X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΛΑΣΠΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑΣΕΜΙΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Σεπτεμβρίου 15, 2006

Δίπλα στο σπίτι μου στην παλιά γειτονιά είχε ένα δασάκι. Τριγύρω σπίτια, ανηφόρες, χωματόδρομοι και λάσπη. Καμμιά φορά διαβάζω στα κλασσικά μυθιστορήματα για όλη αυτή την εμμονή με την λασπουριά και τους καταλαβαίνω απόλυτα. Ήταν αδύνατο να μην σε επηρρεάσει τόση γλίτσα. Από το γήπεδο του Ιωνικού και μέχρι επάνω στο βουνό, κατσάβραχα και χωματόδρομοι. Κάποιοι γείτονες έστρωναν το κομμάτι έξω από το σπίτι τους με τσιμέντο και εμείς πηγαίναμε κρυφά και το κάναμε δρόμο του Χόλυγουντ. Με μούντζες, αστέρια και υπογραφές.

Το κάθε σπίτι τότε είχε το δικό του κομμάτι τσιμεντοπεζοδρομίου για αυστηρά προσωπική χρήση. Μπουγάδες, γλάστρες, ντιβάνια και τραπεζοκαρέκλες. Μια γειτόνισσα είχε βάλει αριστερά δεξιά τελάρα μόνο και μόνο γιατί την ενοχλούσαμε με τις λασπουριές μας. Τότε τα πεζοδρόμια ήταν κάτι σαν βεράντες και περπατούσες μόνο στον δρόμο εκτός αν σε καλούσαν να κάτσεις για ουζάκι ή σου’χαν σκάσει την μπάλλα και ήθελες να εκδικηθείς αφήνοντας πατημασιές.

Και μετά ήρθε η «αλλαγή». Οι μεγάλοι δρόμοι στρώθηκαν με άσφαλτο. Κάποιοι γείτονες έβαλαν άσπρες πλάκες στο πεζοδρόμιό τους και μάζεψαν τα σκοινιά με τα σώβρακα. Ένας πανέξυπνος δίπλα μας, έστρωσε γυαλιστερό μάρμαρο και όλη μέρα μαζεύαμε τις γριές που έτρωγαν σούπες η μιά μετά την άλλη. Η θεία Μιρέγιω ξήλωσε το γιασεμί και έβαλε τριαντάφυλλα ενώ ο ξινός απέναντι έβαλε κάγκελα. Ένα μπάχαλο.

Μέχρι την ημέρα που αναγκάστηκε να παρέμβει ο Δήμαρχος. Ανακοίνωσε σε όλους ότι τα πεζοδρόμια είναι «δημόσιοι χώροι» και ότι πρέπει η πόλη μας να έχει σχέδιο και αισθητική. Της πουτάνας έγινε. Η διπλανή αρνήθηκε να ξανασκουπίσει το δικό της και φώναζε «τόσα χρόνια τα πλένουμε, τα καθαρίζουμε και θα έρθετε τώρα να μας πείτε ότι δεν είναι δικά μας; Τσάμπα σας ψηφίσαμε». Ο άλλος που τον υποχρέωσαν να ξηλώσει τα κάγκελα, πήρε επιτόπου έναν κασμά και άρχισε να ξηλώνει την άσφαλτο. Ο θείος Μιχάλης που δούλευε κορδελιάστρης πήρε την φαλτσέτα απ΄τα φόντια και άρχισε να κυνηγάει τον Δήμαρχο. Δεν ξανάρθε. Έβαλαν όλοι καρέκλες στα πεζοδρόμια και φύλαγαν καραούλι, μην τους τα πάρουν για "δημόσια".

Σύντομα άρχισαν τα έργα. Αυτά που για μια δεκαετία ταλάνιζαν τα προάστια του Πειραιά. Τότε κάθε δίμηνο ξήλωναν την άσφαλτο, άνοιγαν τρύπες, έβαζαν πελώριους σωλήνες και ξαναέστρωναν την άσφαλτο. Αλλά ήταν ξεχασιάρηδες οι μπαγάσες. Μετά από λίγο άλλα συνεργεία ξεκινούσαν το ξήλωμα και φτου κι απ΄την αρχή. Η γιαγιά είχε βαρεθεί να ψήνει καφέδες στους εργάτες. Τότε στην Νίκαια ήταν δήμαρχος ο Στέλλιος. Όταν τον ρώτησε η μάνα μου γιατί όλο αυτό το ράβε – ξήλωνε, της έδωσε την πιο αστεία απάντηση ever «ε, κυρά Λίτσα, περίσεψαν κάτι λεφτά και είπαμε να το κάνουμε σιγά σιγά».

Λάσπη και των γονέων. Αν δηλαδή τότε είχαμε κάνα Ντοστογιέφσκι στην Νίκαια, θα σκίζαμε στην λασπολογοτεχνία. Κάποια στιγμή οι δρόμοι μπαλώθηκαν για τα καλά (φαίνεται του τέλειωσαν τα λεφτά του Στέλλιου) και τα πεζοδρόμια ξανάγιναν ιδιωτικά. Οι περαστικοί είχαν άπλα να περπατούν πια στην άσφαλτο.

Το δασάκι γέμισε κάγκελα τριγύρω και ο κυρ Θόδωρας πήρε τα κλειδιά της μεγάλης σιδερένιας πόρτας που την άνοιγε μόνο Κυριακές. Αν ήθελες να μπεις να μαζέψεις χόρτα για πίτα, έπρεπε να πας να του χτυπήσεις το κουδούνι, να σε βρίσει, να στείλεις την γιαγιά σου να τον βρίσει κι αυτή και μετά να έρθει η κόρη του, να του πάρει τα κλειδιά με το ζόρι και να σου ανοίξει. Ευτυχώς ο θείος μου στράβωσε ένα κάγκελο και μπαίναμε όλοι από εκεί και φτιάχναμε χορτόπιτες όποτε θέλαμε.

Στην γειτονιά μου ακόμα τα πεζοδρόμια είναι ιδιωτικής χρήσης. Άλλα με μάρμαρο, άλλα με κάγκελα, άλλα με ντιβάνια. Το αγαπημένο μου είναι με φούλι και βασιλικό. Ο κυρ – Θόδωρας πέθανε και το δασάκι είναι πάντα ανοιχτό. Ο Στέλλιος κατεβαίνει λένε πάλι για δήμαρχος. Άμα θέλεις να γράψεις λογοτεχνία για λάσπες με αισθητική, νομίζω ότι σύντομα θα είναι το καταλληλότερο μέρος.

Advertisements

9 Σχόλια to “ΛΑΣΠΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑΣΕΜΙΑ”

  1. An-Lu said

    Καλό….μην ξεχνάς ότι και σύμφωνα με κάποιες θεωρίες, κι εμείς (ως έίδος τρομάρα μας!)από λάσπη ξεκινήσαμε και κοίτα που καταλήξαμε (στην τύφλα μας;)
    Καλημερούδια 😉

  2. mpampakis said

    Η εικόνα των γιαγιάδων και του μαρμάρινου πεζοδρομίου πιστεύω ότι θα με στοιχειώσει για εβδομάδες… :^)

  3. vangelakas said

    Α ρε άη Φίλιππα! Μέ άπειρα γεγονότα καί στιγμές, έχει συνδεθή… Από τό «παυσίλυπο» όμως καί μετά, γαμήθηκε η φάση…

    καί βεβαίως: «Α ρέ Στέλιο! Δημαρχάρα ο Στέλιος!»

  4. Κόβω φλέβα γι αυτά τα νοσταλγικά σας…

  5. An, για άλλη λάσπη έλεγα… 😉

    Mpampakis, ήταν μια ταλαιπωρία και μισή. Ούτε να γελάσεις δεν μπορούσες. 😀

    Γειτονάκι, η φάση γαμήθηκε όταν άνοιξε το εκκλησάκι για τρέντι γάμους και βαφτίσεις πριν το παυσίλυπο. Τώρα έχει γίνει ένα ξενερουά πάρκο. Άστα.

    Doll, χρόνια πολλά κι από ΄δω φιλενάδα. 🙂

    guys πάω για ξάπλες, κάνει ένα πονοκέφαλο σήμερα, σκατά. 😦

  6. vangelakas said

    ναί βρέ δέν λέω όχι, αλλά ξέρεις; Τά δρομάκια πού διέσχιζαν μέσα τόν λόφο δέν ήσαν ασφαλτώδη, ήσαν υποτυπώδη τελείως. Μόλις δρομολογήθηκε τό καφέ, καί άσφαλτο μπεργκέτι φτιάξαν (τουτού ανεβοκατεβαίνουν σχεδόν συνεχώς) καί ανοίξαν μάλλον 24 ώρες τήν πύλη εκεί, όπου τό εγκαταλελειμμένο τράμ.

  7. vangelakas said

    Α,ναί… περαστικά…

  8. χαχαχα, απέναντι από το τραμ, το σπίτι μου.

    (πάει ο πονοκέφαλος) 🙂

  9. Tiverius said

    Κάθε Κυριακή όταν πήγαινα δημοτικό,πηγαίναμε με τους φίλους μου στο κίοσκι που ήταν εκεί που είναι τώρα το «παυσίλυπον».Γράφαμε τα όνοματα μας πάνω στα ξύλα και δίπλα «Friends for ever».Έφυγε το κιόσκι,έφυγαν και οι φίλοι.
    Ο Στέλιος ξαναγύρισε,αλλά άργησε λίγο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: