X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΠΩΣ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ;

Posted by Constantina Delimitrou στο Δεκεμβρίου 11, 2006

Καμιά φορά θυμάμαι το τρέξιμο για ν΄ ανοίξω το μαγαζί και φρικάρω. Περνώ έξω από μικρά εμπορικά και στο τσακ είμαι να μπω μέσα να συλλυπηθώ. Βλέπω καταστηματάρχες να στέκονται όρθιοι στην πόρτα χωρίς πελάτες, τα φώτα τους σβηστά για οικονομία και άλλοι να σπάνε εξωφρενικά τις τιμές για να τα βγάλουν πέρα. Κάθε φορά που μπαίνω σε μικρό μαγαζί σχεδόν νοιώθω την αγωνία του καταστηματάρχη μέχρι να ψωνίσω και την απογοήτευσή του όταν φύγω άπραγη.

Όταν αποφάσισα ν΄ ανοίξω το μαγαζί, η αλήθεια είναι ότι είχα πνιγεί στην χαρτούρα και στις υπηρεσίες. Δεν πήγε ποτέ το μυαλό μου ότι οι μηνιαίες υποχρεώσεις θα ήταν τόσο υπέρογκες, παρόλα αυτά είχα βάλει στην άκρη κάποια χρήματα για το πρώτο τετράμηνο ώστε να είναι πληρωμένα τουλάχιστον τα πάγια. Οι λογαριασμοί έρχονταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα όσο και να αυξανόταν η πελατεία. Όταν μπήκα για τα καλά στο παιχνίδι προσπάθησα να υπολογίσω με στοιχεία πια, τα πάγια ενός καταστήματος και δεν το πίστευα.

Ρωτώντας τριγύρω στα καταστήματα, δεν βρήκα ούτε έναν να μην χρωστάει στο τέβε, επιταγές, νοίκια. Κανείς. Όλοι περίμεναν κάτι. Άλλος τις γιορτές, άλλος τις εκπτώσεις, άλλος το Μετρό «που κάποτε θα γίνει στην Νίκαια και μετά θα βγάζουμε εκατομμύρια» και οι υπόλοιποι τα χρωστούμενα απ΄ το τεφτέρι. Παρατήρησα μόνο μία υγιή επιχείρηση στις περίπου εκατό που είχα τριγύρω. Ένα καφενείο. Που ουσιαστικά έβγαζε χρήματα από τα τραπέζια για πρέφα, για μπαρμπούτι και άλλα τραγικά. Αλλιώς κλάφτα. Η κοπέλα που είχε το πιο όμορφο μαγαζί με δώρα, δούλευε το βράδι σε μια γραμμή 090 ως αστρολόγος για να πληρώνει τον διακανονισμό του Τέβε.

Ανά καιρούς, η μόνιμη συζήτηση που πάντα μα πάντα ακούω σε ένα σωρό παρέες είναι «πώς θα πιάσουμε την καλή» και «τι μαγαζί ν΄ ανοίξουμε». Αν καμιά φορά τύχει στην παρέα κάποιος που έχει ήδη εμπορική επιχείρηση και αρχίσει την κλάψα, όλοι υποθέτουν ότι το κάνει για να τους αποθαρρύνει. Κάποιοι άλλοι βλέποντας μερικές φορές την ρευστότητα ενός καταστηματάρχη υποθέτουν ότι για να έχει πάντα χρήματα, πάει καλά. Λάθος.

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο με την μάνα μου. Πήρε να μου πει για την κοπέλα που είχε ψιλικατζίδικο στην λαϊκή της Παρασκευής πίσω απ΄ τον πάγκο μας. Το έκλεισε προ διμήνου για «ανακαίνιση» και ακόμα ν΄ ανοίξει. Οι λογαριασμοί και οι κλητήρες πηγαινοέρχονται και η κοπέλα άφαντη. Τα παράτησε ένα πρωί και τώρα την κυνηγάνε από παντού. Είχαμε επαφή μ΄ αυτή την κοπέλα όταν το άνοιξε. Την σύστησα σε προμηθευτές και της έλεγα τα «μυστικά» της δουλειάς. Η μάνα μου επιμένει ότι είχε πάρα πολλή δουλειά. Εγώ ξέρω ότι το τόσο, ο πελάτης το κάνει τόοοοοσο. Άσε που όσο και να΄ ναι, τελικά δεν φτάνει. Το τηλέφωνο όμως δεν έγινε για κουτσομπολιό. Έγινε για να μου πει πόσο ευτυχισμένη είναι που κατάφερα και πούλησα το μαγαζί χωρίς να τρέχω στα δικαστήρια και πόσο χαρούμενος είναι ο μπαμπάς που κοιμάται ήσυχος πια τα βράδια.

Ο λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι για όλους αυτούς που έχουν σκοπό ν΄ ανοίξουν εμπορικό κατάστημα και το βλέπουν το ίδιο ρομαντικά όπως εγώ τότε. Τα έξοδα που κάποιος υπολογίζει για ένα κατάστημα (εκτός απ΄ το κεφάλαιο που απαιτεί απόσβεση και δεν είναι να το ξεχνάς καθώς και ο «αέρας») είναι συνήθως τα γνωστά: φως, νερό, τηλέφωνο, νοίκι, τέβε. Χίλια πεντακόσια ευρώ όλα αυτά, στην καλύτερη (ή μάλλον, στην πολύ καλύτερη). Ξεκινώντας με αυτά τα χρήματα ανά μήνα και μάλιστα απ΄το κέρδος και όχι απ΄ τον τζίρο, μιλάμε για ήδη δύσκολη κατάσταση.

Τα υπόλοιπα, έρχονται κατακέφαλα: δήμος, επιμελητήρια, εφορίες, αναλώσιμα και ίσως τα έξοδα ενός υπαλλήλου. Δυσβάσταχτα ποσά ακόμα και για μια «υγιή» επιχείρηση. Γιατί τα έξοδα είναι έτσι «φτιαγμένα» πλέον ώστε να είναι αναλογικά των εσόδων.

Θα μου πείτε, πώς επιβιώνουν όλα αυτά τα μικρά εμπορικά καταστήματα. Ειλικρινά αρχίζω και αναθεωρώ για την δύναμη της φρούδας ελπίδας, του ηλίθιου εγωισμού και της επιδειξιομανίας. Κανένα μαγαζί δεν πήγαινε καλά αλλά κανείς δεν το έβαζε κάτω. Επιταγή στην επιταγή, διακανονισμός στον διακανονισμό και ένα σωρό τερτίπια για να κρύβονται απ΄ τους πιστωτές. Κάποιοι έβαλαν συνεταίρους, άλλοι πήραν δάνεια, άλλοι πούλησαν οικόπεδα και άλλοι έσβηναν τα φώτα για οικονομία.

Σήμερα νοιώθω ήσυχη. Μπορεί να μην καταφέρω ποτέ να «πιάσω την καλή», μπορεί να κουράζομαι εξίσου αλλά τουλάχιστον ο μπαμπάς μου κοιμάται ήσυχος πια το βράδι και αυτό -αν και άργησα πολύ να το συνειδητοποιήσω- είναι το πολυτιμότερο πράγμα του κόσμου όλου.

p.s. Μόλις έμαθα, ότι το μαγαζάκι μου δεν υπάρχει πια. Έκλεισε. Δεν ξέρω τι να αισθανθώ.



Τσίμπα κι ένα τυχαίo post από το παρελθόν...

31 Σχόλια to “ΠΩΣ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ;”

  1. maria said

    Na pas parapera.
    To magazaki sou, sou dwse oti eixe na sou dwsei, ki otan o kiklos ekleise to niwses ki efiges.
    to pes kai moni sou… allou einai ta politimotera.
    filia

  2. maria said

    Asxeto! molis siniditopiisa oti Pethane ki o Pinochet xthes, pagosmia mera twn anthropinwn dikaiwmatwn!
    Ama exeis xioumor e? Kai ston Tafo leme!

  3. mpampakis said

    Χμμμμ….Δύσκολο αυτό… :^/

  4. Δεν είχα ποτέ μου σχέση μ εμαγαζιά, αλλα΄άντα αναρωτιόμουν πώς επιβιώνουν αυτά τα μικρά μαγαζάκια όπου πατάει πελάτης αριά και πού.

    Υπέθετα όλα αυτά που λες. Ακόμα χειρότερα, απορούσα πώς κάποια μαγαζιά καάθε μερικούς μήνες αλλάζουν, κλείνει το παλιό που δεν έιχε πίάσει προφανώς, και πάλι από την αρχή, διακοσμήτές, πανάκριβος εξοπλισμός, πολυτελή έπιπλα, μηχανήματα… μα πού τα βρίσκουν τόσα λεφτά;

    κάποιος μού απάντησε για τα νεκρά χωραφάκια στο χωριό…

    θλίψη…

    στο τέλος θα μείνουν μόνο τα carrefour και οι αλυσίδες στα εμπορικά κέντρα

  5. παλιότερα έκανα για κάποιο διάστημα εμποριο. Χονδρική βέβαια αλλά εμποριο. Η μεγαλύτερη ανακούφιση της ζωής μου ήταν όταν πια χρώσταγα 5 εκατομύρια γύρω-γύρω και αποφάσισα οτι δεν πάει άλλο. Είδα αυτό που περιγράφεις να μου ‘ρχεται: τα ‘τερτίπια’ που έπρεπε να κάνω για να διατηρηθώ στο επάγγελμα, γιατί κέρδος πραγματικό δεν έβγαινε. Ρευστότητα είχα, δικά μου όμως τα λεφτά δεν ήταν…
    Απο τότε όντως κοιμάμαι ήσυχη τα βράδυα, όταν παίρνω τον μισθό μου ξέρω τι έχω πραγματικά και τελικά προτιμώ να είμαι υπάλληλος 1000 φορές🙂
    Ισως να ‘ναι και θέμα ταλέντου, ποιός ξέρει, που εγώ πάντως δεν το ‘χω.😉

  6. καλησπέρα είπα? δεν είπα…
    τι γαϊδάρα!!!!

    καλησπέρα :))))

  7. «κλαμπατσίμπαλα».polu plaka.

    meta diaßazw gia to «magazaki sou» … kai mou koßontai ta gelia.

    apotomes allages kaneis.
    isws 3ananoi3ei h to kanoun kati allo!?

  8. d.c. kostas said

    i was planning to open «ena kafene stou limaniou tin akri» once i returned to greece. now, i’m not that sure.
    by the way, thank you for thinking & asking about me.

  9. ωχ μανούλα μου,το ΤΕΒΕ μόνο φτάνει να σε βγάλει νοκ αουτ..

  10. Jangel said

    klafta!!

  11. Rodia said

    Το καλύτερο μαγαζί είναι το ΦΩΤΟΓΡΑΦΕΙΟ. Βλέπω το φωτογράφο της γειτονιάς μου να είναι μια χαρά, με την οικογένειά του, γυναίκα και 2 παιδάκια (να του ζήσουν!) και είναι ευχαριστημένος. Κλείνει στην ωρα του, ανοίγει στην ώρα του. Πάει και ταξιδάκι τα Σ/Κ, να είναι καλά ο άνθρωπος!
    ..και σε άλλες γειτονιές παρατηρώ ότι τα φωτογραφεία πάνε καλά..
    (αυτό είναι και τέχνη όμως, ε, δεν είναι μονάχα εμπόριο)
    🙂 σμουτς!

  12. Rodia said

    Α! και οι ηλεκτρολόγοι, οι υδραυλικοί, τα «χρωματα – σιδηρικά», καλά τα πάνε.

  13. Rodia said

    Α!Α! πρόσφατα άνοιξε και ένας ιστοσελιδάς, θα μπω να τον ρωτήσω.. από ό,τι βλέπω όμως -παλιός εκτυπωτής, παλιά οθόνη, παλιατζούρα γενικώς- μάλλον δύσκολα τα φέρνει…

  14. shortstories1000 said

    Δεκαετίες ’70 και ’80, αυτές ήταν οι χρυσοφόρες για την επιχειρηματικότητα. Από το 1995 και μετά το σκηνικό είναι όπως το περιγράφεις. Προχθές διάβαζα ένα άρθρο για τα περίφημα ‘Ζαχαροπλαστεία Τερκενλής» της Θεσσαλονίκης, με περυσινό ερήσιο τζίρο 12.500.000 Ευρώ . Από αυτά μόνο το 8-10 % μένει στην επιχείρηση προ φόρων μάλιστα. Και μιλάμε για επιχείρηση που πουλάει σε όλα της τα καταστήματα. Όπως καταλαβαίνεις το σκηνικό είναι πλέον δεδομένο.

  15. maria said

    ah Rodia mou elpizw na min diavasei o aderfos mou to prwto sxolio sou, tha sou grapsei vivlio peri tou poso wreoi ki anetoi eine oi fwtografoi….

  16. An-Lu said

    Μάλλον ανακούφιση θα πρέπει να νιώθεις για το μαγαζάκι σου…λέω τώρα….

  17. The Phantom said

    Διαβάζοντας τις γραμμές, ένα ποίημα του Μ. Αναγκωστάκη είχε γατζωθεί απ την απαρχή αρχή των γραμμών στο μυαλό μου:

    Στ’ αστεία παίζαμε!

    Δε χάσαμε μόνο τον τιποτένιο μισθό μας
    Mέσα στη μέθη του παιχνιδιού σάς δώσαμε και τις γυναίκες μας
    Tα πιο ακριβά ενθύμια που μέσα στην κάσα κρύβαμε
    Στο τέλος το ίδιο το σπίτι μας με όλα τα υπάρχοντα.
    Nύχτες ατέλειωτες παίζαμε, μακριά απ’ το φως της ημέρας
    Mήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τα φύλλα του ημεροδείχτη
    Δε βγάλαμε ποτέ καλό χαρτί, χάναμε χάναμε ολοένα
    Πώς θα φύγουμε τώρα; πού θα πάμε; ποιος θα μας δεχτεί;

    Δώστε μας πίσω τα χρόνια μας δώστε μας πίσω τα χαρτιά μας
    Kλέφτες!
    Στα ψέματα παίζαμε!

  18. ggk said

    εύχομαι να σε ακούσουν όλοι οι φιλόδοξοι που πάνε και κάνουν το λάθος

  19. Rodia μου,
    έλα νά σού δείξω τί κάνει τά Σαββατοκύριακα ή μεγάλη πλειοψηφία τών φωτογράφων…

  20. maria said

    …travaei gamous kai vaftisia…mexri tis 2 to prwi

  21. Maria,
    πώς φαίνεται ότι έχεις αδελφό φωτογράφο…
    Τούς χαιρετισμούς μου.

  22. Και γώ είχα τέτοιες υποψίες… Εσυ τις επιβεβαίωσες. Χαρά στο κουράγιο σου που το άνοιξες το μαγαζάκι. Επίσης μπράβο σου που δέν το άφησες να σε πάρει απο κάτω και γλύτωσες τα χειρότερα.

  23. Patsiouri said

    Δέ θα το πιστέψεις ρε σύ,ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν να διαβάσω…Σε μία ώρα έχω ραντεβού με τον κολλητό μου και έναν τύπο με τον οποίο παίζει να συνεταιριστούμε..Η πρόταση έγινε την Παρασκευή το βράδυ, στην αρχή ενθουσιάστηκα, 3 μέρες δέν έχω κλείσει μάτι όμως..είναι δύσκολο το εγχείρημα..Με όποιον το συζήτησα από εκείνη τη μέρα εκ του ασφαλούς μου λέει τα γνωστά » κάντο, γιατί να χαραμίζεσαι με τόσο μυαλό, άν δέν τολμήσεις δέ θα γίνεις ποτέ τίποτα, τώρα που είσαι μικρή και μπορείς, κτλ…» Κανείς μα κανείς δέ συμμερίστηκε την αγωνία μου και δέν κατάλαβε γιατί έχω μαύρους κύκλους με 5 εκατοστά ακτίνα..ήμουν έτοιμη από την πίεση και μόνο να πάω να πώ το ναί και επιτέλους να κοιμηθώ, ειλικρινά σ»ευχαριστώ που έγραψες αυτό το πόστ…θα το τυπώσω να το δώσω και στο φίλο μου,καληνύχτα..

    ΥΓ:Για να λέμε και του στραβού το δίκιο βέβαια το παιδί που μας πρότεινε τη συνεργασία είναι 33 χρονών, ξεκίνησε όντως από το μηδέν πρίν 6 χρόνια και τώρα δέν ξέρει τί έχει, και συνεχίζει…ρίσκαρε όμως να μπεί φυλακή τότε, εγώ μπορώ? Έχω κι εγώ μπαμπά και θέλω κι εγώ να κοιμάται ήσυχος τα βράδια…
    Και πάλι ¨σ»ευχαριστώ..

  24. zardoz said

    ====XAΡΙΖΟΝΤΑΙ ΠΙΓΚΑΛ======

  25. Maria, έχεις δίκιο. Φιλιά (όντως μεγάλη ειρωνία για τον Πινοσέτ)

    Μπαμπάκη, πολύ…

    Γάτε, είναι τα φραντσάιζ. Τα ξέχασες;😉

    Ολλανδέζα, ναι πολύ σημαντικό αυτό που λες. Μπορεί να είναι και ταλέντο που κι εγώ δεν το ΄χω. Επίσης είναι μάλλον και λεφτά για πέταμα. Που ούτε αυτό έχω. Νομίζω ότι εσύ μπορείς να με καταλάβεις καλύτερα από όλους.🙂

    Onomatodosia, δεν τις κάνω εγώ τις αλλαγές ρε συ… η ζωή είναι έτσι.😀

    Kosta, forget it. Unless you have barbouti & prefa in it. I always think of you.😀

    Μαραμένα Σύκα, στο τσακ το πρόλαβα το ρημάδι. Λίγο πριν την καταγγελία. Γάμησέ τα.
    Jangel,😦

    Rodia, έπεσες στην περίπτωση. Έχω κολλητό που έκλεισε το φωτογραφείο του στην Σόλωνος παρακαλώ και μάλιστα επιχείρηση που πήρε απ΄τον πατέρα του με πελάτη τον Διαμαντόπουλο. Η κατρακύλα άρχισε όταν τα φιλμ τα πουλούσαν μέχρι τα περίπτερα. Μετά έκαναν παντού εμφανίσεις φιλμ. Μετά γέμισε ο κόσμος πλανόδιους να πουλάν μισοτιμής κλεμμένες φωτογραφικές μηχανές. Το ΄κλεισε ο άνθρωπος. Δεν κουνιόταν φύλλο στο μαγαζί. Αν το είχε τώρα, φαντάσου πόσο χάλια θα πήγαινε με τις ψηφιακές που δεν χρειάζονται ούτε φιλμ, ούτε εμφάνιση. Πρέπει να τρέχεις σε γάμους που είναι σκότωμα. Άστα.

    Shortstories, ένα θα σου πω. Όλοι λένε ας πούμε για τους φούρνους. Κανείς όμως δεν σκέφτεται ότι το κέρδος είναι δέκα λεπτά το φραντζολάκι. Κράχτης είναι το ψωμί παιδιά. Ποιό, το ψωμί! Άντε να ζήσει ο φούρναρης μετά. Αφήστε τα πρατήρια ψωμιού που κερδίζουν λιγότερα.

    An-lu, ναι. Τις περισσότερες φορές. Διάνα έπεσες.😀

    Phantom, ΤΕΛΕΙΟ!!!!🙂

    Gigikaki, γι΄αυτό το ΄γραψα αν και δεν είμαι σίγουρη ότι τα πράγματα είναι ακριβώς όπως τα έζησα εγώ. Ίσως να είναι καλύτερα σε άλλες περιοχές. Στην Νίκαια πάντως είναι βράστα.

    Χαμένο κορμί, κανένα «μπράβο». Ανάγκη ήταν και μεγάλη κωλοφαρδία που κατάφερα και το πούλησα. Αν δεν το πούλαγα, ακόμη θα πλήρωνα. Ουφ.

    Patsiouri, δεν θέλω να σ΄επηρρεάσω ρε συ. Αν και μου φαίνεσαι ήδη αρνητική. Αυτό πάντως που έχω να πω είναι μακριά από συνεταίρους και αν έχεις την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ αμφιβολία ή σκέφτεσαι για δάνειο ΞΕΧΝΑ ΤΟ. Αν απ΄την άλλη έχεις λεφτά για ρίσκο, πού ξέρεις… Φιλιά.

    Zardoz, άσε τα σάπια που χαρίζεις κιόλας. Τώρα πρέπει να είσαι διπλά συνετός (πατερούλης γαρ). Φιλιά στην οικογένεια.😀

  26. Λοιπόν άκου τί νομίζω ότι πρέπει να κάνεις:
    1ον τον σταυρό σου που γλύτωσες.
    2ον επίσης τον σταυρό σου ότι έγραφες τα blogs σου στο μαγαζάκι σου κι όχι στον Κορυδαλλό μαζί με τον Κατσούλα.
    3ον να χαμογελάς που το μαγαζάκι σου σου΄δωσε το nickname σου που είναι μεγάλη προίκα σου και ξέρεις πολύ καλά την άποψή μου.

    Τωρα για την τραγωδία που περιγράφεις… ρε συ Ντίνα… γράφω σήμερα στο post μου για την Ερμού και τις φωτο που τραβάω εκεί. Πολύ κόσμος… πάρα πολύς κόσμος… αλλά στα μαγαζιά βαράνε μύγες.
    Τους βλέπω τους ανθρώπους και πιάνεται η καρδιά μου….
    Δεν ξέρω από εμπόριο αλλά αναρωτιέμαι απο πού κερδίζουν…
    ΟΙ άνθρωποι (βασικά οι καταναλώτριες) δεν κρατάνε τσάντες παρα μόνο πού και πού μερικές φτηνών μαγαζιών όπως πχ. Ζαρα.

    Πριν απο έναν χρόνο είχα πάει στη Ρώμη (και συγγνώμη που μιλάω για ταξίδια, όταν μιλάμε για ανθρώπους που έχουν οικ.πρόβλημα)… αλλά τα πάντα κόστιζαν μισά από όσο στην Αθήνα… και όλα ήταν 5 φορές καλύτερα από την Αθήνα…
    Αν ρωτάς τη γνώμη μου….δεν βλέπω πολλές λύσεις για τους ανθρώπους που περιμένουν τη σύνταξή τους… δεν βλέπω προκοπή στους 30+…. και στο μόνο που ελπίζω είναι ότι τα παιδιά θα δουν επιτέλους ότι η Ενωμένη Ευρώπη, σημαίνει ότι μπορείς να ψάξεις τη λύση σου, σε πιο προηγμένα κράτη… και ταυτόχρονα να έχεις τα ίδια δικαιώματα με τους αυτόχθονες… Ολοι οι πιτσιρικάδες φίλοι μου ξέρουν ότι τους το προτείνω…
    Ρε γαμώτο… ανοίγει κάποιος ένα μαγαζάκι με όνειρα… και ξαφνικά βρίσκεται με εφιάλτες…
    Δεν αξίζει για την γαμημένη τη ζωή μας, που είναι και μικρή.
    Ε;

  27. Μάνο, τί θες να πω… έχεις απόλυτο δίκιο. Απλά μερικές φορές δρω σαν εσένα. Άμα μου μπει μια μαλακία στην κεφάλα δεν βγαίνει με τίποτα. Άστα.😀

  28. Patsiouri said

    Όχι, δέ μου περισσεύουν λεφτά για ρίσκο και θα παίξει δανειάκι, έχω μία εβδομάδα να αποφασίσω, το μόνο καλό είναι πως έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη καί στον κολλητό και στο άλλο παιδί, ευχαριστώ!!
    ΥΓ: Για; τα μαγαζάκια που έλεγες, ο κολλητός δουλεύει σε εργαστήριο χρυσοχοίας και προχτές τους ανακοίνωσαν πως λόγω κρίσης στον κλάδο δέ θα δουλεύουν πιά Πέμπτη και Παρασκευή και εννοείται δέ θα τις πληρώνονται, γι αυτό ψάχνεται τί θα κάνει…

  29. heliotypon said

    Μιά πικρή γεύση μου άφησες! Βέβαια φταίει και κάτι άλλο: Η «πολυμαγαζία» που μας δέρνει. Γεμίσαμε εμπορικά κέντρα όπου αγοράζουν ή νοικιάζουν αφελείς μαγαζιά για να τα κλείσουν μετά από λίγους μήνες. Πώς να ζήσουν τόσο πολλά μαγαζιά; Κανείς από τους μαγαζάτορες δεν αναρωτιέται.

  30. enteka said

    είναι ακριβώς όπως τα λες.
    συμβαίνει κάτι παρόμοιο στη (γενικότερη) ζωή μου αυτή τη στιγμή -υπερβολικά παρόμοιο, και εκτύπωσα το υπέροχο κείμενό σου για να τους το δείξω και να τους δώσω κουράγιο.
    είναι το πιο σημαντικό να κατορθώσει να κλείσει ένα μαγαζί με ψηλά το κεφάλι, χωρίς δάνεια και όλα αυτά που περιγράφεις.

  31. lpanos said

    Έτσι είναι στο Ελλάντα ρε παιδιά! Με πάγια έξοδα 2 χιλιάρικα, και άλλο ένα για να ζήσεις (σύνολο 3) και με περιθώριο 12-15% (στα ψιλικά αυτό, έτσι;) μιλάμε για πωλήσεις 20 με 30 χιλιάδες Ευρώ το μήνα! Άν μπορείς να έχεις τέτοιο πόστο που να έχεις τέτοιες πωλήσεις (έρχεται γύρω στο χιλιάρικο τη μέρα) προχώρα. Αλλιώς, μην κάνεις βήμα!

    Απλά μαθηματικά είναι… Αυτά αν απλά θες να «βγάλεις το ψωμί σου» (όπως οι περισσότεροι). Αν από την άλλη θέλεις να «πιάσεις την καλή», δεν ψάχνεις απλά να έχεις ένα μαγαζάκι, αλλά άλλους τρόπους (franchise, αλυσίδα κ.λπ.). Αλλά αυτά δεν είναι για το μέσο Έλληνα…

    Αυτά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: