X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

Posted by Constantina Delimitrou στο Ιανουαρίου 18, 2006

Η στιγμή που μετακόμισα από το πατρικό μου για το πρώτο μου σπίτι, ήταν μαγική. Υπέροχο συναίσθημα. Έγινε ύπουλα μετά από τον γάμο μου. Οι γονείς μου με τίποτε δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα έφευγα χωρίς να κάνω τον «καλό» τον γάμο. Τους κάθισα στο σαλόνι και είπα να τους το φέρω γλυκά. Η μάνα μου θα ήταν εύκολη, αλλά ο πατέρας μου θα ήταν ανένδοτος. Θα το έφτανα στα άκρα «κύριοι, είμαι μεγάλη γυναίκα πια και άλλωστε πολύ γρήγορα θα τον κάνουμε τον γάμο». Αν δεν συμφωνούσαν, θα έβαζα σε λειτουργία τα μεγάλα όπλα. Θα πάταγα τα κλάμματα, μετά θα με αγκαλιάζανε και μετά θα πέρναγε το δικό μου. Πανεύκολο.

Τα πράγματα έγιναν λιγάκι διαφορετικά. Τους έκατσα στο σαλόνι, τους έκανα έναν μεγάαααλο πρόλογο μέχρι να πάρω θάρρος να πετάξω την κουρμούτσα και τους την έριξα κανονικά. Οι αντιδράσεις απίστευτες .

Ο πατέρας μου : «Μπράβο παιδιά μου. Να είστε αγαπημένοι και ευτυχισμένοι και εμείς θα βοηθήσουμε όπως μπορούμε».

Η μητέρα μου : «Ιγναντάκι μου, το παιδί μας φεύγει!» Και ταβλιάστηκε. Και μετά συνήρθε. Και ξαναταβλιάστηκε. Η μάνα μου, ταβλιάζεται συχνά όποτε συμβεί κάτι πολύ μεγάλο. Όπως με τον μεγάλο σεισμό. Με το που ένοιωσε το πρώτο τράνταγμα, φώναξε «Ιγνάτιεεεεε, βγάλε το τηγάνι απ΄την φωτιά και βγάλε έξω τα παιδιά, εγώ λιποθυμάωωωω» και ταβλιάστηκε. Α, ναι, μας προειδοποιεί κιόλας. Συνήθως δεν συνέρχεται αμέσως αλλά το στάνταρ είναι ότι θα ξαναταβλιαστεί αμέσως μετά.

Τέλος πάντων, εκείνη τη μέρα και όσο η μάνα μου ήταν λιπόθυμη, μου είπε ο πατέρας μου «άστον τον μουρλιάπα (οικογενειακός μας χαρακτηρισμός), θα τον αναλάβω εγώ. Εσείς πηγαίντε να βρείτε σπίτι και βάλτε μου κι ένα ντιβάνι εύκαιρο γιατί δεν θα την αντέξω μέχρι τα γεράματα». Ότι θα είχα τέτοια υποστήριξη από τον πατέρα μου ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Βέβαια μετά από χρόνια ξεκαθάρισε στον άντρα μου ότι δεν δέχεται επιστροφές οπότε το παζλ συμπληρώθηκε πλήρως. Με ξεφορτώθηκε κανονικότατα.

Οι πρώτες μέρες ήταν ένας φοβερός πανικός. Τρεις καραβιές προίκες μου έστειλε η πεθερά μου και δυό η μάνα μου. Ο γαμπρός είχε πιο μεγάλη προίκα από τη νύφη αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Είχαν βάλει οι αθεόφοβες μέσα στις βαλίτσες ρύζια και κουφέτα. Πατινάζ κάναμε στο σπίτι για βδομάδες. Άσε που δεν είχαμε πού να τα στρώσουμε. Τα έπιπλά μας ήταν ένα γραφείο, ένας καναπές και ένα στρώμα στο πάτωμα. Πού να το στρώσεις το κοφτό και το σεμεδάκι. Για τραπεζάκια χρησιμοποιούσαμε χαρτόκουτα που τα γεμίζαμε με εφημερίδες για να μην βουλιάζουν οι καφέδες. Έρχονταν οι γνωστοί και άρχιζαν τα παράπονα «καλά ρε παιδιά, γιατί δεν παίρνετε ένα σαλονάκι για να καθόμαστε;» Τί να απαντήσεις…

Με τον καιρό το ψιλογεμίσαμε. Πήραμε και καρέκλες για να κάθονται οι παραπονιάρηδες, πήραμε και τραπεζάκια. Μας ήρθε και η κρεβατάρα, βάλαμε το στρώμα, ήρθε και το δεύτερο σετ της προίκας από την πεθερά μου. Είχε ράψει σε όλες τις πετσέτες δαντέλες και κοφτά και είχε κεντήσει πάνω με κόκκινη κλωστή «θρύλε θεέ μου ολυμπιακέ μου». Εγώ, την ψιλιάστηκα από πριν για τις πετσέτες.

Με πήρε ένα πρωί στο άσχετο και με ρώτησε :

-Το «θεέ μου», πώς γράφεται;

-Όπως τ΄ακούς…

-Δηλαδή δύο έψιλον…δεν πάει. Να το γράψω με έψιλον γιώτα;

Βασικά, αν ήμουν καμμιά κακιά νύφη, θα την άφηνα να την κάνει την μαλακία και να γράψει «θρύλε θείε μου ολυμπιακέ μου», αλλά κρατήθηκα.

Advertisements

12 Σχόλια to “ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ”

  1. Τι μου θύμησες γαμωτο ..
    Μέρες που είναι..
    Ξέρεις..
    Αν δεις τι μαζεύω..
    Τι αμπαλάρω..
    Τι επιστρέφω..
    Θεέ μου..
    Θεέ μου
    Είναι μεγάλη αλήθεια..

  2. καμιά φορά όταν σε διαβάζω σκέφτομαι….. πώς περιγράφεις γονείς και πεθερικά, πώς φαίνεστε (εκ των βλογ) εσύ και ο εσώρουχος, και αναρωτιέμαι πώς θα βγουν τα κουτσούβελά σας….

  3. COSTANTINA said

    Vatraxokoritso, είσαι η μούσα μου! (Θα περάσει κι αυτό) 🙂

    Marilina, άστα μεγάλη απάτη τα βλογσ. 😉

  4. δηλαδή υπάρχει περίπτωση να βγουν φυσιολογικά τα παιδιά…. πάλι καλά… :Ρ

  5. COSTANTINA said

    Ευχαριστώ ρε, δηλαδή αν δεν είχα μπλογκ τί γνώμη θα είχατε για μένα;
    Πάει, θα τα παρατήσω…

  6. alekos said

    Πραγματικά ώρες – ώρες δεν σας καταλαβαίνω… Δεν σας αρέσουν; Χαρίστε τα! Τί επιστροφές και αμπαλαρίσματα… Κάντε ένα καλό. Δεν έχετε ακούσει για το «ΠΑΙΔΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΑΝΤΡΕΣ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΙ SOS» ;;;;

    ΥΓ Εξαιρούνται «γαβρωμένες» πετσέτες!

  7. Lao said

    (άσχετo
    Έι ψιτ, καλέ κυρία, μπορείτε να ελαττώσετε λίγο το ποστάρισμα? Δεν προλαβαίνω ρεεε!! Πωπω ρε παιδάκι μου, τι καταρρακτώδης ροή πληροφορίας είναι τούτη!!

    :))

  8. vasvoe said

    κι εμείς κάπως έτσι με τα έπιπλα. μόνο που εμείς δεν είχαμε καν την προίκα με τα σεμέν κλπ. το σπίτι μας όμως είανι τώρα πλήρες. χτες κουβαλήσαμε τα τελευταία πράγματα από την ικέα -για το επόμενο εξάμηνο τουλάχιστον- διότι 13ος μισθός γιοκ.

  9. Τρελοκομείο η πεθερά ε; Αν και… αν δεν ταιριάζατε… δεν θα συμπεθεριάζατε…

  10. alas said

    Καλημέρα!
    Συνέχισε…

  11. Ομολογώ ότι μ’ έχασες λίγο με το «καλό» γάμο.
    Εκανα πολιτικό πριν 18 χρόνια.
    Πολλοί συγγενείς ακόμα περιμένουν τον «καλό» γάμο…
    Αυτόν εννοούσες;

  12. Chrisa said

    Βρε Κωνσταντίνα πολύ γέλασα με το κείμενο σου!!! Μου αρέσει πολύ που ακούω ιστορίες από bloggers και συνειδητοποιώ πως όλοι καταγόμαστε από μια «Τρελή-Τρελή οικογένεια!!!»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: