X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτωβρίου 25, 2005

Το μεγάλο σαλόνι ήταν πλημμυρισμένο με παιδιά από τεσσάρων ως δεκαέξι. Στην αριστερή γωνία, μια πελώρια κουζίνα με πάσο και μικρά παιδιά μαγείρευαν, έπλεναν, γελούσαν. Άλλα κάθονταν στον τεράστιο καναπέ και έβλεπαν τηλεόραση, άλλα στην τραπεζαρία και συζητούσαν, άλλα έκαναν κωλοτούμπες και έπαιζαν παιχνίδια στην παχιά μοκέτα. Πού και πού, κάποιο μικρούλι μόνο του, σε μια γωνία κοίταζε επίμονα τον τοίχο, άλλο έκλαιγε σιγά, άλλο καθόταν μόνο του κάτω από κάποιο τραπέζι. Αλλά έπρεπε να προσπαθήσεις πολύ για να τα δεις.

Μπήκαμε και οι τρεις διστακτικοί με τρεις σακούλες δώρα. Καθίσαμε στην μικρή τραπεζαρία και προσπαθούσαμε αμήχανοι να κάνουμε την πρώτη επαφή. Η μεγάλη κυρία, έκλεισε την τηλεόραση και φώναξε δυνατά στα παιδιά τα ονόματά μας και μας σύστησε ως «εθελοντές». Ένα, ένα ήρθαν τριγύρω και μας κοιτούσαν. Το πιο μικρό, σαν πιθηκάκι, έδωσε ένα σάλτο και ήρθε στην αγκαλιά μου. Τα χέρια του γατζώθηκαν απ΄τα μαλλιά μου και μου ψιθύρισε στ΄αφτί «εθελοντή, μόνο για μένα δεν είναι τα δώρα;»

Σε δευτερόλεπτα οι τσάντες είχαν ανοιχτεί και όλα τα αντικείμενα είχαν παραταχθεί στο τραπέζι. Η μοιρασιά, γινόταν από την μεγάλη κυρία, που τόνιζε πως δεν ανήκει τίποτε σε κανέναν και πόσο σημαντικό είναι να μοιραζόμαστε. Σκατά! Εγώ δεν θα ΄θελα να μοιραστώ τίποτε, θα τα ήθελα όλα δικά μου. Σύντομα, άρχισαν οι καυγάδες, μέχρι που επενέβη πάλι η γυναίκα και τους τα πήρε όλα και τα ΄κρυψε. Τα παιδιά, άρχισαν τις ερωτήσεις, μου άνοιξαν την τσάντα, έπαιξαν με το κινητό μου, διάβασαν την ατζέντα μου, μας έφτιαξαν καφέ. Τα πιο μικρά, μοιράστηκαν σε τριάδες και χώθηκαν στις αγκαλιές μας. Τα μεγαλύτερα αγόρια, μας έδειχναν ακροβατικά στην μοκέτα.

Είχε περάσει ένας μήνας και ήξερα όλα τους τα ονόματα και πολλές λεπτομέρειες απ΄την μικρή τους ζωή. Ζωή, που ούτε στα εξήντα μου δεν θα ΄χω ζήσει. Ζωή που δεν πρέπει κανείς να ζει. Το μικρό κοριτσάκι, το βρήκαν στα φανάρια. Είχε μείνει δύο χρόνια σε ορφανοτροφείο και σε κάθε σκανταλιά, έπρεπε να παραμείνει γονατιστό σε μία σκάφη με χαλίκια. Το έσκασε ένα βράδι και ζούσε απ΄τα φανάρια. Τώρα φαίνεται ευτυχισμένο. Τα δάχτυλα των χεριών του, είναι παραμορφωμένα και χωρίς νύχια, δεν τόλμησα να ρωτήσω. Τα εφτά αδέλφια της, ήταν κι αυτά εκεί και οι γονείς τους στην φυλακή.

Πήγε μια μέρα την μικρή, μια φίλη μου να της ψωνίσει παιχνίδια και μετά στο κομμωτήριο. Η κομμώτρια, χωρίς να ξέρει, μετά τις γλύκες, την ρώτησε αν η φίλη μου είναι μαμά της. Το πιτσιρίκι την αποστόμωσε : « Όχι, δεν είναι μαμά μου, αυτή είναι καλή».

Κάθε φορά που πήγαινα, προσπαθούσα να μην κλάψω, να μην φανεί η θλίψη μου. Κάθε φορά, καινούργιες αγκαλιές, τα μπράτσα μου πονούσαν, η καρδιά μου το ίδιο. Όποτε δεν πήγαινα, μου τηλεφωνούσαν όλα μαζί και με ρωτούσαν τί κάνω, αν είμαι καλά. Μετά από καιρό, χαθήκαμε. Τα βλέπω καμμιά φορά στην τηλεόραση, όταν πηγαίνουν να ζητιανέψουν αγάπη και πόρους για το «σπίτι» τους. Μου λείπουν όλα τους πολύ, αλλά δεν πρέπει να ξαναπάω. Η κοινωνική λειτουργός, μας είπε πως είναι σκληρό για τα παιδιά να γνωρίζουν ανθρώπους, να τους συμπαθούν και μετά να τους αποχωρίζονται. Δέχονται εθελοντές που θα είναι έστω και σε αραιά διαστήματα, δίπλα στα παιδιά. Δεν τολμώ να τα ξαναβάλω στην διαδικασία.

Όποτε χτυπάει το τηλέφωνο και είναι τα μικρά, για να με καλέσουν σε κάποια εκδήλωση, σε κάποιο πάρτυ, όλα λυγίζουν. Η καμαρωτή κορμοστασιά μου, η αψεγάδιαστη ζωή μου, τα ευτυχισμένα παιδικά μου χρόνια, τα αντικείμενα που με περιτριγυρίζουν. Είναι δύσκολο μετά να τα επαναφέρω, είναι ακατόρθωτο να βρω τη δύναμη να τα θεωρήσω ξανά σημαντικά.

14 Σχόλια to “ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ”

  1. Lovejunkies.
    Θα τη ψάχνουν συνέχεια.
    Γιατί ποτέ δεν την ένιωσαν.Κατάρα:( (Πορνογράφημα ψυχής.Εξαιρετικό.Τhanks)

  2. Maiandros said

    Μας έστειλες πάλι… Σκέφτηκες, ωστόσο, ότι όλη αυτή η αψεγιάδιαστη ζωή σου που περιγράφεις είναι ο λόγος που βρίσκεις τη δύναμη να σταθείς σ’ αυτά τα παιδιά; Μην έχεις ενοχές, ξέρεις να μοιράζεσαι.

  3. null said

    μπράβο σου που βοηθάς τα παιδάκια

  4. marilina said

    σε καταλαβαίνω, … αλλα δεν σε ησυχάζει η χαρά που τους προσφέρεις;

  5. artemis said

    Σμουτς constantina! Ένα φιλί από εμένα για ό,τι πρόσφερες και για ό,τι θα προσφέρεις.

  6. πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας, αν οι περισσότεροι σκεφτόντουσαν και ενεργούσαν σαν και σένα. τέτοιους ανθρώπους και φίλους θέλω.

  7. Είναι σημαντικά τα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, γιατί βοηθούν να αποκτήσουμε «περισσεύματα».

    Το ερώτημα από κει και πέρα είναι τί επιλέγουμε να κάνουμε με αυτά τα «περισσεύματα», αν αποφασίζουμε να τα μοιραστούμε ή να τα κρύψουμε στο μπαούλο.

  8. COSTANTINA said

    Ρε παιδιά, εντάξει, ευχαριστώ πολύ, αλλά ώπα.
    Δεν είμαι καμμιά μητέρα Τερέζα, ούτε ο σκοπός μου ήταν αυτός. Ήταν απλά κάτι που θυμήθηκα, κάτι που μου βγήκε λόγω του γενικού mood και απλά ήθελα να το μοιραστώ.
    Δεν έχω κάνει τίποτε γι΄αυτά τα παιδιά, ένας μήνας ήταν μόνο με αυτά, δηλαδή μία μαλακία και μισή για εκείνα και να πω την αλήθεια το μετάνοιωσα ήδη που το ΄γραψα.

    Συγνώμη,
    Καληνύχτα.

  9. caffegreco said

    Εγώ για να μην επαναλαμβάνομαι
    θα σου πω απλά μια Καλησπέρα:)

  10. tsoglani said

    Κωνσταντίνα έχεις απόλυτο δίκιο. Είναι πολύ δύσκολο να μη νοιώθει κάποιος ενοχές για τα γαμωσταυρίδια, τα κλάμματα, τις στενοχώριες για πράγματα τελικά μικρά και τιποτένια όταν βλέπει δυστυχισμένα πρόσωπα γύρω του με πραγματικά προβλήματα.
    Και καλά έκανες που έγραψες το post, ένας και μόνο να κινητοποιηθεί να προσφέρει βοήθεια εκεί που χρειάζεται λόγω του post σου είναι νομίζω αρκετό. Ο κόσμος που σε διαβάζει άλλωστε καταλαβαίνει ότι αυτό το blog δεν είναι στήλη που έχει στηθεί για συγχαρητήρια και επιβραβεύσεις.

  11. vasvoe said

    Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν πρέπει να ξαναπάς. Ακόμα κι αν πηγαίνεις μόνο πού και πού σε καμιά γιορτή, πού το κακό; Και τις θείες μας π.χ. έτσι αραιά και πού δεν τις βλέπουμε;

  12. Chrisa said

    Θέλω και εγώ να γίνω εθελοντής…
    Δεν θα σου πω συγχαρητήρια διότι είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε όλοι, πρέπει να βοηθάμε αυτά τα μικρά ανθρωπάκια και να τα απαλάξουμε από την δυστυχία τους και να τα βοηθήσουμε να δουν πως υπάρχει κια η άλλη πλευρά… αυτοί που οι περισσότεροι θεωρούμε δεδομένη!

  13. aeipote said

    Μα εσείς δεν είσαστε PSILIKATZOY είσαστε Π Ο Τ Α Μ Ο Σ.
    Χαρά στο κουράγιο και τη ζωτικότητά σας πάντως. Να είσαστε καλά και να γράφετε αντλώντας από τα αποθέματα της μνήμης σας και, ευτυχώς, όχι μόνο.

  14. Maiandros said

    Ωπα! Ρε Κωνσταντίνα, δεν χρειάζεται να γίνεις Μητέρα Τερέζα για να θεωρηθεί πως έκανες ένα καλό. Μακάρι όλοι που μιλάμε εδω μέσα να είχαμε κάνει μια τέτοια κίνηση, έστω αυτή τη λίγη. Ξέρεις πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα; Και όλα αυτά, εγώ τουλάχιστον από ενοχές στα γράφω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: