X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΑΝΙΑΤΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 26, 2007

Τα πράγματα είναι από απλά έως γελοία. Η αιώνια όμως επιμονή να τα κάνουμε πολύπλοκα για να φαινόμαστε πιο μάγκες, δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί. Ας πούμε ότι έχεις έναν άρρωστο. Έναν πολύ άρρωστο άνθρωπο που χρειάζεται θεραπεία, γιατρό, φάρμακα και συγκεκριμένη δίαιτα για να γιατρευτεί. Αν τα κάνεις όλα αυτά, θα επιβιώσει. Αν όχι, θα πεθάνει. Απλό; Όχι και τόσο τελικά. Γιατί εσύ δεν ακολουθείς την πεπατημένη. Προτιμάς τα δύσκολα. Τί κάνεις λοιπόν;

Έχουμε και λέμε: Στην αρχή βάζεις σοφούς από όλα τα πλάτη της γης να σου γράψουν βιβλία με όλα τα γιατροσόφια, όλων των πολιτισμών. Να θυμήσω ότι ο άρρωστος περιμένει κι έχει πολύ λίγους μήνες ζωής. Μετά, παίρνεις αυτά τα βιβλία, τα κάνεις κανόνες και ιδρύεις «σχολές» και πρακτικούς της κάθε ιατρικής. Κάπου εδώ, ο άρρωστος υποτροπιάζει αλλά είπαμε, εσύ θα το κάνεις σωστά. Αμέσως μετά, οι σχολές μαζεύουν οπαδούς που μυούνται στα μυστικά της κάθε ιατρικής και πειραματίζονται πάνω σε άλλους αρρώστους σε μακρινές χώρες. Ο άρρωστος τώρα βογγάει αλλά δε πα να ψοφήσει αν είναι να τα κάνεις μισά.

Στην πορεία για να σιγουρευτείς, φέρνεις σε δημόσια αντιπαράθεση τους οπαδούς της κάθε σχολής. Έτσι θα αποφασίσεις ποιός είναι ο πιο άξιος. Ο άρρωστος τη βγάζει δε τη βγάζει αλλά εσένα σ΄έχουν φάει οι τελειομανίες. Βρίσκεις λοιπόν την πιο κατάλληλη ιατρική να τον σώσει. Τους αναθέτεις το μεγάλο έργο και περιμένεις σίγουρος για την ίαση.

Περνάει ο καιρός και… τίποτα. Ο άρρωστος χειροτερεύει, ευτυχώς δεν πεθαίνει αλλά και δεν γίνεται καλά. Οι ακόλουθοι των άλλων ιατρικών μεθόδων ορύωνται, σου τρώνε τ΄αυτιά, σκίζουν τα ιμάτιά τους ότι εκείνοι ξέρουν πώς να κάνουν ΤΩΡΑ καλά τον άρρωστο… με αποτέλεσμα να πειστείς. Διώχνεις με τις κλωτσιές τους τσαρλατάνους και προσλαμβάνεις τους καινούργιους γιατρούς πληρώνοντας ένα κάρο λεφτά. Ο άρρωστος ξαφνικά γίνεται μπλε. «Μα τον παραλάβαμε σε πολύ άσχημη κατάσταση» σου λένε. Κάνουμε ότι μπορούμε. Δίνεις φακελάκια δεξιά αριστερά αλλά ο άρρωστος χειροτερεύει.

Παράλληλα ξεφυτρώνουν ιατρικές σαν τα μανιτάρια. Όλοι σκίζονται για τον άρρωστό σου, πονάνε περισσότερο από αυτόν, τρώνε τη ζωή τους να σε παρακαλάνε να τον αναλάβουν και μετά από λίγο… τους αφήνεις, διώχνοντας ξανά τους προηγούμενους. Αλλά πάλι τζίφος. Ο άρρωστος τώρα είναι ετοιμοθάνατος. Βαριανασαίνει κι έχει να φάει μέρες. Έχει μείνει πετσί και κόκκαλο και το μόνο που τον σώζει είναι ένα θαύμα. «Κι απ΄αυτά κάνουμε» σου λένε οι καινούργιοι γιατροί της πόλης. Αυτοί με το κίτρινο βιβλίο ιατρικής που ορκίζονται ότι με τίποτα ο άρρωστος δεν θα πεθάνει. Αρκεί να τους δώσεις την ευκαιρία να στο αποδείξουν, αρκεί να διώξεις τους τσαρλατάνους.

Το θέμα είναι όμως, ότι τόσα χρόνια τριβής με την ιατρική, έχεις γίνει κι εσύ σχεδόν γιατρός. Ξέρεις ας πούμε, ότι δεν ρίχνεις ροπαλιά στο κεφάλι ενός ετοιμοθάνατου, ούτε τον ταίζεις φυτοφάρμακα, ούτε του μειώνεις την τροφή. Είσαι σίγουρος ότι είναι όλοι τους τσαρλατάνοι αλλά έτσι όπως έφτιαξες τους κανόνες του παιχνιδιού, αυτό που πρωτίστως ενδιαφέρει όλους, είναι η προσήλωση στους κανόνες της εκάστοτε «σχολής» και μετά ο ασθενής. Είναι η προσήλωση στα ιερά βιβλία ιατρικής, παρά να σωθεί ο άνθρωπός σου. Είναι μέσα από ατέλειωτες αντιπαραθέσεις, να προκύψει τελικά ο μεγάλος Πανοραμίξ, άσχετα αν δεν έχει φτιάξει ποτέ του ένα μαγικό ζωμό της προκοπής. Κι ο άρρωστος πεθαίνει. Κι εσύ ψάχνεις τί λάθος έκανες.

Αλλά τώρα, έρχονται νέοι μάγοι στο μικρό γαλατικό χωριό. Αυτοί υποστηρίζουν ότι μπορούν να αναστήσουν τον νεκρό. Οι παλιοί ξεσηκώνονται, απορούν πώς γίνεται να αφήνεις τέτοιους αλλαζόνες να σε κοροιδεύουν μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, κι εσύ γελάς πικρά μέσα στο πένθος σου γιατί μόλις έμαθες ότι αρρώστησες κι εσύ.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

Advertisements

22 Σχόλια to “ΑΝΙΑΤΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ”

  1. Rodia said

    …και…αμάν πια! κάποτε ο παρδαλός (σε όλα τα χρωματα του ουράνιου τόξου λέμε) «παντοδύναμος λαός» κάποτε θα πρέπει να δείξει αυτή τη παντοδυναμία του…

    🙂

  2. Nikolakis said

    Κι έλεγα, που το πάει, που το πάει… 🙂

    Θα συμφωνήσω με τη ροδιά… αλλά μην ξεχνάμε ότι «ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις»…και το πολιτικό μας σύστημα όπως είναι δομημένο, φαίνεται ότι είναι «ομάδα που κερδίζει» – αν μη τι άλλο, όλοι κερδισμένοι είναι, και απλά εναλλάσσονται στην εξουσία, κάπως σαν τις μουσικές καρέκλες. Παίζουμε μουσικές καρέκλες τόσο φανατικά, που ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε «μήπως οι κανόνες του παιχνιδιού είναι βλακώδεις».

    Γιατί σίγουρα υπάρχει ο φόβος, ότι και ο νέος παίκτης που θέλει να αλλάξει την «ομάδα», ή τις «μουσικές καρέκλες», ξέρει κι αυτός τους ίδιους κανόνες…

  3. vaso said

    tha statho stis dio protes grammes pou perikleioun mia megali kat’eme simpantiki alitheia!
    alla kai oi aligories sou einai panta to kati allo!
    mpravo re konstantina.. :*

  4. Patsiouri said

    Και ακόμα κι άν ερχόταν ο αληθινός και τίμιος εκείνος και φώναζε πως έχει το φάρμακο, εμείς θα τον αγνοούσαμε, σάν το παραμύθι με το βοσκό και το λύκο..το’χουμε αυτό έ? Το «καλύτερα να πεθάνω παρά να γίνω χειρότερα..»Καλημερούδια..

  5. anadelfos said

    Επειδή μπερδεύτηκα με το γραφτό σου, παρακαλώ να με βοηθήσεις να καταλάβω που είμαι δηλαδή εγώ το πόπολο; Στους άρρωστους, στους συγγενείς που ψάχνουν, στους μάγους, ή στους γιατρούς που «ξέρουν»;

  6. PPKP said

    Εγώ γιατί πιστεύω ότι ο ασθενής γεννήθηκε πεθαμένος;

    Όσο το γονιδίωμά μας παραμένει ως μεταλλάχθηκε κατά την τουρκοκρατία για την αποφυγή φόρων και το «καθένας για την πάρτη του», κανένας γιατρός και τσαρλατάνος δεν θα θεραπεύσει τον ασθενή.

    «Time there is. Money there is not!» που έλεγε και ο Μάινας στο Brazilero (kudos στον adamo για την υπενθύμιση της ατάκας).

  7. An-Lu said

    Το Προσδοκώ ανάσταση νεκρών το διάβασες;
    Εκεί να δείς πόσο πτώμα είναι ο «ασθενής»…

  8. Νέοι μάγοι; Εμένα σαν κάποιους παλιούς μου κάνουνε, μόνο που τώρα αλλάξανε χιτώνες…

  9. pascal said

    Ε, εντάξει ρε παιδιά. Ούτε στη Βουλή δεν έχουν μπει ακόμα οι άνθρωποι.
    Τους άλλους, τούς βαθυκοκκινοφόρους που όχι μόνο τον ασθενή δεν ανέστησαν αλλά και έβγαλαν και τη γυναίκα του μακαρίτη στο κλαρί, που είναι και στη Βουλή και κραδαίνουν σφυρο-ρέπανα, δεν τους βλέπουμε;
    Ή μήπως τους συγχωρούμε επειδή δεν έτυχε να μας βαθυκοκκινίσουν εμάς αλλά κάτι βόρειους γείτονες μας;

  10. Ροδιά, ο ποιός; Παντοδύναμος δεν ήταν ποτέ κι ούτε πρόκειται να είναι ο λαός (sic). Απλά αυτό είναι ένα επιτυχημένο διαφημιστικό σλόγκαν και τίποτε παραπάνω. Κάτι σαν το «δεν ξεχνώ» της Κύπρου. 😉

    Nikolakis, «μουσικές καρέκλες»!!!! Ακριβώς αυτό που σκεφτόμουν. 🙂

    Vasaki, φιλιά. 🙂

    Patsiouri, μα ναι. Αφού έχουμε σιχαθεί κι εμείς οι ίδιοι το παιχνίδι που δημιουργήσαμε και που έχει καταντήσει ένα αηδιαστικό τέρας. ‘μέρες. 😀

    Anadelfe, το «πόπολο» δεν είναι ομοιογενές. Υπάρχουν οι άρρωστοι, οι βαριά άρρωστοι, οι ακόλουθοι πιστοί των μεγαλογιατρών, οι νοσοκόμοι, οι τραυματιοφορείς και πάει λέγοντας. Το σίγουρο είναι όμως, ότι όλοι ανεξαίρετα είναι άρρωστοι με την ευρεία έννοια. 🙂

    PPKP, σκοπός του κειμένου ήταν να δείξω ότι καταφέραμε να κάνουμε τόσο πολύπλοκα τα πράγματα που πλέον και να θέλουμε δεν μπορούμε να διακρίνουμε το πρόβλημα ή την ουσία γιατί βρίσκονται κάτω από τόνους χαρτούρας και γραφειοκρατίας και συμφερόντων και ζεστοθεσούληδων και παρακλαδιών στα μεγάλα βιβλία των ιδεολογιών. Δεν είναι οπότε, ούτε θέμα χρημάτων ούτε χρόνου. Είναι μόνο ανοησίας. 🙂

    An-lu thanx! Πάω. 😀

    Penguin, σ΄ευχαριστώ που απαντάς εκ των προτέρων στο αμέσως επόμενο σχόλιο του Pascal. 😉

    Pascal, δεν σε καταλαβαίνω, δικαιολόγησα εγώ κανέναν;;;; Όλοι έχουν συνδράμει με τον τσαρλατανισμό τους στον θάνατο του «νεκρού». Ειλικρινά απορώ αν διάβασες το κείμενο.

  11. pascal said

    Το διάβασα Κωνσταντίνα και δεν λέω ότι δικαιολογείς κάποιον. Απλά μου ήρθαν στο μυαλό κάτι άλλοι τσαρλατάνοι και είπα να τους αναφέρω.

  12. PPKP said

    Αν και αυτό που λες γενικά με βρίσκει σύμφωνο, σκέψου να είχαμε άπειρα λεφτά για παιδεία και πολιτισμό. Για τα άλλα ας είμασταν σφιγμένοι, όπως τώρα, αλλά η δεξαμενή χρημάτων για παιδεία και πολιτισμό να μην στέρευε. Η θεωρία μου είναι ότι μόνο η παιδεία (τόσο ως εκπαίδευση όσο και ως καλλιέργεια και κριτική σκέψη) μπορεί να ξεπλύνει τους εκατομμύρια τόνους καφρίλα που έχει λουστεί αυτή η χώρα. Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς (και τους κυβερνήτες, for that matter) που του αξίζουν. Ένας λαός αποτελούμενος από σκεπτόμενους πολίτες δεν μπορεί ούτε να χειραγωγηθεί, ούτε να υποκύψει στη μπουρδολογία κάθε τυχοδιώκτη πολιτικάντη. Ένας σκεπτόμενος λαός, θα είχε και αυτός τους κυβερνήτες που του αξίζουν και αυτοί κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ήταν τσαρλατάνοι.

    Για αυτό με φοβίζουν τα σημερινά δίκτυα προπαγάνδας: Το αμόρφωτο κοινό θεωρεί τη μισή αλήθεια (ή και το ψέμα) ως πλήρη αλήθεια, απλά και μόνο γιατί «το είπε η τηλεόραση» ή «το έγραψαν οι εφημερίδες». Με βάση τη μισή αλήθεια επιλέγει τσαρλατάνους ελπίζοντας σε ίαση — που μάλλον δεν θα έρθει ποτέ.

  13. papet said

    Ο άνθρωπος, υγειής ή ασθενής, θεραπευμένος ή μη, θα πεθάνει κάποια στιγμή. Το ίδιο και τα συστήματα. Όλα. Η διαδικασία όμως έχει ενδιαφέρον, ίσως και πλάκα κάποιες φορές.
    Ίσως γι’ αυτό και την κάνουμε πολυπλοκότερη, για να έχουμε να ασχολούματστε με κάτι… Σαν παιχνίδι στη monopoly αλλά σε extreme edition
    Λέω τώρα…

    May the Force b with u…
    papet

  14. Rodia said

    Ασχετο. Ξέρει κανείς τι έγινε το ΤΑΧΙ..?
    Εδώ και 2 μήνες περίπου έχει χαθεί…

  15. 0 Comments said

    Ήρθα ψες αθήνα και μετράω μέρες να την πουλεύω.
    Τώρα θα με πεις, τι στα λέω και σένα;
    Κάπου πρέπει να τα πω όμως.
    (Με την προπατζού στη σαλονίκη που πήγε να την κλέψει κάποιος το είδες;)

    φιλιά

  16. ha said

    Για τον ανθρωπο [η δικο σου ,η καταδικοσου.η οχι] εαν σου τυχει να εχειs κανει οτι καλιτερο θα φανταζοσουνα για τον εαυτο σου στην ιδια περιπτοση ,εισαι καταδικεοδικεολογιμενοs ευχομαι μακρια αυτοs ο πανικοs ενοs θανατοu για τον δικο μαs…

  17. Και, στο μπλόγκ του γατοβασιλιά, κάποιος άλλος θυμάται τους «καινούριους» μάγους:
    http://doncat.blogspot.com/2007/02/blog-post_26.html#comment-354394225671211679

    (Εγω θυμάμαι και την Κοσκωτοφιέστα, με τον Ανδριανόπουλο να βγάζει τον Ντέταρι στο μπαλκόνι του Δημαρχείου…)

  18. lisadel said

    το παιχνίδι δεν είναι πάντα στημένο. προσδωκούμε για καλύτερες μέρες με εμπιστοσύνη στη νεολαία. όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε οτι η ζωήείναι ομαδικό παιχνίδι τόσο καλύτερα για τους επόμενους. δυστυχώς οι σημερινοί ασθενείς είναι καταδικασμένοι

  19. discolata said

    έχεις τόσο πολύ δίκιο που τσατίζομαι.

    μακάρι να μπορούσα να γράψω και να τεκμηριώσω το αντίθετο, να είμαι ήσυχη.

    μάγοι και άμπρα κατάμπρα. καταδικασμένοι και κρεμασμένοι όλοι στην παγίδα του τελευταίου φύλλου πίστης, απο γενιά σε γενιά.

  20. m13 said

    «Τα πράγματα είναι από απλά έως γελοία. Η αιώνια όμως επιμονή να τα κάνουμε πολύπλοκα για να φαινόμαστε πιο μάγκες, δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί.»

    ξέρεις τί λένε
    ο έξυπνος…
    ο πανούργος…
    και ο βλάκας επιμένει.

  21. Τι τον σούβλισες τι τον παλούκωσες έλεγε η γιαγιά μου.
    Μοιάζει σαν το τραγουδάκι του καινούργιου χρόνου»πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά».
    Και έρχετε ο καινούργιος και βλέπουμε ότι είναι τα ίδια σκατά με τον παλιό αλλά εκεί εμείς επιμένουμε..ετοιμασίες,κακό και φτου και απο την αρχή.
    Αυτό στη απλή ελληνική λέγετε χαζομάρα για να μην πω μα..ια

  22. herinna said

    Έτσι είναι Κωνσταντίνα μου. Όλοι άρρωστοι και ούτε καν περιμένουμε πια. Από ποιούς; Αυτούς που δουλεύουν για το μέλλον μας; χα! Ακόμα και τα παιδιά μας γέρασαν μπροστά του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

»
 
Αρέσει σε %d bloggers: