X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΛΑΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 29, 2006

Ένα από τα καλύτερα, αλλά δυσκολότερα επαγγέλματα που έχω κάνει ποτέ μου είναι σε λαική αγορά. Είναι απίστευτα διαφορετικό να βρίσκεσαι μπροστά από πάγκους, να ακούς πειράγματα, αστεία και ντελάληδες αλλά και τόσο παράξενο να είσαι από την μέσα πλευρά του πάγκου. Αυτοί που θα σου φαίνονταν αστείοι, γραφικοί και άξεστοι είναι πια οι συνάδελφοί σου, όλοι τους πολύ κουρασμένοι για να αφήσουν άλλη μια μέρα να περάσει χωρίς να την χρωματίσουν με αστεία. Είναι σχεδόν αναγκαστικά τα αστεία στις λαικές.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ζωή. Δεν εννοώ προσωπική ζωή, εννοώ ζωή γενικότερα. Σπανίως είναι παντρεμένοι, αλλά και αν είναι, ζουν σαν μοναχικοί. Άλλωστε όταν η μέρα σου ξεκινά στις τρεις τα ξημερώματα, όταν τα ρούχα σου έχουν μοναδικό σκοπό να μην κρυώνεις και όχι να είσαι εμφανίσιμος, όταν πηγαίνεις σπίτι στις έξι το απόγευμα δεν είναι εύκολο ούτε καν να ανοίξεις την τηλεόραση. Και είναι τόσο φοβεροί άνθρωποι. Αν δηλαδή είχαν το κουράγιο να σου εξιστορήσουν λίγη απ΄την ζωή τους.

Όταν ξεκίνησα για ένα μικρό διάστημα να βοηθάω τους γονείς μου στις λαικές ντρεπόμουν πολύ. Είχα μόλις τελειώσει το λύκειο και έπρεπε να τους βοηθήσω για λίγους μήνες πριν ξεκινήσω σπουδές. Ευτυχώς οι λαικές αυτές βρίσκονταν στα προάστεια της Αττικής. Δεν θα χρειαζόταν να συναντήσω κανέναν γνωστό εκτός από τις Κυριακές που πηγαίναμε στο παζάρι του Πειραιά. Εκείνες τις Κυριακές ήμουν συνεχώς κρυμμένη πίσω από τον πάγκο όταν κάποια συμμαθήτρια περνούσε τυχαία από εκεί.

Όλες τις υπόλοιπες μέρες, αν εξαιρέσω την απίστευτη κούραση, μου άρεσε πολύ αυτή η δουλειά. Πριν ακόμα χαράξει στήναμε τον πάγκο, στολίζαμε το εμπόρευμα, τακτοποιούσαμε τις κούτες, βάζαμε τιμές. Απέραντη ησυχία. Μέχρι που όλοι τελείωναν το στήσιμο και άρχιζαν τα πηγαδάκια μέχρι να χαράξει. Άναβαν φωτιές σε βαρέλια και ο καφετζής μοίραζε τους ζεστούς καφέδες. Καμμιά φορά, όταν το κρύο ήταν πολύ τσουχτερό, το μενού περιελάμβανε σούπα σε ποτηράκια και κονιάκ. Τότε γίνονταν οι πραγματικές κουβέντες με αυτούς τους ανθρώπους. Τότε καταλάβαινες ότι αυτή ήταν η πιο σημαντική ώρα της μέρας τους. Η κουβέντα πάντα πήγαινε σε ουσιαστικά πράγματα, σε προβλήματα, σε έννοιες. Με τους πιο πολλούς συναντιόμασταν μόνο μια φορά την βδομάδα, ενώ με άλλους περισσότερες.

Είχαμε αφήσει ένα σωρό συζητήσεις στην μέση. Βιάζονταν να σου πουν για τα παιδιά τους που «πρόκοψαν», που σπουδάζουν, που δεν θα είναι αναγκασμένα να κάνουν αυτήν την δύσκολη δουλειά. Αλλά πάντα μας διέκοπτε ο ήλιος και οι πρώτες βιαστικές πελάτισσες που έρχονταν πριν πιάσουν δουλειά στα εργοστάσια. Τότε όλοι, άλλαζαν φάτσα και άρχιζαν να διασκεδάζουν τον κόσμο. Αθυρόστομα στιχάκια, μοιρασμένα σε διαλόγους μεταξύ του μανάβη, του ψαρά, του λουλουδά. Αν πέρναγε καμμιά όμορφη κοπέλα, ήταν η καλύτερή τους. Τρεις προτάσεις γάμου, ένα λουλούδι και ένα φρούτο ήταν τα συνηθισμένα δώρα τους στην ομορφιά. Ήταν άλλωστε κάτι πολύ σπάνιο η ομορφιά στις λαικές και στις ζωές αυτών των ανθρώπων.

Η πιο αγαπημένη μου λαική ήταν στους πρόποδες της Πάρνηθας, στον Άγιο Διονύση. Η λαική αυτή ήταν σε έναν τεράστιο δρόμο και ψηλά στο τέλος του ήταν ένα κακόφημο κλαμπ. Πριν χαράξει ο δρόμος αυτός γινόταν πασαρέλα για μεθυσμένους, πόρνες και περιθωριακούς. Τότε τα πειράγματα ξεκινούσαν απ΄την νύχτα. Οι γυναίκες αυτές, ρωσσίδες οι περισσότερες, έρχονταν κατευθείαν από την δουλειά για να προμηθευτούν καλλυντικά και γυαλιστερά μπιχλιμπίδια απ΄τον πάγκο μας. Όλοι μαζεύονταν τριγύρω να χαζέψουν αυτές τις φανταχτερές γυναίκες και οι γονείς μου μετά βίας μπορούσαν να συννενοηθούν στην γλώσσα τους. Δοκίμαζαν σκουλαρίκια, κραγιόν, δαχτυλίδια, φλέρταραν με τους λαικατζήδες, άλλες χόρευαν, άλλες γλυκοκοίταζαν τον μπαμπά μου. Εγώ και η μαμά, του κάναμε πλάκα όλη μέρα.

Ένα πρωί μια γυναίκα λιγάκι πιο στρουμπουλή και πιο ηλικιωμένη απ΄τις υπόλοιπες, πλησίασε τον μπαμπά μου. «Πόσο κάνει αυτό;» δείχνοντας ένα τεράστιο βραχιόλι με πούλιες. «Τρία κατοστάρικα, κούκλα μου»της είπε ο μπαγάσας. Η μαμά μου με κλώτσαγε κάτω από τον πάγκο. Η γυναίκα συνέχισε το φλερτ με τον μπαμπά μου, ενώ είχε φορέσει σχεδόν ότι είχαμε πάνω στον πάγκο. Η μαμά δεν άντεξε. «Δεσποινίς, σας αρέσει ο κύριος;» «Άντρας σου είναι;» «Όχι βέβαια, υπάλληλος». Οι λαικατζήδες είχαν λυθεί στα γέλια. «Ωραίο παιδί είναι». Το χαμόγελό της με τα χρυσά δόντια, είχε φτάσει μέχρι τα αφτιά.

Ο μπαμπάς μου είχε κοκκινήσει και είχε κρυφτεί στο φορτηγό κάνοντας πως τακτοποιεί το εμπόρευμα. «Εντάξει, θα σας τα κανονίσω εγώ», της είπε η μαμά μου. Όλη η λαική από τότε και κάθε βδομάδα περίμενε την «αρραβωνιαστικιά» του μπαμπά. Κάθε βδομάδα, η μαμά της έβρισκε και μια δικαιολογία για το ραντεβού. Η ξανθιά κυρία και οι φίλες της είχαν γίνει οι καλύτερες πελάτισσες και ο μπαμπάς κατακόκκινος, έκανε πάντα ότι τακτοποιούσε εμπόρευμα στο φορτηγό.

23 Σχόλια to “ΛΑΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ”

  1. alombar42 said

    Κόψατε την τύχη του μπαμπά σου βρε κακές γυναίκες; Τσκ τσκ τσκ.

    Πάντως παρόμοιες ιστορίες έχει να διηγηθεί και το λιμάνι-τελωνείο, με πρωταγωνιστές τους εργάτες του ΟΛΠ, τους εκτελωνιστές και κάποιους, λίγους, τελωνειακούς. Εκεί οι γυναίκες είναι προστατευόμενο είδος…

    Καλημέρα και επιφυλάσσομαι 🙂

  2. Zorba said

    Deo Ekato! Deo Ekato! Pare! Pare!

    Exo Domates, Exo Krimidi..

    Pare Neare’

    Και Εχο κατι αλλο τορα…

    δικοσ μου μαγκαζι (βλογ)

    http://zorbatheblog.blogspot.com/

  3. Να σου πώ ότι αυτή η τρυφερή πλευρά του εαυτού σου «φωτίζει» το γραπτό; Συγχαρητήρια για τους γονείς.
    Του Καλτσόβρακου γαμπρού του κάνει τέτοιες πλάκες η πεθερά;

  4. Σπανίως Ημιάιμε, μιας και τη λαϊκή την ξέρω απο σχολιαρόπαιδο που δούλευα στα καρπούζια.

    Πραγματικά είναι απο τις καλύτερες στιγμές που θυμάμαι οι εποχές που πειράζαμε τον κόσμο.

  5. Εγώ θα δώσω συγχαρητήρια στην μαμά για την ψυχραιμία με την οποία έδρασε κάτω από το φλερτ. Χιούμορ και αποφασιστικότητα. Μπράβο την μαμά.

  6. συμφωνώ με το νικόλα…. μακάρι να είχαμε όλοι τόσο υγειή αυτπεποίθηση ώστε να μπορούμε να ε΄χουμε χιούμορ.

    πολύ ωραίο ποστ 🙂

  7. M13 said

    μαριλίνα, nicola, ξεχνάτε ότι το βαθύτερο κίνητρο ήταν τα λεφτά!

    (γάτα η μαμά constantina!)

    :))

  8. Πάνος said

    Πολύ ωραίο πόστ! Όπως κάθε φορά που η Κωσταντίνα αφηγείται ιστορίες από τις δουλειές που έχει περάσει.

    (…βρίσκει η αυθεντική αφηγήτρια το πεδίο ελεύθερο – και ζωγραφίζει!)

  9. rodia said

    Θαύμα κείμενο, μαγικό! Σαν να μυρίζω το δρόμο.. Αλήθεια λέω, σήμερα το διαπίστωσα.
    Ακούω π.χ. «ο κ. Μολυβιάτης..» και μου μυρίζει φρεσκοξυσμένο μολύβι!;-)

    Καμμιά φορά θα γράψω για τα μικρά μυστικά που μου έχει εμπιστευτεί ο μανάβης μου…

  10. Epicuros said

    Ούτε «σοφός» λαογράφος δεν θα έγραφε τόσο όμορφο κι εμπεριστατωμένο κείμενο. Να σου πώ ότι ζηλεύω τον τρόπο που γράφεις!

  11. COSTANTINA said

    Alombar42, αναμένω την ιστορία! 🙂

    Zorba, check your blog and welcome. 🙂

    Ημίαιμε, η πεθερά έχει τέτοια αδυναμία στον γαμπρό που και γκόμενα να της ζήταγε θα του την έφερνε. 😉

    Kaltsovrake, «τη λαϊκή την ξέρω απο σχολιαρόπαιδο που δούλευα στα καρπούζια» Μ’ανάβεις (ή μανάβης)! 😉

    Nikola, η μαμά ξέρει πολύ καλά ότι δεν έχει να φοβηθεί τίποτε απ΄τον μπαμπά. 🙂

    Marilina, μετά από τόσες δεκαετίες γάμου όσο να πεις, αποκτάς μια αυτοπεποίθηση (εδώ που τα λέμε η γκόμενα ήταν για τα μπάζα) 🙂

    m13, μεγάλη γάτα η μαμά! 😉

    Pano, με εμψυχώνεις. Έχω καμμιά δεκαριά δουλειές ακόμα να αφηγηθώ. 🙂

    Ροδιά, και εγώ το ΄χω αυτό. Μεγάλο κόλλημα με τις μυρωδιές (σ’ευχαριστώ). Για πες για τον μανάβη….:)

  12. COSTANTINA said

    Epicure, τώρε ρε γμτ σε είδα. Να’σαι καλά! 🙂

  13. Anonymous said

    ΖΑΡΝΤΟΖ ΛΕΕΙ:
    Πραγματι την παρεα μας η δυση του ηλιου την διελυε,
    δακρυσα ρε μπαγασικο.
    ———-ζ

  14. Chrisa said

    Μπράβο στην Μαμά σου!!!! Έχει επιχειρηματικό μυαλό!!!

  15. gelial said

    Να πω κι εγώ έναν καλό λόγο… τι ωραίο κείμενο! Μ αρέσεις γιατί από σένα μαθαίνω πράγματα

  16. Χαίρομαι που έζησες αυτές τις στιγμές και μπορώ σήμερα να απολαμβάνω τις ιστορίες σου.

    Είσαι μια λογοτέχνης της ζωής…

  17. Zorba said

    Costadina, Efxharisto yia teen Filanthropia sou. Ksero ellinika na meliso alla oxi poly na grapso alla mera para mera matheno pio poly.

    Zaroz, I saw your comment on other English blogs. Are you an Englishman or a Greek man?

  18. nicola said

    Προτεινω μια μερα να μαζευτουμε και να παμε να σε μια λαικη να προσφερουμε τη βοηθεια μας δωρεαν,με μια μοναχα προυποθεση:να στησουμε τα λαπ τοπ πανω στους παγκους μαζι με τα ζαρζαβατικα,για να τη σπασουμε στους κομπλεξικους που νομιζουν οτι οι ανθρωποι της λαικης ειναι κατωτεροι και αμορφωτοι.

  19. nanakos said

    Aaaaaaxxx! Wraio ksekinima Defteras! The sweetest thing!

    Kali evdomada!

  20. Loucretia said

    Τις πλεον ευφυεις κ’ χιουμοριστικες ατακες, τις εχω ακουσει στη λαϊκη, σχολιαζουν τους παντες κ’ τα παντα με φοβερη ευρηματικοτητα κ’ πρωτοτυπια.
    Μου εχει τυχει να φυγω με διπλασια απ’ οτι υπολογιζα ψωνια, μονο κ΄μονο επειδη με τραβουσαν τα τρομερα τους σχολια!

  21. Μου θύμισες και εμένα τα νιάτα μου όπου και πήγαινα και εγώ λαϊκή για κάποιο διάστημα. Θα σου πω όμως εν τάχει ένα περιστατικό: ενός κολλητού ο οποίος βοηθώντας τον θείο στη λαϊκή έφαγε άπειρες μπανάνες, γείτονος πάγκου, οι οποίες είχαν γεύση «σκούπιδια» όπως χαρακτηριστικά μου είπε και αυτό λόγω πειραγμάτων και κινήτρων που έδινε ο θείος στον μπάρμπα με τις μπανάνες από δίπλα…

  22. COSTANTINA said

    Zardoz, θα έλεγα ότι είναι από τις πιο όμορφες δουλειές με τους πιο αληθινούς ανθρώπους…σ’ευχαριστώ. 🙂

    Zorba, αυτό το «μέρα παρά μέρα» με έστειλε! 🙂

    Labrouko, thanx 🙂

    Nicola, το αντίθετο. Οι περισσότεροι στις λαικές είναι αρκετά μορφωμένοι και αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι ότι όλοι αυτοί ήταν απόφοιτοι θετικών επιστημών. Πάντως η λαική είναι μια φοβερή εμπειρία. 🙂

    Nanako μου, να ‘σαι καλά μωρό μου. Καλή εβδομάδα. 🙂

    Chrisa, έχει μεγάλη πλάκα η μαμά. 🙂

    Gelial, σ΄ευχαριστώ!

    Λουκρητία, υπήρχαν πελάτισσες που ψώνιζαν χρόνια από συγκεκριμένους ανθρώπους γιατί τις έκαναν και γελούσαν. Κάποιες άλλες έφερναν και καφέδες, φαγητά, κουλουράκια. Είχαν γίνει φίλοι πια. 🙂

    Ανεκπαίδευτε, οι πάγκοι με τα αγγούρια και τις μπανάνες είχαν την μεγαλύτερη πλάκα. 🙂

  23. Sraosha said

    Πολύ καλό, πολύ καλό…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: