X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΠΕΡΑΜΑ – ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 13, 2006

Δυό μέρη που δεν θέλω ποτέ να ξαναπάω στην ζωή μου. Ποτέ όμως. Όλοι οι άντρες της οικογένειάς μου κάποτε, ήταν πάντα εκεί. Επισκευές Πλοίων. Άλλοτε στο καφενείο περιμένοντας για δουλειά, άλλοτε τρία και τέσσερα συνεχόμενα μερόνυχτα να δουλεύουν στα σαπιοκάραβα. Τους πηγαίναμε φαγητό και γάλα. Ο επιτηρητής επέμενε να πίνουν κάθε μέρα γάλα και καμμιά φορά όταν θα ερχόταν έλεγχος, τους μοίραζε γάντια και μάσκες. Όλη η γειτονιά δούλευε εκεί. Όλοι πάθαιναν συνέχεια ατυχήματα. Κάποιοι πέθαναν.

Έψαχνα τον μπαμπά και τους θείους μου κάθε φορά ανάμεσα στους εργάτες και πάντα έσφιγγε η καρδιά μου. Ήταν συνέχεια κρεμασμένοι τριάντα μέτρα πάνω απ΄την θάλασσα σε ένα σχοινί και «βάραγαν αμμοβολή». Τα δάχτυλά τους δεν κλείνουν και η φωτιά ποτέ δεν τα καίει. Ασφάλειες, ένσημα και γιατροί δεν υπήρχαν. Ήταν ανήκουστα πράγματα αυτά. Μόνο ελάχιστα μεροκάματα και υποσχέσεις για καινούργια καράβια, για καινούργιες δουλειές.

Στο σπίτι μας κάθε βδομάδα μαζεύονταν πολιτικοί και πολιτικάντηδες. Απ΄αυτούς που τώρα τους βλέπεις μεγάλους και τρανούς, ενώ τότε μεγάλωνες στα γόνατά τους. Υπόσχονταν στους εργάτες καλύτερες συνθήκες, υγεία, ασφάλεια και ζητούσαν ψήφους. Μετά την δουλειά, ο μπαμπάς και οι θείοι μου κολλούσαν αφίσες και μάζευαν τους εργάτες για απεργίες. Αλλά οι συνθήκες δεν επέτρεπαν καμμία απεργία. Καμμία μέρα χωρίς μεροκάματο. Μόνο μία απεργία θυμάμαι. Όταν η μεγάλη έκρηξη στο καράβι σκότωσε πολλούς εργάτες και έκαψε όλο το σώμα του θείου μου. Έμεινε πολλούς μήνες στο νοσοκομείο και όταν βγήκε, παρακαλούσε πάλι για δουλειά.

Ευχόσουν πάντα το ατύχημα να γίνει σε άλλο καράβι, σε άγνωστους. Ο μπαμπάς τότε, έκλεισε μια μεγάλη δουλειά. Θα έκανε επισκευές εν πλω στο εξωτερικό. Ένα ελικόπτερο θα τον άφηνε με ανεμόσκαλα σε πλοία σε όλο τον κόσμο και θα έλειπε για λίγους μήνες. Πολλά λεφτά και καλύτερες συνθήκες. Έτσι είπαν. Τρία χρόνια ταξίδευε, ερχόταν για λίγο και ξαναέφευγε. Μας τηλεφωνούσε σχεδόν κάθε μέρα και ήταν ευτυχισμένος που είχαμε χρήματα. Μέχρι που τα τηλέφωνα σταμάτησαν. Η μητέρα μου ανησυχούσε. Έπαιρνε τηλέφωνο στο «γραφείο» στον Πειραιά, αλλά την απέφευγαν.

Μετά από τρεις μήνες σιωπής, μας τηλεφώνησαν από ένα νοσοκομείο στο Βέλγιο. Ο μπαμπάς είχε πάθει ατύχημα. Ήταν σε σαράντα μέτρα βάθος κάτω στο αμπάρι και έφυγε το «σβουράκι» με είκοσι χιλιάδες στροφές και καρφώθηκε στο μάτι του. Η εταιρεία μας το κρατούσε κρυφό γιατί ήταν ανασφάλιστος. Όταν υποσχεθήκαμε ότι δεν θα τους καταγγείλουμε και όταν ήταν ξανά σε θέση να μιλήσει, τον άφησαν να μας πάρει τηλέφωνο.

Μετά από λίγο ήρθε στην Ελλάδα και έμεινε για καιρό, άνεργος. Πολλά φάρμακα, είχε χάσει τον προσανατολισμό του, προσπαθούσε να μάθει να πιάνει αντικείμενα, να δει τηλεόραση, να περπατήσει ίσια, να το δεχτεί. Σιγά σιγά, άρχισε πάλι να οδηγεί. Δεν το συζητάει πια. Αν τον δει κάποιος δεν φαίνεται ότι το ένα μάτι είναι φακός. Δοξάζει κάθε μέρα τον θεό που έφυγε από εκείνη την δουλειά. Όταν είχε πάει να αποχαιρετήσει τους παλιούς συνάδελφους, ήρθε πίσω καταρρακωμένος. Μία φράση του έλεγαν όλοι : «θα ξαναγυρίσεις». Ευτυχώς δεν χρειάστηκε.

Μια φορά στην λαική, τον πλησίασε ένας συνάδελφος σαστισμένος.

-Ρε συ, από μακριά το αριστερό σου μάτι λαμπιρίζει στον ήλιο!

-Όταν εγώ σας λέω να με φοβάστε γιατί γυαλίζει το μάτι μου, δεν με πιστεύετε…

Advertisements

23 Σχόλια to “ΠΕΡΑΜΑ – ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ”

  1. alombar42 said

    Νομίζω οτι πρέπει να προτείνεις στο μπαμπά σου να ανοίξει ένα μπλογκ. Προσπαθώ από καιρό να κάνω το ίδιο με τον δικό μου αλλά ούτε να βλέπει δε θέλει τους υπολογιστές!

    Καλημέρα φάτσα 🙂

  2. Id said

    Κάθε φορά που γράφεις ένα τέτοιο ποστ για το παρελθόν, εύχομαι να μην υπάρχουν άλλα δυστυχή περιστατικά να διηγηθείς. Κάθε φορά, εντυπωσιάζομαι με τον τρόπο που έχεις να εξάγεις ένα ανθρώπινο (αισιόδοξο;) μήνυμα από την οργή και τη στεναχώρια, αντί για πίκρα και μόνο.

    Να είσαι καλά, και να έχεις κουράγιο να στηλιτεύεις τα απάνθρωπα που βλέπεις χωρίς να χάνεις τη ζεστασιά σου. Φιλιά.

  3. COSTANTINA said

    Alombar, μόνο αν το μπλόγκινγκ γινόταν με καλάμι και δολώματα θα πειθόταν να γράψει. 🙂

    Id, δεν θέλω καθόλου να τα γράφω όλα αυτά. Ίσως φταίει το γενικό mood κάθε φορά. Ίσως επειδή είδα σήμερα άρθρο στην εφημέρίδα για τις καινούργιες συνθήκες που υπόσχονται για τον Σκαραμαγκά. Μετά από τόσα χρόνια και τόσα ατυχήματα. Σταματάω εδώ, γιατί θα βρίσω άσχημα. Σ΄ευχαριστώ καλή μου.

  4. Μου θύμισες την ιστορία του δικού μου πατέρα. Ναυπηγός Μηχανικός, πολλά ταξίδια κάποτε. Εδώ και χρόνια έχει αλλάξει πορεία όμως. Σ’ένα μηχανοστάσιο ενός πλοίο κάποιο φορά, εκεί που ανέβαινε αυτές τις άθλιες μικρές, κατακόρυφες σκαλίτσες, συνήθως γεμάτες γράσσο, γλιστράει αλλά τον έσωσε η βέρα του που πιάστηκε κάπου. Κόντεψε να του βγεί το δάχτυλο αλλά απο το να πέσει να τσακιστεί, καλίτερα θα ήτανε. Σοώς και αβλαβής, ευτυχώς εώς αυτή την ημέρα.
    Καλησπέρα 🙂

  5. COSTANTINA said

    Kourkoubini, welcome! Ξέρεις ρε συ και πόσα άλλα ατυχήματα έχουν γίνει και δεν τα έχει μάθει κανείς; Απλά μετά από τόσες δεκαετίες εκμεταλεύονται κόσμο, παίζουν άσχημα με τις ζωές τους και κανείς δεν έχει κάνει τίποτε. Και βγαίνουν τώρα και υπόσχονται ασφάλειες και παπαριές. Καλησπέρα!

  6. null said

    😦

    καλησπέρα 😦

  7. COSTANTINA said

    Γειά σου null. Όλο ρε γαμώτο λέω ότι δεν θα γράφω μαλακίες και όλο το ξεχνάω.
    Επαναλαμβάνω λοιπόν : Δεν ξαναγράφω πεσιμιστικές μαλακίες. Ελπίζω δηλαδή. 😦

  8. alzap said

    Οπως έλεγαν οι παλαιοί μαρξιστές όλα τελικά έχουν την αιτία τους. Ετσι λοιπόν αυτές οι εμπειρίες και μνήμες που πολλοί τις έχουν αλλά πολύ λιγότεροι τις αξιολογούν και τις τιμούν, διαμορφώνουν ψυχές και συνειδήσεις.
    Κι εγώ, το υπόσχομαι, δεν θα αναρωτηθώ ξανά γιατί και πως το μυαλό σου δουλεύει ατους ρυθμούς της αλήθειας και της αξιοπρέπειας.
    Της αισιοδοξίας δηλαδή…
    Να είσαι καλά μικρούλι
    Αλέκος

  9. gelial said

    Μου θύμισες τις ιστορίες που άκουγα από μια φίλη στο Κερατσίνι που ο πατέρας της έκανε ακριβώς την ίδια δουλειά. Μέχρι που τα μεροκάματα αραίωσαν πολύ και τελικά και αποφάσισε να αναζητήσει αλλού δουλειά.

  10. zouri1 said

    εγω δεν το ειδα σαν ενα δραματικο post,αλλα σαν ενα διδακτικο.Πρεπει να το επαναλαμβανεις αρκετα συχνα,γιατι ειμαστε πολλες ωρες στον καναπε.Πολλοι απο μας ουτε που εχουμε ξανακουσει την επισκευαστικη ζωνη του Σκαραμαγκα.

  11. Anonymous said

    === ΖΑΡΝΤΟΖ ΛΕΕΙ :

    ……..Ενας ποιητης ελεγε,,

    ………. » Η ____ Γ Ρ Α Φ Η ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ »

    ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚΙΝ Η ΠΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ
    ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ , ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ………………ΜΟΙΡΑΣΟΥ , ΞΕΦΟΡΤΩΣΟΥ , ΒΡΕΣ , ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ,

    ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΒΑΡΗ
    ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΤΡΩΝΕ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ.

    …….ΓΡΑΦΟΥΜΕ …ΑΝΤΑΛΛΑΣΟΥΜΕ ..ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ.. ΛΥΤΡΩΝΟΥΜΕ ,,και ΛΥΤΡΩΝΟΜΑΣΤΕ

    ΜΕΝΕΙ Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ,…

    «ΙΣΩΣ ΝΑΝΑΙ Κ ΕΤΣΙ»

    === ΖΑΡΝΤΟΖ ===

  12. orlando said

    Δυο γραφεία πιο κάτω κάθεται ο Γ. ισόβαθμος με μένα αλλά στα 52 του. Με βρίζει ασύστολα αλλά δεν με σαμποτάρει ποτέ. Τον πάω με τα χίλια. Δύο χρόνια πριν επέζησε ασύλληπτα σκληρού για έναν άντρα καρκίνου.Γύρισε από την τελευταία χημειοθεραπεία και βρήκε στο γραφείο του άλλον και τα πράγματα του σε κούτα. Δεν είχε συμβόλαιο, νόμιζε ότι ήταν ασφαλής κι αναντικατάστος. Ηρθε σε μας καταπίνοντας την ιδέα της συνεργασίας με ένα μάτσο τσογλάνια όπως μας λέει. Αργά το βράδυ κάθεται ακόμη στο γραφείο μόνος του γιατί φοβάται μη χάσει κι αυτή τη δουλειά αν φύγει νωρίς με τους άλλους. Πριν ένα μήνα μου είπε: Μου θυμίζει εμένα στα νιάτα μου. Κοίτα μη με θυμηθείς στην ηλικία μου.

  13. Ο φίλος μου ο Χρόνης είναι δύτης είναι 34 χρονών και δουλεύει σε ναυάγια και επισκευές πλοίων, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
    Πριν 2 μήνες 2 λεπτά πριν κάνει κατάδυση για μια βιντεοσκόπηση σε βαπόρι που περνούσε επιθεώρηση η προπέλα πήρε μπροστά ξαφνικά..
    Ένα παιδί γύρω στα 25 έγινε κομμάτια.
    Ο Χρόνης γλίτωσε από καθαρή τύχη.
    Δεν έχω τπτ άλλο να πω.
    Καμιά μα καμιά προστασία.
    Αν ποτέ αυτοί οι άνθρωποι μιλήσουν θα πέσουν πολλές μάσκες..
    Και βγαίνουν κάτι μάγκες ονόματα δεν λέω και παίρνουν πάνω τους όλη την δόξα για ναυάγια όπως του «σάμινα» και του «κωστάκος»..

    Υγ. το είχα καταλάβει ότι είναι οικογενειακό σας χάρισμα η γενναιότητα ..
    Πολλά φιλιά.
    τι κάνει το ανεψούδι?

  14. Πάνος said

    Υπέροχο κομμάτι. Την αγάπη μου.

  15. rodia said

    Καθένας μας ίσως να έχει παρόμοιες (ή και δυσκολότερες) ιστορίες να διηγηθεί.. Το ζουμί είναι ότι εσύ βρήκες την τόλμη και τον τρόπο να τις φανερώσεις.

    Σε θαυμάζω γι αυτό:-)

    ..δεν μπορώ να βρω τον τρόπο..
    (ούτε το θάρρος)

  16. το διάβασα, αλλά μετά από ώρα ξαναάνοιξα τη σελίδα για νά σου στείλω κάτι…

    Συγκινήθηκα, ΟΚ;

  17. Epicuros said

    Πολύ καλό μας έκανε το σημείωμά σου. Σε κάτι σαν εμάς που έχουμε το μεροκάματο στη βολή του γραφείου μας! Για να συνειδητοποιούμε πως υπάρχουν και άνθρωποι που για να έχουμε εμείς τη βολή μας και κάποιοι άλλοι τα μεγαλοκέρδη τους, ζουν κι εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες. Νά’ναι καλά ο πατέρας σου!

  18. Το σχόλιό μου στη βιτρίνα μου. Εξαιρετικά αφιερωμένο Και στον πατέρα σου. Από το 99.

  19. mario said

    Ξέρω από πρώτο χέρι τι συμβαίνει στην ζώνη και αυτά που περιγράφεις ήταν για καιρό η καθημερινότητά μου.
    Άθλιες, απάνθρωπες συνθήκες, να μην αξιώνει άνθρωπο να φτάσει να δουλέψει εκεί.
    ‘Οσο για τα λεφτά… οι μισοί δόυλεύουν με μειωμένα μεροκάματα και οι υπόλοιποι απλά περιμένουν πότε θα μπορέσει ο εργολάβος να τους πληρώσει.
    άσχημα πράγματα μου θύμισες
    καλημέρες πολλές

  20. maria said

    Μου έκανες την καρδιά περιβόλι πρωί πρωί γειτόνισσα.. Ο δικός μου, μου ανακοίνωσε προχθές ότι σκοπεύει να ξεκινήσει δουλειά στο Σκαραμαγκά, με ένα θείο του που έχει συνεργεία εκεί. Είχαμε ένα μαγαζί που δεν πήγε καλά και ετοιμαζόμαστε για αλλαγή πλεύσης.
    Μωρέ καλύτερα να τον στείλω να καθαρίζει τζάμια στα φανάρια παρά να πάει εκεί.

  21. COSTANTINA said

    Παιδιά σας μαύρισα τελείως. Ειλικρινά δεν το ΄θελα αλλά όλα αυτά είναι εντελώς δίπλα μου και δεν μπορώ πολλές φορές να τα αγνοήσω. Συγνώμη.

    Μαρία, μακριά από την ζώνη. Όσο πιο μακριά μπορείς.

    Καλημέρα παιδιά. 🙂

  22. COSTANTINA said

    Ημίαιμε, το δημοσιεύω και εδώ για να μην το χάσω ποτέ ποτέ!!! Με συγκίνησες φίλε μου (αν έχεις αντίρρηση, πες το και το ΄σβησα).

    ΠΗΓΗ : http://imiaimos.blogspot.com/2006/02/blog-post_14.html

    ΤΟ ΡΙΣΚΟ

    «Αφιερωμένο, με την άδεια του Καλτσόβρακου, στην Κωνσταντίνα και «τους δικούς της»

    Ο θόρυβος του τρυπούσε τ’ αυτιά.
    Οι ωτοασπίδες περασμένες στο λαιμό του, δεν τις μπορούσε κι ας έλεγε ο εργοδηγός ότι έπρεπε να τις φοράει.
    Κάτι για «ντεσιμπέλ» του έλεγε, που «αν τα περάσεις, κουφαίνεσαι».
    Αλλά, με τα διαόλια αυτά στ’ αυτιά, ένοιωθε μόνος. Παρατηρητής του εαυτού του, δε συμμετείχε σ’ ό,τι έκανε. Σα πεθαμένος ζωντανός.
    Το ηλεκτροματσάκονο έσκαβε τα στρώματα της μπογιάς, έγδερνε τη λαμαρίνα και πέταγε τη σκουριά αναμμένη σε χιλιάδες σπίθες που άλλες έσβηναν στον αέρα κι οι πολλές απάνω του.
    Τα γυαλιά «εργασίας» σηκωμένα στο μέτωπο, να του το σφίγγουν τόσο που ο μπόμπιρας το βράδυ τον ρωτούσε «μπαμπά γιατί έχεις τέσσερα μάτια;»
    Ούτε αυτά τα μπορούσε, ούτε «τα εγκαύματα στον αμφιβληστροειδή» που τσαμπουνούσε ο εργοδηγός καταλάβαινε.
    Τις λίγες φορές που τα κατέβασε στα μάτια, νόμιζε ότι τα χέρια που έβλεπε να δουλεύουν ήταν αλλουνού. Δεν ήταν τα δικά του.

    Γεμάτα στίγματα από τις σπίθες, ουλές απ’ το ξεστράτισμα του ματσακονιού και της τραγάνας που ξεκόλλαγε απ’ τη λαμαρίνα και κόλλαγε πάνω τους.
    «Φοράτε γάντια», τους έλεγε ο εργοδηγός, «θα χάσετε κανα χέρι», αλλά αυτός τα ‘χε στην κωλότσεπη της φόρμας, πώς να δουλέψεις με δαύτα, πώς να νοιώσεις το σίδερο, πώς να μιλήσεις στο εργαλείο…
    Έκανε ένα βήμα στο πλάι.
    Η σκαλωσιά, τριάντα μέτρα ψηλή, και το μαδέρι γέρικο, γεμάτο ξύσματα και σκουριές.
    Πατούσε γερά, χρόνια τώρα έκανε τον ακροβάτη.
    Το δίχτυ ασφαλείας είναι ακριβό για το αφεντικό. Κι η ζώνη ασφαλείας είναι μπελάς για τον εργάτη. Λείπουν και τα δυό.

    Έδεσε το ματσακόνι στη τριχιά και φώναξε «πάρ’ το απάνω ρε και ρίξε το κανόνι».
    Το «κανόνι» ξέρναγε την μαύρη άμμο με πίεση και καθάριζε τους πόρους του σίδερου.
    Δεν είναι άμμος, μέταλλο είναι κι αυτή σε σκόνη, σκόνη που έμπαινε παντού, γυάλιζε τη λαμαρίνα και μαύριζε όλο το γύρω.
    «Να φοράτε τη μάσκα» έλεγε ο εργοδηγός, «η άμμος κάθεται στα πλεμόνια και θα φτύνετε αίμα».
    Και πώς αναπνέουν ρε εργοδηγέ, κατακαλόκαιρο, να ψήνεις αυγά στο σίδερο, με το φίμωτρο στη μούρη;
    Γλύστρησε στο παλιό μαδέρι. Ούτε που κοίταξε κάτω, «αν κοιτάξεις, χάθηκες» του ‘χε πεί ένας παλιότερος, βλαστήμησε τις άβολες μπότες και τον εργοδηγό που του τις έδωσε «για να μη γλυστράς», κρατήθηκε.
    Η μπουρού από πάνω βάρεσε διάλειμμα.

    Σκαρφάλωσε την ανεμόσκαλα, το μυαλό στο μεροκάματο, να λες φχαριστώ που το ‘χεις.
    Πάτησε στο ντεκ και άραξε στη σκιά δίπλα στη μπίγα.
    Άνοιξε το μπουκάλι, γύρισε μια γουλιά νερό στο στόμα του κι έφτυσε αρμύρα, μπογιά, σκουριά και άμμο.
    Το κολατσιό στην καραβάνα απ’ τον στρατό νόστιμο σαν την κυρά του.
    «Να πάς στο καλό» τού ‘λεγε κάθε μέρα, χωρίς να τον κοιτά στα μάτια για να μη δεί την ανησυχία της.
    Λες και μπορούσε να τον ξεγελάσει…
    Αχ, ρε κυρά, για σένα προσέχω. Και για τον μπόμπιρα. Για τα όνειρά μας.
    Τράβηξε απ’ την τσέπη το τσαλακωμένο πακέτο. Ώρα για το πιό γλυκό τσιγάρο, σκέφτηκε.
    Στη δεύτερη ρουφηξιά, η μπουρού βάρεσε «επανάλειψη».
    Το κράτησε στα δάχτυλά του, πίεσε την κάφτρα να πέσει και το ξανάβαλε , κολοβό, στο πακέτο.
    Πατούσε την καφτρα να σβήσει, σαν άκουσε τον εργοδηγό να του λέει » κόφ’ το το ρημάδι, μια μέρα αυτό θα σε σκοτώσει».

    Πέρασε το πόδι του στην κουπαστή και άδραξε την ανεμόσκαλα. Κοίταξε το μαδέρι που τον περίμενε στην άκρη του χάους πηγαίνοντας πέρα δώθε και δε βάσταξε.

    Άει γαμήσου μάστορα, του φώναξε….»

    ΗΜΙΑΙΜΟΣ

    Σ΄ευχαριστώ θερμά. :’)

  23. Αφού στο αφιέρωσα (Και στον Μεγάλο), όχι αντίρρηση δεν έχω αλλά τιμή μου και υποχρέωση. Να ‘σαι καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: