X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

MESSED UP

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 16, 2007

Έχω αναγκαστικά αποξενωθεί από την «πραγματικότητα» όπως την ήξερα ως τώρα. Όλη μέρα διαβάζω, γράφω, σκέφτομαι, δημιουργώ. Ποτέ άλλοτε η δουλειά μου δεν ήταν «δημιουργία» εκτός από κάτι γαμάτες απόπειρες γλυπτικής πάνω σε μάσκες ομορφιάς (όταν οι πελάτισσες από κάτω, δεν επιτρεπόταν να αντιδράσουν). Α, και κάνα καλλιγραφικό σφουγγάρισμα στο μαγαζί.

Η λέξη «πραγματικότητα» όπως την ήξερα ως τώρα, ήταν συνυφασμένη με δυσχέρεια για τα πάντα. Το πρωινό ξύπνημα, τους λογαριασμούς, τους στρυφνούς πελάτες, τους απαράδεκτους εργοδότες, την φρίκη της ανικανοποίησης και την αγανάκτηση για όλα αυτά που χάνω χωρίς να προλαβαίνω ή να μπορώ να ζήσω. Εκτός από τα παιδικά μου χρόνια, η λέξη «πραγματικότητα» δεν σήμαινε ποτέ κάτι καλό. Ακόμα και τις ελάχιστες ευχάριστες στιγμές της καθημερινότητας, με είχαν μάθει να τις ονομάζω «εξωπραγματικές». Βίωμα; Ναι, σίγουρα. Τον τελευταίο καιρό έχω καταμπερδευτεί. Η πραγματικότητα έπαψε να είναι άσχημη εξ ορισμού. I mean, γίνεται κάτι τέτοιο; Ξέρω ‘γω, ίσως να συμβαίνει αυτόματα με το που περνάς τα τριάντα και οι θεοί μετά από ένα γερό τσιμπούσι, αποφασίζουν να σου δώσουν για μερικά χρονάκια ένα break μέχρι το καινούργιο σετάκι κεραυνών. Αλλά ώσπου να το συνειδητοποιήσεις, έχεις χοντρό πρόβλημα με τον εαυτό σου.

Στην αρχή βαστάς ομπρέλα ακόμα και στη λιακάδα ή περπατάς σκυφτή και τρομάζεις ακόμα και με ένα ψιθυριστό «μπου». Ε, μετά ξετσουτσουνεύεις και ψιλοαπολαμβάνεις τα «εκτός πραγματικότητας» ξέροντας πολύ καλά ότι θα διαρκέσουν το πολύ μια ώρα. Αλλά δεν. Στο τέλος, η φάτσα σου γίνεται σαν αυτά τα κόμικ που αντί για κεφάλι έχουν ένα τεράστιο ερωτηματικό, ενώ το συννεφάκι που αιωρείται από πάνω γράφει: «χωρίς λόγια». Όλα αυτά, σε αφήνουν με μια πολύ περίεργη αίσθηση. Ένα θετικό τσικ στην καθημερινότητα μπορεί να σου κάνει άσχημα πράγματα. Τώρα το αναγνωρίζω.

Μια συνάδελφος με είπε «μονόχνωτη» και χάρηκα πολύ. Πάντα ήμουν μονόχνωτη, το ήξερα πολύ καλά δηλαδή, αλλά είχα μάθει να το κρύβω. Μέχρι πριν ένα χρόνο, έκανα την χαρούμενη σε συναδέλφους και πελάτες γιατί… έτσι έπρεπε. Δεν ήμουν όμως. Ήθελα όσο πιο γρήγορα γινόταν, να σχολάσω και να χωθώ στη σπηλιά μου. Το να δείχνω κοινωνική ήταν μέρος της (όποιας) δουλειάς μου. Τώρα δεν είναι. Μπορώ να είμαι όσο μονόχνωτη θέλω, όσο αντικοινωνική γουστάρω, ενώ αν μια μέρα έχω όρεξη για πάρλες, να το κάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Τώρα δεν με νοιάζει πώς δείχνω. Αυτό πρέπει να ΄ναι καλό.

Στο νέο περιβάλλον, τον πρώτο καιρό, αποσυντονίστηκα, τρόμαξα και ειλικρινά δεν ήξερα καθόλου ποια είναι η θέση μου απέναντι στους «άλλους». Ένοιωθα και λίγο ένοχη για όλα αυτά τα καλά, ήθελα και λίγο χρόνο να μάθω τους νέους κωδικούς μιας εντελώς άλλης πραγματικότητας. Συνειδητοποιώ ότι έχω ακόμα πολλά παλτά να πετάξω από πάνω μου. Παλτά που ποτέ δεν πίστευα ότι θα πέταγα γιατί δεν υπήρχε πουθενά κάτι τέτοιο γύρω μου, γιατί οι κοντινοί μου άνθρωποι δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να πετάξουν.

Είναι σαν να παίρνεις ένα χρυσόψαρο από τη γυάλα και να το βάζεις σε ένα ενυδρείο. Με την οξυγονάρα του, με μπόλικες χρυσοψαρούκλες κι ένα ολόκληρο θαλάμι στον πάτο να το ΄χει δικό του. Οι καρχαρίες μπορεί να κολυμπούν ακριβώς δίπλα σου αλλά το επιπλέον οξυγόνο γεμίζει τους πνεύμονές σου τόσο, ώστε ακόμη κι αν στο επόμενο λεπτό σε κάνουν μια χαψιά δε σε νοιάζει, γιατί τουλάχιστον μπόρεσες να αναπνεύσεις μερικές γερές ανάσες παραπάνω.


Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

18 Σχόλια to “MESSED UP”

  1. anadelfos said

    Διακρίνοντας μια αισιόδοξη ψιλικατζού στα νέα της ενδιαφέροντα-καθήκοντα(;) θέλω να ρωτήσω: Παλτά έβγαλες και ίσως βγάλεις και άλλα, είναι όμως πιθανόν να αναγκαστείς (ή σε αναγκάσουν) να φορέσεις καινούργια;
    Ελπίζω μια απάντηση λόγω του οτι και γω ισσοροπώ σε μια νέα για μένα κατάσταση..

  2. Anadelfe, δεν ξέρω. Ίσως η ηλικία μου πια με προστατεύει λίγο παραπάνω από καινούργια «παλτά», αν σκεφτείς ότι τα παλιά μου παλτά ούτε που τα είχα συνειδητοποιήσει ποτέ. Ειλικρινά όμως, δεν ξέρω τί ξημερώνει αύριο. Το σημαντικότερο είναι, ότι πέρα από την δουλειά μου, πολλά πράγματα είναι καλύτερα και τα χαίρομαι περισσότερο από πριν. Άστα, μπερδεμένα πράγματα. 😀

  3. Jangel said

    έχω κάτι στην ιστοσελίδα μου /στο μπλογκ μου που σε ενδιαφέρει!!Απάντησε το στο δικό σου μπλογκ ΤΩΡΑ!!!!
    Λοιπόν μετέφερε το μήνυμα σε άλλους 5 μπλόγκερς και ζήτα τους να γράψουν και αυτοι!!!
    Πολλά φιλιά!!!

  4. Μη φοβασαι τις αλλαγες…
    Οπως λεει και ενα τραγουδι του Παπακωνσταντινου…»οσο αλλαζουμε ζωη…τοσο μενουμε ιδιοι…»

  5. jangel, σχολάω αλλά σύντομα θα έχεις απάντηση.😀

  6. Πρέζα, δεν είναι εύκολο να μην φοβάται κάποιος τις αλλαγές. Έρχονται τόσο απροειδοποίητα που δεν προλαβαίνεις να τις εμπεδώσεις.

  7. Sadmanivo said

    Να ‘σαι καλά για την εξομολόγηση. Ακόμη και στο χώρο των blogs δεν βλέπεις κάθε μέρα την αλήθεια γυμνή.
    Θα ήθελα να σε βοηθήσω να εγκλιματιστείς στο ενυδρείο, μα μου είναι δύσκολο, γιατί κι εγώ από γυάλα βρέθηκα εδώ. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ, είναι το κλασσικό «σκάσε και κολύμπα»🙂

  8. Patsiouri said

    Για να μή σου πώ το κλισέ «σκέψου και τα χειρότερα»,σου λέω μόνο «κοίτα να το απολαύσεις»..Ότι και να είναι, όπως και να είναι..και χαίρομαι πολύ που σου πάνε καλύτερα τα πράγματα, ειλικρινά…Και είναι πικρά και κακά τέλειο το γεγονός πως δέν ξέρουμε τί μας περιμένει..

    Εγώ δέ σε κάλεσα στο παιχνίδι των 5 γιατί ήμουν σίγουρη πως θα σε έχουν προλάβει! Είπα όμως στο Μαράκι, έεε…Μαράκι! Μπορεί να ποστάρει στο δικό μου χώρο ή στο δικό σου!

    Φεύγω τριημεράκι, επιτέλους, σε μία ώρα θα είμαι Εθνική, ελευθερίαααα! Τα λέμε από Τρίτη μικρή, καληνυχτούδια και πάντα, ΠΑΝΤΑ δημιουργίες!

  9. passer-by said

    Αμα σου έχουνε πει «που πας εκεί, έχει καρχαρίες, μια χαρά δεν είσαι στη γυάλα σου;» είσαι σε καλό δρόμο.

  10. Nikolakis said

    Κοίταξε να συνηθίσεις στο ενυδρείο σου, και σύντομα να αρχίσεις και τις απλωτές! Άλλωστε, το χρυσοψαριλίκι είναι σαν το ποδήλατο. Αφού έμαθες στη γυάλα, δε θα κωλώσεις αν κάποια στιγμή σε ξαναρίξουν εκεί – που το απεύχομαι. Προς το παρόν kick back and enjoy… καλό τριήμερο😀

  11. Ένα τόσο όμορφο ποστ, που σου δίνει θάρρος και κουράγιο να συνεχίσεις τη ζωή σου.
    Καλημέρα μικρό χρυσόψαρο!
    Και δε φοβόμαστε κανένα καρχαρία…

  12. Rodia said

    Ελα να γελάσεις λιγάκι κοριτσάκι μου, η ζωή είναι ωραία ΚΥΡΙΩΣ όταν λείπει η πολλή φιλοσοφία -άκου με..

    http://rodiat7.blogspot.com/2007/02/blog-post_17.html

    ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ: Θεραπευτικό κάπνισμα!

    :-)))

  13. maria said

    einai kaki telika aftin i mania tou na perimeneis tin ourania sfaliara me mia xeroukla NA stin mouri sou, na sou vgei mprosta sou apo gwnia se gwnia.
    Afou tha rthei pou the rthei se kapia fasi, pios tin gamaei re pedi mou pou tha kathomai na tin perimenw kiolas…

  14. An-Lu said

    Σωστή σε βρίσκω…πέτα κι άλλα παλτά!

  15. alzap said

    🙂
    Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι.
    Ότι και να κάνουν οι καρχαρίες, όπως και να το κάνουν το διαμάντι πάντα θα είναι διαμάντι. Ακόμα και μέσα στη κοιλιά τους.
    Να το πω διαφορετικά.
    Δεν τρώγεσαι με τίποτα μικρή μου.
    :-))
    Καλή συνέχεια.

  16. parafonos said

    «Παλτά που ποτέ δεν πίστευα ότι θα πέταγα γιατί δεν υπήρχε πουθενά κάτι τέτοιο γύρω μου, γιατί οι κοντινοί μου άνθρωποι δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να πετάξουν.»
    Δεν σε πιστεύω και δεν θέλω να σε πιστέψω…
    Ίσως το ξέχασες,
    ίσως δεν ήθελες να το θυμάσαι μα σε κάθε περίπτωση ξέρω,
    ότι το ονειρευόσουν…
    Και τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα… κάποια στιγμή,
    ακόμη και όταν έχουμε πάψει να ελπίζουμε,
    ακόμη και όταν έχουμε ξεχάσει να ελπίζουμε,
    ακόμη και όταν κανείς δεν ελπίζει σε εμάς…
    Καλή επιτυχία… σε όποιο όνειρο σου γίνεται πραγματικότητα…

  17. ihnilatis said

    Μωρό οι ευτυχία εξαρτάται απο τις στιγμές που περνάς συντροφιά με την ηλικία σου.Οταν τα βρείς μαζί της και κοιμηθείς μαζί της της κάνεις και την αφήσεις να σου κάνει τότε δεν θα νοιώθεις κανένα «παλτό» πάνω σου.τότε το όνειρο δεν θα υπάρχει γιατί θα είναι πραγματικότητα.και αν τίποτα δεν σου συμβεί το λιγότερο που θα εχεις νοιώσει θα είναι το συναίσθημα οτι έστω και για μια φορά γάμησες την βασίλισσα Ρουτίνα…φιλιά

  18. Sadmanivo σκάω, σκάω… 🙂

    Patsiouri, το άσχημο με τα καλά πράγματα είναι ότι δεν ξέρεις αν είναι καλά ή σύντομα θα γίνουν καλάμια. 😀

    Passer, θα δείξει. 😉

    Νικολάκη, το χρυσοψαριλίκι;;;; Γαμώ τις λέξεις!!! 😀

    Γιώργο, ουφ. Γι΄αυτό το ΄γραψα. Για να το βλέπω και να παίρνω θάρρος. 🙂

    Ροδιά μου, πάντα ενημερωμένη για τις διαστημικές τεχνολογίες βλέπω! Θενκς.🙂

    Μαρία, δεν είναι κάτι που το κάνεις επίτηδες, απλά έτσι έχεις μάθει ως τώρα και είναι δύσκολο να αφεθείς αφού ξέρεις ότι το πιθανότερο είναι… η σφαλιάρα. 😀

    Γοργονίτσα, εγώ τα πετάω αλλά φοβάμαι μην αρχίσω και τουρτουρίζω με τέτοιο στριπτήζ που έχω ρίξει τελευταία. 🙂

    Αλέκο, ααα και μια φορά που μ΄έπιασες εξ΄ολοκλήρου: δεν τρώγομαι (μιλάμε ο μπαμπάς μου θα έκανε τούμπες απ΄την χαρά του που το κατάλαβε κι άλλος). 😛

    Παράφωνε, να ΄σαι καλά φιλαράκι αλλά δεν υπήρχε κάτι να ξεχάσω απ΄την στιγμή που δεν το ΄χα ζήσει ποτέ. Εννοώ ότι οκ, όλοι ονειρευόμαστε, οκ κάποια όνειρα πραγματοποιούνται αλλά μέχρι να το συνειδητοποιήσεις είναι μεγάλο βήμα σου λέω.🙂

    Ιχνηλάτη, ναι συμφωνώ ότι όλα είναι θέμα μυαλού. 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: