X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ…

Posted by Constantina Delimitrou στο Μαρτίου 1, 2006

Σε κάνει πιο δυνατό;

Ρε, θέτε και τα λέτε ή έχετε βρει παρηγοριά σε στιχάκια για να έχετε να τα λέτε όταν δεν υπάρχουν λόγια; Δηλαδή ένας άνθρωπος που έχει περάσει φουρτούνες έγινε μαγικά δυνατός οπότε στην επόμενη φουρτούνα θα αντιδράσει καλύτερα από έναν που δεν έχει περάσει ποτέ τίποτε;

Κάθε φουρτούνα έχει το τιμημά της. Εγώ αυτό ξέρω να πω. Θα σου αφήσει φοβίες, κουσούρια, ανασφάλειες και άσχημες αναμνήσεις. Το ότι πέρασες κάτι πολύ άσχημο δεν σημαίνει ότι έχεις περισσότερη δύναμη από τους υπόλοιπους για να το ξαναπεράσεις. Δεν σημαίνει ότι ξαφνικά είσαι ένας υπερήρωας γιατί πολύ απλά, τα τόσο γερά τραύματα δεν κλείνουν.

Ακόμη κι αν δεν πρόκειται ποτέ να αντιμετωπίσεις άλλα προβλήματα, ακόμη κι αν βρεις την «ευτυχία», πάντα πίσω στο μυαλό σου θα υπάρχει ένα κομματάκι που δεν βάφεται άσπρο. Ίσως να αλλάξει η κοσμοθεωρία σου, ίσως να βλέπεις με μεγαλύτερη αισιοδοξία το «τώρα», ίσως να μπορείς να συμπονέσεις περισσότερο. Ναι, αυτά τα κερδίζεις.

Στην επόμενη φουρτούνα όμως, έχεις περισσότερες πιθανότητες να καταρρεύσεις. Γιατί ξέρεις πια πώς είναι. Ξέρεις ακριβώς τί θα αντιμετωπίσεις και χιλιάδες αισιόδοξα στιχάκια δεν είναι ικανά να σε πείσουν ότι θα τα καταφέρεις ξανά. Μάλλον το αντίθετο.

Η ψυχική δύναμη είναι κάτι ανεξάρτητο σε κάθε άνθρωπο. Αν την διαθέτεις και την χρειαστείς θα είναι εκεί. Αν την διαθέτεις αλλά την δοκιμάζεις διαρκώς, θα ασθενήσει. Ειδικά αν φτάσεις στο σημείο να δεχτείς πράγματα που δεν σε σκοτώνουν. Που σε πάνε λίγο πριν τον θάνατο και σε γυρίζουν πίσω. Τότε μετατρέπεσαι σε έναν φοβισμένο άνθρωπο που κέρδισε μια γερή μάχη, που έχει άπειρη όρεξη για ζωή αλλά καμμία δύναμη να ξαναπολεμήσει μεγάλες μάχες.

Αν θες να παρηγορήσεις έναν τέτοιον άνθρωπο στέκεσαι δίπλα του, του πιάνεις το χέρι και μπαίνετε στην μάχη μαζί. Με ότι τίμημα.

Θα έδινα όλη μου την «δύναμη» για να γλιτώσω από όλα αυτά τα πράγματα που με έκαναν πιο «δυνατή».

Δεν την θέλω.

Advertisements

21 Σχόλια to “ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ…”

  1. Marialena said

    Καλημέρα Κωνσταντίνα και καλό μήνα! Η Άνοιξη σε βρίσκει κάπως, βλέπω και δεν παρασύρεσαι στο ρομαντισμό που επικρατεί σε πολλούς από εμάς τους ανυποψίαστους! Τεσπα, η φουρτούνα σε κάνει ή να μείνεις εκεί σαν στήλη άλατος και να καταρρεύσεις μετά αφού περάσει ή να χάσεις τ’ αυγά και τα πασχάλια μέσα στον χαμό. Λαβωμένος συνέρχεσαι ούτως ή άλλος, γλύφοντας τις πληγές σου σαν αδέσποτο… «Δυνατός» είσαι όταν παραδέχεσαι την αδυναμία σου, καλή ώρα! Να χαμογελάς… Μ.

  2. Σου γράφω από το ρεπό μου

    Κάθε φορά που κάποιος μου λέει ότι όσα πέρασα έπρεπε να τα περάσω γιατί ήταν για να τα περάσω θέλω να του πω ακριβώς το ίδιο πράγμα ίσως με άλλα λόγια..
    Θα μπορούσα να ζήσω και να εκπαιδευτώ χωρίς όλα τα άσχημα και τα δύσκολα..(ξέρεις)
    Να ψάχνω να βρω μια άσχημη στιγμή στην ζωή μου και να μην βρίσκω
    Από την άλλη μπορεί να ήσουν και να ήμουν λιγότερο συμπονετικές αν ήταν όλα εύκολα
    Δεν χρυσώνω το χάπι.. απλώς δεν βρίσκω άλλα λόγια.

    Φιλιά πολλά.

  3. orlando said

    Οχι… Αρρώστησα βαριά στα 24 και δεν το αλλάζω με τίποτε…. Μάζεψα τον πατέρα των ρεμαλιών αυτοπυροβολημένο στον κρόταφο και δεν το αλλάζω με τίποτε… Πάλεψα οκτώ χρόνια με μια τρεμάμενη ψυχούλα που έκοβε φλέβες και μετά τις τρύπαγε και δεν το αλλάζω με τίποτε… Κωνσταντίνα καταλαβαίνω τι λες, αλλά όχι. Αν αύριο καρφωθώ με τις πάντες ή μου δώσουν μια βδομάδα ζωή ή μείνω στον τόπο, θάχω ζήσει δυο ζωές κι ας μετράω ούτε μισή στα χρόνια.Θάχω νοιώσει για δυο ζωές, θάχω πονέσει για δύο ζωές και θάχω αγαπήσει πρόσωπα και πράγματα για δυο ζωές. Κι αυτό με κάνει να λέω ότι είμαι πράγματι «πλήρης ημερών»… Και μ αρέσει

  4. Maiandros said

    Ωπα… μεγάλη κουβέντα η τελευταία…

  5. rodia said

    Ημουν φυλλαράκι κι έγινα δέντρο..
    Καταλαβαίνω πώς τα βλέπεις τώρα τα πράγματα, αν και αυτό το ‘καταλαβαίνω’ δύσκολα νιώθεται..
    Ο αυτοσαρκασμός, αλλά και η αντιμετώπιση των καταστάσεων ανιχνεύοντας το γελοίο μέσα σε αυτές, βοηθάει ξέρεις.

    ..και μετά.. «ξανά προς τη δόξα τραβά τραβά τραβά, και ξανά προς τη δόξα τραβά»..

    !!!!!!!!!!

    🙂

  6. d.c. kostas said

    i don’t know where i heard it, but there is a prayer that goes like, «lord, don’t give me what i can handle.»
    i’m always amazed what we can get through, how much we can stand but the price is way too high sometimes.
    i had enough «lessons» already, i’m ready for some smooth sailing, some blue skies.

  7. COSTANTINA said

    Rodia, ναι ο αυτοσαρκασμός και η «γελοιοποίηση» με ανακουφίζει πολύ. 🙂

    Kosti μου, αυτό ακριβώς ψάχνω. Ηρεμία και γαλήνη. Στο εύχομαι όσο τίποτε να τα καταφέρεις. Τουλάχιστον μπορώ να πω μέχρι ενός σημείου ότι σε «καταλαβαίνω». Φιλιά γλυκέ μου…

  8. Marialena said

    @ Κωνσταντίνα: Όχι δεν είναι παρηγοριά, η αλήθεια μου είναι και στη γράφω με κάθε ειλικρίνεια. Τη Παρασκευή κλείνω 24 χρόνια συμβίωσης με το διαβήτη μου, 24 χρόνια θέλησης για ζωή και μικρών αλλά και μεγαλύτερων προκλήσεων. Πίστευα πως άμα είμαι Η δυνατή θα αντιμετωπίζω παράγοντες που δεν μπορώ να ελέγξω ολοκληρωτικά, όπως η πάθησή μου. Ναι, το να είμαι συγκροτημένη και αυτάρκης με βοήθησε να επιβιώσω στις δύσκολες στιγμές που πολεμούσα τον εαυτό μου, αλλά όταν όμως περνάει η κρίση, περνάει η καταιγίδα, τι κάνεις? Μένεις με το «δυνατή» στο χέρι και μετά τι κάνεις, τι νιώθεις? Δυνατή σε ένα κομμάτι, αλλά και αδύναμη ταυτόχρονα! Θέλω να καταλάβω και γω τι σημαίνει αυτό μη νομίζεις. Σ’ ευχαριστώ και γω για αυτά που έγραψες! φιλιά, Μ.

  9. drugstv said

    Ο πονος ειναι παντα πονος και πληγη θα ανοιγει με καθε χτυπημα…

  10. Niva said

    Πάλι θα κάνω τον κακό και δεν θα συμφωνήσω…είμαι της άποψης πως για κάθε εμπειρία στην ζωή που σου προκαλεί πόνο, αφήνεις πίσω σου ένα κομμάτι του εαυτού σου. Ναι πιστεύω ότι γίνεσαι αναίσθητος σε παρόμοιου είδους εμπειρίες ΕΝ ΚΑΙΡΩ και σταδιακά. Και δεν μιλώ για χρόνιες καταστάσεις μιας και συ constantina αναφέρεσαι σε φουρτούνες και καταστάσεις που μένουν πίσω ως αναμνήσεις/φοβίες/ανασφάλειες κ.λ.π.αλλά για καταστάσεις αναπάντεχες που σε πονούν ψυχολογικά. Την επόμενη φορά που σου τυχαίνει κάτι παρόμοιο, *χτυπά* σε ένα κομμάτι του εαυτού σου που έχει ίσως πεθάνει ή σβήνει οπότε κάθε φορά βρίσκει και λιγότερο πρόσφορο έδαφος να *πονέσει* . Προφανώς λογική αντίδραση του υποσυνείδητου με σκοπό την επιβίωση.Εξ’ου και η αναισθησία που, γιατί όχι, μεταφράζεται και σε δύναμη.
    Για μένα πάει βίωμα=εμπειρία=πείρα=αναισθησία=δύναμη
    Και κατ’αντιστοιχία υπάρχει και η άλλη πλευρά: Κάθε όμορφη, παρόμοια με προηγούμενες, εμπειρία της ζωής , κι αυτή με την σειρά της σε φτάνει σε σημείο αναισθητοποίησης, και χάνεις το κομμάτι του εαυτού σου που κάποτε ήξερε πώς να χαρεί.
    Πιστεύω ότι σε όποιον και να δώσεις την δυνατότητα να διαλέξει μεταξύ ενός επίπονου βιώματος που το έχει ήδη αντιμετωπίσει και ενός που του είναι εντελώς άγνωστες οι συνέπειες και η αντιμετώπιση, θα διαλέξει το πρώτο.
    Συνήθεια? Επιβίωση? Παθαίνω και μαθαίνω να εκτιμώ?Προσαρμογή? Ίσως κάποιο από τα παραπάνω ίσως όλα μαζί είναι οι λόγοι. Και φυσικά όταν το ψυχολογικό σου backround δεν είναι ήδη κατεστραμένο οπότε είσαι καμμένο χαρτί εξ’αρχής….
    Και ξαναλέω, σωστό ή λάθος το όλο παραπάνω σκεπτικό είναι η σκοπιά από την οποία το βλέπω εγώ και μόνον εγώ.

    Εντελώς υποκειμενικό το θέμα…

  11. Marialena said

    Για όλους μας αυτό το επιπλέον σχόλιο. Ο πόνος δεν είναι κομμάτι της μαθησιακής διαδικασίας της ζωής, δεν είμαστε για να πονάμε στη γη ετούτη, αλλά μέσω του πόνου εντυπώνονται ανεξίτηλα τα βιώματα στη ψυχή μας. Με αγάπη προς τον εαυτό μας και αποδοχή αυτών που γίνονται βοηθάμε την κατάσταση και ξεφοβίζουμε τη ψυχούλα μας. Η πληγή όταν δεν έχει λόγω να ανοίγει, παύει να μας απασχολεί. Από μας εξαρτάται και δεν είναι θέμα δύναμης, είναι μόνον απ’ ότι είναι ο άνθρωπος φτιαγμένος! Καλό απόγευμα και πάλι, Μαριαλένα

  12. Alexandros said

    «αναισθησία=δύναμη». Αυτό το κομμάτι της εξίσωσης δεν μου κάθεται καλά ρε γαμώτο.Αλλά όπως λες είναι εντελώς προσωπικό..

  13. michelan said

    Τις προάλλες στα ΝΕΑ ένας ζωγράφος είπε οτι ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ στην ζωή σημαίνει ΘΑΝΑΤΟΣ…
    και υπάρχει μία θεωρία που λέει οτι επιλέγουμε να ζήσουμε τα βιώματα μας, για να μπορέσουμε να ανέβουμε ένα σκαλοπάτι παραπάνω…

  14. Niva said

    marialena ο πόνος δυστυχώς ΕΙΝΑΙ κομμάτι της ζωής….και στην γη αυτή, θέλουμε δεν θέλουμε είμαστε για να πονάμε μεταξύ άλλων και να μαθαίνουμε από τον πόνο την αξία της ίδιας της ζωής… Όπως επίσης δεν είναι και απόλυτο να είναι ο πόνος το μόνο συναίσθημα που εκτυπώνεται ανεξίτηλα στην ψυχή μας αλλά και η χαρά.Το όλο θέμα σαφώς εναπόκειται στην ψυχοσύνθεση του καθενός (γι’αυτό και είναι υποκειμενικό) αλλα ρωτάω…στην τελική ,αυτό δεν είναι ένδειξη ψυχικής δύναμης? Αν μας έλειπε αυτή η εσωτερική δύναμη (και μην πάει ο νου σας στο μεταφυσικό και στις παπαριές) απλά στην θέληση για ζωη, θα είχαμε εκλείψει προ πολλού μέσα στις σπηλιές που ζούσαμε (αν βέβαια θα είχαμε προλάβει να φτάσουμε κι εκεί..)

  15. Anonymous said

    constantina,
    respect!
    Μου θύμισε λίγο Γούντι Άλλεν: «Δεν θέλω να μεινω αθάνατος με τα έργα μου, θέλω να μείνω αθάνατος με το να μην πεθάνω». 😉
    Keep up!

  16. Costantina, δεν ξέρω πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά ως επαγγελματίας (τουλάχιστον) της ανάγνωσης διακρίνω την λύπη σου, τους φόβους σου, τα γαμώτο σου… Ολοι άλλωστε εδώ μέσα το διακρίναμε. Είναι όλα ευπρόσδεκτα και η καρδιά μου (μας) είναι ανοικτή και με έναν καναπέ για σένα…
    Πριν απο 2 1/2 χρόνια έπαθα καραμπινάτο έμφραγμα. Αυτό με έκανε να δω την ζωή πολύ λαμπερή… άλλους τους έκλεισε για πάντα σπίτι τους. Πήγαμε εκείνο το βράδυ στο Ιπποκράτειο 9, από τους οποίους πέθαναν οι 8.
    Οταν ήμουν γύρω στα 30 η πολυαγαπημένη μου έφυγε ξαφνικά στην Κρήτη, όπου την έστειλε ο φασίστας μπαμπάς να πάντρευθεί (προξενιό το λένε) τον γυιό ενός φίλου του. Δεν την ξανάδα ποτέ.Σαν να μου την απαγάγανε. Νομίζω ότι ήταν η αρχή του εμφράγματος… όμως είμαι σίγουρος ότι αυτη η κατάσταση με οδήγησε σήμερα στην γυναίκα που αγαπώ.
    Δεν σε ξέρω, αλλά σε αγαπώ διαβάζοντας σε between the lines. Κλείσε τα μάτια, κλείσε αν θες και για 2-3 μέρες το ψιλικατζίδικό σου, και διώξε τις άσχημες σκέψεις. Ξεκλείδωσε το μαγικό σου, που το’χεις φυλακισμένο εδώ και λίγο καιρό.
    Ολα διορθώνονται και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι εσύ ξέρεις τον τρόπο.
    Ετσι δεν είναι;

  17. Επαναλαμβάνω: ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;

  18. Ξέρεις….το γεγονός ότι συνεχίζεις να γράφεις… κάτι λέει.

  19. J95 said

    ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ…

    Σε κάνει πιο δυνατό;

    Εννοείται: Legalize it!

  20. alombar42 said

    Κι όμως, σε κάνει πιο δυνατό.

    Μαθαίνεις να αποφεύγεις τα λάθη του παρελθόντος αλλά, ακόμα κι αν τα ξανακάνεις, ξέρεις πώς να πονέσεις λιγότερο, πώς να προφυλαχτείς.

    Αποτελείς ζωντανό παράδειγμα άλλωστε – για σκέψου το λίγο.

    Αλλο αν δε σου αρέσει – κανείς δε χαίρεται να έχει φουρτούνες (υποθέτω δηλαδή!).

    Και βγάλε τα μαύρα 🙂

  21. COSTANTINA said

    Ρε παιδιά, αλήθεια, δεν μπορώ να βρω λάθος σε κάποιον από σας. Ίσως τελικά το θέμα να είναι καθαρά υποκειμενικό, ίσως να είναι και λιγάκι θέμα ηλικίας και κατάστασης. Ίσως μετά από λίγα χρόνια να το δω αλλιώς και να εκτιμήσω κάποια πράγματα.

    Πάντως μου ανοίξατε δρόμους που ποτέ δεν είχα σκεφτεί έτσι και μόνο για αυτό, σας ευχαριστώ θερμά.

    Μαριαλένα ήσουν ο πιο σημαντικός άνθρωπος σε αυτή την συζήτηση. Δεν έχω κανένα δικαίωμα να μιλάω για «φουρτούνες». Καλή δύναμη κορίτσι μου.

    Καλημέρα σε όλους.–>

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: