X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΥΠΑΛΛΗΛΙΚΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιουλίου 26, 2006

Αγαπητέ Έλληνα εργοδότα, είσαι στόκος σου λέω. Αλλά επειδή πάντα μου άρεσε να μιλάω με ακριβή μεγέθη, είσαι ο Πρύτανης των Στόκων. Μου ΄χεις στρογγυλοκάτσει την κωλάρα σου στην γραφειάρα και έχεις απ΄έξω την αυλή σου να σε γλύφει. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που υπάρχουν εκεί έξω όλοι αυτοί. Γιατί αν ποτέ στην Ελλάδα είχαμε πραγματικά επιχειρηματικά μυαλά, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά.

Ψάχνεις μια δουλειά και πριν καλά καλά την βρεις έχεις αρχίσει να αμφισβητείς γερά τον εαυτό σου. Είμαι αρκετά όμορφη; Φοράω ωραία ρούχα; Είμαι αρκετά ευγενική/δουλοπρεπής/γλυψιματίας; Γιατί το 33 είναι τόσο μεγάλη ηλικία στην αγορά εργασίας και τόσο μικρή (έχεις-όλη-τη-ζωή-μπροστά-σου) στα περιοδικά; Ένα σωρό τριγύρω μαλακίες δηλαδή, εκτός από την ουσία : ξέρω τη δουλειά πολύ καλά. Και φτάνεις στο σημείο να απορρίψεις πεντακόσιες δουλειές χεσμένη από φόβο, πριν καλά καλά πας να δεις περί τίνος πρόκειται.

Αλλά και να την πάρεις την δουλειά, η κατάσταση είναι τρίσχλωμη. Χώσου στις συγκοινωνίες, δούλεψε υπερωρίες, βολέψου με τον μισθουλάκο (που τον μισό τον τρως στα πήγαιν’ έλα), γλύφε συχνότατα και τον αφεντικό (μην τυχόν και ξεχάσει τον λόγο που βρίσκεται εκεί και αρχίσει τα γαμωσταυρίδια). Κατάντια.

Και αν έχεις να κάνεις με πελάτες να το δεχτώ. Θα πρέπει να είσαι περιποιημένη, να μιλάς ευγενικά, να να να... Μπάστα όμως. Όταν η δουλειά σου είναι να βγάλεις έναν συγκεκριμένο όγκο εργασίας, ποιός ο λόγος να πρέπει να εμφανίζεσαι στο γραφείο και να συμμετέχεις σε όλο αυτό το θέατρο;

[Θυμάμαι κάποτε είχαμε προσλάβει δέκα κοπέλες, οι μισές για telemarketing και οι άλλες μισές για καταχώρηση στοιχείων σε βάσεις δεδομένων. Πιο πολύ ήταν το άγχος τους για το πότε θα κάνουν τσιγάρο, για τις γαιδουροφωνάρες της προισταμένης, για το αν ήταν ντυμένες σύμφωνα με το dress code της εταιρείας παρά η ίδια η δουλειά. Κοροιδία σκέτη και για τις δύο πλευρές. Όταν λοιπόν μια κοπέλα χρειάστηκε να μείνει στο σπίτι για 20 μέρες (σπασμένο πόδι) και ζήτησε να δουλέψει από τον υπολογιστή της, η προισταμένη έτριβε τα μάτια της. Η δουλειά πέντε ατόμων είχε γίνει από μονάχα ένα. Αλλά η μαλακία, μαλακία. Το μόνο που διδάχτηκε η ηλίθια, ήταν να γίνει πιο σκύλα στις υπόλοιπες τέσσερις και να έχουμε καθημερινά δράματα (ικανά όμως να ταίσουν και το τελευταίο πεινασμένο κύτταρό της για αυτοεπιβεβαίωση – ξεφύγαμε όμως)].

Άμα πάρεις ένα αφεντικό, του ανοίξεις την κεφάλα και την τρίψεις καλά από μέσα με γυαλόχαρτο Νο 6 (το νούμερο 2 δεν συνίσταται – το θέμα είναι να γίνει η δουλειά σου εύκολα και αναίμακτα), ίσως και να έχεις λίγες πιθανότητες να αλλάξει νοοτροπία. Γιατί κάπου το χάσαμε στην πορεία. Ρε σεις, το μαρούλι είναι το θέμα, πώς το λένε;

Αν ο σκοπός σου είναι να βγει ο όγκος δουλειάς ξεκόλλα από τα παιχνίδια κυριαρχίας και άσε τον άλλον να δουλέψει απ΄το σπίτι του. Σε καίει μήπως κωλοβαράμε; Οκ. Δώσε deadline και ζήτα καθημερινές αναφορές. Γλιτώνεις αμέσως ρεύμα, καφέδες, νεύρα, και καταστάσεις Τομ και Τζέρι. Άστο το ανθρωπάκι όπως και να΄ναι η φάτσα του, ότι ρούχα και να φοράει, όσο μακριά κι αν μένει να σου βγάλει τη δουλειά σαν άνθρωπος. Τόσο δύσκολο είναι; Άμα δεν μείνεις ευχαριστημένος, διώχτον.

[Έχω πρόσφατο παράδειγμα ανθρώπου που η εταιρεία του, του επέβαλλε να μάθει ένα καινούργιο πρόγραμμα. Η ύλη ενός χρόνου έπρεπε να βγει σε δύο μήνες. Μιλάμε για γερά ξενύχτια. Και ξέρετε τί έκαναν οι φωστήρες; Για να τον πιστέψουν ότι διαβάζει λέει, τον υποχρέωσαν να πηγαίνει οχτάωρο στο γραφείο για διάβασμα και το υπόλοιπο στο σπίτι. Μην τυχόν και ξεφύγει από το στερεότυπο είσαι εργαζόμενος, άρα είσαι μόνο έτσι κι έτσι κι έτσι].

Αλλά τί να κάθομαι τώρα να εξηγώ. Άντε ρώτα τί είναι να είσαι 100 κιλά, κακάσχημη, με ένα σωρό πτυχία και άνω των 30, για να σου πουν πόσο μεγάλη φρίκη είναι, να ξέρεις με όλη σου την ψυχή ότι θα φυσάς σε μια συγκεκριμένη δουλειά αλλά κανείς ΠΟΤΕ να μην σου δίνει την ευκαιρία να την πλησιάσεις.

Advertisements

26 Σχόλια to “ΥΠΑΛΛΗΛΙΚΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ”

  1. Έτσι είναι, φιλενάδα, στις περισσότερες των περιπτώσεων τουλάχιστον. Και, πια, είναι θέμα του πόσο «τσαμπουκάς» είσαι ως υπάλληλος και πόση αυτοπεποίθηση έχεις για να κάνεις τη διαφορά.

    Μιλώντας εκ πείραςσ σου λέω πως είναι δύσκολο, όχι όμως ακατόρθωτο.

  2. Ναι ρε συ. Και κάθεσαι και μαθαίνεις πώς να «στολίσεις» το βιογραφικό σου, πώς να ντυθείς, πώς να μιλήσεις αντί να πας και να του πεις «κύριε, βάλε με να δουλέψω κι αν δεν στην βγάλω τη δουλειά εμένα να μου τρυπήσεις τη μύτη».
    Καθόλου δύσκολο. Απλά είμαστε κολλημένοι. Για σκέψου, αν είσαι στο γραφείο και δεν έχει δουλειά, θα ανοίξεις ένα περιοδικό να διαβάσεις; Όχι φυσικά. Γιατί όμως; Για το φαίνεσθαι. (Μιλάω φυσικά για εργασίες που δεν έχουν να κάνουν με εξυπηρέτηση πελατών).

  3. alzap said

    Σε γενικές γραμμές είναι όπως τα λες, και οι εξαιρέσεις αφορούν σε χειρότερες καταστάσεις. Να σημειώσω όμως ότι το πως θα συμπεριφερθεί ο,η υποψήφιος-α για μια δουλειά εξαρτάται τις περισσότερες φορές απο την ανάγκη που έχει. Δεν είμαι τόσο απόλυτος πια, με όσα έχω δει στο μεταξύ, και λέω πως καποιοι κάποιες φορές δεν μπορούν παρά να κάνουν τον μαλάκα, δεν μπορούν παρά να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές. Για τον εαυτό μου λέω ότι δεν θα το έκανα αλλά είμαι λίγο αφερέγγυος στη βεβαιότητα μου. Βλέπεις δεν έχω βρεθεί ακόμα σε τέτοια ακραία πίεση και ανάγκη ώστε να δοκιμαστώ…
    Συμπέρασμα; Είτε έτσι, είτε αλλοιώς ΚΥΡΙΩΣ ο εργοδότης φταίει…

  4. χαχαχα! Πλακώσανε και οι συνδικαλιστές! 😛

    Βρε συ, το σύστημα αυτό είναι πολύ πιο αξιοκρατικό. Αν έχεις τα προσόντα προσλαμβάνεσαι. Αν όχι, αλλά είσαι μοντέλο/καβλοράπανο/γλειψιματίας ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ αφού ούτως ή άλλως η συνεργασία θα αφορά μόνο τη δουλειά και όχι αν ξυρίζεις τις μασχάλες σου.

    Η ανεργία τώρα,και τί κάνει κάποιος πάνω στην ανάγκη του, είναι μια εντελώς καινούργια συζήτηση.

  5. An-Lu said

    Πειράζει που συμφωνώ απολύτως και δεν βλέπω την ώρα να «απενοχοποιηθεί» η τελε-εργασία στο ελλαδιστάν;
    (ξέρω-ξέρω, πάλι επιστημονική φαντασία σκαρώνω!)

  6. Σας είδα στο μόνιτορ ή πουλάκια κάνουν τα μάτια μου???????

  7. Rodia said

    Κάτι ήξερα και απέφυγα το υπαλληλίκι!..
    Συμβασιούχος ορισμένου χρόνου (έως 6μήνου) υπήρξα.. Ναι, υπήρξα και εργοδότις και οι υπάλληλοι μου στέλνουν χριστουγεννιάτικες κάρτες -ακόμα.

    (ποιος ξέρει πόσο κορόιδο με πιανανε, αλλά χαλάλι)

  8. An-Lu, εδώ μέσα παίζει μόνο σουρεαλισμός φιλενάδα. 🙂

    Doll, να χαρείτε ας μην το κάνουμε πάλι μεσανατολικό. Έχουμε original μεσανατολικό, δεν θέλουμε κι άλλο. (Δεν είχα ιδέα, δεν τρέχει μία).

    Μανούλα Ροδιά εγώ δυστυχώς δεν το ΄χω αποφύγει ποτέ. Ήμουν σίγουρη ότι θα ήσουν σπαθί. Εγώ δεν έχω τύχει σχεδόν ποτέ σε Άνθρωπο. Κάτι σφιξίματα στο στομάχι θυμάμαι μόνο και κάτι κλάμματα, είτε δούλευα σαν το σκυλί, είτε μουλάρωνα και έκανα πως δούλευα. Πάντα τα ίδια και τα ίδια.

  9. Το ποστ σου μου θύμισε τραπεζικούς υπαλλήλους σε ιδιωτικές τράπεζες που όλοι είναι «ντυμένοι» στο ίδιο ουδέτερο-άχρωμο «business» στυλ και αν τακτά διαστήματα παρατηρούν διακριτικά αν βλέπει ο διευθυντής του καταστήματος πόσο εργατικοί είναι. μπλιαχ…

    Εδώ μιλάμε ότι τα συνδικάτα ουσιαστικά καταργήθηκαν. Υπάρχουν εταιρείες με 100+ εργαζομένους που δεν έχουν αντιπροσώπους εργαζομένων. Έστω και για την νοερή πίεση που μπορεί να ασκηθεί στις εκάστοτε διοικήσεις. Γι’ αυτό και το όνειρο του μέσου Έλληνα εργαζομένου είναι να γίνει αφεντικός και όταν γίνει ξεκινά ο κύκλος της εκδίκησης.

    Γι’ αυτό με τα 33 χρόνια. Λένε όχι στους 30άρηδες γιατί ξέρουν ότι το πιο πιθανό είναι να έχουν απαιτήσεις σύντομα (να σηκώσουν κεφάλι-παντιέρα). Οι 20άριδες έχουν λιγότερες απαιτήσεις, σκύβουν το κεφάλι και δεν τσινίζουν στο εργοδοτικό πήδημα..

    Πάντως υπάρχουν και εξαιρέσεις εταιρειών που τα πράγματα είναι αλλιώς. Συνήθως είναι πολυεθνικές που έχουν διαδικασίες-κανόνες στον τρόπο πρόσληψης, αξιολόγησης κ.λπ. που κατά κύριο λόγο επιβάλλονται απ’ τα κεντρικά στο εξωτερικό.

    Μεγάλο θέμα άνοιξες.. και πολύπλευρο..
    Νύχτες

  10. funEL said

    μικρή μας τυρόπιτα.
    Το οτι συμφωνούμε εννοείται.
    Επιπροσθέτως ΟΜΩΣ:

    ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ
    ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ
    ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ
    ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ
    ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ
    ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ
    ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ

    μη κάνετε το χατήρι τους, κι ας είναι παράλογο (θα βρεθεί ο επόμενος κλπ).
    φτυστε τους πρώτοι (ακόμα κι αν έχω οικογένεια, παιδιά κλπ)…

    … αντε μην μας πιάσουν τα κομμουνιστικά μας…+++ευλόγησον+++

  11. να χαρείτε ας μην το κάνουμε πάλι μεσανατολικό

    εγώ σου έριξα ένα linkblog.. lol

  12. tobriki said

    Αληθινό σενάριο: Ας πούμε ότι σερφάρει κάποια υπάλληλος ψάχνοντας sexy εσώρουχα… και εμφανίζεται στο γραφείο το αφεντικό που δεν πρέπει να δει την οθόνη.

    Μπείτε στο παρακάτω site, και πατήστε το κουμπί «βλέπει το αφεντικό» στο πάνω δεξί μέρος της οθόνης…δείτε τι θα συμβεί.

    Η οθόνη θα μετατραπεί σε αυτή που οφείλει να έχει κάθε ευσυνείδητη & busy υπάλληλος ….

    http://www.surlulu.com/cgi/store.pl

    Σοβαρά τώρα το σύνθημα στο Σικάγο 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες απασχόληση, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος μου φαντάζει πια σενάριο επιστημονικής φαντασίας..
    Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται όπως τα άλογα…τρέχουν τρέχουν, και στην συνέχεια εξαφανίζονται και αντικαθίστανται απο νέα άλογα…και πάει λέγοντας.
    Αναρωτιέμαι: εμείς που τώρα είμαστε υπάλληλοι πως θα φερόμασταν ως αφεντικά στους υφισταμένους μας;

  13. …να ξέρεις με όλη σου την ψυχή ότι θα φυσάς σε μια συγκεκριμένη δουλειά αλλά κανείς ΠΟΤΕ να μην σου δίνει την ευκαιρία να την πλησιάσεις.

    Και σου λένε οι εργοδότες… «λυπάμαι δεν έχετε προϋπηρεσία».
    Απαντάς εσύ δειλά… «δώστε μου εσείς για να την αναγράφω»…

  14. Unlce Aris said

    Η αλήθεια είναι οτι παίζει μεγάλος κομπλεξισμός αφεντικιλικίου ακόμα κι αν μιλάμε για δημόσιο τομέα, ή τελωσπάντως μια κατάσταση ενδιάμεση. Πόσα κεφάλια έχω πεί οτι θέλουνε σπάσιμο… Κι αυτή η εμμονή με τους άνεφ ουσίασ ‘κανόνες’ της π**τσας…

  15. Chris said

    Όλες οι δουλειές έχουν τα συν τους, έχουν και τα πλην τους. Όπως λέει και το σοφότατο ρητό «αν η δουλειά ήταν καλό πράγμα, δεν θα μας πλήρωναν για να την κάνουμε».

    Μπορεί εγώ να πηγαίνω με βερμούδα στην δουλειά μου και ο Τραπεζικός [π.χ.] να είναι αναγκασμένος να φοράει κουστούμι ακόμα και στον καύσωνα. Μπορεί εγώ να σερφάρω όποτε θέλω στα blogs κι αυτός να είναι αναγκασμένος να κάθεται κλαρίνο στο γραφείο του ακόμα κι αν δεν έχει να κάνει τίποτα. Αυτός στις 4.00 φοράει το σακάκι του και επιστρέφει σπίτι του. Εγώ αν το απαιτούν τα deadlines μπορεί να δουλεύω όλη την νύχτα ή όλο το Σαββατοκύριακο…
    Άρα; Όλες οι δουλειές είναι «βρώμικες» αλλά κάποιος πρέπει να τις κάνει. 😛

  16. RaZzMaTaZz said

    Telemarketing… τι μου θυμίζεις! Δούλευα σε τηλεφωνική προώθηση προϊόντων και για ένα σκουλαρίκι στο πρόσωπο (που φόρεσα άπαξ) μου πρήζανε τα συκώτια δυο μήνες. Έχω δουλέψει και σε χώρο όπου το dress code ήταν απαραίτητο και πλέον μόνο σε τέτοιες δουλειές το δέχομαι. Πάντως η εμφάνιση είναι ο ιδανικός παράγοντας για να βγάλει τα κόμπλεξ του το Χ αφεντικό -έχω βαρεθεί να το βλέπω να συμβαίνει, ιδιαίτερα όπως λες σε δουλειές που δεν έχουν να κάνουν με εξυπηρέτηση πελατών και τέτοια.

  17. me said

    «Γιατί το 33 είναι τόσο μεγάλη ηλικία στην αγορά εργασίας και τόσο μικρή (έχεις-όλη-τη-ζωή-μπροστά-σου) στα περιοδικά;»

    Τρομερό insight.

  18. star bellas said

    Που’σαι ρε Κωνσταντίνα, χαθήκαμε… Έχω να μπω σε βλόγια πάαααρα πολύ καιρό. Τώρα τελευταία όλο τρέχουμε αμφότεροι. Τα μάθατε τα νέα; Τον παίρνουνε φαντάροοοο!!!
    Και μάλιστα πολύ-πολύ σύντομα…
    Τι κάνει ο Καλτσό; Φιλάκια και στους 2!

  19. parafonos said

    Αναζητώ θέση εργασίας που να αξιοποιεί τα φωνητικά μου προσόντα… Για σοβαρές προτάσεις κάντε σήματα καπνού προς το Γαλάτσι….

    Σημ:Τα πρώτα μου χρήματα σαν φοιτητής τα έβγαλα με το τραγούδι….
    Τραγουδούσα τόσο καλά που με πληρώνανε για να … σταματήσω… Εδώ ακόμη να βγάλω δεκάρα…. κρίμας

  20. Unique,ποιά συνδικάτα ρε συ και ποιά πίεση; Όταν θες μέσον για να πιάσεις μια δουλειά, με τί μούτρα μετά θα ασκήσεις πιέσεις; Το φιλότιμο μας έφαγε φιλαράκι. Νύχτες! 🙂

    Funel, πολύ δύσκολο αυτό που λες. Όταν έχεις τόσες πολλές υποχρεώσεις, σκύβεις το κεφάλι και αγοράζεις Λιακοβιβλία για να συμπληρώσεις την υπερηφάνεια που έχασες στην πραγματική ζωή. 😦

    Tobriki, σε ανάλογες περιπτώσεις έχω δει χειρότερες συμπεριφορές. Λες και το να γίνεις «αφεντικό» είναι κανένας ιός που σου αλλάζει την προσωπικότητα. Άστα.

    Flubber, είναι τόσα πολλά τα κουλά γαμώτο…

    Θείε Άρη, ακριβώς αυτό είναι. Όταν δεν υπάρχει ουσία πρέπει να κολλάνε σε κανόνες για να νοιώθουν σημαντικοί.

    Chris, μα το θέμα μας δεν είναι τα καλά και τα κακά της κάθε δουλειάς. Το θέμα είναι για όλο αυτό τον χρόνο και τα χρήματα που σπαταλούνται από ανθρώπους που δεν λένε να ανοίξουν την κεφάλα τους και να δουν ότι το αποτέλεσμα μετράει και όχι πόσο θα ταλαιπωρήσουν τον εργαζόμενο (ακόμα κι αν ξοδέψουν τα διπλά).

    Razz, έχεις πολύ δίκιο. Όντως η εμφάνιση είναι το μεγαλύτερο κόλλημα των κομπλεξικών. Που μόνο όταν πιάσουν μια τέτοια θέση θυμούνται θρησκείες, σεβασμούς, πατρίδες, ευπρεπείς εμφανίσεις και ότι άλλη πουριτανή μαλακία τους περάσει απ΄το κεφάλι.

    Me, δεν είναι insight, πάθημα είναι (με τα κωλοπεριοδικά τους που ζουν στην κοσμάρα τους μην αρχίσω τώρα τα γαμωσταυρίδια). 🙂

    Star, φιλιά πολλά μωράκι. Να μου φιλήσεις και τον φαντάρο. Τώρα που πάει ο Στεφ φαντάρος, νοιώθω πολύ ήσυχη για την πατρίδα. 😛

    Parafone, φυσικά δεν έχεις ακούσει εμένα. Είμαι ικανή να κάνω ακόμη κι εσένα να πληρώσεις για να φύγω. Ή αυτό, ή που θα κάνουμε τους νέους ONE και θα πάρουμε την Eurovision. Γιούρια! 😀

  21. Rodia said

    Θ’ ανεβάσω post λέμεεεεεεεεεεεεεεεεε
    από την πλευρά του εργοδότη -τρομάρα μου!

    σμουτς!:-))
    (τι μου κανεις)

  22. xexexe!!! 😉

  23. mpampakis said

    Αυτό που «αποκαλύπτει» την ανάγκη για εξουσία είναι ακριβώς αυτό που περιγράφεις: αν σου βγάλω την δουλειά από το σπίτι, χωρίς ίσως να με έχεις δει καν, δεν είσαι εντάξει;
    (δεν είσαι, διοτί θέλεις να δεις αν αντέχω ακόμα περισσότερη δουλειά στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμά μου, οπότε…)
    Στην ίδια λογική, αν καταφέρεις και το πας ορθοπεταλιά και τελειώσεις στις 5 και φύγεις στις 5 θα σε κοιτάξουν στραβά. Την τρίτη φορά που θα γίνει θα σου δώσουν περισσότερη δουλειά. Οπότε μαθαίνεις να «απλώνεις» την δουλειά στο (αναμενόμενο) 9ωρο ή 10ωρο και να είσαι όσο το δυνατόν λιγότερο δημιουργικός σε αυτό.
    Κρίμα…

  24. parafonos said

    Αυτή η πρόταση για το συγκρότημα αν γίνει επίσημα δεν θα μπορέσω να αντισταθώ…

    Μόνο να παίζουμε «play Bank», για να μην κουράσουμε τις φωνούλες μας και καταλήξουμε όπως η Αννα στον τελικό… κρίμας θα ειναι και αυτό…

  25. “play Bank”

    A, λυπάμαι. Εγώ παίζω μόνο twist n’SHOUT. Period. 😀

  26. parafonos said

    Ε τότε έχουμε πρόβλημα, ας μείνουμε φίλοι, έτσι κι αλλιώς το συγκρότημα μόνο προβλήματα θα έφερνε.
    Ξέρεις εσύ, δημοσιότητα, λεφτά, γκόμενες, γκόμενες, γκόμενες… χμ μήπως να το ξανασκεφτούμε; χεχε

    Εσύ καλτσό τι λές;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: