said

    Το πρόβλημα δεν νομίζω ότι είναι τα σημάδια που υπάρχουν στο σώμα αλλά αυτά που υπάρχουν στην ψυχή και κανείς πλαστικός δεν τα καλύπτει αυτά.
    Μέσα σε λίγες ώρες ένα ωραίο πρωί έχασα το φως μου. Χωρίς λόγω, χωρίς αιτία. Ποτέ κανείς δεν μου είπε τι έπαθα. Μέχρι να μου πουν ότι δεν ξέρουν είχα μάθει ένα σωρό από αυτά που θα μπορούσα να έχω. Ηταν πολλά και άσκημα, από αυτά που δεν κρύβονται και από αυτά που καταλήγεις άσκημα. Με είχε πειράξει, δεν ήταν κατι που φαινόταν ή φαίνεται αλλά δεν ήταν αυτό το πρόβλημα μου. Μια μέρα θυμήθηκα αυτό που είχε γράψει ο Λουντέμης. «Όταν ήμουν μικρός το όνειρο μου ήταν να πάρω ένα ζευγάρι παπούτσια, μέχρι που είδα κάποιον χωρίς πόδια.» Αλλά ούτε και αυτό πρέπει να πω ότι μου έλεγε και τίποτα εκείνη την στιγμή. Ακόμα και να κλείσεις τις «πληγές» στο χέρι οι άλλοι θα βρίσκουν πάντα κάτι άλλο να κοιτάξουν να σχολιάσουν και να πουν για σένα. Τίποτα δεν αλλάζει με πλαστικούς, με οφθαλμίατρους, νευρολόγους κτλ. Όλα αλλάζουν με έναν απλό και πολύ δύσκολο πράγμα, ένα κλικ. Ένα κλικ που κάνει μέσα στο μυαλό και όλα είναι διαφορετικά. Το έχω ζήσει πολλές φορές στην ζωή μου αυτό το κλικ, το ξέρω, το έχω «δει».
    Τα περιτυλίγματα ζαρώνουν, χαλάνε, σκίζονται, πατσαβουριάζουν, λερώνονται. Η ουσία μένει και μένει πάντα και μόνο σε αυτούς που ξέρουν να την διακρίνουν, όλα τα άλλα, όλοι οι άλλοι… απλά τυριά και εγώ να είμαι λέων… ή μάλλον…

    Lykos

  33. triaina said

    @
    m13 και j95

    Αν το είχατε πάθει ή πάθετε εσείς (πράγμα που αντεύχομαι), θα κλαψουρίζατε σαν ας μην πω τι.
    Η κοπέλα μίλησε για το πρόβληματα της εσείς τι ζόρι τραβάτε? Μήπως έχετε έγκαυμα στον εγκέφαλο?

  34. pascal said

    Την επόμενη φορά που γράψεις κωνσταντίνα για κάτι ωραίο/ ευχάριστο που σου συνέβη/ προέκυψε, θα σου γράψω:

    Μαλακίες
    Υπάρχουν και καλύτερα.

  35. Psychia said

    Γεια σου Κωνσταντίνα. Γεια σου Κοπέλα. Είμαι τελειόφοιτη ιατρικής στη Βουδαπέστη και θα ήθελα αν μπορώ να βοηθήσω.

    Στην Βουδαπέστη υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός κλινικών κοσμητικής χειρουργικής οι οποίες εργοδοτούν πλαστικούς χειρουργούς οι οποίοι είναι διάσημοι για το επίπεδο υπηρεσιών που προσφέρουν σε πολύ χαμηλές τιμές. Συνεχώς γίνονται οργανωμένες «εκδρομές» με ξένους που επιθυμούν να διορθώσουν όλων των ειδών αισθητικές δυσλειτουργίες, γιατί το πακέτο στοιχίζει πολύ φθηνότερα απ’ότι αν το κάναν στην πατρίδα τους. Ξέρω πως και πάλι μπορεί να μην έχεις αυτά τα λεφτά, όμως άμα μάθεις περισσότερες συγκεκριμένες πληροφορίες, μπορεί να καταφέρεις σύντομα να τα μαζέψεις.

    Δεν ξέρω πόσο πρόσφατες είναι οι πληροφορίες σχετικά με τα μοσχεύματα που έχεις, όμως υπάρχουν πολλές μέθοδοι για να μην μείνει πολύ μεγάλη ουλή στον τον τόπο δώρισης μοσχεύματος. Ο καλύτερος κατά τη γνώμη μου απ’αυτούς είναι με την καλλιέργεια δερματικών κυττάρων, τα οποία εν τέλει, δημιουργούν ιστό, και μπορεί να πάρει το μέρος του μοσχεύματος. Αυτό φυσικά είναι και το πιο χρονοβόρο και ίσως το πιο ακριβό, μα είναι σίγουρα το πιο αποτελεσματικό για να μην μείνουν ουλές.

    Το email μου είναι drpsychia@gmail.com. Αν χρειαστείς τη βοήθειά μου, θα κάνω ότι μπορώ για να μαζέψω όποιες πληροφορίες χρειαστείς. Αυτή η κλινική πιστεύω πως θα μπορέσει να σε βοηθήσει: http://www.ectoderma.hu/uk.htm.

  36. «Δρ» Ψυχία, καλό είναι να μην μιλάς με τόσο ύφος για πράγματα που δεν κατέχεις. Επίσης, αν σού βρίσκεται καμμιά διεύθυνση στην Κίνα, έχω ακούσει ότι είναι ακόμα πιό φτηνά.

  37. κωστασ said

    ασχετο με το θεμα αλλα….

    Πρώτη φορά με την νέα δημοκρατία ξεσκεπάζετε η διαφθορά. Μάθατε τι έγινε στην παντειο φαντάζομαι. Καλά αν ήταν το πασοκ δεν θα τους τιμωρούσουν . standard. Ρε παιδία έλεος αρχηγός είναι αυτός που έχει το πασοκ? θέλει κ να κυβερνήσει την χώρα!20 xronia ειδαμε τι εκανε. Ρε ουστ !λολ:) χαχα

  38. zoaki said

    Kvnstantina m’ayto to mhnyma apla ethikses to thema toy aisthitikou ratsismou pou uparxei guro mas….H diktatoria ths omorfias…den einai mono oi oules kai oi dusmorfies, einai h asximia, to paxos ola auta pou den apoteloyn ta protypa omorfias sta gualistera periodika me tis anoreksikes gkomenes….. As analogistei o kathenas pos antidra kai isos thn epomeni fora oute tha koitaksei epimona oute tha psuthirisei upotimitika ston diplano tou…. As doume epitelous thn esoteriki omorfia…. kai as papsoume na eimaste toso epifaneiakoi

  39. Psychia said

    Μαύρε γάτε… live and let live.

  40. natassaki said

    Κωνσταντίνα καλησπέρα. Δες εδώ.

  41. julia said

    Κατά την γνώμη μου το πρόβλημα ειναι αποκλειστικά και μόνο επειδή ντρέπεται που την κοιτάνε…το είπε και η ίδια..νοιώθει κομπλεξικά…
    το πρόβλημα όμως το έχουμε και όλοι εμείς οι αδιάκρητοι που καθόμαστε και καρφώνουμε με το βλέμα όποιον δούμε με τέτοιο προβλημα..
    Παρόλαυτα από οσα κατάλαβα δεν πρέπει να είναι τόσο τεράστια η επιφάνεια….και απλά να ευχαριστεί τον Θεό που όλη η υπόλοιπη ειναι μια χαρά…που η κατσαρόλα δεν της ήρθε καπέλο. Που ειναι έχει χέρια και πόδια…

  42. Julia, ακριβώς αυτό.Σαφώς και να λέει δόξα τω θεώ αλλά ας αλλάξουμε κι εμείς αυτήν την γαμημένη νοοτροπία να δείχνουμε με το δάχτυλο.
    Ίσως στο σχόλιό σου να προσέθετα και το ότι πολλές φορές ξεχνάμε πως ένα «ελάτωμα» ή ένα καμμένο χέρι π.χ. δεν κουβαλάει πίσω του πάρα πολλά πράγματα.

    Νατασάκι, θενκς. Πολύ μου άρεσε η προσέγγιση του Παραμυθά μας. Κι εγώ αυτό ήθελα να τονίσω. Ότι δηλ. η κοπέλα αυτοσαρκάζεται και ενώ ζητάει βοήθεια, καταλήγει να δίνει εκείνη μαθήματα σε εμάς.

    φιλιά στις μούρες σας.

  43. Ε, δεν σκότωσα και κανέναν.

  44. […] “ΚΩΛΟΥΣ ΠΕΣΜΕΝΟΥΣ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ” Ο λόγος που δημοσιεύεται αυτό το mail – πήρα την άδε […] […]

  45. χχχχ-η σημαδεμενη said

    Ευχαριστώ όλους σας.
    Κι εσένα ,Μ13,δεν είσαι η μόνη που μου έχει μιλήσει σκληρά,ξέρω τι εννοείς.Απλά είσαι ρεαλίστρια.Οι φωνές σαν τη δική σου,υπάρχουν,ακούγονται στη συνείδησή μου,μόνο που είναι πιο αδύναμες και καταπνίγονται απο τις άλλες,τις «μικροψυχες».Γιατί είμαι κι εγώ αδύναμη.

    Γεωργία είσαι πολύ δυνατή.Ίσως επειδή είσαι μητέρα,ενώ εγώ όχι.Ίσως όταν όλος ο κόσμος σου είναι τα παιδιά σου ο,τιδήποτε έξω από αυτόν να είναι ανούσιο.’Εχεις καταφέρει αυτό που εγώ παλεύω άδικα να το καταφέρω 23 χρόνια,να το αποδεχτείς γιατί υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα στη ζωή.Εσύ είσαι το παράδειγμα εδώ και όχι εγώ.
    Για λογαριασμούς και τηλεοπτικές εκπομπές ούτε συζήτηση.Αυτά στοιχίζουν πολύ ακριβότερα από τα ευρώ των πλαστικών επεμβάσεων,στοιχίζουν σε αξιοπρέπεια.Αν ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου του παιδιού μου,να το έκανα.Αλλά όχι γι’αυτό,θα ήταν τουλάχιστον αλλαζονεία.
    Μαύρε Γάτε,αυτή είναι η πραγματικότητα,δεν υπάρχει κάτι.
    Ένα καμουφλαζ,που να μπορώ να το εφαρμόζω μόνη μου όταν χρειάζεται και να μπορώ να το αντέχω οικονομικά θα μου ήταν υπερ αρκετό και προς αυτή την κατεύθυνση θα ψάξω,δεν περιμένω πράγματα που δεν γίνονται.
    Συχνά σκέφτομαι πως ίσως τιμωρηθώ για την αχαριστία μου.Αλλά πάλι αναρωτιέμαι,τι είναι πιο κολάσιμο,η δική μου ανάγκη να έχω δυο ίδια χέρια ή η ματαιοδοξία να αλλάζεις χρώμα ματιών, να φουσκώνεις τις καμπύλες του κορμιού σου ή να σιδερώνεις τις ρυτίδες σου…

    Πάντως το οτι υπάρχουν τόσοι άνθρωποι εδώ που σκέφτονται όπως θα ήθελα να σκέφτεται όλος ο κόσμος που περνά δίπλα σε μένα και σε όλους όσους «διαφέρουν» σε κάτι,ήταν για μένα μια πολύ ευχάριστη διαπίστωση.Και ενθαρρυντική.
    Ευχαριστώ όλους.

  46. χχχχ-η σημαδεμενη said

    Α,και άμα δείτε σε καμία παραλία μια κοπέλα να κάνει ηλιοθεραπεία με μακρυμάνικη μπλούζα και μπαινοβγαίνοντας στο νερό να έχει πάντα-κατα περίεργο τρόπο-τα χέρια διπλωμένα,όχι,δεν είμαι εγώ…:-)

  47. zepos said

    Αμάν ρε κοπέλλα μου, τι ψευδώνυμο βρήκες να γράψεις…Άκου η σημαδεμένη! Και μετά σου γράφουν οι φίλοι που θέλουν να βοηθήσουν να μην το παίρνεις κατάκαρδα!! Ακου η σημαδεμένη!
    Το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να βγάλεις το ψευδώνυμο αυτό και μετά θα δείς πως θα τα βολέψεις με το ΠΑΛΙΟ έγκαυμα.. Παλιό είναι γμτ του.. Εγινε, πάει και τελείωσε.. Μην κολλάς!

  48. Πολύ δίκιο έχει ο Ζέππος! Πρέπει να το νικήσεις μέσα σου. Να το ξεπεράσεις! Δεν βλέπεις όλες αυτές τις χοντρές με τα μίνι, όλες αυτές τις γυναίκες (και άντρες) που ξεχειλίζουν από αυτοπεποίθηση κι ας έχουν τα χίλια μύρια κουσούρια! Εγώτο λέω «η νόσος της υπερβολικής αυτοπεποίθησης». Μπορεί απέξω να φαίνεται αστείο, αλλά για το άτομο που πάσχει είναι τεράστια πηγή χαράς! Αν αποενοχοποιήσεις το πάχος, τις ατέλειες, το χρόνο, απελευθερώνεσαι απίστευτα!

    Ε, απελευθερώσου πιά κι εσύ από κάτι που συνέβη τόοοοσα χρόνια πριν…

    Κια ν πάλι δεν μπορείς, και πάλι δεν υπάρχει τίποτα για να ντρέπεσαι. Είναι τελείως ανθρώπινο. Και δεν είναι καθόλου «κολάσιμο» να ζητάς το καλύτερο για την εξωτερική σου εμφάνιση, φτάνει πιά με τις ρητορείες για εσωτερική ομορφιά και κουραφέξαλα. Η ανθρωπότητα πάντα ενδιαφερόταν και πάντα θα ενδιαφέρεται ΚΑΙ για την εξωτερική εμφάνιση. Μόνο που υπάρχουν πράγματα που ΓΙΝΟΝΤΑΙ και πράγματα που δεν γίνονται. Το παίρνουμε απόφαση, φοράμε ένα καλό αντιηλιακό πάνω στην ουλή, και πάμε για μπάνιο στη θάλασσα τραγουδώντας!

    και σ όποιον αρέσουμε!!!!!!

    Σ:))))

  49. Γεωργία said

    Συγγνώμη που επανέρχομαι αλλά όντως το ψευδώνυμο η Σημαδεμένη,είναι υπερβολικό!!!
    Δηλαδή εγώ να διαλέξω το η Σακάτισσα;
    Μην αφήνεις ένα σωματικό χαρακτηριστικό να καθορίζει τη ζωή σου, να ελέγχει τον ψυχισμό σου.
    Δικαιολογείσαι εν μέρη λόγω ηλικίας,στη νεαρή ηλικία συχνά ετεροκαθορίζόμαστε, αλλά…μπάστα, ως ένα σημείο
    Οι άνθρωποι διαθέτουμε ένα τρομερό όπλο: το μυαλό μας, από κει ξεκινάνε και καταλήγουν όλα.Χρησιμοποίησέ το!!!
    Αφού όπως ειπώθηκε και από το Γάτο, είναι σχεδόν ανύπαρκτες οι πιθανότητες να το διορθώσεις, ένας δρόμος μένει: να το συνηθίσεις,δεν θα το ξεπεράσεις ποτέ, απλά θα το συνηθίσεις, όπως συνηθίζουμε να είμαστε π.χ. κοντοί
    Αλλιώς τα περισσότερα χαρούμενα πράγματα της ζωής θα δηλητηριάζονται
    Και βέβαια έχεις δίκιο ως προς τη μητρότητα: όταν με το καλό γίνεις και συ μητέρα θα ανακαλύψεις δυνάμεις μέσα σου που ούτε τις φαντάζεσαι ότι υπάρχουν…
    Και δεν είμαι εγώ ή δυνατή, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι σαν και μένα και με πιο πολλά ζόρια, που παλεύουν με το κεφάλι ψηλα, και δεν τους βλέπει ο κόσμος, γιατί ούτε διαλαλούν, ούτε κλαψουρίζουν, ούτε διαφημίζουν τα κατορθώματά τους.

    Μη ξεχνάς ποτέ: Όλα στο μυαλό μας είναι

    Συγγνώμη και πάλι που επανήλθα, δεν κάνω την έξυπνη, μια ιστορία ζωής καταθέτω, γιατί και μένα ιστορίες άλλων με βοήθησαν

  50. xBerliner said

    Η διαφορετικότητα είναι δικαίωμα, δεν είναι «σημάδεμα».
    Θα συμφωνήσω με τον παράφωνο ότι εμείς οι υπόλοιποι χρειαζόμαστε θεραπεία.

  51. patsiouri said

    Αν θές έλα να πάμε μαζί για μπάνιο! Μόλις απέκτησα μία τεράστια τομή νααααα, με το συμπάθειο και μου είπε ο γιατρός πως πρέπει να το βλέπει και ο ήλιος το γκρέμλιν, άρα και το ολόσωμο αποκλείεται!
    Το κακό ξέρεις πόιό είναι?? Ότι πρέπει να κάνω ηλιοθεραπεία αλλά όχι να μπώ στη θάλασσα φετος!
    Περιττό να σου πώ ότι όταν σφίξουν οι ζέστες θα με απασχολεί περισσότερο από την ανατριχιαστική σημαδούρα μου!

  52. kostas said

    min psifisete pasok pedes.makria apo kathestota!!!

  53. Rodia said

    videaki: http://www.youtube.com/watch?v=ybgRS6832so
    πολύ χρήσιμο 🙂

  54. gamhse mas re kostas prwiniatika ki esy!

  55. penguin_witch said

    Αν και κυνόφιλη, θα συμφωνήσω με το γάτο. 😉
    Και με τον παράφωνο, που αυτή τη φορά κελάηδησε ωραία.

    Κωσταντίνα καλημέρα και μην ταϊζουμε το troll. Όσο το ταϊζουμε, τόσο μένει και χ3ζ3ι…

  56. re seis, phzw alla kalhmereeeeessss 🙂

    (peng. egw eimai to troll sthn sygk. fash 😉 )

  57. trelokampero said

    kalimera ki apo mena. molis egina ki egw melos

  58. penguin_witch said

    A, scuse me! Εγω νόμιζα ότι το troll είναι ο kostas κι εσύ απλώς του έκανες «ξου ξου»… 😉
    Υπομονή
    (*όποιος δεν θέλει να φορτώσει, δεκα κομεντς θα ποστάρει *)

  59. m13 said

    είδατε τί μαλάκες είστε;

    η κοπέλα η ίδια και κατάλαβε τί έγραψα

  60. nosyparker said

    Ροδιά, το βίντεο δεν είναι απλά συγκινητικό, είναι ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ!!!

  61. nosyparker said

    m13, μήπως θες και βραβείο τώρα;

  62. M13, no worries koritsaki mou, isws na ftaiei o gamhmenos graptos logos gia thn parekshghsh alla kserw thn kardoula sou. kissez 🙂

    nosy, epetrepse mou na kserw tin filh mou kalytera. Den einai tetoios anthrwpos.

  63. Sadmanivo said

    … μέχρι να φτάσω ο ταλαίπωρος κάτω κάτω να σπικάρω, το θέμα έχει λυθεί και είναι ήδη παρωχημένο.. Όλα καλά ειπώθηκαν και ωραίες ιδέες ψυχολογίας ακούστηκαν…. εκτός από του kostas (ρε συ, τι ζόρι τραβάς, δεν κατάλαβες ακόμα ότι μπλε και πράσινοι κόκκοι το ίδιο ΔΕΝ καθαρίζουν τη μπουγάδα;)
    ΧΧΧΧ-Χαριτωμένη, καλό καλοκαίρι, χωρίς ντροπές 🙂

  64. marie said

    Τί να πω; Στα 8 μου είχα καεί ολόκληρη ή καλύτερα, για να κυριολεκτώ, είχαν γλυτώσει το πρόσωπό μου, το αριστερό μου χέρι και οι γάμπες μου. Το λοιπό σώμα ήταν ένα τρελό μωσαϊκό. Σήμερα, έχω ένα μεγάλο έγκαυμα στο δεξί μου χέρι και ένα πολύ μικρό στο δεξί μου μπούτι. Και ξέρεις γιατί; Γι’ αυτές τις κωλογαμημένες γάζες!!! Τούτα είναι τα λόγιά σου: « Το μαρτύριο ήταν μετά, οι αλλαγές των γαζών. Οι γάζες κολλάγανε πάνω στις πληγές και μαζί με τις γάζες κάθε φορά ξεκολλάγανε και σάρκες και εγώ ούρλιαζα.» Όντως μαρτύριο…Το λοιπό σώμα όμως που υπέστη εγκαύματα, ο γιατρός βαριόταν να του κάνει αλλαγές και έτσι το άφησε ελεύθερο…Το αποτέλεσμα ήταν να εξαφανιστούν πλήρως τα εγκαύματα…
    Ποτέ όμως δεν ένιωσα κόμπλεξ για το καμμένο μου χέρι τα καλοκαίρια. Χέστηκα για τα αδιάκριτα βλέμματα και τα ειρωνικά σχόλια τρίτων. Τα κοντομάνικα και τα τιραντέ δεν έλειψαν ποτέ. Ακόμη και στους αρραβώνες και στους γάμους των αδελφών και των ξαδελφών μου φορούσα τιραντέ φορέματα. Χέστηκα που φαίνεται το χέρι μου στις φωτογραφίες και στα βίντεο. Άλλωστε αυτό το χέρι έχω. Είμαι ευτυχής που γλύτωσα την αγκύλωση και τη δυσλειτουργία του χεριού μου. Απλώς ένα έγκαυμα φέρει.
    Μόνο που τα τελευταία χρόνια κοντεύουν να με καταστήσουν οι γονείς μου κομπλεξική για το έγκαυμα του χεριού μου. Με όποιον αποκτώ ερωτικές σχέσεις και τυχαίνει να μαθαίνουν την ύπαρξή του το πρώτο που με ρωτάνε είναι: «Για το χέρι σου τί είπε;». Δεν γαμιούνται λέω εγώ που, ενώ έσπασε το χερούλι της κατσαρόλας, αντί να την αντικαταστήσουν, συνέχιζαν να την χρησιμοποιούν, μεταφέροντάς την με πανί και ας είχαν τέσσερα μικρά παιδιά στο σπίτι; Και εκείνη την ημέρα το πανί ήταν αραχνοϋφαντο σχεδόν. Επόμενο ήταν να τους πέσει η κατσαρόλα…το νερό που περιείχε έκαιγε…Το ακόμη χειρότερο είναι πως ακόμη δεν απαλλάχτηκαν από αυτή τη μίζερη τακτική: ραγισμένα ποτήρια και πιάτα, κατσαρόλες χωρίς χερούλια, μπρίζες ξεχαρβαλωμένες…Α, όσο για όποια επισκευή ένα είναι το υλικό που κατά κόρον χρησιμοποιούν: το σάλιο!!!!
    Α, όσο για την πλαστική…Όντως μεγάλη η επιφάνεια. Πού να βρεθεί τόσο δέρμα; Για τον κώλο μου από την άλλη, τον θέλω χωρίς ουλές. Αρκεί το έγκαυμα. Μόνο, εμένα, επειδή θα τα τσέπωναν γερά από το ταμείο -κάποτε πλήρωνε γερά, το φάγανε όμως και αυτό- κανείς δεν προνόησε να μου πει ότι μετά την πλαστική θα είχα πλην του λοιπού εγκαύματος, που δεν υπήρχε περίπτωση να καλύψουν, και έναν σημαδεμένο κώλο!!! Εγώ το αντελήφθην και τους ρώταγα και προσπαθούσαν με όποιο τρόπο να με πείσουν ότι η ουλή θα ήταν σχεδόν ανεπαίσθητη… Δεν τα βάζω όμως με την πλαστική χειρουργική, που δεν μπορεί ακόμη να δώσει λύση σε ένα τέτοιο πρόβλημα. Οι ερευνητές επιστήμονες για οιονδήποτε θέμα κάνουν ό,τι τους είναι δυνατόν.
    Να σημειώσω πως το μόνο που άργησα να αντιληφθώ -πρόσφατα το αντελήφθην, πριν κανα δυο χρόνια. Σήμερα είμαι 34 -ή ορθότερα δεν ήθελα με κανέναν τρόπο να δω ήταν το ποιός ή ποιοί έφταιγαν για το ατύχημά μου. Με την παιδική μου φαντασία είχα απαλλάξει τους γονείς μου από την ευθύνη τους. Είχε βοηθήσει, βλέπετε, και το σκηνικό. Εγώ διάβαζα στο τραπέζι του καθιστικού και κάτω από το ίδιο τραπέζι ο αδελφός μου έπαιζε με τα αυτοκινητάκια του. Δεν ήταν επομένως δύσκολο. Η μάνα μου περνούσε με την κατσαρόλα, γεμάτη καυτό νερό…Εμ, βλέπετε κάναμε οικονομίες στα πάντα…ακόμη και το νερό το βράζαμε πάνω στη σόμπα. Ο θερμοσίφωνας κόστιζε…Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν θεωρούσα ότι ο αδελφός μου έπιασε τη μάνα μου από τα πόδιά της και την ταρακούνησε, με αποτέλεσμα να της γλυστρήσει από τα χέριά της η κατσαρόλα…Ευθύνη όμως δεν έρριχνα στον αδελφό μου, γιατί τί ευθύνη θα μπορούσα να ζητήσω από ένα εφτάχρονο παιδί; Αν ήταν δυνατόν να γνώριζε εκ των προτέρων ότι θα προκαλούσε ένα τέτοιο ατύχημα πιάνοντας τα πόδια της μάνας μας!!! Βαθιά μέσα μου όμως ήξερα πως αυτό ποτέ δεν συνέβη και ότι εγώ το είχα πλάσει…Τρόμαξα όμως να το παραδεχτώ. Και η μάνα μου ακόμη πιάνει τα ταψιά και τις κατσαρόλες με αραχνοϋφαντα πανιά ή και χωρίς πανιά (αναρωτιέμαι πώς δεν αισθάνεται τη θερμότητα που εκπέμπουν!!!) και ο πατέρας μου ακόμη ωρύεται για οικονομία, π.χ. κάνει πως δεν βλέπει ή δεν ακούει για τα σπασμένα αντικείμενα και, αν ανάψεις το θερμοσίφωνα, κρατά ώρα με το ρολόι…Ευτυχής που σπάνια τους επισκέπτομαι…
    Σε άλλο blog μου επισημάνθηκε ότι κατηγορώ τους γονείς μου αδίκως. Εγώ όμως απάντησα: «Δεν νομίζω ότι τους κατηγορώ άδικα, αλλά αντιθέτως πολύ δικαίως. Δες τη Νατάσα, αντί να τα βάλει με τους γονείς της, που έδειξαν εγκληματική αμέλεια και ανευθυνότητα-αφήνεις μόνο του ένα εφτάχρονο παιδί ανεβασμένο πάνω σε μια καρέκλα και σκυμένο πάνω από μια κατσαρόλα, της οποίας το περιεχόμενο κοχλάζει και εσύ σαλιαρίζεις σε άλλο δωμάτιο;- τα έβαλε με τα γιατροσόφια…Και ασφαλώς δεν ευλογώ τα γιατροσόφια, αλλά δεν τα ευλογώ για άλλους λόγους..
    Ό,τι συνέβη σε εμένα δεν αλλάζει, αλλά με την τακτική τους μπορεί να προκαλέσουν κανένα ατύχημα σε κάποιο από τα εγγόνιά τους, και το χειρότερο θα είναι να μην παίρνει γιατρειά…καταλαβαίνεις τί εννοώ…
    Και αυτό πάλι που λένε τί είναι; «Για το χέρι σου τί είπε;» Τί εννοούν; Ότι ο οποιοσδήποτε με κρίνει από το έγκαυμα του χεριού μου και όχι από την προσωπικότητά του ή ότι όποιος άνθρωπος είναι μαζί μου, είναι μαζί μου, επειδή με λυπάται; Τί είδους άφεση αμαρτιών είναι αυτή που επιζητούν μειώνοντάς με; Λάβε, τέλος, υπ’ όψιν σου πως ποτέ δεν τους κατηγόρησα ανοιχτά, αλλά το υποπτεύονται…βλέπουν πώς αντιδρώ με τα σπασμένα αντικείμενα, με τις επισκευές με σάλιο…» Και επίσης θέλω να τονίσω ότι Δεν είναι σκληρότητα, όταν δεν επιθυμείς να συγχωρέσεις ανθρώπους, που ουδέποτε ζήτησαν συγχώρεση, και εσύ ασφαλώς δεν έχεις την μαζοχιστική χριστιανική τάση να συγχωρείς όλους τους άλλους είτε το επιζητούν είτε όχι και να κατηγορείς τον εαυτό σου για σφάλματα άλλων ή να μεταθέτεις τις ενοχές σε αντικείμενα, π.χ. να μετέθετα τις ενοχές στην κατσαρόλα που δεν έφερε χερούλι ή στο πιατόπανο που πια είχε λιώσει από τη χρήση -γι’ αυτό το ονομάζω αραχνοϋφαντο-…

  65. akraida said

    Αν και ειδα πως κατι επαιξε για να ειμαι ειλικρινης βαρεθηκα να διαβασω πολλα κομεντς…
    Πριν 2 βδομαδες περιπου περιμενα στη σταση του Ικα στο Μαρουσι για κανα λεοφωρειο.Αδεια όλη η ευρυτερη περιοχη και ξαφνικα εμφανιζεται απο το πουθενα μια γυναικα 40-45 πρεπει να ήταν.Με κοιταει και μου λεει, αλλα χωρις να ακουστει η φωνη της:αυτο παει Αθηνα???
    Για να πω την αληθεια καταλαβα αμεσως αλλα ψιλοεμεινα-ψιλοεμεινα απο το σοκ.Φανταστειτε να σας μιλαει καποιος μονο με τα χειλια,να καταλαβενετε απολυτα τι λεει αλλα να μν ακουτε φωνη…Με τα πολλα, μετα απο τη συντομη πλην μεγαλη εκπληξη μου της ειπα:>ναι προς τα κατω παει.Και εδω ερχεται το αλλο θεμα.Γιατι υπαρχουν οι κομπλεξαρες που καρφωνονται???Βλεπουν καποιον με καποιο προβλημα και καθονται και κοιτανε.Αλλοι με οικτο και αλλοι με αδιακρισια και την γαμημενη την δηθεν ανωτεροτητα τους.Να το βρασω και τον οικτο και την ανωτεροτητα σας.Μια κοπελα μου ειχε σημαδεμενο απο καψιμο ολο της το ποδι.Το μονο που ειχα πει σε σχεση με αυτο ηταν μια ερωτηση για το πως το επαθε.
    Δηλαδη τι θα επρεπε να κανω??Να την παρατησω???Σε εσας μιλαω ρε ψυχανωμαλα μαλακισμενα φλωρακια…αλλα που τα αρχιδια για απαντηση….

  66. marie said

    Α, να διευκρινήσω, ότι το όνομα Νατάσα πρέπει να αντικατασταθεί από το όνομα της κοπέλας που έγραψε την αρχική ιστορία…Ζητώ συγνώμη, αλλά εγώ θεώρησα σε άλλο blog ότι η κοπέλα ονομάζεται Νατάσα. Βλέπετε ότι στο άλλο blog έκανε γνωστή την ιστορία μια κοπέλα που ονομάζεται Νατάσα.

    Και κοπέλα μου, μία συμβουλή: είναι ένα απλό σημάδι και τίποτα άλλο· δεν είναι ασθένεια από αυτές που μας τρέχουν καθημερινά στα νοσοκομεία π.χ. όπως η μεσογειακή αναιμία, ούτε ασθένεια από αυτές που μεταδίδουμε σε άλλους ή από αυτές που κληρονομούμε στα παιδιά μας. Ένα απλό σημάδι που εμείς το φέρουμε και σε εμάς μόνο μένει. Δεν έχεις λόγους τα καλοκαίρια να καίγεται από τη ζέστη φορώντας μακρυμάνικα. Κάτι τέτοιο, εμ τι άλλο πλην από κόλαση μπορεί να ονομαστεί; Ας συμφιλιωθείς με το ατύχημα –έγινε, δεν ξεγίνεται πλέον, πράγμα που και οι δυο ξέρουμε καλά, μια που και οι δυο το ψάξαμε, αν και εγώ σε μικρότερο βαθμό– και ας ελευθερώσεις τον εαυτό σου τα καλοκαίρια. Πάψε να παίζεις κρυφτό με τα καλοκαίρια. Για να συμφιλιωθείς όμως με το ατύχημα, πρέπει να απαλλάξεις τον εαυτό σου από την ευθύνη που δεν φέρει. Ας ψάξεις αλλού για τους ένοχους…Δεν ξέρω βέβαια αν εσύ μπορείς να τους συγχωρέσει. Εγώ μετά από 26 χρόνια άρνησης και αποποίησης των ευθυνών, ακόμη και αν μου ζητούσαν συγνώμη και άλλαζαν τακτική, δεν νομίζω ότι μπορώ να τους συγχωρήσω. Άργησαν πολύ…Και όχι μόνο άργησαν, αλλά επί 24 χρόνια σχεδόν με άφηναν να βιώνω το παραμύθι μου· πόσες φορές δεν με άκουσαν να διηγούμαι σε τρίτους αυτήν την ιστορία; Ποτέ όμως δεν με διόρθωσαν…Βόλευε βλέπεις και τους ίδιους ο εφτάχρονος αδελφός μου ως υπαίτιος. Ουδέποτε κανείς θα του ζητούσε ευθύνες…Και ας αδιαφορήσεις για τα αδιάκριτα βλέμματα και τα γελοία σχόλια. Άκου τί έπαθα μια μέρα στο λεωφορείο· έχω τόσο συμφιλιωθεί με το έγκαυμά μου, που σχεδόν ουδέποτε το θυμάμαι. Είδα που λες μια μέρα, κατακαλόκαιρο, πριν κάποια χρόνια, μια κοπελίτσα με ένα ανεπαίσθητο σχεδόν έγκαυμα στον αγκώνα της. Ξέρεις τί είπα μέσα μου; «Αχ, το κακόμοιρο, τί έπαθε!!!» Για αρκετά λεπτά βίωνα θλίψη για το ανεπαίσθητο έγκαυμα της κοπέλας, κρεμασμένη από τη χειρολαβή στο λεωφορείο. Σημειωτέον ότι κρατούσα τη χειρολαβή με το καμμένο μου χέρι, το οποίο ασφαλώς ήταν σε κοινότατη θέα. Ώσπου, σαν αστραπή συνειδητοποίησα τη βλακεία μου και μου λέω: «Μωρέ, δεν κοιτάς τα χάλιά σου, που είναι τρισχειρότερα αντί να λυπάσαι για τους άλλους;» Ξεκαρδίστηκα στα γέλια για το χρόνο που μου χρειάστηκε να συνειδητοποιήσω ότι εγώ φέρω ένα χίλιες φορές χειρότερο έγκαυμα. Απλώς, τέτοια μηδαμινή σημασία του έδινα και σκοπεύω να συνεχίσω να του δίνω.

  67. akraida said

    Marie ωραια τα λες ειναι η αληθεια.Εγω δεν θα σου πω πως κατηγορεις αδίκως τους γονεις σου.Αντιθέτως θα σου πω πως σε θαυμαζω για την ψυχραιμια που το αντιμετωπιζεις…Εγω πιστευω πως θα ειχα βριστει πολύ άσχημα με τους δικους μου-όχι για το ΤΙ εγινε αλλα για το οτι ενω εγινε η μαλακια και αυτος που την πληρωσε δεν εφταιγε στο ελαχιστο τελικα συνεχιζεται η ιδια παπαρια.Κανοντας ομως τον δικηγορο του διαβολου στον ευατο μου πρεπει να παραδεχτεις πως οταν οι ανθρωποι μεγαλωνουν ειναι δυσκολο να αλλαξουν συνηθειες.
    Εγω σε θαυμαζω βαθυτατα που δεν δινεις μια για ολους τους ψυχακιδες που ανεφερα προηγουμενως!!!
    Μια συμβουλη απο καποιον που εχει τα μισα σου χρονια:Μην προσπαθεις να τους αλλαξεις συνηθειες.Απλα θα κανεις εσυ οτι δεν κανουν αυτοι!Πηγαινε για παραδειγμα μια μερα και πες τους:»Σας εφερα δωρο μια 12αδα ποτηρια-τα ειδα και θυμηθηκα πως ειχαν ραγισει καποια και ειπα να τα παρω» και στο καπακι πετας οτι χαλασμενο υπαρχει.

  68. marie said

    Καλέ μου, Akraida, το κακό έγινε…Δεν μπορώ να τους κατηγορώ για ό,τι έγινε, μια που δεν λειτουργούσαν, με σκοπό να προκαλέσουν ατύχημα, αλλά τους κατηγορώ που δεν έβαλαν μυαλό από ό,τι συνέβη και δεν σκοπεύουν να βάλουν…

    Όσο για ό,τι ραγισμένο ή ξεχαρβαλωμένο ξέρεις τί κάνω; Το διαλύω τελείως, π.χ. ποτήρια και πιάτα τα σπάω στο νεροχύτη, κατσαρόλες κατευθείαν στο μεγάλο κάδο. Μια φορά έκανα το σφάλμα να πετάξω ένα πιάτο, χωρίς πρώτα να το κομματιάσω στο νεροχύτη, και μετά από λίγες ώρες το ξαναβρήκα στην πιατοθήκη…

  69. akraida said

    Συγγνωμη που θα κανω αυτο το σχολιο (το θεωρω ασχημο και αγενες εκ μερους μου) αλλα ειναι πολυ τραβηγμενη η κατασταση…
    Τουλαχιστον βρηκες ενα τροπο αντιμετωπισης…προσεχε μονο τα χερια σου!!Πραγματικα σε θαυμαζω παντως…

  70. marie said

    Άνθρωποι που η παιδική τους ηλικία κυμαίνεται μεταξύ των δεκαετιών ’40 και ’50. Πείνα και φτώχεια επικρατούσαν, αλλά δεν επικρατούν πια. Πρέπει να απαλλαγούν πια από αυτό το σύνδρομο, μια που ουδέποτε υπήρξαμε κακομοίρηδες. Πάντα διαθέταμε τα απαραίτητα προς επιβίωση, παρά το ότι ήμασταν μεγάλη οικογένεια.

    Αλίμονό τους όμως αν από αυτή την ηλίθια τακτική τους πάθουν το παραμικρό τα ανίψιά μου, το ένα εκ των οποίων τρόμαξε η αδελφή μου να αποκτήσει· [b]εγώ, με τα χέριά μου θα τους φυτέψω επί τόπου!!! Φτάνει πια!!![/b]

  71. marie said

    Και, βρε κοπέλα μου, ποιά παρανοητικότητα σε ώθησε να ταυτίζεις ένα χέρι που φέρει ένα έγκαυμα με το να μην φέρεις καθόλου χέρι ή με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος με κινητικά προβλήματα; Ξέρεις τί σημαίνει να μην έχεις χέρι ή να μην μπορείς π.χ. να σταθείς όρθιος; Πώς είναι δυνατόν να ταυτίζουμε τέτοιες καταστάσεις με ένα χέρι που εκτός του ότι φέρει ένα έγκαυμα κατά τα άλλα λειτουργεί φυσιολογικότατα; Ελπίζω να πρόσεξες πως τόνισα ότι είμαι ευγνώμων που δεν έπαθα αγκύλωση ή όποια άλλη δυσλειτουργία στην κίνηση του χεριού μου…

  72. indictos said

    Στα 21 μου, πρίν 20 χρόνια δηλαδή έβγαλα ένα καρκίνωμα ανάμεσα στα μάτια, επειδή ήταν σπάνια περίπτωση (μόλις 17η στον κόσμο) έγινε η επέμβαση στο Λονδίνο. Μου βγάλαν το 60% της μύτης και 3Χ3 cm από το μέτωπο και τα κάλυψαν με ένα κομμάτι απο το χέρι μου. Όταν είδα το πρόσωπο μου μετά απο τρείς μέρες λιποθύμισα. Ένα χρόνο μετά έπρεπε να κάνω πλαστική επειδή το μόσχευμα μου έκριβε το αριστερό μάτι. Μου είπαν λοιπόν οι γιατρόι να κάνω μια λίστα με τα πράγματα που ήθελα να διορθώσω άρχισα λοιπόν να ρωτάω γνωστούς και φίλους τι ήταν αυτό που τους ενοχλεί περισσότερο. Έκανα λοιπόν μια λίστα σε σχέση με το πώς θέλαν οι ΑΛΛΟΙ να με βλέπουν. Όταν γύρισα η απογοήτευση ήταν μεγάλη γιατί εξακολουθούσε ο καθένας να λέει το κοντό του και το μακρύ του, για το τί έπρεπε να είχα κάνει κλπ. Μετά απο ένα χρόνο μελανχολίας, κλεισμένος σπίτι μου μια μέρα ξαφνικά μου ήρθε ένα φλάς και απλά τους έγραψα στα αρχίδια μου. Όλους και ειδικά τους γάϊδαρους που κοιτάν στο δρόμο και στο λεοφωρείο. Εδω΄και 20 χρόνια έχω, όπως πολύ κομψα είπε κάποιος «ποντικοφαγωμένη μύτη» (μπράβο ρε μεγάλε ωραίο τάκτ)και μου λείπει και ένα κομμάτι απο το αριστερό μου χέρι και μάντεψε, δεν το βλεπω ούτε εγώ και ουτε κανένας απο αυτούς που με βλέπουν, γιατί παρόλο που κάνω μιά δουλειά που έχει «πρόσωπο» (11 χρόνια μπάρμαν και 18 Dj) κατάφερα με την προσωπικότητα μου και την μουσική μου να ΘΕΛΟΥΝ να με βλέπουν (και να με ακούν) και απο τις δεκάδες που περνάν απο τα μαγαζιά που δουλεύω, οι μισοί να θέλουν να με γνωρίσουν.
    Κοπελιά βρές τα με τον εαυτό σου. Πρώτα εσυ πρέπει να αποφασίσεις αν είσαι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος ή απλά ένα καμμένο χέρι.
    Αν δεν το βλέπεις εσύ δεν το βλέπουν και οι άλλοι.

  73. marie said

    Τελικά, Indictos, έχεις απόλυτο δίκαιο. Όντως η κοπέλα πρέπει να αποφασίσει αν είναι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος ή απλά ένα καμμένο χέρι, και αν δεν το βλέπει αυτή, δεν το βλέπουν και οι άλλοι.
    Αν προσέξατε δεν παραπονέθηκα για αδιάκριτα βλέμματα ή ειρωνικά σχόλια τρίτων. Πιθανότητα η ανασφάλεια που βγάζει και η προσπάθειά της να το κρύψει τα προκαλούν αυτά. Ίσως οι περισσότεροι που με πρωτοβλέπεουν, ακόμη και οι περαστικοί στο δρόμο, να νιώθουν θλίψη για το σημάδι του χεριού μου ή ακόμη να το θεωρούν αποκρουστικό -να σημειώσω πως και το δικό μου έγκαυμα είναι τρίτου βαθμού (η κοπέλα καταλαβαίνει τί σημαίνει έγκαυμα τρίτου βαθμού)-, αλλά τούτα τα συναισθήματά τους μάλλον πρέπει να είναι στιγμιαία, όταν με βλέπουν να συμπεριφέρομαι φυσιολογικότατα και να μην ορίζει τη ζωή μου το έγκαυμά μου. Και πώς αλλιώς έπρεπε να το είχα εκλάβει; Αφού είναι απλώς ένα σημάδι και τίποτα άλλο. Και κανείς ποτέ δεν με έκρινε από το έγκαυμα -γι’ αυτό με ενοχλεί η ερώτηση των γονιών μου-. Και πώς ήταν δυνατόν να με κρίνει, τη στιγμή που εγώ του δίνω μηδαμινή σημασία; Και, για να είμαι ειλικρινής, από διακριτικότητα ούτε καν με ρωτούν πια από τί έχει προκληθεί το σημάδι. Θα με ρωτούσαν ίσως μόνο αν εγώ γύριζα γύρω από το έγκαυμα…Εκείνο όμως που τους προκαλεί εντύπωση, και φθάνουν μέχρι και του σημείου να με θαυμάζουν, είναι ο επιστημονικός τρόπος σκέψης μου, παρά του ότι είμαι κλασική φιλόλογος -από φιλολόγους οι περισσότεροι δεν περιμένουν θετική σκέψη-, μια που η Λογική ορίζει τη ζωή μου και όχι το έγκαυμα. Και κοπελιά, οι άνδρες γι’ αυτό δεν θέλουν να με χάσουν, γιατί σπάνια δηλαδή βλέπουν σκεπτικίστρια γυναίκα, και δη φιλόλογο…Ο καθένας έχει τα δυνατά του χαρτιά…εγώ έχω τις επιστήμες, ο Indictos έχει τη μουσική του. Νομίζεις ότι κανείς θα έδινε σημασία στα άνευ αξίας σωματικά μας ελαττώματα και θα μας έκρινε από αυτά και όχι από αυτό που εκπέμπουμε με την προσωπικότητά μας;

  74. Chilas said

    Το χερι σου ειναι καμμενο..Ντρεπεσε λες.. δεν αισθανεσε ανετα οταν σε κοιτανε .. Ενοχλητικα βλεμματα, αδιακριτες ματιες, στραβωμενα μουτρα, αηδιασμενες φατσες, γκριματσες λυπησης.. Κεφαλια γυρνανε αποτομα απο την αλλη μολις γυρισεις να τους κοιταξεις… Και πραγματικα πιστευεις οτι μειονεκτεις απενατι σε ολους αυτους?
    Εισαι καμμενη, γεγονος. Αυτοι τι ειναι ομως? Μηπως ειναι αδιακριτοι, περιεργοι τυποι? Μηπως ειναι και μερικοι κομπλεξαρες που οτιδηποτε ανομοιο τους αξιζει μονο απεχθεια ή ακομα χειροτερα λυπηση? Μηπως παιζουν και μερικοι ρατσιστες? «ΠΩΩ τι ηρθες εδω ρε κοπελα μου με το χερι σου, να μας ξενερωσεις?».
    Αφου μπαινεις στην διαδικασια να συγκρινεσε με τους αλλους σκεψου οτι εσυ καταλαθος καηκες, ενω ολοι αυτοι που τους ντρεπεσε ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ καθε μερα να ειναι αδιακριτοι , κομπλεξικοι και ρατσιστες. Σκεψου οτι εξαιτιας του χεριου σου εμαθες να μην κρινεις καποιον απο ενα παραμορφωμενο μελος του, απο ενα ματι που κοιταει αλλου, απο ενα καψιμο.
    Σκεψου οτι εχεις ενα κριτιριο παραπανω για να καταλαβεις ποιοι ειναι οι ανθρωποι που πραγματικα αξιζουν την προσοχη σου.
    Μπορει το χερι σου να ειναι καμμενο, αλλα ειναι ενα μικρο τιμημα που πληρωσες προκειμενου να μη γινεις μιζερος ανθρωπος.
    Αγαπα το χερι σου, σε κανει διαφορετικη, ειμαι σιγουρος οτι σε εκανε και πιο σωστο ανθρωπο, σε βοηθαει καθε μερα να κρινεις καλυτερα τους ανθρωπους γυρω σου. Σταματα να δινεις σημασια σε καθε μικρονοϊκο που ξενερωνει με το χερι σου.

    Καποιος ποιο πανω ειπε πως η διαφορετικοτητα ειναι δικαιωμα και οχι σημαδεμα και πως αν καποιος χρειαζετε θεραπεια, σιγουρα αυτη δεν εισαι εσυ. Word Up .

  75. hope said

    Εδω στη Θεσσαλονίκη έχω μια φίλη εξαιρετικη πλαστικη χειρουργος που έχει ειδικευτει στα εγκαυματα στα χέρια.Εχει κανει θαυματα, χειρουργει στο Παπαγεωργίου και αν θες σου στελνω με mail τηλέφωνα κλπ…Μακάρι να βρεις την θεραπεία…

  76. pp said

    Διαβαζοντας οτι εγραψες ταυτιστηκα απολυτα μαζι σου. Ειμαι 24 χρονων και οι ωμοι μου ειναι γεματοι ουλες απο ακμη (χηλοειδεις ουλες αν εχεις ακουστα) καθως υπαρχει και μια τεραστια ουλη στο στερνο μου. Ημουν φοβερα απογοητευμενος και νομιζα οτι ειχε ερθει το τελος του κοσμου. Σε παραλια ειχα να εμφανιστω πολλα χρονια. Πριν 1 μηνα ομως ειχα ενα σοβαροτατο τροχαιο με την μοτοσυκλετα μου και επρεπε να χειρουργηθω σε αριστερο χερι και δεξι ποδι. Το χειρουργειο μου αφησε 3 καινουριες θεορατες ουλες. Κανονικα θα επρεπε να τα ειχα βαψει μαυρα αλλα αναθεωρησα καποια πραγματα και πλεον το μονο που με νοιαζει ειναι οτι επεζησα απο το τροχαιο επειδη απλα φορουσα κρανος.Ισως θα πρεπει να σκεφτεις οτι υπαρχουν και χειροτερα και οχι απλα να το σκεφτεις αλλα να προσπαθησεις να το νοιωσεις. Μονο τοτε θα εκτιμησεις οτι εχεις και θα ξεφυγεις απο τα ταπεινα θεματα που σε ταλαιπωρουν τωρα.

  77. sas parakalw 8a h8ela mia plhroforia
    sas diavaza esas k pollous allous bloggers se mia istiselida me thn arxikh onomasia «lexeis …..»
    mhpws mporeite na moy peite poia einai giati exw xasei thn die8ynsh

  78. thalia, den exw idea. 😦

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: