X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαΐου 18, 2006

Τα μάτια μου τσούζουν απ΄τον πονοκέφαλο. Δύο ασπιρίνες σε συνδυασμό με τον τρίτο δυνατό καφέ και παγωμένες κομπρέσες δεν έχουν κάνει τίποτε. Πριν κάποια χρόνια το θεράπευα διαφορετικά. Τηλεφωνούσα στην μητέρα μου και με ξεμάτιαζε. Ακόμη και την γιαγιά μου είχα ξυπνήσει ένα βράδι για να το κάνει. Έλεγαν τα «μυστικά» λόγια και μετά από μία – δύο – τρεις, το πολύ τέσσερις ώρες ήμουν περδίκι. Αφού φυσικά πριν το ξεμάτιασμα είχα πιει τις ασπιρίνες μου και είχα αποφασίσει ότι δεν θα κάνουν τίποτε. Όταν τελείωναν την τελετουργία με έφτυναν τηλεφωνικώς και μου έλεγαν να κουνηθώ. Αν τύχαινε και ήμουν στο γραφείο, πήγαινα και κουνιόμουν στην τουαλέττα.

Πριν πολλά χρόνια έκανα και άλλα πράγματα που κάνει ο υπόλοιπος κόσμος. Έκανα προσευχή κάθε βράδι, είχα και μια συλλογή από μερικές σπάνιες εικόνες αγίων που μου χάριζαν πελάτισσες απ΄όλη την Ελλάδα. Μια φορά, μια πελάτισσα από την Πάτμο μου έφερε μία εικόνα χειροποίητη που την έκλεψε από τον παππού της που ήταν μοναχός σε ένα μοναστήρι. Έφτιαχνε μόνο εφτά τέτοιες εικόνες τον χρόνο, ειδικά διαβασμένες, θαυματουργές και κάτι άλλα που δεν τα συγκράτησα.

Πριν πολλά χρόνια βάφτισα ένα μωρό που λατρεύω και έφερα σπίτι μου έναν παπά για αγιασμό που μου έκανε κύρηγμα μην τυχόν και κάνω παρέα με παλιοημερολογίτες. Δεν ήξερα τί ήταν οι παλιοημερολογίτες αλλά δεν του το ΄πα. Μετά που έμαθα, δεν μου φάνηκαν καθόλου σατανάδες που θέλουν να μου κλέψουν την ψυχή. Όλα αυτά λειτουργούσαν μια χαρά. Οι περισσότερες ευχές μου πραγματοποιούνταν, οι προσευχές μου με προστάτευαν, το μάτιασμα έφευγε.

Κάποια στιγμή πατήθηκε ένα άσχημο κουμπί στην ζωή μου. Ένα κουμπί που τα έφερε όλα τούμπα. Και τότε άρχισα και παρατηρούσα καλύτερα τα πράγματα γύρω μου. Διαπίστωνα ότι όλα αυτά που έκανα ήταν περισσότερο μηχανικά παρά ανάγκη ή πίστη. Ότι συνέχιζα παθητικά όλα αυτά που είχα μάθει χωρίς ποτέ να αναρρωτηθώ γιατί. Όταν κάτι «λειτουργεί» ποτέ δεν σε νοιάζει ο τρόπος.

Όταν κάτι πάει λάθος αρχίζει το ψάξιμο. Ανακάλυψα ότι το ξεμάτιασμα δεν είχε πάντα αποτέλεσμα. Ειδικά αν δεν είχα καταπιεί ασπιρίνες. Ότι οι προσευχές μου με αποσπούσαν από την λογική. Ήθελα όση περισσότερη λογική γινόταν. Ήθελα λύσεις και γνώσεις. Ήθελα αποτέλεσμα συνδεδεμένο με τα αίτια και όχι αόριστα αφημένο σε λέξεις όπως «πίστη», «ελπίδα», «αισιοδοξία».

Ήθελα πειράματα που θα έφερναν ΚΑΘΕ φορά αποτέλεσμα και όχι όποτε ήμουν εντάξει στα «ιερά» καθήκοντά μου και αν ήταν ανοιχτοί οι ουρανοί. Ήθελα η ζωή μου να μην είναι ένας διαρκής αγώνας για να καταλήξω παρέα με αγγέλους στον παράδεισο. Ήθελα να ζήσω όπως όριζε ο δικός μου εγκέφαλος, η δική μου λογική, η δική μου αισθητική, η δική μου καρδιά. Όχι όπως μου είχε ορίσει ένας γέρος σε μια πήλινη πλάκα πάνω σε ένα βουνό με δέκα φράσεις πολλούς αιώνες πριν.

Η ζωή μου ήθελα να είναι πλημμυρισμένη από πειράματα, από λάθη και αμαρτίες. Ανθρώπινα πράγματα και όχι ιερά, όσια και αναμάρτητα. Η αμαρτία είχε περισσότερη σοφία να μου δώσει από όλη την αυτοσυγκράτηση του κόσμου. Η τριβή με το κατώτερο είναι σπουδαίο πράγμα αν του δώσεις σημασία και αν το λάβεις υπ΄όψιν. Αρκεί να σκύψεις να το δεις. Αρκεί να μην κυνηγάς αιώνια το τέλειο, φορώντας παρωπίδες στο φθαρτό. Τότε ακριβώς ήταν που αγάπησα τις αμαρτίες μου και την λογική μου. Αυτή που είχα.

Και τότε ήταν που έκανα συνειδητά λάθη. Ξανά και ξανά. Όχι αληθινά λάθη. Ψεύτικα. Αυτά που είχαν φτιάξει για να με τρομάξουν. Τότε ακριβώς έμαθα ποιά ήταν τα πραγματικά λάθη μου. Αυτά δεν θα τα δεις ποτέ μέσα σε «ιερές» εντολές. Και τα ξεφορτώθηκα.

Είμαι ανάποδη, το ξέρω. Άλλοι γίνονται πιστοί στα δύσκολα. Όταν δεν έχεις λύσεις περιμένεις το θείο, το μαγικό, το θαύμα. Εγώ όχι. Δεν θέλω άλλο σκοτάδι.

Προτιμώ την στατιστική.

29 Σχόλια to “ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ”

  1. Marialena said

    Αυτό που γίνεται φανερό από το σημειώμά σου είναι πως όταν κάποια πράγματα στη ζωή σου φέρνουν πίεση τόση που δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις, αναρωτιέσαι τι στο καλό συμβαίνει και δεν «θεραπεύεται» με ξεμάτιασμα, ματζούνια, προσευχές στα πεταχτά και τέτοια. Σου φωνάζει βρε Κωνσταντίνα μου ότι εδώ υπάρχει κάτι που χρειάζεται αντιμετώπιση, είτε λογικά είτε εξωλογικά πάντως σύμπτωμα είναι ψυχοσωματικό, ψάξτο! Σε φιλώ και ελπίζω να απάντησα σε αυτό που με ρώτησες στο προχθεσινό μου κείμενο. Μ.

  2. «Άλλοι γίνονται πιστοί στα δύσκολα. Όταν δεν έχεις λύσεις περιμένεις το θείο, το μαγικό, το θαύμα.»
    Καλώς ή κακώς,πολλές φορές στο παρελθόν έχω φτάσει σ’αυτό το σημείο.Αν το δείς λογικά είναι σα να χρίζεις τον εαυτό σου ανίκανο να τα φέρει βόλτα.Και απευθύνεσαι αλλού-είτε αυτό λέγεται «Θείον»,είτε «συνάνθρωπος».
    Κάθε μέρα προσπαθώ να ανακτήσω τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση-να πείσω τον εαυτό μου ότι,»ναι,είσαι ικανή να καταφέρεις πολλά.Αρκεί να πιστέψεις στη δύναμη που έχεις μέσα σου».

    Τις προάλλες,είπα στη μαμά μου να με «ξεματιάξει».Δεν έχω καταλήξει ακόμη στο αν πιστεύω στο «μάτι».Αυτό που ξέρω είναι ότι τη συγκεκριμένη φορά,-κι ενώ το κεφάλι μου ήταν στα δευτερόλεπτα πρίν σκάσει!-ένοιωσα αμέσως πολύ καλύτερα.Μόνο που δε με είχε ξεματιάξει ακόμα…
    Για αυθυποβολή το κόβω..;)
    Φιλιά*

  3. Μωράκι, χαμπάρι δεν πήρες πως είσαι ήδη μια στατιστική 1 χρόνου ακριβώς.

    Χαίρομαι να σε διαβάζω (εκτός των άλλων) Μπου χαχα

  4. Γειά σου ρε an-lu και ψαχνόμουνα
    «ρε ποιός το ‘πε, ρε ποιός το ‘πε»

  5. Όσο για το previous post…
    Δε σε γνωρίζω…ό,τι «ξέρω» για σένα,το ξέρω μέσα από τα γραπτά σου.Θαυμάζω τον τρόπο που γράφεις όσο και τον τρόπο που σκέφτεσαι..Το συγκεκριμένο post,με άγγιξε όσο δε φαντάζεσαι.
    Αφενώς,λόγω κάποιω δικών μου βιωμάτων..κι αφετέρου,γιατί με χαρά μου διαπιστώνω πως μέσα στην καθημερινότητα,που πολλές φορές γίνεται σκληρή και καλούμαστε να την αντιμετωπίσουμε,αυτό που υπερισχύει είναι η αγάπη…κι όλα αυτά τα συναισθήματα για τα οποία αξίζει να παλεύουμε.Ίσως βγήκα λίγο εκτός θέματος..
    Μόνο αυτό:είναι τυχερός,όποιος «μοιράζεται τη ζωή του μαζί σου».
    Και μια εύχη:όλα να πάνε καλά..*

  6. elsa said

    Όταν σε ξεματιάζουν πρέπει να κουνιέσαι; Δεν το ‘ξερα! Σαν αυτό που λένε «κουνήσου απ’τη θέση σου παιδάκι μου!»

  7. COSTANTINA said

    Evelina, η πίστη σε όλα αυτά είναι χαζά εγωιστική. Έχει την περίεργη συλλογιστική ότι ο καθένας μας είναι πολύ σημαντικός για να αρρωστήσει, για να πεθάνει, για να πάθει άσχημα πράγματα. Σε βάζει στο τριπάκι να πιστέψεις ότι τα σύμπαντα θα συνομωτήσουν για πάρτη σου (γαμώτο το συγκεκριμένο έχω σιχαθεί να το γράφω), ότι ο θεός σου και όλοι οι πλανήτες σε θεωρούν τόσο πολύ σημαντικό που ακόμη και όταν πεθάνεις θα έχουν ένα υπέροχο ειδικό μέρος να σε στολίσουν (παράδεισος). Αυτό εμένα μου κάνει περισσότερο σε τελείως πρωτόγονο πολιτισμό που έβλεπαν τον ήλιο ή το φεγγάρι και το ονόμαζαν θεό. Όχι, δεν είμαι όλα αυτά. Είμαι ένας απλός άνθρωπος που θα πάθω, θα χαρώ, θα παλέψω και όταν πεθάνω θα με φάνε τα σκουλήκια. Και δεν είναι κάτι τόσο τραγικό γιατί πολύ απλά δεν θα υπάρχω για να με νοιάξει. ουφ. 🙂

    Elsa, ακριβώς. 🙂

    mn8, μια φορά ένας ψυχολόγος είχε πει το εξής : «δεν πιστεύω στο μάτιασμα, πιστεύω στο ξεμάτιασμα». Υπέροχο. Άν κάποιος θεωρήσει ότι «ματιάστηκε» και στα ψέμματα να τον ξεματιάσεις του αρκεί. 🙂

    epicure, άλλοι θεωρούν ότι κακώς μου συνέβη γιατί με έκανε πεζή, κυνική και άθεη. Εγώ πιστεύω ότι βρήκα έναν καινούργιο «θεό». Που μου προκαλεί άπειρα περισσότερο δέος από αυτόν που μου είχαν επιβάλλει. Να ΄σαι καλά.

    ζαρντόζ, κι εμένα μ΄αρέσεις. 🙂

    Χαμένο κορμί, ευτυχώς που το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Και εννοείται δεν εννοώ την στατιστική που κατάλαβες. Εννοώ ότι όλοι έχουμε μαθηματικές πιθανότητες να πάθουμε πράγματα, όσα τάματα και αν κάνουμε, όσες προσευχές, όσο «αναμάρτητοι» κι αν είμαστε.

    almost famous, welcome! Διάβασε τις παραπάνω απαντήσεις μου. Περίπου αυτό που είπες λέω. 🙂

    an lu, περί στατιστικής, διάβασε τί εννοώ στην απάντησή μου στο χαμένο κορμί. Όσο για τον Δήμου, δεν νομίζω ότι επηρρεάστηκε από εμένα. Αν δεις γύρω σου (φαρμακεία, γιατροί, περίγυρος) πόσοι έχουν πέσει στην παγίδα, θα καταλάβεις γιατί είναι σημαντικό να λέγεται και να ξαναλέγεται.

    Marialena, και βέβαια μου απάντησες. 😉 Ως προς τα αίτια, μπορεί απλά να είναι μια ασθένεια στο φθαρτό μας σώμα. Δεν χρειάζεται να το στολίζουμε με ένα σωρό ενοχές, τύψεις, προπατορικά αμαρτήματα και άλλες πίπες. :)))))

    Kaltsovrako, και βέβαια το ξέρω. Ένας χρόνος γράψιμο και δεν έχω πει ούτε τα μισά από αυτά που νοιώθω. Κουράγιο να ΄χεις να διαβάζεις. 😛

  8. Id said

    Ήμουν εκεί που είσαι τώρα (έχοντας συγκρατήσει το ξεμάτιασμα για να χαίρεται η μάνα μου πως κάνει κάτι για μένα από τόοοοσο μακριά), και ξαφνικά, μετά από αλυσίδα ατυχημάτων και προβλημάτων υγείας πήρα μια τρελή στροφή σε σημείο να έχω πλεξίδα σκόρδα πίσω από την πόρτα. Μπορεί να μην κάνει τίποτε, αλλά είχα σταματήσει να ελπίζω πως θα τελειώσει το πατιρντί και να κοιμάμαι τα βράδια, μιας και προσπαθούσα να βρω τι θα είναι neeext? Α κι επίσης… είδα το μίσος στα μάτια πρώην φίλης μου, πολλές φορές, και στ’αλήθεια τρόμαξα.

    Δεν ξέρω αν ισχύουν ή όχι, γραμμένα φαίνονται βλακείες, αλλά σίγουρα δεν βλάπτει το σκορδάκι, μπορεί να γίνει ωραιότατη αλιάδα κι ελπίζω σύντομα :PP

    Κωνσταντίνα, ξέρω πως δεν ήθελες σχόλια, αλλά με τσάκισες με το προηγούμενο post σου…Δεν θα ήθελα ποτέ, ποτέ να το ζήσω αυτό, είναι το πιο άγριο, σπαραχτικό post που έχω διαβάσει ποτέ.

  9. mn8 said

    Οταν ημουν μικρος, ελεγα στην μανα μου οτι πονουσα αφορητα. Μια στο κεφαλι, μια στην κοιλια… Η μανα μου μου εδινε ενα…»θαυματουργο φαρμακο» το οποιο «δρουσε σε ελαχιστα λεπτα». Καθε φορα που το επινα αμεσως… γινομουν καλα.

    Βεβαια, η μανα μου δεν μου εδινε τιποτα αλλο παρα νερο και ζαχαρη, και εγω γινομουν καλα στην ιδεα του θαυματουργου φαρμακου και μονο. Αυθυποβολη δηλαδη, η αλλιως κατα φαντασιαν ασθενης.

    Το ιδιο πιστευω ειναι και το ματι και το ξεματιασμα. Παιχνιδια του μυαλου.

    Μακρια απο μας…

  10. COSTANTINA said

    id, εξέθεσα την δική μου εμπειρία. Προφανώς στα εκατό μου, ένα βήμα πριν τον τάφο να γλύψω λιγάκι κι εγώ την θρησκεία μπας και πάω σε τίποτε παραδείσους. 😛

    (μια άγρια σπαρακτική μέρα, αυτά κάνει – αλλά δεν θέλω σχόλια – όλα καλά τώρα)

    🙂

  11. Marialena said

    Ελα δω βρε κουτό να σου πω ένα μυστικό: Η ασθένεια πριν εκδηλωθεί στο φυσικό επίπεδο έχει ξεκινήσει να επιρρεάζει το αιθερικό μας σώμα και μετά το ψυχολογικό και τέλος παρουσιάζεται και στο κορμί…
    Δεν είναι παπαριές αυτά που σου λέω, το σύμπτωμα στο σώμα καμπανάκια μας χτυπάει. Πήγαινε να κάνεις ένα μασάζ σιάτσου και θα δεις τι γίνεται στο σώμα σου! Φιλιά

  12. COSTANTINA said

    Marialena, όλα αυτά είναι πίπες. Και στο λέει αυτό κάποια που έχει σπουδάσει τρία χρόνια σιάτσου. :0

  13. COSTANTINA said

    Για να εξηγούμαι γιατί το παραπάνω ήταν λιγάκι βιαστικό. Αυτή είναι η δική μου άποψη από δικά μου συμπεράσματα. Και εννοείται πως όταν περάσουμε μια περίοδο έντονης στεναχώριας ή άγχους πέφτουν οι άμυνες του οργανισμού με αποτέλεσμα να είμαστε πιο ευάλωτοι σε ιούς κ.τ.λ. Αλλά όλα αυτά είναι χημεία, ιατρική και βιολογία. Δεν τα ανακαλύψαμε σήμερα. Απλά σήμερα μας τα πλασάρουν ως νιού έιτζ μέντισιν.

    Το δε σιάτσου αν δεν το συνδέσεις με όλα αυτά είναι γαμάτο. Ρωτήστε και τον Καλτσό. 😉

  14. Ναι, ναι, γαμάτο!

  15. Epicuros said

    Πολύ αληθινά αυτά που γράφεις. Ευτυχώς και πατήθηκε το εν λόγω κουμπί και ξεκίνησε αυτή η σωτήρια διαδικασία. Για σκέψου ότι θα μπορούσες να είχες μείνει στον μεσαίωνα με τους παπάδες να ρυθμίζουν τα της ζωής σου…

  16. Anonymous said

    zαρντοz λεει:

    «Its all in a state of mind.»

    ξερω επαναλαμβανομαι,αλλα μ’αρεσω

    και εσυ μου αρεσεις , σημερα, ..

    ……….πολλη. Ζ

  17. @ epicuros:
    Δέν έχει ευτυχώς… Το ποτάμι δέν γυρνάει πίσω. Δέν έτυχε να πατηθει αυτό το κουμπί. Το μέλλον πάντα θα κάνει, τους χειρότερούς μας φόβους και τα πιό τρελά μας όνειρα, πραγματικότητα.

    @ author:
    Μή ξεχνάς ποτέ οτι η στατιστική, είναι ο επιστημονικός τρόπος για να πείς ψέματα

  18. κωσταντινα δεν τη παω τη στατιστικη.αν το δειγμα που παιρνουν για να βγαλουν ενα αποτελεσμα δεν ειναι το καταλληλο; δε παει χαραμι η στατιστικη;

  19. Amelie said

    konstantina, eisai spanios anthropos, se pao poli
    se katalavaino 100%
    simfono me mn8

  20. μόλις σήμερα ανακάλυψα το blog σου… πολύ καλό!
    όσο για το μάτι… δεν πιστεύω καθόλου! ούτε έχω ματιάσει, ούτε με έχουν ματιάσει, ούτε με έχουν ξεματιάσει! μάλλον έχει να κάνει με το τι μας έχουν μάθει και πόσο αυτό έχει ‘ποτίσει’ τον εγκέφαλό μας… καλημέρα!

  21. An-Lu said

    Συμφωνώ απολύτως, μόνο που ακόμα και οι στατιστικές είναι ψέμματα, όπως είπε και ο Μαρκ Τουαίν «Υπάρχουν τα μικρά ψέμματα, τα μεγάλα ψέμματα και οι στατιστικές»
    Σε φιλώ!
    ΥΓ Ο Νικόδημος σε διαβάζει! Δες εδώ:http://nikosdimou.blogspot.com/2006/05/blog-post_18.html

  22. COSTANTINA said

    onomatodosia, η στατιστική δεν παίρνει ένα δείγμα. Και εννοείται ότι δεν είναι πάντα σωστή. Άλλο πράγμα εννοούσα όμως με το «στατιστική». Διάβασε τις απαντήσεις μου πιο πάνω. 🙂

    amelie, 🙂

    tolisbak, με την πρώτη ευκαιρία θα το κάνω. Αν και το «Ψυχανάλυση» τα βρήκα πολύ μπαστούνια. Δεν διαβαζόταν με τίποτε. 🙂

    ciudadano,ψάξε στα κείμενά μου εκείνο με τον τίτλο «ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό;». Συμφωνούμε απόλυτα. 🙂

    manifesto, ίσως δεν είμαι τόσο καλή στην διατύπωση. Πάντως ειδικά εσύ ξέρεις ότι το συναίσθημα παίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή μου και στα κείμενά μου και δεν το απαξιώνω καθόλου. Απλά έχω τρομάξει από ανθρώπους που δεν δίνουν καθόλου βάση στην λογική όταν πολλά πράγματα έχουν ήδη εξήγηση. Με λίγα λόγια, μου την δίνει να ακυρώνω πράγματα και να γυρίζω συνειδητά στον Μεσαίωνα μόνο και μόνο γιατί δεν θέλω να τα παραδεχτώ. Το σιάτσου είναι εκπληκτικό και γι΄αυτό το λόγο το παρακολούθησα και το εξάσκησα τόσα χρόνια. Θα μπορούσα να γράφω ώρες για την φιλοσοφία του και τις ευεργεσίες του. Καμμία σχέση αυτό που έγραψα με την ακύρωση της Ανατολίτικης φιλοσοφίας. Τα περί αιθερικού σώματος είναι που δεν δέχομαι με τίποτε.

    Μάνο, αυτό. Ποιός το γαμεί το σκοτάδι μια τόσο όμορφη μέρα; 😀

    ΚΑΛΗΜΡΕΣ!!!!

  23. Τραυματισμοί, ασθένειες, δυσκολίες. Όταν μας συμβαίνουν μας αλλάζουν τη ζωή, αν είμαστε τυχεροί μας αλλάζουν ταυτόχρονα και τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Δεν συμφωνώ με το χιλιοειπωμένο «κάθε εμπόδιο για καλό» γιατί μπορώ να φανταστώ εκατοντάδες εμπόδια που δεν άφησαν τίποτα το θετικό. Πάντως στην περίπτωσή μου, το τράυμα ήταν τόσο βαρύ ώστε να με προσγειώσει στο μυαλό και τόσο ελαφρύ ώστε να μην επιβαρύνει σοβαρά το σώμα. Το αυτό εύχομαι σε όλους,
    καλημέρες και καλό σαββατοκύριακο (έρχεται καυσωνας).

  24. Tolisbak said

    Constantina, καλό είναι να ρίξεις μια ματιά στο «Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας» του Φρόυντ.

  25. κωσταντίνα μου πρόσεχε γιατί όσο και να προσπαθείς να κάνεις τη λογική το νέο σου Θεό το παράλογο απαιτεί τον δικό του χώρο, τη δική του λατρεία

    ο άνθρωπος δεν είναι μόνο λογική
    είναι εξ ίσου και συναίσθημα που πολλές φορές αντιτίθεται στη λογική

    η λογική είναι τα δεσμά μας όχι η σωτηρία μας

    όταν φτάσεις στό χείλος της αβύσσου η λογική δεν μπορεί να κάνει τίποτα για σένα

    είναι το άλογο, το παράλογο, το ενστικτώδες, αυτό που δεν κυβερνιέται από τη λογική που θα σε αγκαλιάσει για να σε περάσει στην άλλη όχθη

    όσο για το σιάτσου να μου επιτρέψεις να σου πω πως θα πρέπει να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί όταν απαξιώνουμε κάτι

    δεν είναι δυνατόν να γράφεις αυτά είναι πίπες

    και αν σπούδασες τρία χρόνια σιάτσου και κατέληξες στο συμπέρασμα πως είναι πίπες τότε ή δεν ήσουν καλή μαθήτρια ή ήσουν ανεπίδεκτη μαθήσεως

    δεν είναι δυναττόν 5000 χρόνια ανατολίτικης σοφίας να είναι πίπες… σκέψου το λογικά … το ότι εμείς δεν καταλαβαίνουμε κάτι δεν σημαίνει πως είναι απαραίτητα πίπα

    για να επιστρέψω στη λογική θα σου θυμίσω το εξής

    η ψυχική μας υγεία στηρίζεται στην ευαίσθητη ισορροπία ανάμεσα στο συνειδητό και το ασυνείδητο

    όποτε το ένα από τα δύο υπερισχύει περισότερο απ όσο πρέπει του άλλου τότε εμφανίζονται οι νευρώσεις και σε σοβαρές περιπτώσεις ακόμα και ψυχώσεις

    φιλιά και καλημέρες

  26. Costantina μου, ενα κλικ μετα τις στατιστικές είναι το φως. Ποιος το γαμεί το σκοτάδι; Ολες σου οι ευαισθησίες που γράφεις εδώ είναι αλλωστε underlined απο μια δέσμη φωτός. Μην σκιά-ζεσαι λοιπόν.

  27. COSTANTINA said

    Ελλείψει χρόνου, μια διευκρίνηση. Δεν είπα ότι το σιάτσου είναι πίπες. Αντιθέτως. Τα υπόλοιπα που είπε η Μαριαλένα θεώρησα πίπες. Επιφυλλάσομαι όταν έχω χρόνο για τα υπόλοιπα. Thanx guys 🙂

  28. Estarian said

    Ειδικά ένα σιάτσου από τρίμετρη σιλικονάτη ανατολικοουκρανή, σίγουρα είναι θαυματουργό.
    (θα το χρειαστώ τώρα που θα μου τσακίσει τα κόκκαλα ένα ένα η Star)

  29. «Προφανώς έχω μια επικίνδυνα αθώα άποψη για τόσο σοβαρά θέματα και απλουστεύω μέχρι μαλακίας πράγματα που είναι (και μάλλον πρέπει να είναι) πολύπλοκα.»

    Είσαι τουλάχιστον ειλικρινής.
    Αλλά,
    «Η φτήνια τρώει τον παρά»

    Μην γίνεσαι υπερβολικά μίζερη.
    Είσαι πολύ καλύτερη απ’ αυτή την κατάρα της φυλής μας.
    Μιζεριά και διχόνοια,
    χέρι χέρι τα κλεφτρόνια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: