X-PSILIKATZOY

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΄ΜΑΙ

HOME SWEET HOME

Posted by Constantina Delimitrou στο Οκτωβρίου 2, 2005

Υπάρχει μια παράξενη κατηγορία ανθρώπων, που έχουν πολύ διαφορετικά πράγματα στο κεφάλι τους, για πράγματα απλά και καθημερινά. Δεν τους φαίνεται εμφανισιακά, αλλά οι συνήθειές τους είναι αλλιώτικες. Ο όρος «σπίτι» γι΄αυτούς, δεν είναι συνυφασμένος με τον όρο «σπιτικό». Ίσως πάλι, να μην το τοποθετώ σωστά.

Πάρτε για παράδειγμα στην αγγλική, την λέξη «home» και «house», ίσως έτσι να καταλάβετε καλύτερα. Το σπίτι τους, ποτέ δεν θα γίνει σπιτικό, γιατί έχουν άλλες διδαχές, άλλα βιώματα. Η φάρα των ενοικιαστών λοιπόν, δεν έχει δικά της σπίτια. Πληρώνει γι΄αυτά κάθε μήνα, ένα μεγάλο αντίτιμο και είναι σαν να μην την αφήνει να δεθεί με αυτούς τους τοίχους. Οι ενοικιαστές, συμπεριφέρονται πολύ διαφορετικά από τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Τις πρώτες δέκα μέρες κάθε μήνα, μπορεί και παραπάνω (υπάρχουν φήμες και για μήνες ολόκληρους), οι ενοικιαστές κρύβονται στις σκιές. Δεν θα τους δεις αυτές τις μέρες, να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια τους και τα πατζούρια τους, είναι πάντα κλειστά. Κι αν κατά λάθος σε τρακάρουν στο δρόμο, χαμηλώνουν τα μάτια και προσπερνάνε σαν ξένοι. Τα σπίτια τους, είναι κρύα.

Δεν έχουν την ζέστη του σπιτικού, με τις μυρωδιές, τις σκανταλιές, τις φασαρίες. Οι ενοικιαστές είναι πολύ ήσυχοι άνθρωποι, ακοινώνητοι θα έλεγες και τελείως αθόρυβοι. Επιπλέον, δεν αγαπάνε τα ζώα. Κανείς τους δεν έχει ζώα, αν και τους έχω τσακώσει μερικές φορές, να χαιδεύουν τα ξένα, προσεκτικά μην τους πάρει κάνα μάτι. Είναι φοβερά κουραστικοί άνθρωποι, αν πας επίσκεψη στο σπίτι τους. Δεν σ΄αφήνουν να μιλήσεις δυνατά, δεν κάνουν ποτέ πάρτυ, δεν ακούνε μουσική, δεν επιτρέπουν να σούρεις την καρέκλα.

Αν, κατά λάθος κάνεις καμμιά ζημιά, θα πάθουν χαμηλόφωνη υστερία και θα φάνε την υπόλοιπη ώρα τους, καθαρίζοντας. Οι ενοικιαστές είναι πολύ ανασφαλείς άνθρωποι. Νοιώθουν ότι συνεχώς τους κυνηγάνε. Για να νοιώσουν λοιπόν, λιγουλάκι πιο ασφαλείς, δίνουν αντικλείδι του σπιτιού τους, στους ιδιοκτήτες. Α, οι ιδιοκτήτες, έξω καρδιά! Συμπεριφέρονται όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι και σαν φιλεύσπλαχνοι συμπολίτες, κάνουν συχνά έλεγχο για κλέφτες και εγκληματίες στα σπίτια των ενοικιαστών. Ψάχνουν μέχρι μέσα στις ντουλάπες.

Τους κρατάνε έτσι, ασφαλείς και προστατευμένους. Κατά περίεργο τρόπο, οι ενοικιαστές δεν ανήκουν στο σύνολο της γειτονιάς. Κι αν πούνε καμμιά καλημέρα, την λένε τυπικά και με το ζόρι. Δεν θέλουν να έχουν δεσμούς και συγγένειες με τη γειτονιά και αυτό τους κάνει μισητούς.

Η αλήθεια, είναι λιγάκι παρακατιανοί και αποφεύγουν τα πολλά-πολλά. Είμαι σίγουρη, ότι αν τους πλησιάσεις, θα δεις ότι ουσιαστικά δεν διαφέρουμε και πάρα πολύ, απλά δεν διδάχτηκαν καλούς τρόπους απ΄την οικογένειά τους. Συνήθως κατάγονται από οικογένειες ενοικιαστών και αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να τους το βγάλεις απ΄το πετσί τους.

Πρέπει λοιπόν, να αποβάλλεις τον ενδοιασμό σου, και θα τολμήσω να πω, τον ρατσισμό σου και να τους φερθείς σαν σε φυσιολογικούς ανθρώπους, σαν σε ιδιοκτήτες..

Άλλωστε, κρυφό όνειρο πολλών είναι να γίνουν Ιδιοκτήτες.

13 Σχόλια to “HOME SWEET HOME”

  1. eirineta said

    διαφωνω..ειμαι κατα συνειδηση ενοικιαστης!. Ούτε αντικλειδια δίνω και σκύλο εχω και ουτε κρυφου ονειρου ιδιοκτήτης είμαι. και επιπλεον με «ζεστο σπιτικό» κατα πως το οριζεις! Μ ε θορύβους και μουσικες. Κυνηγημενοι μπορει να ειναι( δυσκολα να εξηγησεις το γιατι!) Αλλα αυτοι ξέρουν οτι δε τους ανηκει τιποτα!

  2. null said

    είμαι ενοικιαστής και είμαι καλά

    η αντικοινωνικότητά μου οφείλεται στο ότι είμαι πληροφορικάριος (το λέει το καταστατικό ότι πρέπει να είμαστε αντικοινωνικοί)

    ο ιδιοκτήτης δεν έχει κλειδιά – δεν δίνει καν σημεία ζωής – γεγονός που με προβληματίζει για το ποιος εισπράτει το ενοίκειο

    καμία καλημέρα στη φάρα των ιδιοκτητών που όλο κάνουν «έργα» στην πολυκατοικία αναγκάζοντάς με να ειδοποιώ τον ιδιοκτήτη ότι πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη

    καμία καλημέρα στη φάρα των συνανθρώπων μου που ζωγραφίζουν το ασανσέρ και πετάνε σκουπιδάκια στην είσοδο και που βάζουν ατσούμπαλα τα κλειδιά στην εξώπορτα (το πόσες φορές έχουμε αλλάξει κλειδαριά…)

    VIVA LA LIBERTA!

  3. kat.@ said

    μμμ… κομματακι ισοπεδοτικη η αποψη σου, δε νομιζεις; Τα τελευταια δέκα χρόνια εχω αλλαξει οχτω διευθύνσεις και το θεωρω μια εμπειρια ενδιαφερουσα, όπως κάθε αλλαγή. Βαριεμαι τη μετακομιση, αλλα χαιρομαι οταν τελειωνει. Πετας ενα σωρο αηδιες, αγοραζεις καινουργιες κανεις ενα γενικο review σε ολα και ανανεωνεσαι, θες δε θες. Αντιθετα, νιωθω εναν ελαφρυ οικτο στο σπιτι των γονιων μου, που δεν εχουν πεταξει κανενα διακοσμητικο αγαλματιδιο τα τελευταια 30 χρονια και παραμενουν εν ετει 2005 με βιτρινα με ασημικα… Δε σκοπεύω να αγορασω κανενα ακινητο, ώσπου να είμαι σε θεση να χτισω ότι μου αρεσει, οπου μου αρεσει, πράγμα που ισως και να μη γινει ποτέ. ως τοτε θα συνεχιζω να αλλαζω διευθυνσεις και τον αερα μου, θα κανω παρτυ, θα μιλαω δυνατα, θα γελαω καθε φορα που σπανε οι σωληνες, θα μετακομιζω οταν οι τοιχοι χρειαζονται βαψιμο, θα ψαχνω το επομενο σπιτι των ονειρων μου και θα αφηνω τον ιδιοκτητη να ανησυχει περισσοτερο απο οτι εγω για το σπιτικο μου. μα αληθεια, πες μου, υπαρχει καποια αληγορια, καποιος πολυπλοκος συμβολισμος πισω απο αυτό το ποστ; δεν βρισκω αλλη εξηγηση, περα απο το οτι κατι, μάλλον, χανω… Ασε που στα μερη μου, ενα παλατακι 30 τετραγωνικων σου στοιχιζει 700 ευρω το μηνα μινιμουμ, επι 30 χρονια κι αυτο για τον αυνανισμο «ειμαι ιδιοκτητης», no thanx…

  4. παραμένω ενοικιαστής :))

  5. COSTANTINA said

    Αμάν πια, με σκάσατε. Ίσως φτιάξω κάνα ποστ για τους κακόμοιρους ιδιοκτήτες 🙂

    Manifesto, λάθος ποστ διάβασες. Το αποκάτω είναι για σένα 😉

  6. marilina said

    αχ, αυτό με τη φασαρία στισ πολυκατοικίες….. είναι σκληρό για μια φωνακλού θρακιώτισσα που έζησε σε μονοκατοικία να ζει σε μια (χωρίς μόνωση) πολυκατοικία. θα το κάνω λαικό άσμα..

  7. filos said

    και οσον αφορα την σχεση των ενοικιαστων με τα σκυλια κανεις λαθος ,μπορουν να παιρνουν σκυλια που ειναι εκπαιδευμένα να μενουν αγαλματακια οσο τους επισκεπτεται ο ιδιοκτητης.
    Εχουν και μια ανασφαλεια που δεν λεγεται που δεν μπορουν να ειναι ποτε μονιμοι στην ιδια γειτονια,να συμφιλιωθουν ν’αγαπηθουν και ν’αγαπήσουν με τον τρόπο που μονο μια πολυχρονη διαμονη επιτρεπει
    Κι ετσι τα καυμενα τα εκπαιδευμένα σκυλακια ολο ζουν με το φοβο της μετακομισης κι αντε παλι απ’την αρχη να εντοπισεις τις έχθρες και τις φιλίες,τις σημασίες της καινουργιας γειτονιας.

  8. Georgia said

    Τι γίνεται όμως αν είσαι και ιδιοκτήτης και ενοικιαστής;;
    Κατ’αρχάς να αναφέρω ότι το «σπίτι μου» είναι στην επαρχία.Δηλαδή εκεί που μεγάλωσα,από εκεί που έφυγα όταν ήρθε η ώρα να σπουδάσω.Εκείνο το σπίτι λοιπόν το νοικιάζουμε και το νιώθω πιο σπίτι μου από αυτό που μένω εδώ στην Αθήνα ,το οποίο είναι δικό μας.Γιατί το σπιτικό μάλλον το κάνουν οι άνθρωποι και όχι το αν πληρώνεις ενοίκιο ή όχι.
    Ο ιδιοκτήτης είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος που με τα χρόνια έχουμε αποκτήσει μια αρκετά φιλική σχέση.
    Από τη άλλη τυχαίνει να είμαστε ιδιοκτήτες ενός σπιτιού σε μια τρίτη πόλη το οποίο το νοικιάζουμε.
    Θυμάμαι τους τρεις τελευταίους ενοικιαστές,από τους οποίους οι δύο ήταν καλοί,πλήρωναν στην ώρα τους ή και να μην πλήρωναν πάντα ενημέρωναν ότι κάτι τους έτυχε και ότι τα χρήματα θα μας τα δώσουν «τότε» όπως και έκαναν.Η τρίτη περίπτωση αφορούσε δύο κοπέλες που έμειναν στο σπίτι μας γύρω στους 8 μήνες και πλήρωσαν μόνο την προκαταβολή!(και αυτή όχι ολόκληρη).Μέχρι να φύγουν απ’το σπίτι είδαμε και πάθαμε.
    Με αυτό θέλω να πω ότι δε σημαίνει ότι αν είσαι ενοικιαστής είσαι καλός και δεινοπαθείς από τους κακούς ιδιοκτήτες ενώ ταυτόχρονα το σπίτι σου είναι άχρωμο και άοσμο….Oύτε και το αντίστροφο φυσικά.Εξαρτάται.

  9. Anonymous said

    > Οι ενοικιαστές είναι πολύ ήσυχοι άνθρωποι

    Oυου! Από ησυχία άλλο τίποτα!
    :-))))

  10. Πάνος said

    …κι εγώ νοσταλγώ τον καιρό που ήμουν ενοικιαστής, για πάνω από τριάντα λόγους

    (οι μισοί από δαύτους είναι οι λοιποί συνιδιοκτήτες της οικοδομής

    – κι από τους υπόλοιπους μισούς, οι μεν οφείλονται στην υψηλή επαγγελματική ευσυνειδησία του εργολάβου

    και οι αποδέλοιποι στην ανιδιοτελή συμμετοχή της σεβαστής μας ΤΡΑΠΕΖΑΣ στο project «Ιδιοκτησία»)

    Ο 31 – και βγαίνω: άπαξ και αγόρασες, φυτεύτηκες εκειδά, είναι πολύ δύσκολο πια να μετακινηθείς, άρα θα φας στη μάπα ό,τι σπαστικό έρθει στα πέριξ ΜΕΤΑ- και ΘΑ ΕΡΘΕΙ. Οπωσδήποτε!

    (Σκέψου τώρα, να είναι και κοτζάμ αεροδρόμιο, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, μέσα στην όμορφη θάλασσα)

    Ηθικό δίδαγμα: ιδιοκτήτες και ενοικιαστές βράζουν στο ίδιο τσουκάλι.

    Τέλος, σπίτι με δάνειο ΔΕΝ θα ματαξανάπαιρνα. Φιλοσοφείστε το, οι ενδιαφερόμενοι…

  11. COSTANTINA said

    Παιδιά, ώπα. Το κείμενο δεν αφορά όλους τους ενοικιαστές. Περιέχει όμως πολλά απ΄τα προβλήματα των ενοικιαστών σε σχέση με τους ιδιοκτήτες και την συμπεριφορά τους προς αυτούς. Νοικιάζω σπίτι απ΄το ΄97 και θα έλεγα ότι είμαι απ΄τις πολύ τυχερές. Τα τελευταία πέντε χρόνια, δεν μου έχει γίνει αύξηση και οι ιδιοκτήτες με έχουν καλύτερα από παιδί τους. Θα ήταν αδικία να πω κάτι κακό γι΄αυτούς.

    Το κείμενο περιλαμβάνει αν θέλετε τα «παράπονα» που συναντώ καθημερινά από φίλους και γνωστούς και πραγματικά υπάρχουν απάνθρωποι ιδιοκτήτες. Που δεν αφήνουν να έχεις ζώα, που τσεκάρουν το σπίτι κάθε τρεις και λίγο, που φέρονται άσχημα στους ενοικιαστές. Δείτε το λιγάκι ως υπερβολή γι΄αυτά που τραβάνε μερικοί ενοικιαστές.

    Θα καταχραστώ τον χώρο μου και θα σας πω για το πρώτο μου σπίτι, το οποίο νοίκιασα για τέσσερις μήνες μόνο. Είχε λοιπόν στο υπόγειο, κελάρι με κρασιά και φωλιές κατσαρίδων. Οι ιδιοκτήτες αρνούνταν το γεγονός, με αποτέλεσμα να πληρώσω τρεις απολυμάνσεις για όλο το κτίριο. Χώρια την φοβία μου για τις κατσαρίδες από τότε. Έμεινα σε ένα σπίτι με κλειστά παράθυρα χωρίς κλιματισμό (με καύσωνα) για τόσους μήνες και οι κατσαρίδες έμπαιναν στο σπίτι απ΄την τουαλέττα και από μία τρύπα στην ντουλάπα. Το ρεκόρ μου, ήταν σε κάθε σκούπισμα δεκατέσσερις ψόφιες κατσαρίδες και πέντε έξι ζωντανές. Όταν σχόλαγα απ΄την δουλειά μου, περίμενα πότε θα έρθει ο Τάσος και συνήθως τον προυπαντούσα με ουρλιαχτά (ενίοτε και πάνω στο κρεβάτι) γιατί ακόμη και μετά τις απολυμάνσεις το σπίτι ήταν ένα θρίλερ.
    Την μέρα που μετακομίζαμε, ο Τάσος έπαιρνε τις ψόφιες κατσαρίδες και τις πέταγε στο μπαλκόνι των ιδιοκτητών. Μας είχαν βγάλει τρελλούς και υποχόνδριους και δεν παραδέχονταν ότι είχαν πρόβλημα. Η νοικάρισσα στο κάτω διαμέρισμα, μας είπε πως είμασταν τυχεροί. Το δικό της σπίτι, ήταν γεμάτο ποντίκια!

  12. Anonymous said

    Ο ενοικιαστης ειναι κατι σαν τον υπαλληλο και ο ιδιοκτητης ειναι ε, χμ, οπως ειναι παντου και παντα οι ιδιοκτητες.

    Οι υπαλληλοι/ενοικιαστες δεν πρεπει λοιπον να μιλανε στον χωρο εργασιας τους (γειτονια), αντε καμια καλημερα με κανεναν αλλο υπαλληλο/ενοικιαστη.

    Φυσικα και δεν πρεπει να αναμιχθουν ποτε αυτες οι καστες. Αφεντες και δουλοι, το ιδιο γιναμ’ ουλοι;

  13. COSTANTINA said

    Παιδιά, όλοι έχουμε δίκιο. Δεν μου αρέσει να τσουβαλιάζω και πρώτη τόνισα ότι το κείμενο είναι μια υπερβολή, αλλά μόνο απ΄την μία πλευρά. Το όλο θέμα, έχει να κάνει με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Δεν μπορεί κανείς να πει τίποτε κατά της μίας μόνο, ή της άλλης πλευράς, χωρίς να τσουβαλιάσει. Αρχίζω να σκέφτομαι σοβαρά να κάνω ένα ποστ για τους ιδιοκτήτες 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: