X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΡΕΝΑΚΙ

Posted by Constantina Delimitrou στο Φεβρουαρίου 7, 2006

Ήταν πάντα πανέμορφη και σοβαρή «όπως έπρεπε να είναι κάθε γυναίκα». Παντρεύτηκε και ζούσε σε ένα υπέροχο σπίτι με έναν καλό σύζυγο. Όταν πήγαινα να τους δω, έμενα κατάπληκτη από την τάξη σε αυτό το σπίτι. Ήταν σαν αυτά τα σπίτια στα περιοδικά, σαν έκθεση σαλονιού, ότι ώρα και αν πήγαινες ακόμη και χωρίς να ειδοποιήσεις. Πάντα υπήρχαν κουλουράκια, μεζεδάκια, ζεστασιά, ησυχία.

Πριν χρόνια τέτοιο καιρό, μετακόμισε σπίτι μου. Για λίγο. Μέχρι ο προκομένος να μαζέψει τα πράγματά του. Ήσυχα χώρισε, ήσυχα πενθούσε. Τον καιρό που μείναμε μαζί, μάλλωνε συνεχώς με τον άντρα μου. Μας ξυπνούσε με πρωινό στο κρεβάτι και τακτοποιούσε το σπίτι. Προσπαθούσε να μας μυήσει στην υγιεινή διατροφή και ποτέ δεν έτρωγε «σαχλαμάρες». Κάναμε μπουρδέλο το σπίτι και της επιβάλλαμε να μάθει να ζει σε αυτό. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να πετάει ο άντρας μου κάτω τα μαξιλάρια και να της απαγορεύει να τα σηκώσει. Της φαινόταν πολύ αστείο. Και συνέχισε να κλαίει στα κρυφά. Την παρηγορούσαμε με σουβλάκια και πίτσες.

Κάποιες φορές, μου παραπονιόταν για την ζωή της. Είχαν καταστραφεί όλα, θα ήταν αδύνατο να τα ξαναφτιάξει απ΄την αρχή. Θελήσαμε να την ανεβάσουμε λιγάκι. Την έντυσα με μίνι και ψηλοτάκουνα και έβαψε τα μαλλιά της κόκκινα. «Με έκανες σαν πουτάνα», μου έλεγε και ντρεπόταν να βγει έτσι έξω. Όταν βγαίναμε τα βράδια, άπαντες έμεναν κάγκελο. Ήταν δίμετρη και εντυπωσιακότατη. Απ΄τις παρουσίες που όσο και να πονάνε, εσύ βλέπεις μονάχα ένα λαμπερό φως να βγαίνει από τα μάτια. Εκείνη ντρεπόταν και κρυβόταν. Πιο πολύ απ΄όλα όμως, φοβόταν την μοναξιά.

Τώρα έχει πάρει 25 κιλά και το καινούργιο σπίτι της είναι ένα μπουρδέλο. Αλλά είναι πολύ ευτυχισμένη. Τρώει καθημερινά ότι «σαβούρα» βρει ασταμάτητα, με ιδιαίτερη συμπάθεια στο αρνί που δεν είχε φάει ποτέ στην ζωή της. Όλα αυτά, μέχρι αύριο δηλαδή. Στις έξι το πρωί, ξεκινάει στ΄αλήθεια την ζωή της. Θα ξυπνήσει, θα πάρει την βαλίτσα της και θα πάει να γεννήσει. Μέσα απ΄ τις τεράστιες μαγουλάρες, τα μάτια της γυαλίζουν πιο πολύ. «Μόνο να μην μοιάσει η μικρή στον μπαμπά της», μου λέει γελώντας. Φοβάται πολύ για αύριο. Προσπαθώ να την καθησυχάσω αλλά εγώ φοβάμαι πιο πολύ. «Όλα καλά θα πάνε», της λέω και τρέμω. «Αν μοιάσει στον μπαμπά της, σκατά θα πάνε. Ξέρεις μετά τί προίκα θα θέλουμε για να την παντρέψουμε;»

Από αύριο θα έχουμε ένα αληθινό μωρό στην οικογένεια. Θα είναι το πρώτο μου ανηψάκι. Η καρδιά μου, πάει να σπάσει. Αδελφούλα, κουράγιο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: