X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΓΟΝΕΙΣ ΦΙΛΟΙ (1-0)

Posted by Constantina Delimitrou στο Απριλίου 8, 2006

Είχα πάντα από μικρή, μια έντονη απέχθεια για τους ανθρώπους που μιλάνε πολύ. Σε αυτό συντέλεσε ένας γκόμενος στο γυμνάσιο. Μιλάμε μεγάλος καραγκιόζης. Μπορούσε να μιλάει για ώρες ολόκληρες χωρίς καθόλου να με αφήνει να πω μια λέξη. Και όλες του οι συζητήσεις ήταν γύρω από τον εφοπλιστή μπαμπά του και άλλα βαρετά παραμύθια.

Εκείνος ήταν γύρω στα 19 και εγώ πιτσιρίκι. Ήταν αυτό που λέμε εξωσχολικός. Που ήταν δηλαδή must για το image μου καθότι είχε και μηχανή και αυτοκίνητο. Βέβαια το image ήταν κάτι που έφτανε μέχρι έξω από το σχολείο. Μετά ήταν μια μαλακία και μισή γιατί δεν μ΄έβλεπε κανένας οπότε στράφι η χλαπάτσα που έτρωγα. Τα είχαμε έξι μήνες και ήδη από τους πρώτους δύο προσπαθούσα να τον χωρίσω και δεν μπορούσα.

Μια απίστευτη τραγωδία. Εγώ να τον φτύνω κανονικά και αυτός να με ρωτάει ποιούς θα καλέσουμε στον γάμο μας. Τότε είχα πειστεί πως όταν κάποιος μιλάει πολύ, κουφαίνεται τελείως. Οι γονείς μου αφού έφαγαν την πρώτη φρίκη (γκομενιακά ΚΑΙ η μικρή;) είπαν να το παίξουν φίλοι μου. Και έκαναν την εξυπνάδα να τον καλέσουν σπίτι για καφέ. Εφιάλτης. Μια συνεχόμενη πάρλα από τις εφτά το απόγευμα μέχρι τις δύο τη νύχτα.

Τους εξήγησα λοιπόν ότι θα ήταν πολύ κουραστικό, μεγάλοι άνθρωποι να παίζουν τους φίλους (μόλις είχα αρχίσει την καριέρα μου και θα ήταν μακριά η λίστα με τους γκόμενους) και από τότε ξανάγιναν γονείς. Ειδικά για τους απέξω. Περιορισμοί, σεβασμοί, ηθικές και ότι πιο οπισθοδρομικό θα έσφιγγε για τα καλά, ανεπιθύμητους κώλους. Καλά σε μένα ήξεραν ότι δεν τους έπαιρνε να κάνουν μαλακίες. Και τότε το έριχναν στο φιλότιμο. Ναι, ξέρω. Γατόνια.

Όλα καλά λοιπόν, εγώ να προσπαθώ να ξεκολλήσω από τον μαλάκα και οι γονείς μου να το παίζουν και πάλι γονείς. Μέχρι που ήρθε η στιγμή που θα έπαιρνα βαθμούς στο Γυμνάσιο. Μέτρια ήμουν σχεδόν στα πάντα, εκτός από μερικά μαθήματα που για ανεξήγητους λόγους τα λάτρευα. Ένα από αυτά ήταν τα Γαλλικά. Είχα πάντα ολοστρόγγυλα είκοσι. Καλά δηλαδή που ήταν και τα Γαλλικά και ανέβαζα λίγο τον μέσο όρο.

Η καθηγήτρια μεγάλη στρίγγλα και ηθικών αρχών. Μόλις είδε την μάνα μου και ενώ εγώ περίμενα επαίνους, την πέταξε την καρφάρα : «Άριστη στο μάθημα αλλά απαράδεκτη εκτός σχολείου. Έχει συνάψει σχέση με εξωσχολικό». Την κάργια! Η μάνα μου πρέπει να ξεχάστηκε λιγάκι γιατί αντέδρασε ως φιλενάδα : «Η δουλειά σας περιορίζεται μέσα στο σχολείο. Έξω, κάνω κουμάντω εγώ. Δεν σας αφορά λοιπόν».

Η στρίγγλα κατάπιε την γλώσσα της και η μάνα μου με πήρε χεράκι χεράκι σαν καλές φιλενάδες και φύγαμε. Μέχρι να βγούμε από το σχολείο είχα ένα χαμόγελο μέχρι τ΄αφτιά. Αλλά εκείνη δεν γέλαγε καθόλου. Μάλλον γιατί θυμήθηκε τον ρόλο που είχαμε συμφωνήσει. Με βάρβαρες συνέπειες. Έμεινα ένα μήνα κλεισμένη στο σπίτι.

Από τότε την παρακαλούσα να γίνουμε φίλες και δεν ήθελε. Τώρα με παρακαλάει εκείνη. Της λέω, ότι αν κλειστεί ένα μήνα στο δωμάτιό της με τον μπαμπά ίσως το σκεφτώ. Αποφεύγει να μου απαντήσει.

Ναι ξέρω, γατόνια.

19 Σχόλια to “ΓΟΝΕΙΣ ΦΙΛΟΙ (1-0)”

  1. Anonymous said

    aυτιστικα ατομα οι πολυλογαδες…μιλανε μιλανε,χωρις να δωσουν σειρα στον αλλο,χωρις ν ακουσουν τι εχει να πει ο αλλος…μακια μακια///δρακος

  2. mn8 said

    Ειναι πολυ λεπτη ισορροπια Φιλου-Γονιου. Υπαρχουν περιπτωσεις που οι γονεις θελουν να δειξουν φιλοι στα παιδια τους και χανουν τον ελεγχο [που καλως ή κακως, θα επρεπε να υπαρχει μεχρι μια ηλικια -> εξαρταται παντοτε απο την ωριμοτητα του καθε παιδιου]. Υπαρχουν και αλλοι που κρατανε τον ρολο του γονιου, αλλα φιλικου γονιου ως προς το παιδι του. Αλλο φιλος, αλλο φιλικος.

    Το παραδειγμα το εχω μεσα στο σπιτι μου. Η μανα μου ειναι φιλικη με μενα και την αδερφη μου, ενω η αδερφη της προσπαθει να ειναι φιλη με την κορη της. Το αποτελεσμα; Η ξαδερφουλα μου [13 χρονων] συμπεριφερεται ηδη πολυ παραξενα [μην πω καμια κακια κουβεντα…], ενω η αδερφη μου [16 χρονων] φανταζει αβγαλτο παιδακι μπροστα της.

    Το ποιος παιδαγωγικος τροπος ειναι καλυτερος, μονο ο χρονος θα το δειξει. Αν και ως τωρα πιστευω οτι οι γονεις θα πρεπει να κρατανε αυτον τους τον τιτλο σφιχτα, οσο φιλικοι και να γινονται, και να μην περνανε την οριακη γραμμη και να γινονται φιλοι με τα παιδια τους. Ισως καποια στιγμη κανω και ποστ με αφορμη αυτο 🙂

  3. Είσαι και εσύ ένα γατόνι όμως…

  4. rodia said

    🙂 βρε συ, δε φαντάζομαι να είσαι η κορούλα μου, ε.. χμμ..

  5. Constantina,η σχέση μάνας-κόρης είναι η αγαπημένη μου. Μιλάμε για το καλύτερο λουνα παρκ του κόσμου. Οσο για τους πολυλογάδες τί να πω!!! Εχω δώσει φοβερές μάχες μαζί τους και τις περισσότερες τις έχω κερδίσει. Δεν σταύρωσαν λέξη!!! Χαχαχαχαχαχαχα!
    Α, ξανά στη σχέση μαμας-κόρης: Ξεκινούν μαμα-κόρη, γίνονται κόρη-εχθρός-μαμά, εξελίσσονται σε κόρη-εχθρός-κώλος+βρακί-μαμά για να καταληξουν ξανά σε κόρη-μαμά.
    Εσύ σε ποιά βρίσκεσαι είπαμε;
    Σκάσε Μάνο;
    ΟΚ!

  6. οι γονείς μου το είχαν κανονισμένο πριν με φέρουν στον κόσμο: «φίλους θα κάνει το παιδί,άλλους γονείς όχι». Προσιτούς γονείς χρειάζεται ένα παιδί ώστε να βρίσκει κατανόηση, και προστασία. Και επίσης ένα παιδί έχει ανάγκη από όρια, αν δεν βάλουν όρια οι γονείς νιώθει ανασφαλές.

  7. new blog online

    http://www.nonprivatelife.blogspot.com

    Efxaristo

  8. COSTANTINA said

    Marilina, ακριβώς έτσι. 🙂

    non private life, καλωσήρθες. Very nice blog! 🙂

  9. Loucretia said

    Δεν ειμαστε φιλοι ουτε με τους γονεις, ουτε με τα παιδια μας.
    Φιλοι ειμαστε μονο με τους φιλους μας.

    Οταν μπερδευουμε τους ρολους μας, μπερδευονται και τα παιδια μας και χανουν και χανουμε τα ορια.
    Το επιθυμητο ειναι οι ειλικρινεις σχεσεις και η διαρκης και σταθερη στηριξη.
    Οσον αφορα τις σχεσεις μανας-κορης, εχω καταληξει οτι αποκαθιστανται μετα τα 30. Το λεω κι απο προσωπικη εμπειρια κι απο οσα εχω δει με φιλες μου. 😉

  10. henrygrey said

    Μιλάνε, μιλάνε, κι όλο σιωπή λένε. Μισώ τα γαλλικά, και μισώ και τους Γάλλους. Αλλά όλως παραδόξως κι εγώ 20 (Η δικιά μου καθηγήτρια δεν ήταν στρίγγλα).

    Η μαμά φιγούρα! 🙂

    Καλημέρα!

  11. Κυκλοδίωκτον said

    Τι ωραία που γράφεις COSTANTINA! Μ’ αρέσει πολύ ο τρόπος που εκφράζεσαι.
    Όταν κάνεις φαν κλαμπ, θα δηλώσω συμμετοχή!

  12. COSTANTINA said

    Loucretia, όπως πάντα ευστοχότατη. Και εγώ μετά τα 30 είδα καθαρότερα κάποια πράγματα. 🙂

    Κυκλοδίωκτον, καλά προς το παρόν πάρε ένα φιλάκι. Μάκια.:)

  13. Derek said

    «Η δουλειά σας περιορίζεται μέσα στο σχολείο. Έξω, κάνω κουμάντο εγώ. Δεν σας αφορά λοιπόν»

    κάτι παρόμοιο είχε απαντήσει και η δικιά μου μάνα όταν ένας καθηγητής της κάρφωσε ότι με έπιασε να καπνίζω… μετά μου έκοψε την καλημέρα για 2 μήνες (η μάνα μου όχι ο καθηγητής)…

  14. COSTANTINA said

    Δράκο, έχεις πολύ δίκιο. Τελείως αυτιστικοί. 🙂

    mn8, πιστεύω ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένη συμπεριφορά απέναντι σε ένα παιδί. Το κάθε παιδί είναι τόσο διαφορετικό και τείνω να καταλήξω ότι εκείνο (ανάλογα την προσωπικότητά του) θα ορίσει την συμπεριφορά του γονιού. Άπειρα τα παραδείγματα από παιδιά που με την ίδια συμπεριφορά βγήκαν τελείως διαφορετικά αποτελέσματα. Άλλα παιδιά μπορούν να χειριστούν την ελευθερία και την εμπιστοσύνη, ενώ άλλα όχι. Οπότε κρίνεις ανάλογα. 🙂

    Nicola, 🙂

    Rodia, καλά ρε μάνα δεν το λες τόσο καιρό ότι μπλογκάρεις; 😛

    Mano, εγώ πέρα από την πλάκα είμαι πάντα σταθερή στην σχέση μαμά – κόρη.Ούτε φίλοι, ούτε εχθροί, ούτε κώλος βρακί. Σκέτο μαμά – κόρη με μια απέραντη αγάπη. 🙂

    henrygrey, καλημέρα!!!! (εγώ ακόμη αγαπάω τα Γαλλικά, αλλά οι Γάλλοι αρχίζουν και μου τη δίνουν).

  15. COSTANTINA said

    derek, ναι ρε συ. Τσάμπα η χαρά που είχα πάρει. 🙂

    ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ!!!

  16. Derek said

    to kalytero ap’ola einai oti soi paei to basilio!

    ta xristougenna phga na parw tous ba8mous ths aderfhs mou (7 etwn, 2a dhmotikou) kai mou mou ekane paratirish h daskala ths giati leei zografizei to 8ranio ths (alla oi ba8moi oloi 10, kai ta tetradia xwris «kokkinadia»)

    «ama einai bareto to ma8hma kati prepei na kanei to paidi gia na perasei h wra tou» ths apantisa

    to ti xara phra 😀

    anipomonw na paei sto lykeio!!!

  17. COSTANTINA said

    Πω πω, αστεράκι η μικρή. Πρέπει πάντως να είναι γαμάτο να έχεις μικρό αδελφάκι. Καλά της είπες πάντως της ηλίθιας. Αντί να ασχοληθούν με την ουσία κολλάνε σε μαλακίες.
    Να την χαίρεσαι! 🙂

  18. An-Lu said

    με κάλυψε η Λούκρη….αν και υπάρχει πολλές φορές και το επόμενο στάδιο: τα «παιδιά» να γίνοται οι «γονείς» των γονιών τους, κυρίως λόγω αντίξοων συνθηκών.

  19. αφρουλα said

    »Οταν μπερδευουμε τους ρολους μας, μπερδευονται και τα παιδια μας και χανουν και χανουμε τα ορια.
    Το επιθυμητο ειναι οι ειλικρινεις σχεσεις και η διαρκης και σταθερη στηριξη.»

    ειμαι απολυτα συμφωνη με τα παραπανω…οι γονεις πρεπει να ειναι γονεις (με κατανοηση βεβαια) και οι φιλοι φιλοι….

    ειναι ομως δυσκολο να εισαι γονιος παρασυρεσαι απο την αγαπη και την ανησυχια σου και πολλες φορες οι γονεις τα κανουν σκ…. και χανουν το παιχνιδι….

    τι να γινει τους αγαπαμε οπως και να εχει….!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: