X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

VIE

Posted by Constantina Delimitrou στο Αυγούστου 13, 2006

Ήρθε η μέρα της επίσκεψης. Μιλούσαμε κάνα μισάωρο με την μάνα μου στο τηλέφωνο. Άρχισε πάλι τα παράπονα για τις απουσίες που μου έβαλε τόσο καιρό. Μου έλειψαν αρκετά και όταν της ανακοίνωσα ότι θα περάσουμε για καφέ το απόγευμα, καταλάβαινες ότι η φωνή της γελούσε. Μετά από τρία παιδιά και ένα σπίτι μες στην φασαρία και τις φωνές, έμειναν ξαφνικά οι δυό τους. Πήραν σκυλιά, πήραν καναρίνια, φόρτωσαν το μπαλκόνι με γλάστρες και χάρισαν μια γάτα στην γιαγιά στον κάτω όροφο. Αλλά και πάλι η φασαρία δεν ήταν αρκετή. Τα σκυλάκια έγιναν φίλοι με την γάτα και οι γλάστρες θέριεψαν αλλά δεν είναι και τόσο κοινωνικές για να κάνεις μια κουβέντα της προκοπής. Όλα αυτά τα ζώα και τα φυτά, όση φροντίδα και να χρειάζονται δεν αναπληρώνουν όλη αυτή την την φροντίδα που έχουν κάνει δεύτερη φύση τους.

Κάθε φορά που πηγαίνουμε συνειδητοποιώ πόσο μου λείπουν, πόσο μου λείπει το σπίτι μου. Και δεν είναι ακριβώς στεναχώρια, αλλά μια γλυκιά νοσταλγία για όλα αυτά που έζησα εκεί. Μα πιο πολύ για εκείνους. Που ζουν πλέον μόνοι περιμένοντας ένα τηλέφωνο ή μια επίσκεψη. Και που ποτέ όλα αυτά δεν είναι αρκετά για να γεμίσουν την καρδιά τους. Δεν έχουμε πια χρόνο για διαφωνίες, για απόψεις, για τα καθημερινά. Λες και αυτοί οι άνθρωποι φορτίζονται με αγκαλιές και χάδια και χωρίς να τους φορτίσεις είναι τελείως ανίκανοι να αρθρώσουν έστω μια λέξη.

Ο μπαμπάς με ενημερώνει τηλεφωνικά για τα καινούργια ψαρευτικά του. Τα ΄χει απλώσει στην ταράτσα και τα πασπατεύει κάθε μέρα. Σχεδόν ένα μήνα πριν τις διακοπές. Έτσι είχε γίνει και πέρσι. Μόνο που λίγες μέρες πριν φύγουν άρχισε ο πεντάμηνος γολγοθάς της οικογένειας στα νοσοκομεία καταλήγοντας άδικα σε διπλή κηδεία. Και μετά ξανά νοσοκομεία, εγχειρήσεις και ανίατες ασθένειες. Τσακίστηκαν και οι δύο. Φέτος τους πείσαμε να πάνε διακοπές. Ο μπαμπάς θέλει μόνο μια ακρούλα να ψαρεύει και η μαμά μια καρέκλα να ξεκουραστεί.

Σε έναν εξωφρενικά ουτοπικό κόσμο θα ήθελα να μην υπήρχε λόγος να γράψω για όλα αυτά.

13 Σχόλια to “VIE”

  1. 0 Comments said

    Α ρε Κων!

  2. Γιατί να μην υπήρχε λόγος να γράψεις γι’ αυτά? Είναι η ΖΩΗ, το λέει ο τίτλος του ποστ σου (επιτέλους, κάπου σας ωφέλησε η παρέα μαζί μου, άψογα τα γαλλικούλια σας! :p). Και η Ζωή είναι και έτσι και αλλιώς. Με τα πάνω και τα κάτω της. Με τις μικρές χαρές και τις μεγάλες λύπες. Με μικρά μίση και με μεγάλες αγάπες. Με χίλια ακόμα που θα μπορούσα να γράψω, αλλά δεν είναι του παρόντος.

    Να τους χαίρεσαι, τους μαμαδομπαμπάδες. Και να τους βλέπεις όσο συχνότερα μπορείς.

  3. heliotypon said

    Το (τεράστιο) αρνητικό περιεχόμενο της ζωής είναι ακριβώς ο λόγος που κάνει πολλούς να αναρωτιώνται γιατί, ενώ το ισοζύγιο (θετικά-αρνητικά) είναι μάλλον δυσμενές, εμείς επιμένουμε να ζούμε και προσπαθούμε, έστω και όταν οι ελπίδες τείνουν να είναι μηδενικής τιμής, να παρατείνουμε αυτή τη ζωή που μας δίνει τόσες πίκρες. Δεν έχω την απάντηση αλλά συχνά σκέφτομαι ότι αν η ζωή δεν είναι γεμάτη χαρές, με μεγάλη διαφορά, δεν αξίζει να τη ζεις. Φυσικά αυτό παραπέμπει και σε σκέψεις για τον σκοπό της ζωής, γενικότερα, ερώτημα στο οποίο απάντηση δεν έχουν δώσει ούτε οι πιό «βαρβάτοι» φιλόσοφοι… Ούτε κι εγώ!

  4. Maiandros said

    Τηλέφωνο και επίσκεψη, λοιπόν. Κι έτσι, ας αναρωτιόμαστε λιγότερο για τα υπόλοιπα…
    Την καλημέρα μου, έστω και μετά από τόσο καιρό!

  5. τους γονείς σου και τα μάτια σου … και να τους επισκέπτεσαι όσο πιο συχνά μπορείς … θα ήμουν ευτυχισμένος αν μπορούσα να επισκεφτώ τον πατέρα μου … τι μαλάκας που ήμουν που δεν το είχα καταλάβει αυτό όσο ζούσε

  6. Καλημέρα παιδιά! 🙂

    (για έναν περίεργο λόγο, δεν θέλω καθόλου να συζητήσω αυτά που έγραψα)

    thnx.

  7. hello.. Σε διαβάζω συχνά και μ’ αρέσει ο τρόπος σου. Εντάξει αυτά τα ‘χεις βαρεθεί, ήδη βερεσέ. Απλά είπα να γράψω κι εγώ το δικό μου (ψιλοπαρατημένο) blogάκι (http://vie-romantique.blogspot.com/) μου μπας και μπει κανας περίεργος και πει καμιά γνώμη. Ευχαριστώ. Συνέχισε έτσι. :p

  8. marina said

    Με αυτες τις δυσκολιες καταλαβαινεις ποσο τυχερος ησουν πριν και ξερεις πια τι ειναι σημαντικο και τι ασημαντο, και πως πρεπει να χαιρεσε την καθε στιγμη που ζεις.πειτε ενα περαστικα και σε μενα που κανω διακοπες στο…νοσοκομειο 🙂

  9. Petitprince, welcome. Θα τα λέμε κι από κει λοιπόν.

    marinaki,περαστικά κούκλα μου. 🙂

  10. mpampakis said

    Εγώ πάγωσα εκεί που αναφέρεσαι στο πεντάμηνο. Δεν είμαι πολύ καιρό στα μπλογκ, δεν ξέρω τι και αν μίλησες για αυτό νωρίτερα. Αλλά η αναμέτρηση με το ποτέ και το πουθενά…

    Γάμα το, δεν ξέρω τι να πω.

    Με άγγιξε το κείμενό σου.

    (Μαρίνα, περαστικά!)

  11. Just forget it.

    Δυστυχώς αυτά που καίνε, είναι δύσκολο να γράφονται εδώ πια.

    (bad day mate)

  12. Μελαγχολικό κι όμορφο. Για μένα αυτά πάνε σχεδόν πάντα μαζί

  13. Renata said

    Μακάρι φέτος να περάσουν καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: